Een rondje langs de online publicaties over burgerjournalistiek leert dat die angst toch veel journalisten in hun greep houdt...

De krant is geen meneer meer, maar moet zich opstellen als de buurman, met wie je in debat kunt.

Laat me dit aanscherpen:

De journalist van de krant is geen meneer meer, maar moet zich opstellen als de professionele buurman, met wie je desondanks in debat blijkt te kunnen gaan zonder dat je het gevoel hebt constant de les te worden gelezen.

Als je baan bedreigd wordt, is het altijd spannend. Je kunt dan wel doen alsof je objectief bent, maar dat is een farce. De krant verliest steeds meer lezers, hoe journalistiek of hoe burgerlijk je ht ook bekijkt. En het internet wint meer en meer terrein. Lezers willen zelf nu ook gehoord worden. De krant biedt hier te weinig mogelijkheden voor.
Geef de lezer een podium, en net als in de uitgeefwereld: je vindt pareltjes, vuiligheid, bagger en hoogstandjes.
Bijdragen van de lezer, of van niet-lezers(!) Burgerjournalistiek noemen komt voor uit angst voor het eigen hachie. Waarom zou je zo laatdunkend doen over sommige bijdragen? Nee, journalistiek zijn de bijdragen op dit blog niet bij voorbaat. En dat is ook niet de opzet. Maar ik heb de afgelopen NEGEN maanden meer informatie via dit blog gekregen, zowel over de wereld/politiek/actualiteit als over de mens zelf, dan via de 'normale' nieuwsbronnen. En dat geeft te denken. Hoe kan het dat ik op de hoogte ben van wereldnieuws terwijl ik geen tv kijk? Hoe kan het dat ik de papieren Volkskrant 'sochtends achterhaald vind? Door dit blog. Mijn dank is groot dat dit podium nog bestaat. De vlag mag uit, gefeliciteerd, want volgens mij ging 1 jaar geleden de stekker er zo'n beetje in! Tot na de vakantie, ben heeeeel benieuwd naar wat komen gaat,

Daan Westerink

GJB,
Het zijn niet alleen de grote blunders die de journalist aan betrouwbaar imago doet inboeten. Het zijn ook de vele kleine fouten. Hoe vaak gebeurt het niet dat de krant berichten over gebeurtenissen in binnen- en buitenland plaatst, waarvan achteraf blijkt dat het geen weerspiegeling van de werkelijkheid is gebleken?

Hoe vaak maak je niet mee dat er op TV een debat plaatsvindt en dat de mensen die erover in de krant lezen een andere perceptie krijgen van het debat, dan de mensen die het live op TV hebben gezien? En het NOS journaal, waar de geknipte versie het er heel anders laat uitzien?

De blunder met Fortuyn is slechts één instantie waar dat gebeurde. De mensen die krant lazen of de samenvatting in het NOS journaal zagen en niet het live-debat, kregen inderdaad de indruk dat Fortuyn de Nederlandse Hitler dreigde te worden. Wat dat betreft kan de Nederlandse media veel verweten worden m.b.t. de moord op Fortuyn, naar mijn mening.

Maar ook andere nieuwsberichten. Als je in de krant in 2002 las over de crisis bij Pensioenfondsen, kreeg je een heel ander beeld dan er in werkelijkheid was. De nieuwsberichten creëerden een nodeloze paniek. Destijds was ik werkzaam bij een pensioenfonds en kon de zaak van binnenuit bekijken. De media schetsten een verkeerd beeld.

Maar ook simpele zaken. Zoals een brand, waarvan ik getuige was. Wat ik later in de krant las over de brand klopte van geen kant met de werkelijkheid. ALs de journalisten nou hadden gewacht op het einde van het gebeuren en aan de woordvoerder van de brandweer hadden gevraagd, hadden ze niet gesuggereerd dat er een ernstige brand was geweest, met veel giftige gassen die vrijkwamen. Dan hadden ze gemeld dat het een klein brandje was en dat de ontruiming puur uit voorzorg was, omdat de rook door de airconditioning door het hele gebouw werd verspreid.

Het zijn zulke, onbenullige fouten, die maken dat mensen geen vertrouwen hebben in journalisten. Als de meest simpele ooggetuige een beter verslag kan doen en de werkelijkheid beter kan neerzetten dan een opgeleidde journalist in een dure krant of op het 'betrouwbare' NOS journaal, waarom dan nog journalisten?

Het zijn de stomme foutjes, meer dan de grote blunders, die maken dat de journalistiek haar betrouwbare imago is verloren. Journalistieke luiheid is het volgens mij. Waarom precies de feiten achterhalen en de werkelijkheid beschrijven, als de gemiddelde lezer er toch nooit achter komt dat het net even anders was?

Van mij mag de krant een meneer zijn. Een kritische, goed-geïnformeerde, waardenvrije, objectieve meneer natuurlijk. Één waarvan ik voetstoots kan aannemen dat wat hij zegt, ook wáár is. Die de feiten en analyses geeft die ik nodig heb om me een mening te vormen. Met feiten debatteer je niet!

Ik kan mij vinden in de woorden van Voordaan,
het is hetzelfde met bijvoorbeeld de wereldontvanger waar je allerlei amateurzenders op kunt vinden die wellicht niet zo 'journalistiek' bezig zijn maar wél met hun neus bovenop de werkelijke feiten zitten!
De omschrijvingen van de gebeurtenissen die je hoort vanaf de wereldontvanger zijn niet altijd dezelfde als die je leest vanuit de krant. Rarara??

