De i-burger als onmisbare tegenhanger van de journalistiek.
Journalisten zijn opgeleid om te observeren en te doorgronden wat er in de maatschappij gebeurt en om dit vervolgens aan de burgers te vertellen. Om dit werk zo goed en betrouwbaar mogelijk te kunnen doen, moeten journalisten onafhankelijk zijn van invloeden die hun weergave van de maatschappelijke werkelijkheid kunnen kleuren en vervormen. Die invloeden kunnen voortkomen uit (groeps)belangen die niet altijd parallel lopen met de belangen van de maatschappij als geheel. Dat hoeft niet verkeerd te zijn, als het maar duidelijk is welke belangen welke invloeden uitoefenen op de journalistieke weergave van de maatschappelijke werkelijkheid. Misschien zou 'journalist' een beschermde titel moeten zijn, en zou een eed op de journalistiek een waarborg moeten zijn voor kennis, vakbekwaamheid, onafhankelijkheid en betrouwbaarheid. Nu worden die dingen uitsluitend in eigen kring door vakbroeders beoordeeld, met alle mogelijkheden van sektarisme en belangenverstrengeling van dien.
Journalisten noemen zich graag de waakhonden van onze democratie. Dat is deels terecht, maar er is geen objectieve manier om te controleren wélk deel. De bijzondere positie van de journalistiek maakt het mogelijk (en verleidelijk) om onder het mom van onafhankelijkheid in feite bepaalde belangen te behartigen.
Burgerschap is geen beroep maar een aanduiding van dat deel van het menselijk bewustzijn dat gericht is op maatschappelijk verband waarin hij met andere mensen in een geografisch gebied samenleeft. Het begrip 'burgerjournalistiek' is dus even raar en onbestaanbaar als 'burgertandarts'' of 'burgernotaris'. Zij die deze term gebruiken, tonen daarmee weinig respect voor wat de aanhangers van 'civic journalism' voor ogen stond, namelijk het versterken van het publieke domein en het bevorderen van de participatie van burgers aan het maatschappelijk debat. (Journalistieke cultuur in Nederland, UP 2002, pag. 364) Nogmaals, ieder z'n vak, maar burger zijn wij allemaal.
Als burgers moeten wij voortdurend in de gaten houden of onze maatschappelijke belangen wel op de beste en betrouwbaarste manier worden behartigd door degenen die daarmee belast zijn. Dit geldt ook voor de journalistiek. Het probleem daarbij is echter dat de journalistiek haar onafhankelijkheid verdedigt door zich te verzetten tegen alles wat zweemt naar controle en kritiek. Ook dat is deels terecht, maar ook hier is er geen objectieve manier om vast te stellen wélk deel.
Doordat de journalistiek zich onttrekt aan het stelsel van checks and balances dat een democratie transparant, evenwichtig, rechtvaardig en vitaal moet houden, is het noodzakelijk dat burgers zelf steeds kritisch blijven ten opzichte van alles wat de journalistiek hun voorschotelt. Er is immers niets of niemand anders die dat voor hen doet. Politici en bestuurders laten het wel uit hun hoofd omdat zij volledig afhankelijk zijn van de media, en journalisten doen het zelf ook niet op grond van collegiale loyaliteit en uit angst voor journalistieke represailles. Dat deze situatie onvermijdelijk leidt tot een scheefgroei in de maatschappelijke en democratische verhoudingen, is goed te merken. Wij leven inmiddels meer in een mediacratie dan in een democratie. Deze ontwikkeling is geen gevolg van onze formele democratische besluitvorming en is ook niet vastgelegd in ons systeem van wetten en rechten. Het gebeurt gewoon. Marktwerking, en zo. 'De consument heeft het zo gewild.' Of dat waar is, zal nog wel blijken als de nieuwe verhoudingen door interne en externe bedreigingen op hun sterkte, stabiliteit en houdbaarheid worden getest. De tijd zal het leren.
De 'symbiose' tussen 'burgerjournalistiek' en 'echte, professionele journalistiek' die G-J Bogaerts, chef internetredactie van de Volkskrant, op 30 juni jl in de rubriek 'Digitale Berichten' bepleitte onder de titel 'Op zoek naar Symbiose' , is je reinste quatsch. Jammer genoeg mag ik hem dat niet meer rechtstreeks vertellen, want hij heeft mij vanwege mijn kritiek levenslang verbannen van het weblog van de internetredactie. Bogaerts bewijst met deze handelswijze twee dingen: Dat hij zelf het tegendeel is van een 'civic journalist', en dat die 'symbiose' van hem een eufemisme is voor het institutionaliseren van machtsoverwicht en -misbruik. Tenslotte mag hij als journalist zijn verkeerde opvattingen in driehonderdduizendvoud uitventen, en wordt kritiek daarop van burgerzijde effectief de mond gesnoerd.
