Uitsluitend voor trouwe bezoekers van mijn artikelen.



Men vraag mij wel eens……………..
Hoe komt het dat jij zo geworden bent? Zo schrikkerig en zo zenuwachtig. En dan weet ik even niet hoe ik zal beginnen omdat de werkelijkheid te complex is. Ik voel me echter voor het eerst gedwongen iets van de sluier op te lichten. Dit komt omdat ik geconfronteerd ben geweest door reacties in het blogverkeer. (het kan verkeren) Ik neem dus geen deel aan discussies en beperk me tot reacties op een afgerond product. Op mijn eigen blog zal ik netjes antwoorden geven op de meldingen met betrekking tot mijn oprispingen neergelegd in de artikelen die ik overigens met veel genoegen schrijf voor een ruimer publiek. Ik begin dan ook langzaam weerbaarder te worden en hervind enig vertrouwen in de Ander en ook in mezelf. Maar daar is niet alles mee gezegd.

Dus beleef mee.

Ik ben twee vrienden en een vriendin respectievelijk, 38, 47 en 45 jaar verloren aan alcohol gebruik. ( uit respect voor de nabestaande ga ik hier niet verder op in) Misbruik hoor ik u al zeggen, maar wat is waar. Volgens mijn vrienden geen misbruik, en daarmee is al essentie één van alcohol aangegeven. Onverschilligheid. Een andere essentie is de leugen. En ook ik kan nu pas toegeven dat ook ik veel, veel te veel, gedronken heb. Mijn centraal en perifeer zenuwstel is gesloopt. Maar ik sta nu inmiddels vier jaar droog zoals men dat noemt en ik kan u vertellen dat er een nieuwe wereld open gegaan is.Vaak was ik de aanstichter van ongelimiteerde feestjes met veel alcohol. Het was immers ‘all in the game’ maar nu ik niet meer verslaafd ben kan ik mijn alcohol drinken pas zien als een verschrikkelijke lange, eeuwigdurende vlucht.

Alcohol heeft door de eeuwen heen een enorm succes geboekt. De laatste 50 jaar is het verschijnsel van alcoholgebruik explosief gestegen. Later kan gezegd worden dat in die en die tijd de explosie heeft plaatsgevonden en men onderbouwt deze stelling dan door naar consumptie cijfers te kijken van nu, die een alsmaar stijgende verkooplijn laten zien.
We dompelen ons onder in onschuld, en hebben een houding ontwikkeld die aangeeft dat een ieder, het zelf maar moet uitzoeken. Geen voorlichting zoals bij seks, maar keiharde confrontatie met alcohol in de maatschappelijke ruimtes. Thuis was ik nog nooit met alcohol geconfronteerd geweest, omdat er in mijn familie niet gedronken werd. Althans als er een verjaardagsfeestje was stonden er vier flesjes in de kelder, drie kleine groene flesjes en een bruin. Dat bruine was voor mijn peetoom en ik was in de veronderstelling dat hij een bruin flesje kreeg vanwege dat feit.

Toch begon mijn avontuur met alcohol al op negen jarige leeftijd. Misschien moet ik zelfs eerder beginnen want vanaf mijn zesde jaar was ik misdienaar en schonk ik de priester water en wijn in zijn kelk. Zonder een notie te hebben wat ik schonk. Maar dat schenken had toen al iets magisch omdat het bloed van Christus werd genoemd. En ik zag dat wat ik schonk er niet rood uitzag zoals ik dat van bloed wel kende maar durfde geen vragen te stellen.
Ook het Christendom heeft mij niet kunnen overtuigen dat wijn (lees alcohol) gedronken kan en moet worden omdat het, ‘het’ bloed van Christus is. Hier bleef iets achter op mijn netvlies wat geen oplossing kende, want wat was het nou, bloed of wijn?