Ten tijde van de Tsunami struikelde heel Nederland over die minister die maar niet bij de ramp was gaan kijken. Dat kwam door de onvolledige berichtgeving van Journalisten, want via de Wereldontvanger kon ik horen dat de minister wel had willen gaan, maar het was hem afgeraden omdat hij zelf toch niets uit kon halen en het aantal veiligheidsmaatregelen die genomen zouden moeten worden om zijn 'kijkje' mogelijk te maken het noodzakelijke hulpverleningstraject heel erg zou hinderen. het zou heel veel functionarissen die elders veel meer nodig waren tijd kosten om het onze ( en in deze versie van het verhaal nogal onbelangrijke minister in zo'n geval ) minister mogelijk te maken te gaan 'kijken'.
Kijk. Dat zijn ook feiten. Over dit soort dingen kan ik mij dus wild ergeren.

gedachtenlijn goed te volgen toch mis ik iets in analyse - meerwaarde - groeiende kennistechnologie en profijt daarvan ?

Beste JG Bogaerts,

Het is mogelijk dat we bezig zijn het koren van het kaf te scheiden op basis van de opnieuw gestelde vraag: wat is journalistiek? Wat is een feit, of wat is nieuws?

Sinds Plato is schrift een journaal, en de erin gebezigde verschijnselen feiten, en die feiten nieuws. Als deze 'stand van zaken' alsmaar voortgang vind spreken we van een opgang en opgang wordt handel. Het ontstaan van een professional. Gevolg: alle lezers toehoorders van het journaal worden gelijk op basis van een professie. Maar dan blijkt de professie te simuleren, en het spreken ‘mét’ een ander als grond van nieuws, is vervangen door het spreken ‘óver’ een ander op basis van professie, en uitgedragen maar ook geaccepteerd, als cultuur.
Maar dan doemt de vraag: wat is waar? Mijn ervaren van de natuur, of de gegeven cultuur. Dit conflict staat bekend als het Natuur-cultuur debat en ligt in feite in elke schrijver maar ook lezer van een krant of blog opgesloten.
Variëren op de schaal van Natuur-Cultuur is een strikpersoonlijke aangelegenheid en noemen we kwaliteit. (is dat dan niet altijd nieuws?) Professionele journalistiek is kwantitatief (feiten betreffende, het meetbare.) wat sinds Plato, ‘wetenschappelijk’ is.

Dat Bloggen voor de ‘nieuwsgierigen’ onder ons, meer mogelijkheden bied dan een krant, blijkt uit het volgende. En vraagt u zich af welke ‘professionaliteit’ hier nog iets van bakt, zolang professie bestaat.

...................................

Buurman,

Beste Blogger,

“Nou, daar ben ik weer, ik heb het uitgelezen....
Maar ik snap er niet veel van moet ik bekennen...

Wat wordt bedoeld met de 'simulatie?' is dat eenzelfde daad als bijvoorbeeld 'inleven'?
het zich 'voorstellen'?
Bedoeld plato te zeggen dat er alleen rechtvaardigheid bestaat onder gelijken?
En dat het dus noodzakelijk is, jezelf gelijk te stellen met de ander, alvorens tot rechtvaardigheid te komen?
Ik zie daarin als dat zo zou zijn, geen enkel probleem.

Ik kan nog meer vragen bedenken maar houd het voor nu bij deze vragen, want anders loopt het gesprek helemaal vast ben ik bang.”

Blogger

Beste Buur,

Als je wil 'deelnemen aan een idee', zullen wij nooit weten of we elkaars gelijken kunnen zijn. Dat echter wél beogen op basis van 'een idee' (het hebben) is simuleren, en daardoor het andere van 'deelname'.

simuleren is: de activiteit van gelijken. Ik zeg bijvoorbeeld, 'alle zwanen zijn wit' en bespeel mijn gehoor zodanig met dat idee dat zij aannemen dat hetgeen ik zeg 'waarheid' is, en wel voor 'iedereen gelijk'.

'Inleven' daarentegen is openstaan voor het onwaarschijnlijke, en is het andere dan waarheid op basis van gelijken. Dus het andere van simuleren.

Het objectieveren van een geest, of in ons geval een gedeelte geest, 'alle zwanen zijn wit', komt voort uit een strikpersoonlijke opvatting. De activiteit deze persoonlijke boodschap, een ander of meerdere anderen aansmeren 'is' de activiteit van gelijken, en noemen we 'simulatie'.

Als we zeggen ik 'heb' een idee, dan geef je ook aan, dat je van beginafaan wil vasthouden. Dus moeten de anderen overeenkomstig dat idee gaan gelijken, en dan wordt 'onwaarschijnlijkheid', als bron van 'deelname aan een idee', geëlimineerd.

Plato koos voor het gelijken, simuleren dus, en stichtte de academia: de huidige universiteiten. Dat we ons vanaf dien in toenemende mate in de steek gelaten hebben door de activiteit van gelijken, zijn we ook in toenemende mate moeite gaan krijgen met het één zijn van lichaam en geest. We gaan tegenwoordig al zelfs 'uit' ons dak. Lees de bijdrage 'De natuurlijke roes' er maar eens op na, en probeer een stukje 'Griekse' geschiedenis te proeven.