Er zit niets anders op dan dat burgers laten zien wie er de sterkste is in een democratie die om burgerschap draait. Als het er op aankomt, bepalen de burgers immers zelf door wie zij op welke wijze hun maatschappelijke belangen willen laten behartigen. Bij politici en bestuurders met een democratisch mandaat ligt de wijze waarop zij aan hun functie komen, hun werk doen en zich daarvoor moeten verantwoorden, redelijk vast. Dit geldt echter niet voor de journalistiek. Daar gaapt dan ook een groot democratisch deficit, dat alleen door de burgers zelf kan worden ingevuld. Het internet zal hierbij een steeds belangrijker rol gaan spelen. De i-burger moet zich ontwikkelen tot een formidabele tegenhanger van de journalistiek als het gaat om het verkrijgen van een zo betrouwbaar mogelijk beeld van de maatschappelijke werkelijkheid.
Lees ook:
'Wat Blokker mag, mag een blogger ook: Kritiek leveren'
Volkskrant onderdrukt kritiek, oppositie en dissidentie.
Robert van
Waning 11-07-2006 14:06
Voorlopig heb ik van Bogaerts c.s. een levenslange verbanning van de discussieruimte op het weblog van de internetredactie gekregen, en daar ben ik helemaal niet blij mee. Ik merk op dat jij je kennelijk hebt geschikt in je positie van lijdzaamheid en acceptatie van de bestaande machtsverhoudingen waarin de Blankens en de Bogaerts de dienst bepalen. Ik geef de strijd tegen journalistieke vormen van willekeur en machtsmisbruik niet zo gemakkelijk op. Als de belangen van journalistiek inderdaad dreigen te gaan prevaleren boven die van burgerschap, dan is er voor de i-burger nog veel onbezoldigd werk aan de winkel.
Albert heb ik ettelijke malen gevraagd om alsjeblieft niet zo tegen mensen te schelden en om vooral niet iedereen te bannen, maar hij is net zo eigenwijs als jij en ik samen. Hé Albert, luister je?
Ruud
Zweistra 11-07-2006 17:36
Nee, ik geef de strijd niet op, alleen heb ik de methodiek aangepast aan de ter beschikking staande wegen. We weten dat de RvdJ niets wil en kan doen, de ombudsman misschien (deels) wel wil maar niets kan door de bindingen des broods, en de internetredactie/GJ Bogaerts dus in belangrijke eigen baas is, voor wat de relatie met ons betreft. En met je baas kan je wel ruzie maken, maar dat haalt zelden iets uit. Verschil van mening is wel ongeveer het maximaal haalbare, een uiterst zeldzaam geval uitgezonderd.
Aan die werkelijkheid heb ik me wel aangepast, maar het niet doen haalt geloof ik ook weinig uit, afgaande op jouw verhalen.
Overigens ben je wel hard tegen Albert hoor. Ik ben al zo eigenwijs, jij kan er ook wat van, en dat dan nog bij elkaar optellen ...
albert van der vliet 11-07-2006 21:36
ik ben echt blij met jullie, want anders dan jullie denken kan ik heel goed tegen kritiek. Die kritiek moet echter wel enig niveau hebben. Dat is bij jullie het geval en ik heb ook weer genoten van jouw bijdrage, Robert. Vooral die burgertandarts vond ik een vondst.
Ik heb eerlijk gezegd nogal last van bloggers die de journalistiek op een voetstuk plaatsen. Zij zijn het bij voorbaat eens met de journalisten. Zo zien die journalisten dat graag: dat er tegen hen opgekeken wordt.
Mijn weblog heet mediakritiek en daarin probeer ik stukjes te schrijven die de media onder de loep nemen. Dat wordt me niet in dank afgenomen, niet door de journalisten en niet door hun trouwe fans op dit weblog. Wie kritiek heeft op de gevestigde media kan rekenen op een vijandige bejegening.
Ik moet ondertussen op eieren lopen, omdat GJB mij anders een derde schorsing oplegt. Als ik een klacht heb tegen een blogger omdat deze mij beledigd heeft, dan wordt die klacht niet ontvankelijk verklaard.
De situatie is nu zo dat als ik een nieuwe bijdrage plaats dat ik dan op de huid wordt gezeten door bloggers die fans zijn van de officiële journalisten. Ik heb kritiek op de media en dus word ik door die bloggers vijandig bejegend. Zij mogen naar hartelust off-topic reageren, beledigen, op de man spelen. GJB doet er niets aan en ik sta alleen.