In de stallen van het vee van de congregatie kreeg ik op negen jarige leeftijd een glas wijn en een sigaar en daarvoor wilde de geestelijke in mijn broekje aan mijn piemel voelen. Waarschijnlijk heeft de alcohol mij toen geraakt want ik ben gevlucht uit de hof van eden en maakte voor het eerst mee, dat je helemaal kon veranderen door wijn te drinken. Ik had geen enkele notie van wat alcohol was, druivensap was mij ook goed geweest want ik wist van geen toeten of blazen. En ik heb dus de volgende beleving, op enkele momenten na, altijd voor me moeten houden en is daardoor in mijn lichaam gegrift.

“ Ik liet de eerste slok wijn mijn tong passeren en kreeg een indruk van de smaak. Het smaakte anders dan dat het rook. Niet bijzonder lekker maar ook niet vies.( het was licht zoete witte wijn) Verder voelde ik niets en nam nog een slok en nog een totdat het glas leeg was. Ik voelde even later een ongekende opgewondenheid in me opkomen en werd er onrustig van. Ik wilde het beleefde terug draaien maar dat lukte me niet. Op dat moment had ik het gevoel dat ik dood zou gaan en dat ik mezelf flink in de steek gelaten had. Mijn gedachten en fysieke omstandigheden waren veranderd en ik moest wachten tot de wijn weer uit mijn lichaam verwijderd was zodat ik mezelf weer als oorspronkelijk kon ervaren. Onderwijl veranderde alles, mijn gedrag(lopen, lachen, huilen alles tegelijk) mijn lichaam voelde slap en er ontstond een eigenaardige situatie die gekenmerkt werd door onverschilligheid en dan weer onzekerheid. Maar gelukkig was die geestelijke nog daar. Het duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid en die ander heeft mij er doorheen geholpen door rustgevende woorden te gebruiken en te beloven dat alles weer goed zou komen. Maar het leed was geschied. Ik had een nieuwe ervaring opgedaan die me nog lang zou heugen.”

In het geheugen zijn emoties onuitwisbaar. Emoties kunnen pas bekend worden na het bewustzijn dat is ontstaan. Nooit meer doen was mijn eerste reactie op mijn ervaring. Emoties worden ervaren als er iets plaats gevonden heeft in het lichaam. In dit geval het drinken van alcohol. Wat gebeurt er als er een beeld verschijnt uit de neurale patronen die de veranderingen in lichaam en hersenen uitbeelden?


Emoties treden op binnen het lichaam en niet erbuiten. Alcohol drinken is een zaak van buiten naar binnen. Emoties vinden echter binnen plaats omdat het bepaald wordt door de chemische stof. De hersengebieden worden geactiveerd. Vervolgens heeft de stof een uitwerking op de bloedbanen, het zenuwstel en het netvlies. Een uitwisseling van intern opgedane emoties met de wereld buiten me, was onvermijdelijk.
Alcohol zorgt ook voor afwijkend gedrag en afwijkend gedrag valt op. Zo doe ik ook de ander iets aan. De ingriffing in de hersenen was een feit. Ik kon en kan er niet omheen dat de alcohol ervaring in mijn geheugen zat en nog steeds zit. Ik voel een woede opkomen als ik bedenk wat de alcohol heeft aangericht. Een drie dimensionale ervaring doet zich voor als ik het fenomeen alcohol laat verschijnen. Hoe zag dat eruit? Ik voelde de angst in me opkomen omdat ik me bewust werd van de verschijnselen van alcohol. Kolkend bloed, ontregeld zenuwstel en een veranderd bewustzijn.


Niets leek meer op mijn lichaam en de alcohol bracht me in een verhoogde staat van waakzaamheid. Wat gebeurt er nog meer met me, vroeg ik me af en kom ik hier nog ooit vanaf. Mijn hersenen, zo denk ik nu, moesten vechten tegen een niet lichaamseigen stof en werkte op volle toeren om verschijnselen veroorzaakt door het gif in de voorstelling te nemen en te verwijderen. Met alle geweld wilde ik bij de les blijven. En die ervaring had zoiets als de ‘ survival of the fittest’ moet zijn.Opgewonden snakte ik naar herstel en rust.