Beste buur waar dan ook,

Niet alle vragen heb ik beantwoord, maar ik beloof u dat ik er op een of andere manier op terug zal komen.
Wij zijn bezig met voorbereidingen van een studie over onderscheid tussen 'voorstelling en simuleren' versus 'deelname en gevoel'. Jouw vragen zullen in gedachten meegenomen worden.

Tot slot wil ik zeggen dat jouw vragen schepper zijn geweest van mijn antwoorden. En mijn antwoorden zullen waarschijnlijk voor jou weer vragen zijn mist we 'deelnemen aan het idee', zónder het 'hebben' van 'het gelijk'.

Hartelijk dank.

.......................................

En succes met de angst!

@ G J Bogaerts,
Vanuit de 'schoolkrantjournalistiek' zijn heel wat briljante journalisten voortgekomen.

De Volkskrant neemt nogal een risico als, zoals GJB schrijft 'veel van wat op het Volkskrantblog verschijnt het schoolkrantniveau niet overstijgt'
Dan toch 'een grotere plaats in de papieren krant' voor het Volkskrantblog?

Er is blijkbaar hoop en grote verwachtingen, ik hoop dat de bloggers GJB niet zullen teleurstellen!

De meeste bloggers hebben een schoolkrantniveau...
Onlangs wijdde een sportjournalist van de Volkskrant een heel verhaal aan Zinedi Zidane. Daarin stonden tenminste twee fouten.
'Zidane streelt de bal bij iedere pass.' Dat moet pas zijn.
'Richard Witschge vond het geen schande door Zidane te zijn uitgepakt.'
Dat moet zijn uitgekapt.
Zolang amateurs de sportpagina's nog vullen (ik lees ze haast nooit, weet dat ze mij niets te melden hebben) zou ik maar niet zo hoog van de toren blazen, GJB.
Ik heb nu wel een mooie titel van mijn geplande herhalingen: 'Het beste uit de schoolkrant'.

Uitstekend artikel, waarin beide "partijen" recht gedaan wordt. De bovenstaande reacties geven daarvan een directe illustratie. Met name de reacties van Qabouter en Voordaan geven precies aan waar de schoen wringt: de media zijn te zeer een verlengstuk van gevestigde belangen geworden, en geven daardoor een veel te eenzijdig beeld van de wereld. De commercialisering van het (kranten)uitgeversbedrijf vormt daarbij een voortdurend groeiende potentiele bedreiging. Het bestaan van een eventueel deels geredigeerd weblog lijkt mij noodzakelijk om een tegenkracht te bieden aan deze antidemocratische ontwikkelingen.

O, ik vergat nog dat beunhaas Paul Onkenhout Khalid Boulahrouz ervan heeft beticht het been van Christiano Ronaldo te willen breken. Dat is smadelijk. De journalist gaat af als een gieter.
Elke tv-kijker heeft kunnen zien dat Khalid probeerde de bal te spelen en dat zijn been niet gestrekt was. Daar is zelfs een foto van.
Bovendien heeft Onkenhout of een collega weer een idioot amateuristisch pleidooi gehouden voor Seedorf. Elke voetbalkenner weet dat Seedorf niet (meer) past in het concept van Oranje.
De sportredactie meent echter op commerciële tegemoet te moeten komen aan de grote groep allochtonenknuffelende lezers van de Volkskrant, die net als de journalisten geen verstand hebben van voetbal maar wel van 'racisme'.

Ik begrijp niet wat er op tegen is om via een platform zoals het VKblog mensen de ruimte te geven om hun mening te poneren of om over dagelijkse dingen te schrijven, dan wel foto's te plaatsen etc. etc.
Het is leuk om te lezen wat andere bloggers over bepaalde dingen denken. Net zoals ik het interessant vind om een achtergrondartikel in de Volkskrant (of een analyse) te lezen. Daar steek je wat van op!

Bepaalde Nieuwsfeiten, achtergrondartikelen, of columns die ik in de krant lees zijn wat mij betreft ook niet altijd even interessant. Smaak verschilt zal ik maar zeggen. In de krant staan toch ook wel eens stukjes waarop de krant veel commmentaar krijgt in negatieve betekenis dus)?

Ik zou het leuk vinden als er inderdaad meer ruimte in de krant gegeven zou worden voor het VKblog.
Ben benieuwd!

Ik denk overigens dat een ander medium, namelijk de televisie, ook wat angstig moet worden van deze zogenaamde burgerjournalistiek. Sinds ik op het VKBlog actief ben, kijk ik veel minder televisie! Overigens komt dat mede doordat veel programma's weinig interessant zijn.

Martin Sommer heeft op dit moment nog gelijk, weet dat en poneert dat wat hardvochtig. GJB reageert daar op gepaste wijze op, conform de terugmep gedachte en roept met wat leedvermaak dat de huidige blogopzet verder wordt aangepast en verbreed naar en in de papieren versie van de Volkskrant. De gedachte die daar achter ligt is een voortzetting van het credo waarmee het blog van de grond werd getild: een ieder mag wat zeggen ook al is het geouwehoer.
Daarmee wordt (defacto?) het experiment beëindigd en wordt het blog, onder een aantal voorwaarden vermoedelijk, in de papieren versie geïntegreerd.
Enerzijds kun je daarbij het gevoel krijgen dat “ergens” de deur van de een of andere inrichting iets te lang op een kier heeft gestaan. Anderzijds is deze ontwikkeling te beschouwen als een strategische en vooral geraffineerd commerciele zet in het winnen van lezers, in het overleven van de Volkskrant.
Is het de radeloosheid en de onmacht op en van de redactie die uit de woorden van GJB naar voren komt of gaat het om het op uiterst slinkse wijze modelleren en commercieel uitbaten van percepties van bloggers die werkelijk iets te melden hebben?