Ik ben ook maar een mens en ik kaats de bal wel eens terug. Dat zijn de poppen aan het dansen. Dan word ik met mijn eigen reglement om de oren geslagen. Ik word uit de tent gelokt en vervolgens heb ik het gedaan.
Ik heb nu een eigen remedie ontwikkeld. Ik ban iedereen die tegen mijn reglement zondigt. Dat is mijn goed recht. Liever weinig reacties dan parels voor de zwijnen werpen.
Zelfs hier noem ik geen namen, op mijn weblog zeker niet. Als ik namen noem van bloggers die ik heb geband, word ik opnieuw geschorst. GJB weet mij te vinden, hij is niet vrij van machtswellust. Hij is bijzonder rancuneus tegen critici, temeer daar 'het andere kamp' hem nog steeds in de watten legt.
Zo is de stand van zaken. Ik scheld niet meer terug, maar ban. Je kunt hoog of laag springen, maar dat is mijn strijdwijze. Ik wil namelijk niet afgleid worden door bloggers van laag allooi. Het gaat mij erom bijdragen te schrijven die kritiek leveren op de ondemocratische media.
De journalisten zijn trouwens niet alleen commercieel bezig, maar ook conventioneel. Het feilloos kunnen aanvoelen van de conventies binnen een krant, dat is bij uitstek de vaardigheid van de professionale journalist. Dan ben ik liever burgerjournalist.
Robert van
Waning 11-07-2006 22:23
Albert, je schrijft dat je liever burgerjournalist bent. Waarom noem je jezelf niet gewoon burger, schrijvende burger, internetburger of i-burger? Burgerschap is niet iets waarvoor je je hoeft te schamen. De term burgerjournalist is een oxymoron zoals Degema(?) onlangs opmerkte.
albert van der vliet 12-07-2006 05:21
ik schreef: dan noem ik mij nog liever burgerjournalist. Ik bedoelde liever dat dan conventionele journalist. Ik zal mij nooit burgerjournalist noemen. Ik voel mij schrijvende burger, journalist, publicist. Ik hoor als journalist nergens bij, behalve dan bij enkele bloggers op dit weblog.
Er wordt nog wel eens verondersteld dat ik jaloers ben omdat ik niet bij de Volkskrant werk. Ik word al onpasselijk van het idee.
Stel je voor dat je collega's zou hebben als de voltallige sportredactie, dat je de ombudsman en de moderator in de kantine tegen kunt komen. Of dat je bewonderend moet zijn over types als Van Dam, Zeeman en Kalshoven, toch de paradepaardjes van wat mijn werkgever zou zijn.
Ik houd wel van de term burgerjournalist. Het zijn de professionele journalisten die deze term gebruiken. Daarmee geven ze aan dat ze zelf geen burger zijn en dat zijn ze ook niet.
Een professionele journalist woont op een andere planeet, genaamd Vinex, is getrouwd met een Russische, heeft een Letse werkster, en Marokkaanse krantenbezorger, en geen contact met burgers.
Ik vind burgerjournalist eerder een pleonasme. Wat zou een journalist namelijk eerder moeten zijn dan burger? Dat zou zo vanzelfsprekend moeten zijn als groen gras.
Journalisten zijn echter geïsoleerd van de werkelijkheid, hebben meer contact met politici dan met burgers. Ze hebben ook altijd gelijk en ze spreken met dédain over de lezers, vooral als deze ook een mening hebben. Onze bijdragen zijn van schoolkrantniveau, Robert. Wij schrijven bagger. Liever dat dan journalist die bagger schijt.
albert van der vliet 12-07-2006 12:39
Robert van
Waning 12-07-2006 13:38
Je schreef: "Ik vind burgerjournalist eerder een pleonasme. Wat zou een journalist namelijk eerder moeten zijn dan burger? Dat zou zo vanzelfsprekend moeten zijn als groen gras." Tsja, dat geldt toch voor (bijna) iedereen? Vandaar dat ik het voorbeeld van die 'burgertandarts' gebruikte: iedere tandarts is ook burger, maar niet iedere burgers is tandarts. Hetzelfde geldt voor journalisten. Zij danken hun geïsoleerde positie in de eerste plaats aan de eisen die hun beroep stelt aan hun onafhankelijkeid en afstandelijkheid. Dat heeft echter als ongewenste bijwerking dat zij zich geen gewone burgers voelen en zodoende ook niet zijn. Dat is te merken. Ondertussen valt het met die onafhankelijkheid erg mee (tegen), maar daar is te weinig controle op. De journalistiek neigt daardoor vaak naar sektarisme en zelfs cliëntelisme: eigen groep en belangen eerst.
albert van der vliet 12-07-2006 17:03
De journalisten op dit weblog krijgen een ster en zijn het ook.