Ik had geen schade opgelopen door de handelingen van de geestelijke (het was een lieve zachte man) maar dit wil niet zeggen dat er niets gebeurd is wat schadelijk werd.
Het verbod op bekendmaking van de voorvallen heeft me aardig in de war gebracht. Ik bleek iets gedaan te hebben wat het daglicht niet mocht zien. Ik bleek iets gedaan te hebben wat tot laster kon leiden. Om dat te voorkomen hield ik mijn mond dicht. Omdat laster niet mocht en seks stiekem moest zijn ontwikkelde ik een vreemd soort autisme. Handigheid daarin maakte me schuldig en dat was de éérste keer dat ik het gevoel kreeg dat de onschuld voor goed verdwenen was.

Drinken, roken en seks werd voor mij iets wat je stiekem doet. Maar daar tegenin, werkte de alcohol juist omgekeerd. Alcohol maakte me toen al onverschillig en dan moet je oppassen dat het stiekeme niet aan het licht komt. Maar ook dat verhoogde de spanning. Zo werd ik dus opgejaagd.
Verdringen kost namelijk energie en dat merkte ik toen al. Alcohol daarentegen jaagde me op. Deze elkaar tegenwerkende eigenschappen loste ik op door te vluchten in een imaginaire orde die de voltooiing werd van het autisme en het definitief kwijt zijn van de onschuld.
Mijn bewustzijn zou en moest onder controle gebracht worden omdat een ongebreideld spreken de dingen aan het licht zou brengen, die geen licht mochten zien. Ik had thuis nooit meegemaakt, dat ik over iets niet mocht spreken. Er was juist veel aandacht voor het uitspreken in alle onschuld. Voor mij onlosmakelijk verbonden met gezelligheid. Zo leerden we tolerant te zijn tegenover elkaar, een eigenschap van de natuurlijke roes en een eigenschap van mijn ouders.

Maar het verbod van de geestelijke gooide in die vertrouwde sfeer aardig wat roet en het zou nooit meer zo zijn zoals het daarvóór was. Ik voelde me verleid en vervolgens bedrogen door de alcohol maar kon dat dilemma op die leeftijd niet aan. En na verloop van tijd bleef ik weg omdat ik het niet aankon.
En voor dergelijke activiteit zou ik later in het leven vaker besluiten, als ik dan weer alcohol gedronken had. Alcohol bleef verleidelijk maar werd ook een vlucht.Ook voor de dood van mijn vrienden en dierbare vriendin. Nu drink ik niet meer, maar ik heb daarvoor wel mijn leven als vlucht in de alcohol moeten zien.
Tijdens mijn gebruik was mijn leven onbegrijpelijk en niet aangenaam, nu is mijn leven complex maar aangenaam, omdat ik weer een deel van de onschuld herwonnen heb in, de natuurlijke roes en de verlossende woorden.

Verantwoording.

Omdat ik, nu ik niet meer drink, pas begrijp wat de niet drinkende Indonesische mensen bedoelde met, “Je kunt ze niet vertrouwen.”, heb ik met alles wat met alcohol van doen heeft een natuurlijk wantrouwen ontwikkeld. Soms is dat wantrouwen niet terecht, en dat is steeds moeilijker uit te maken. Maar meestal is dat wantrouwen wél terecht en beschermt het mij tegen ongelukken. Ik leeft tenslotte in een samenleving waarin 85% van de bevolking zich schuldig maakt aan deze specifieke vorm (ook wel genot genoemd) van zelfbedrog. Maar omdat ik ook weet hoe het is in een samenleving te zijn waar geen alcohol gedronken wordt en dus ervaringen heb met die condition humain heb ik een zeer fijnsnarig gevoel ontwikkelt voor overdrijving, promillagebewustzijn en promillagegedrag. Maar omdat ik niet weet of een blogger aan de andere zijde dronken is ‘tijdens’ een discussie, zie ik er vanaf. Pure zelfbescherming dus. Ik hoop dat u hiervoor begrip kunt opbrengen. Uw toegenegen Henk.

Volgend artikel in dit blog