Mijn reactie op het groepsblog WK voetbal, bijdrage Frans Bromet. Deze plaats ik ook hier om aan te tonen dat journalisten niet met kritiek kunnen omgaan en ook geen zelfkritiek hebben. En tegelijkertijd is het o zo makkelijk kritiek te hebben op bloggers.

'Wat een ongelooflijk geouwehoer! Metabloggen. Het gaat helemaal nergens over. Sportroddels.
Wat ligt er nu meer voor de hand dan Kahn zijn afscheidswedstrijd te gunnen in de strijd om de derde en vierde plaats... Dat laat je die tweede, 'oude' doelman toch doen.
Maar goed het stukje is weer geschreven, de kolom gevuld, het salaris verdiend. Wat een schoolkrantniveau, om met GJB te spreken.
Husselen met sportnieuwsfeitjes, wat Bert W. ook zo goed kan. Ga toch in een cocktailbar werken.
Die sportjournalisten van de Volkskrant moeten een vak kiezen. Zodat ze ergens met verstand over kunnen schrijven.'

Overigens, nog even dit. Sommers schrijft:

Burgerjournalistiek klinkt prachtig, maar ik vrees dat elke blogger zachtjes meezaagt aan de poten van de krant. Als wij propageren dat onze journalistenwaarheid net zo goed is als de lezerswaarheid, waarom zouden die lezers dan nog een krant kopen?

Ik ben door het VKblog echt niet mijn VKabonnement gaan opzeggen! Integendeel, mijn betrokkenheid tov de Volkskrant is alleen maar toegenomen.
Het is alleen de vraag hoe de Volkskrant nieuwe lezers kan gaan trekken. Lukt dat door dit VKblog? Dat denk ik niet. De website van de Volkskrant wordt wel door veel mensen bekeken.

Dat de oplage van kranten vermindert heeft volgens mij niet eens zoveel met het willen participeren van de lezer te maken, maar meer met het feit dat mensen snel en actueel nieuws vinden op het internet, niet altijd even geintersseerd zijn in achtergronden, indien dat wel het geval is, is internet ook een uitgelezen medium om diverse visies van die achtergrond te lezen.
Ik denk dat als de krant wil overleven op de lange duur echt een officiele binding aan moet gaan met het internet, waarin de kracht ligt de mensen persoonlijk te betrekken, zoals middels het Volkskrantblog. Laten we duidelijk stellen, dat deze nieuwe ontwikkelingen een enorme uitdaging vormen. Angst is niet nodig, moed wel.
Met Qabouter ben ik het volmondig eens, ik heb meermalen meegemaakt dat journalisten hun bijdragen afraffelden, met als gevolg een onjuiste verslaggeving van wat werkelijk heeft plaatsgevonden.
Ook of misschien wel juist de Volkskrant heeft de air de waarheid en niets anders dan de waarheid te verkondigen, helaas, hoe graag ik het met de krant eens zou zijn, is de houding sterk vooringenomen met betrekking tot vele zaken.
Het zal wel niet te voorkomen zijn. Feiten worden door een ieder anders waargenomen en belicht. hebben. Weer een pluspunt richting Volkrantblog lijkt me, de vele gezichten van de waarheid..

corr. Zonder hebben in de laatste regel

Ik heb leuke, mooie en interessante stukken gelezen op dit blog, maar ook bagger. Leuk dat dat allemaal kan, maar webloggen is ook op elkaar reageren en onder sommige weblogs gaat het er hard aan toe en soms ronduit kinderachtig en schofterig. Dat verdiend geen plek in de papieren krant. Laat de krant dan maar een meneer blijven, of een dame.

@Theodora,
Een meneer is iemand die zich in een koetsje rond laat rijden, en voor wie de arbeiders de vinger naar de pet brengen. Die tijd hebben we gehad, net als de anarchie van de commune. Maar ergens tussen die twee uitersten in zal de kwaliteitskrant iets moeten vinden, anders komt ze in de spiraal van steeds minder inkomsten, steeds minder kunnen doen, dus minder kwaliteitskrant, dus meer concurrentie van de gratis krant (e.d.), dus minder inkomsten etc.

ANGST is inderdaad een zeer slechte raadgever.Erger nog...ze geeft geen raad.
Maar weerhoudt het proces naar vernieuwing.
Het stukje van Sommer ruikt tevens naar een eenzijdige invalshoek....hij zet de inhoud van de papieren krant ntb te eenzijdig neer.
Daar kom je immers een grote verscheidenheid aan info tegen; van objectief wereld nieuws (op macro-micro niveau) tot kunstuitingen-strips.
De meningen, visies,ideeen,mistanden,beroeringen,verroeringen (positief of negatief/realistisch of niet) mist in de krant...Mag nog meer overzichtelijker/ingekaderd op t VKBlog.
En ik weet zeker dat er soms ideeen etc. van t VKBlog worden gehaald en in de krant gezet...dat is een mooie, doch nog niet transparante interactie.

p.s. Nooit geweten dat er trouwens een reincarnatie therapeut op t blog aanwezig is.
Volgens mij kan dat niet...
t bestaat immers niet...
Maar dat Sommers daar overvalt(?)
Hij moest eens weten wat voor een zweverige onzin er nog meer in de samenleving aanwezig was...en flink veel geld verdiende aan de wanhoop van de mens.
Of is het een soort openlijke kat..van de ene journalist naar de andere?