De fans van de journalisten worden ongemoeid gelaten. Ze mogen schrijven wat ze willen want het is toch nooit kritisch over journalisten. Dat ze krtiische bloggers beledigen vindt de weblogredactie juist prachtig.
De bloggers die wel kritiek hebben op de media worden gedwarsboomd, gehinderd, geschorst. Dit weblog is corrupt en kan als zodanig nooit een zuiverende werking hebben op de journalistiek.
Robert van
Waning 12-07-2006 18:34
Denkwater 13-07-2006 11:49
Toch nog een paar kanttekeningen. In Klootjesjournalisten in een computergame geef ik die uitgebreider aan. Het komt er grotendeels op neer dat burgers weliswaar onafhankelijker zijn, maar ook beperkter in hun informatievergaring. Dat is een lastig parket, wie de informatie voorziet heeft de macht. Voor burgers blijft niets anders over dan drogredeneringen en volksverlakkerij aan te tonen.
Robert van
Waning 13-07-2006 12:25
Zojuist schreef ik de volgende brief naar de internetredactie, met bcc's naar diverse andere publicisten van deze krant:
Geachte Redactie,
Na een aantal instemmende reacties van bloggerszijde, wil ik u graag voorstellen om voor de beoordeling van de aanvaardbaarheid van weblogs en reacties op artikelen, columns en commentaren het 'Verdonk-criterium te hanteren:
"Een weblog of reactie op een artikel, column, commentaar of programma is aanvaardbaar (en mag dus niet worden verwijderd of bestraft) als die niet nóg kritischer, grover, onaangenamer of onredelijker is dan wat columnisten, commentatoren, redacteuren en analisten van de Volkskrant hebben geschreven over minister Rita Verdonk."
Vergelijking van de inhoud, toon en strekking van weblogs en reacties met wat de Volkskrant allemaal over Verdonk heeft geschreven, maakt hopelijk een einde aan het meten met (minstens) twee maten bij de beoordeling of een tekst qua inhoud, toon en strekking naar gangbare en geaccepteerde normen als aanvaardbaar kan worden beschouwd en dus niet mag worden verwijderd of bestraft met verbanning van de auteur.
Toepassing van dit criterium kan ertoe leiden dat schrijvers van columns, analyses en commentaren wat voorzichtiger zullen gaan worden in hun uitingen en beschuldigingen. Zij krijgen namelijk steeds vaker van bloggers en lezers een koekje van eigen deeg retour. Als dit gevolg uitblijft, kan het 'Verdonk-criterium' er toe leiden dat weblogs en reacties nog kritischer, grover, onaangenamer en onredelijker zullen worden dan zij nu al vaak zijn. In veel gevallen kan hiertegen dan echter niet meer worden opgetreden met verwijdering van een weblog of reactie, want hoe kan een blogger of lezer nu regels van wet, fatsoen of Gebruiksvoorwaarden of Spelregels schenden als de daarin vastgelegde waarden en normen niet gelden voor wat de krant zelf op veel grote schaal publiceert?!
Veel gevallen van verwijdering en zelfs verbanning van het Volkskrant Weblog zijn onterecht als men ziet wat columnisten allemaal mogen schrijven. Burgers hebben immers niet minder recht op vrije meningsuiting, alleen beduidend minder mogelijkheden daartoe, zeker als die ook nog eens door volstrekt willekeurige censuur kunnen worden getroffen.
Vriendelijke groet,
Robert van Waning
Amstelveen
Aanbevolen lectuur:
- De i-burger als noodzakelijke tegenhanger van de journalistiek (Robert van Waning, http://www.volkskrantblog.nl/bericht/62085)
- Burgerjournalistiek (VK Weblogger AM, http://www.volkskrantblog.nl/bericht/62377)
- Hoe een oceaan een slootje wordt (Evelien Tonkens, http://www.volkskrantblog.nl/bericht/62118)
- OK, wat gaat er veranderen? (G-J Bogaerts, http://www.volkskrantblog.nl/bericht/61453)
Robert van
Waning 13-07-2006 12:53
Bij gebrek aan voldoende weerwerk en tegenspraak schrijven veel publicisten en opniemakers echter op de automatische piloot. Dankzij het internet, weblogs en reactieruimten kunnen burgers hen nu veel meer dan vroeger wijzen op hun drogredeneringen, gratuite beweringen en beschuldigingen en op verwerpelijke vormen van belangenbehartiging. Hopelijk komt de zaak zo wat meer in evenwicht. Het kan er echter ook toe leiden dat mensen met mooie posities in de maatschappij huiverig worden voor die leeuwenkuil..