Note:
Het VKBlog ligt meer in het PGO gebied...als het vergeleken wordt met onderwijs.
PGO= probleem gestuurd onderwijs
met eind resultaat dat in samenwerking, volgens criteria criteria, een zelfredzaam exploratief vernieuwend VKBlog groeit.

GJB:
"Allereerst: ik herhaal nog maar eens dat ik ervan overtuigd ben dat altijd grote behoefte blijft bestaan aan de vaardigheden van professionele journalisten."

Dat is nou juist het probleem, dat GJB zichzelf en zijn collega's allereerst een veer in het achterwerk steekt. Daarna komt de rest.
Wat is in godsnaam een professionele journalist? Is dat een journalist die feillos stukjes kan bakken in de geest van de Volkskrant? Die de Vk-conventies instinctief aanvoelt?
Die professionaliteit zou ook moeten betreffen de voeling met de maatschappij. De integratieproblemen. De antihouding bij veel allochtonen. De angst van de juwelier voor de zoveelste roofoverval. De voorbeeldfunctie die Khalid Boulahrouz vervult voor Marokkaanse jongens (en die je dus niet moet onderuithalen als een doelbewuste benenbreker).
De professionele journalist begrijpt ook dat de een-tweetjes tussen journalistiek en politiek over de hoofden van de lezers heen gaan.
IJkpersoon moet je moeder zijn en niet de collega-journalist.
Dit weblog is een gemiste kans als de journalistiek niet aan zelfonderzoek gaat doen.
De professionele journalist moet afdalen uit zijn ivoren toren en aan investigating journalism gaan doen, maak contact met de lezer.
De professionele journalistiek (pf...) is bij uitstek burgerlijke journalistiek.

@GBJ en Martin,
of de dalende oplagen van de dagbladen samenhangen met het blogfenomeen valt nog te bezien. Ik ken vele Vk-lezers die van hun leven nog geen blik op dit blog geworpen hebben. Omgekeerd is moeilijker te verifiëren.
Het grote verschil tussen u en ons vormt inderdaad uw professionaliteit, d.w.z. u wordt betaald en wij niet. Waar een grotere integratie wordt nagestreefd zult u zich ook met die kant van de zaak moeten bezighouden. U mag mij best op de papieren Voorpagina zetten, maar dan tegen het geldend freelance-tarief. En zoals in oude tijden kan de zetter er de d's en t's wel uithalen.

Sefke, dat is een uitermate goede suggestie! Honorarium volgens tarief inderdaad. Nu moet je 'blij' zijn als je geplaatst wordt...

Nog even en er staat een blogger op die een gratis krant gaat uitgeven met de mooiste blogs, compleet met papieren ads door G$$$$$$$$$$$GLE, die een speciaal weblog zoekprogramma heeft.

GJB. Goed gezien!

Mooi stuk Geert-Jan. Ik heb dat van Martin Sommer ook gelezen. Tja. Weet je, ik denk dat je als lezer gewoon soms net een andere invalshoek kiest van hetzelfde nieuws. Zo heb ik gisteren een verhaal over baarmoederhalskanker op mijn blog gezet en was dan ook zeer verbaasd vanochtend in de krant op de voorpagina en op p 2 een heel stuk te zien over een experiment in Nijmegen met een thuistest voor het testen van het HPV virus. Ik had de invalshoek van de mogelijke preventie met een nieuw (door de FDA onlangs goedgekeurd) vaccin gekozen. De krant een andere invalshoek. En zo ben je toch bezig elkaar een beetje aan te vullen, ook al ben ik geen journalist.........En ja, graag gewoon een papieren krant in de brievenbus of de digitale op mijn computerscherm. De krant is naast medische en andere vakliteratuur toch mijn voornaamste bron. En andere webloggers lees ik van harte. Martin Sommer? Wie is dat eigenlijk :)

@ Solvejg, dat komt vaker voor! Volgens mij stimuleren kletsmajoors en journalisten elkaar...
Altijd op zoek naar onderwerpen..! ;-)

@Phelan: ik weet niet of ik blij moet zijn met de vergelijking?

Ik kan aansluiten bij wat Voordaan schrijft.

En het is nu eenmaal zo dat de paieren krant achteraf nieuws is, hoe je het ook bekijkt.
Een krant op internet is á la de minuut, als men dat wil.

En economische factoren spelen een grote rol hier, alles is duurder geworden, de inflatie gaat veel sneller dan het inkomen van een grote groep mensen, en als die gaan bezuinigen is dat op, uiteten, de kapper, de krant, de sportclub, etc etc etc.

Ben nu 3x op vakantie in australië geweest, ik vindt het er duur, de inflatie is gigantisch maar de lonen daar stijgen wel mee.
Dat heeft er toe geleid dat nu de kogel door de kerk is en werkgevers mensen gewoon mogen ontslaan, daar waren verleden week veel protestmarsen voor, maar geholpen heeft het niet.
Ook daar zal dus de ballon wel een keer klappen.

Het ligt niet aan de journalisten, maar de tijd en de leefstijl heeft de papieren krant ingehaald,
net als de auto de paarde(n)tram.

Eerlijk gezegd (en dan stop ik echt met reageren) mag de heer Sommer blij zijn dat mensen zich betrokken voelen bij wat er in de wereld allemaal gebeurt, of wat er in ons land of in een ander land, of in de buurt gebeurt. En dat ze daar stukken over schrijven en hierover met elkaar discussiëren.