In dit verband verwijs ik naar de laatste column van Evelien Tonkens, bijzonder hoogleraar actief burgerschap: Hoe een oceaan een slootje wordt. Zij schreef daarin dat Geert wilders en Rita Verdonk bepaalde landgenoten als 'mindere mensen' beschouwden. Zij vond het niet nodig om dit harde verwijt van discriminatie met een verwijzing naar een citaat te onderbouwen. Dat is (zacht gezegd) onbehoorlijk, en gelukkig wijzen een paar bloggers haar daarop.
Heb je het laatste weblog van AM gelezen, over Burgerjournalistiek?
Denkwater 13-07-2006 13:17
Uit mijn weblog Klootjesjournalisten in een computergame.
“Opiniemakers debatteren op niveau, niet zomaar met onbekenden die konkelen van het schrijven en reageren op een web-log. Op de een of andere manier zijn echte opiniemakers boven discussies verheven. Als ze opvattingen prijsgeven, dan is het in de vorm van een reeks stellingen met een globale onderbouwing. Als die stellingen aangevochten worden door de klootjesjournalisten, wordt er in alle talen gezwegen. Maar als iemand anders van naam een stelling tegenwerpt, dan wordt gereageerd alsof het een halszaak betreft. En dat is ook een heikele kwestie, want niet de persoon maar de opiniemaker en de opinie, zijn product, worden ondermijnd.
Wanneer gaat een mening over in kennis of zelfs inzicht. De transformatie van persoonlijk gedachtegoed naar inzicht en waardevol oordeel lijkt meer te maken te hebben met bekendheid dan kennis van zaken [hoewel bekendheid veelal een gevolg is van kennis van zaken].”
Klootjesjournalisten zijn het gepeupel, waarmee niet in debat hoeft worden gegaan. Zo kijken journalisten blijkbaar neer op ons. Ze doen edelmoedig door ons een medium (computergame) te geven waarmee wij uit de voeten kunnen. Nu wij zo klagen, hoor ik ze al denken: “Het is ook nooit goed of het deugt niet.”
Echte opiniemakers zijn meer dan journalisten of mensen die zich opiniemaker noemen. Ergens zijn ze echt verheven. Maar de allerbeste opiniemakers durven hun opinie in de waagschaal te zetten en ook in debat te gaan met de klootjesjournalisten.
Maar laten we eerlijk zijn: niet alle klootjesjournalisten hebben het in zich om het de opiniemakers moeilijk te maken, hetzij omdat ze de kritische blik ontberen, hetzij omdat ze de juiste middelen niet hebben om aan informatie te komen.
Robert van
Waning 13-07-2006 14:34
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Robert van Waning
Woonplaats: AmstelveenFavorieten van Robert van Waning
Inhoud van Weblog 'DONQUI':
CONTRAILS EN
LUCHTVAARTSMOG.
Het steeds intensievere
vliegverkeer spant een permanent 'ijsgordijn' van hoge
'sluierbewolking' om de hele wereld. Deze reflecterende en
filterende laag vliegtuigsmog draagt met zijn (bevroren)
waterdamp en condensatiekernen bij aan veranderingen in weer,
klimaat en in de kwaliteit en kwantiteit van de zonnestraling die
het aardoppervlak bereikt.
Weerkundigen versluieren bewust dit onderschatte milieu- en klimaatprobleem. Het publiek wordt niet bewust gemaakt van de ongewenste gevolgen van hun uitbundige vlieggedrag. Bestaat er al een Milieu Effect Rapportage (MER) van het Reiskatern van de Volkskrant? _____________________________________________________________________ Foto's van wandelingen in Nederland en van wijnwandeltochten in Duitsland, Frankrijk en Italië. _____________________________________________________________________ DONQUI-BLOGS:
Van Thillo, een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht.
(4 maart 2009)
(18 augustus 2010)
Moderator, wat hebben wij
aan ons recht van vrije meningsuiting zonder de mogelijkheid
daartoe?
(25 juni 2010)
Is Israël 'frontlinie tegen oprukkend islamisme' of juist bruggehoofd van westers imperialisme?
(24 april 2010)
Censuur en gescheld zijn geliefde wapens van de Israël Lobby. En stigmatisering, natuurlijk.
(2 april 2010)
Reacties van lezers: Democratische en onaantastbare meningsuitingen of verwaarloosbare bagger?
(1 april 2010)
Critici de mond snoeren en de oppositie verbannen, dat is wat dictators en journalisten willen.
(14 maart 2010)
Volkskrant, open uw vizier en benoem uw nieuwe identiteit en gewijzigde signatuur! (25 september 2009)
Valse beschuldigingen zijn bedoeld om eerlijke discussie over Israël/Palestina te saboteren.
(14 september 2009)
'Israël Facts': Propaganda is geen opinie.
(8 juni 2009)
Volgens de Volkskrant hoort Israël bij 'de landen die de mensenrechten serieus nemen'.
(22 april 2009)
De financiële journalistiek popelt om de volgende luchtbel te kunnen opblazen.
(21 april 2009)
Aandacht voor religieuze (of etnoculturele?) crisis groter dan voor de financiële en economische.
(14 april 2009)
Rechtsongelijkheid in het publieke debat. (Columnisten zijn slechts betaalde bloggers.
(3 april 2009)
Wat columnisten mogen, mogen reageerders zeker: In vrijheid hun mening uiten.
(1 april 2009)
Censuur en verbanning: De terreur van de willekeur.
(9 maart 2009)
Mensenrechten, ook
voor Volkskrantlezers?
Mensenrechten, vrijheid van meningsuiting, burgerschap, publiek
debat en kritiek zijn allemaal heel vervelend voor de
ivoren-toren-journalistiek, maar toch zal men daarmee moeten
leren leven. Als reactie- en discussieruimtes op de website van
de VK géén openbare fora zijn voor het publiek politiek en
maatschappelijk debat waar iedereen onbelemmerd zijn recht op
vrije meningsuiting mag en kan uitoefenen, wat zijn zij dan wèl?
Een applausmachine voor de redactie?
(10-12-2008)
Publiek debat':
Wie, wat, waar, wanneer en hoe?
Reactie- en discussieruimte op de websites van journalistieke
media vormen het 'burgerparlement' van onze democratie. Burgers
moet daar onverkort en onbelemmerd kunnen beschikken over hun
recht op vrije meningsuiting. Immers: Als het 'publieke debat'
dáár niet gevoerd kan worden, waar dan wel?! De Volkskrant snoert
critici echter de mond en schakelt zo de oppositie uit. Dat is in
strijd met universele mensen- en burgerrechten en bovendien niet
democratisch.
(18-02-2009)
Weblog is de enige
mogelijkheid voor kritiek op journalistiek.
Alle ellende begint met het onderdrukken van meningen. Wie ziet
hoe gemakkelijk journalisten overgaan tot verwijdering van
onwelgevallige kritiek, vraagt zich af of de verdediging van ons
recht op vrije meningsuiting wel in goede handen is. Politici
mógen of dúrven geen kritiek op de journalistiek hebben
(persvrijheid!), burgers kúnnen het niet, en journalisten dóen
het niet, uit loyaliteit of uit angst voor collegiale
represailles.
(19-12-2005)
De
krant houdt niet van kritische lezers..
'De krant heeft belang bij kritische lezers,'
schreef Piet Hagen, oud-hoofdredacteur van 'de Journalist' in
zijn column in NRC Handelsblad. Hear! Hear! Toch behandelen zij
zulke lezers nog steeds als lastpakken, querulanten en
zeurpieten.
(26-12-2005)
Een
gemeenschap ('community') is méér dan een markt. Deel
1.
De eerste versie van dit verhaal schreef ik in 1992. In veel
opzichten is het nu echter nog actueler dan toen. Frits
Bolkestein had mij gevraagd om een verhaal over
'communitarianism' te schrijven. Dat heb ik geprobeerd,
maar gaandeweg werd het steeds meer een verhaal tégen
'mondialisering'. Gemeenschapszin en saamhorigheid worden
namelijk schaars in een maatschappij die kleine en grote
gemeenschappen en hun onderlinge verbanden uitkleedt tot op hun
louter economische functies.
Een gemeenschap ('community') is méér dan een markt. Deel 2.
Een gemeenschap ('community') is méér dan een markt. Deel 3.
De
willekeur regeert op het weblog van de
Volkskrant.
Weblogchef G-J Bogaerts en andere Volkskrantredacteuren
verwijderen bijdragen en verbannen bloggers zonder waarschuwing,
mededeling, motivering, bekendmaking, mogelijkheid van verweer en
ook zonder termijn. Welkom in de Goelag en Guantanamo Bay van de
journalistiek.
(20-12-2005)
De
column als clusterbom.