Wil de heer Sommer dat mensen dan gewoon de krant lezen, naar de TV kijken (veel en lang) en verder niets meer van zich laten horen? Ik denk dat die weblogs (niet alleen bij de VK) en die internetfora zo'n succes hebben omdat mensen het op prijs stellen dat ze hun mening kwijt kunnen. Dat kon voorheen niet namelijk.

@Jeroen MIRCK [@Adfoblog:]
JM: "Essentie van de discussie is de term ‘burgerjournalistiek’. Die stuit menig journalist tegen de borst, omdat hij de (blog)berichten van al die ‘kletsmajoors’ (Sommer) gelijkschakelt aan het ambacht van de journalist. Een semantische discussie dus, vaak gelardeerd met het gemakkelijke argument dat amateur-journalisten niet altijd hoor en wederhoor plegen. "

Commentaar mrs Whatever: Onzin-verschil

Waarom zouden we burgers, hier omgedoopt tot 'amateur-journalisten' (onbetaald, weinig middelen) met professionele journalisten (soms flink betaald, veel middelen) moeten gelijkschakelen? Wil iemand dat dan? Gaat het om gelijkschakelen of : elkaar de ruimte bieden en daarmee bedoel ik niet in een of ander zielig hierarchisch systeem (lezerspagina, vaak 1 pagina in een dikke krant). Hey en wellicht, kan de strijd die nu nog even woedden moet tussen de (terecht)boze burger op de prof. media dan ooit eens uitmonden in een wederzijdse samenwerking voor het doel : de samenleving oppakken uit het dagelijkse fiasco-scenario wat geschetst wordt.

Commentaar: Wat is nou die Ambacht?
De absurditeit van de vergelijking: alsof de prof. journalist zou zeggen: "Ja, nee die burgermeester en die politici, die plegen helemaal geen hoor en wederhoor, die neem ik niet serieus in hun argumenten''. Hoor en wederhoor is juist wat de prof. journalist doet omdat het zijn (verleerde) functie is: waarheidsgehalte verhogen door middel van contrasterende argumenten van meerdere mensen tegen over elkaar te zetten. Op een heel slimme manier. Debateren is niet alleen een kunst, ook een gesprek in goede banen leidden met verschillende (tegenover elkaar staande) partijen is een kunst. Ik pleit liever voor een diplomatiek geschoolde journalist.

Want: waarom-o-waarom, zou de prof. journalist dit niet ook kunnen (en naar mijn mening moeten) doen met de bronnen die nu aan te boren zijn onder de bloggende burgers? De prof. is toch die zogenaamde ambachtelijk gepatenteerde ''goede filter en grand selecteur van de waarheid'' ---waarom kan die zijn of haar kwaliteiten niet eens gebruiken om ALL die meningen die onder burgers leven eens inzichtelijker en begrijpbaarder te maken?

Ik weet het denk ik wel, met die angst: hij is bang omdat hij het toch niet aan kan...ALL die verschillende meningen...hoe gaat ie die in godsnaam bij elkaar brengen in een ''gesprek/dialoog/ verhaal/platform/krant"? Dat is ook extreem moeilijk. Het is een veel grotere uitdaging dan het ANP overnemen, dan de ideologische richtsnoer van de krant te volgen.... het vereist dat je je weer op het onverwachte moet kunnen inspelen, redelijk ruimdenkend zonder aan scherpte te verliezen, durven confronteren, extreem onderzoekend van aard te zijn en moet kunnen modereren (een heel ander woord dan met modder gooien!) ---en dan dat alles nog eens in een slimme combinatie neerzetten.

@Iris+@Helena: heel goed punt! Waar o waar komt in het bovenstaande verhaal de essentie terug van de journalistieke functie? Waarvoor zou je die hele rataplan van Onafhankelijkheid et etc etc willen ??? Om een probleem op te lossen!!! Niet om steeds iemand (vaak dezelfden, naar ieder voorkeur van kampen verdeeld) maar te kunnen beschuldigen. Dit is volgens mij nog steeds de essentie van wat de gevestigde journalist denkt goed te kunnen doen ''zijn ambacht'' : hij kan wel de schuldige aanwijzen....Eh DUh! Dat kunnen anderen mensen niet??? Ohja, wellicht spreken ze dan vernaculair en niet in de krantentaal, ja nee, je comprend. Wat dat betreft: inderdaad, zelfonderzoek voor de gevestigde journalist (nadruk op gevestigd, established, status-quo aub) - want denk hier eens even aan : als we jarenlang vanuit de media alleen geconfronteerd worden met (jaja, ambachtelijke!) vingertjes-wijzerij, dan moet je je ook niet verbazen dat je een stel apathische burgers creeert, die niks meer met politieke doelen (=de samenleving) te maken willen hebben.

Oh dus je voelt je aangesproken door mijn opmerking over ingezonden-brievenschrijvertjes? Dan is mijn moeite tenminste niet vergeefs geweest.

@allen: ik heb enkele reacties verwijderd (een van Albert van der Vliet, en enkele van andere bloggers die daarop reageerden) vanwege volstrekt off-topic. Van der Vliet, hou er rekening mee dat je vriendin binnenkort misschien helemaal niks meer van je ziet hier als je zo doorgaat.