Afgevuurd vanuit massamedia en gericht op burgerdoelen hebben
woorden nog meer slagkracht en een nog groter bereik dan de
krachtigste Amerikaanse en Israëlische granaten.
(16-01-2009.)
Gaza: Zo maakt
Israël een volk van de Palestijnen.
Israël maakt nu van de geschiedenis van de Joden de toekomst van
de Palestijnen. Als rechtvaardiging van voortgaande onderdrukking
dient het verzet van de verjaagden en onderdrukten: Het is hun
eigen schuld.
(13-01-2009)
Eddo Rosenthal for
president. Met Bertus Hendriks als zijn minister van Buitenlandse
Zaken.
Uitzending gemist? Dan heb je écht wat gemist: Vara op Ned2, 'De
schande van Gaza'.
(16-01-2009.)
De
Volkskrant moet een nieuwe reden bedenken om Iran van de kaart te
laten vegen door degenen die daartoe over een Goddelijke
vrijbrief menen te beschikken.
De neocons van de Volkskrant voeren een onverantwoordelijke
oorlogshetze tegen Iran en maken de geesten rijp voor een
volgende wereldoorlog. Puur lobbyisme.
Misleidende koppen
en weggelaten zinnen onthullen een geheime
agenda.
'Angst voor Iran bracht Arabieren naar Annapolis,' meldt een kop
in de Volkskant. Het blijkt een onbetrouwbare weergave van de
strekking van het oorspronkelijke verhaal uit The New York Times.
De
Volkskrant weet wel raad met slecht nieuws uit Irak: Filteren,
censureren, manipuleren, etc.
"Wie weet raad met iets beter nieuws uit Irak?" vroeg
VK-columnist en -commentator Paul Brill zich af. De Volkskrant
had namelijk goed nieuws uit Irak overgenomen uit The New York
Times. Niet integraal, natuurlijk, want er stond ook slecht
nieuws in..
Irak: Goed nieuws is kennelijk belangrijker dan betrouwbare berichtgeving.
Paul Brill's
recensie van 'De Israël-Lobby' was voorspelbaar (en dus geen
'recensie').
In zijn 'recensie' van het boek 'De Israëllobby van John J.
Mearsheimer en M. Walt schrijft columnist/commentator/recensent
Paul Brill dat hij er een 'nare smaak' aan heeft overgehouden.
Dit is een nauwelijks verhulde manier om deze integere
wetenschappers van antisemitisme te betichten.
Laten wij
'fossiele brandstoffen' voortaan 'fossiele Bouwstoffen'
noemen.
Zij zijn namelijk zijn veel te nuttig, te schaars en te kostbaar
om nog verder domweg op te stoken.
Koppenschrijver
plaatst zijn eigen opinie boven die van
anderen.
De opvattingen van een krant komen in de koppen nog beter tot
uiting dan in het hoofdredactioneel commentaar.
Van democratie tot mediacratie, en vervolgens tot bananenrepubliek. Het kan zomaar
Met de opkomst van de media als onafhankelijke politieke macht is de Trias Politica uitgebreid tot een Politiek Kwartet. Het stelsel van democratische checks and balances is echter niet aangepast aan deze ingrijpende wijziging is de werking van onze democratie. Er zijn geen effectieve middelen en mogelijkheden om die vierde macht te controleren en ter verantwoording te roepen.
Yoram
Stein: Overeenkomst tussen joden en moslims is hun wens om van
elkaar te verschillen.
Een kritische reactie op 'Het grote verschil tussen joden en
moslims' (VK Forum, 6 maart).
Iran: Lees
svp naast de Volkskrant ook minder oorlogszuchtige
kranten!
De havikken en neocons van de Volkskrant proberen met agitprop en
oorlogshitserij de geesten rijp te maken voor een aanval op Iran.
'Sportief
rijgedrag' is onsportief en asociaal.
Autobranche en -journalistiek hebben maling aan maatschappelijke
verantwoordelijkheid. "Met deze auto kun je ongekend gooien en
smijten". "Plankgas over de snelweg brullen." "Wie pret wil
hebben met dit raspaardje zoekt dus de kronkelweggetjes op."
'ANWB
Verkeersinformatie' hoort in een STER-blok.(1)
De ANWB verzorgt de verkeersinformatie gratis voor de publieke
omroep. Als tegenprestatie mag deze 'mobipolist' een paar keer
per uur zijn bedrijfs-, handels en merknaam noemen in het
redactionele gedeelte van de publieke omroep. Publieke aandacht
als betaalmiddel.
'ANWB Verkeersinformatie' hoort in het STER-blok. (2)
De verkeersinformatie is voor de ANWB een reclamevehikel van onschatbare waarde. Dit is in strijd met letter en geest van de Mediawet.