Ik vind dit een bijzonder interessante discussie met veel ter zake doende reacties. Qabouter heeft een goed punt, er is op veel meer terreinen dan ik hierboven schetste kritiek mogelijk op de journalistiek. Waar het natuurlijk uiteindelijk om gaat, is de vraag hoe we de middelen die professionele journalisten tot hun beschikking hebben (tijd; geld; toegang tot belangrijke bronnen) het best kunnen inzetten. Tot die bronnen behoort naar mijn vaste overtuiging ook steeds meer het 'gesprek' via internet, zoals op dit weblog plaatsvindt. In die zin wordt de journalistiek een veel democratischer beroep; de journalist die weigert te luisteren naar wat zijn lezers zeggen omdat hij zelf denkt het beter te weten, is tot uitsterven gedoemd.
Wat niet wil zeggen dat de journalist zijn eigenwijsheid moet opgeven. Integendeel, zou ik bijna zeggen; hoe eigenwijzer hoe beter. Als de journalist alleen nog maar opschrijft wat zijn publiek wil horen, leidt dat tot de dood in de pot.

Maar ogen en oren moeten opener.

Logischerwijs wordt hier gereageerd op en tegen journalisten en hetgeen zij schrijven. En uiteraard zijn er niet-journalisten die aardig tot goed kunnen schrijven en wellicht zelfs professionele journalisten naar de kroon zouden kunnen steken. Maar geldt dat niet voor ieder beroep? Er is altijd elders wel iemand die (potentieel) beter is; dat is van alle tijden en zal nooit veranderen.

Overigens heb ik dergelijke schrijvers nog niet aangetroffen op het VK-weblog, maar wat niet is kan nog komen. Wel zijn hier allerlei soorten schrijvers te vinden; onbeholpen, onbeschoft, beleefd, goed, grappig, interessant, beledigend, lezenswaardig, waardeloos, reactiegeil en zo kan ik nog wel even doorgaan. Gezamenlijk geven ze een kijkje in de samenleving, al zou je willen dat sommige deuren nooit waren opengegaan, oftewel dat sommige weblogs nooit waren geopend of dat sommige artikelen nooit waren geschreven. Van andere bijdragen hier kan je bijna geen genoeg krijgen.

Kies en maak vooral de keuze die bij jou past, zou ik willen zeggen. Laat mensen als Somers, Bogaerts en al die VK-webloggers maar kletsen; jouw keuze is de juiste.

Het is begrijpelijk dat GjB zich druk maakt over "burgerjournalistiek".
Persoonlijkdoe ikniet aan burgerjournalistiek, ik schrijf blogs en nieuws verslagen.
Ik schrijf User Generated Media.
Martin Sommer is bezig met een achterhoede gevecht.
En journalistieke kwaliteit is niet zo belangrijk meer. Het gaat om klantvriendelijkheid. Klanten kopen een krant of abonnement om het genot van een prettig leesbare krant te ervaren, met het idee dat ze dan een acceptabele kwaliteit en selectie gepresenteerd krijgen.
Maar gegeven de overvloedige alternatieven en echt andere media, zoals TV (nog gemakkelijker) of blogs nog persoonlijker, of gewoon internet, veel hogere inhoudelijke kwaliteit, is de papieren krant een achterhaald iets. PUNT

Hou op met het begrip burgerjournalistiek.
Mijn stukjes en blogs zijn beter dan de krant, voor mijn doelgroep.
OK, het aantal lezers dat ik bereik is of lijkt kleiner.
Maar papieren journalisten denken veel te vaak dat hun gedrukte tekst tot in de eeuwigheid gelezen wordt.
Helaas is de journalistiek van Martin Sommer de volgende dag voor 99.9% oud papier.
En dan heeft 1 % van de betalende abonnees zijn stukje gelezen.
Mijn blogs kunenn gevonden worden op internet, door mijn doelgroep. En als ik een backup maak voordat de volkskrant ze wist, dan blijven ze tot in de eeuwigheid beschikbaar om gevonden te worden door mijn doelgroep.
Overigens is een page-hit ook geen garantie dat de kern-boodschap van een blog is overgekomen.
Toch,
Blogs zijn gewoon beter dan een papieren krant.
Maar voorlopig houd ik mijn krant, ook al wordt hij ongelofelijk duur.
Een goede groeirichting voor de journalistiek zou zijn naar goedkopere kranten.
Zoals met elektronisch papier, de volgende versie van de Iliad
Ik geloof dat ik hier ook maar een eigen blog van maak. Er is ook nog de wiki dimensie. En de invloed dimensie.

Allereerst is angst geen slechte raadgever, zolang het in normale vormen zich aandoet. Extreem gezegd, angst zorgt ervoor dat je niet naast een leeuw gaat zitten.

Iedereen mag verplegen (bijvoorbeeld thuis als je een ziek kind hebt), maar de titel verpleegkundige is beschermd. De verpleegkundige is (heel kort gezegd) diegene die beroepsmatig een zorgvrager ondersteund inzake gezondheids- en/of daaraan gerelateerde bestaansproblemen. Hierbij wordt gebruik gemaakt van richtlijnen, protocollen en (standaard) procedures., die zoveel mogelijk voldoen aan landelijke criteria. Het nut van deze beschermde titel betekend dat diegene voldoet aan de landelijke opleidingseisen van dit beroep. Dit om uitwassen te voorkomen. Het betekend niet alleen dat de verpleegkundige kundig en geregistreerd is (BIG register), wat een zorgvrager zekerheid geeft. Het betekend ook dat een verpleegkundige aansprakelijk gesteld kan worden bij nalatigheden (tuchtrecht).

De raad van journalistiek hanteert de volgende definitie van journalist:
Iemand die er zijn hoofdberoep van maakt mede te werken aan de redactionele leiding of redactionele samenstelling van publiciteitsmedia, voor zover de inhoud daarvan bestaat uit nieuws, reportages, beschouwing of rubrieken van informatieve aard.
De beroepsgroep van journalisten kent bepaalde ethische principes beschreven in gedragscodes. Er zijn richtlijnen, protocollen voor het journalistiek schrijven Er is een raad voor de journalistiek die klachten over het gedrag van een journalist behandeld. Bij een journalist kan ik als lezer er vanuit gaan, dat deze persoon de ethische principes en gedragscodes in ieder geval kent. Ik kan ervan uitgaan dat hetgeen een journalist bij een krant schrijft door zijn collega’s kritisch bekeken wordt. Ik kan bij onwaarheden gemakkelijk contact opnemen met de desbetreffende krant en natuurlijk komen fouten voor. Kranten zullen in de meeste gevallen een rectificatie plaatsen en indien nodig kan ik een klacht indienen bij de raad van journalistiek. Heldere richtlijnen dus, voor journalisten en dus ook voor mij.

De raad zegt echter ook dat iemand die zich als journalist presenteert ook als journalist behandeld kan worden. Naar mijn mening een vreemde uiting gezien de vorige definitie van journalist. Er zijn wel gedragscodes opgesteld voor bloggers. Maar in tegenstelling bij de journalisten kan ik er niet van uitgaan dat deze burgerjournalisten ze kennen. Ik lees vaak onvolledigheden tot aan complete onwaarheden bij bloggers hier op de Volkskrant die zich journalist noemen. Het aanspreken op hun gedrag en/of onwaarheden is vaak erg moeilijk, bij sommigen onmogelijk. Er worden soms ongenuanceerd stellingen gepresenteerd zonder enig echt onderzoek en cijfermateriaal. Meningen worden vaak verdraaid naar feiten.
In tegenstelling tot de beroepsmatige krant waar de journalisten feedback krijgen op hun geschreven stukken voordat het in de krant wordt gezet, hoeft de burgerjournalist op internet alleen maar op de versturenknop te drukken en zijn stuk is voor iedereen leesbaar. Ik kan van hen niet eisen een rectificatie te plaatsen. Het is lastig en ik denk vaak zelfs onmogelijk om de raad voor journalistiek in te schakelen wanneer het om burgerjournalisten gaat.

Iedereen kan verplegen, maar kan zich niet zomaar verpleegkundige noemen. Ook kan iedereen schrijven, maar dat wil nog niet zeggen dat je (burger)journalist bent. Ik kan de angst van journalisten wel begrijpen. Niet omdat zij hun baan zouden verliezen (ik denk dat dit niet zal gebeuren) maar vanwege de zeer oncontroleerbare bagger die het met zich mee kan brengen. Ongenuanceerde uitingen zonder enig fundament als absolute waarheden presenteren, met weinig controle daarop. En deze kunnen de publieke opinie ook nog eens sterk gaan beïnvloeden. Wat dat betreft kan die burgerjournalist die leeuw zijn, waar de journalist liever niet naast gaat zitten.

Om te beginnen snap ik niet helemaal waarom op het stuk van dhr. Sommer een repliek gerechtvaardigd is?

Hij probeert zijn gelijk te halen, door twee vakgebieden met elkaar te vergelijken, die onvergelijkbaar zijn.

Er bestaat namelijk geen leerkracht die het lesmateriaal dat hij gebruikt via feiten controle en wederhoor op waarheid controleert. Er is geen journalist die stukken schrijft met als doel mensen iets te leren.

Ik snap dan ook niet dat een column op de website van de krant, waar ik overigens geen commentaar op kan geven, hier de basis vormt voor een blog over journalisme en bloggen.

Wat dat betreft is het misschien wel terecht dat dhr. Sommer bang is voor zijn functie. Maar dan moet hij de schuld voor die angst niet leggen bij de bloggers, maar bij zichzelf zoeken.

Verder kan ik me wel vinden in het stuk van Bogaerts over het belang van bloggen en het belang van journalistiek. Ik denk dat journalisten altijd een plaats zullen hebben in deze wereld van ego's, alleen moeten ze dan wel blijven proberen om te voldoen aan de hooggestelde eisen en doelen die ze hebben. En zolang een meerderheid van journalisten die eisen en doelen zo dicht mogelijk benadert zullen mensen het werk van journalisten blijven lezen.

Overigens als ik dhr. Sommer langs deze weg even een advies mag geven. Schrijf in columns nooit te uitgebreid over een onderwerp, waar je schijnbaar niets vanaf weet. En nog veel belangrijker, zoek twee onderwerpen bij elkaar die echt vergelijkbaar zijn als je je standpunt duidelijk probeert te maken. Nu heb ik me alleen maar zitten irriteren aan de simpelheid van de vergelijking en de doorzichtige poging om duidelijk te maken dat bloggen niet hetzelfde is als journalistiek. Wat dat betreft hoort deze column niet thuis in de Volkskrant, maar op het bureau van de hoofdredacteur. Met de aanvulling dat we de journalistieke waarden van feiten scheiden van meningen, hoor en wederhoor, onderzoek voorafgaand aan schrijven moeten handhaven.