Verdedigingsmuren staan om het eigen grondgebied en niet in andermans land.
"You need me on that wall!" riep een getergde kolonel Nathan Jessup (gespeeld door Jack Nicholson in de film 'A few good men') tegen zijn aanklagers. Westerse 'verdedigingsmuren' lopen nu echter dwars door Irak, Afghanistan, Iran, Syrië, Libanon, Palestina en Noord-Korea. Kolonel Nathan Yessup werd overigens veroordeeld wegens overschrijding van zijn bevoegdheden.
Wie
wil vliegen zonder schuldgevoel, moet
thuisblijven.
'De nieuwe mens' wil graag genieten zonder schuldgevoel, schrijft
het blad Goodies. Als het over reizen en luchtvaart gaat, laten
journalisten hun gezonde verstand en hun kritische
onafhankelijkheid thuis. Vliegen is niet alleen hinderlijk,
verspillend, vervuilend en klimaatbedervend, maar ook verslavend
en corrumperend.
Het
Israëlische krachtenveld verstoort menig moreel, journalistiek en
politiek kompas.
Het varen van 'een onafhankelijke, kritische en consequente'
koers, blijkt voor media vrijwel ondoenlijk zodra zij in het
krachtenveld van Israël komen.
'Peace,
Propaganda & The Promised Land': Het succes van de
'Hasbara'.
Deze indrukwekkende
documentaire over de berichtgeving en beeldvorming door de media
over 'Het Conflict' in het Midden-Oosten liet zien hoe actief en
succesvol Israël de politiek en de media bespelen om de bezetting
en onderdrukking van de Palestijnen te rechtvaardigen of het
liefst zelfs helemaal buiten beeld te houden.
Pers
is vaak laks in toegeven klacht
Niemand, geen politicus, bestuurder of burger, kan ooit de
journalistiek effectief bekriseren. De journalistiek heeft in
maatschappelijke discussies immers steeds zowel het eerste als
het laatste woord. Zelfs in een 'rectificatie' wordt vaak nog een
trap ná gegeven.
Liegende
koppen bewijzen het gelijk van Donner
Hoe terecht het pleidooi van Donner voor democratische en
rechterlijke controle op de journalistiek was, werd prompt
bewezen door een leugenachtige kop boven het verslag van zijn
speech: 'Kritiek van pers ondermijnt vertrouwen in de overheid.'
Dat had Donner dus helemaal niet beweerd!
Wat
Blokker mag, mag een Blogger ook.
Het weblog en ook de reactieruimte onder het Commentaar zijn
publieke 'muurkranten'. Burgers mogen deze naar eigen inzicht en
in hun eigen woorden vullen met hun teksten. Zodra iemand van
deze mogelijkheid gebruik maakt en zich daarbij houdt aan een
paar simpele Gebruiksvoorwaarden c.q. Spelregels komt er
automatisch een overeenkomst tot stand tussen die gebruiker
en de Volkskrant, waarbij voor laatstgenoemde de plicht ontstaat
om haar toezegging tot het verlenen en mogen gebruiken van deze
publicatiemogelijkheid na te komen. Als de Volkskrant een reactie
verwijdert, pleegt zij contractbreuk en schendt bovendien het
burgerrecht op vrije meningsuiting op een door de Volkskrant
aangeboden en beheerd PUBLIEK FORUM.
De i-burger als onmisbare tegenhanger van de journalistiek.
Burgers zijn burgers, en alleen journalisten zijn journalisten.
'And never the twain should meet', denk ik dan, met een
variatie op de beroemde woorden van Rudyard Kipling.
'Burgerjournalisten' waren oorspronkelijk journalisten die zich
aan de kant van de burgers schaarden. Dat klinkt logisch, maar is
het helaas niet. Burgerjournalist' als 'martelaar voor de
persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.
Door dat malle begrip 'burgerjournalistiek'Burgers zijn geen
journalisten. Er zijn immers ook geen 'burger-tandartsen'.
Journalist is een koekoek die zijn agenda in andermans nest legt.
'Journalitiek' is het zodanig selecteren, filteren, verdraaien, en bewerken van politieke standpunten dat zij passen in de politieke agenda van de journalist.
Spindoctors
benutten mediacratie.
'Spindoctors' kunnen niet zonder journalisten, maar het
omgekeerde geldt ook. Journalisten laten zich bewust en onbewust
gebruiken voor doeleinden die met journalistiek niets meer te
maken hebben.
'Sportieve
rijder' hoort aan de schandpaal, ipv met lauwerkrans op een
troon.
'Sportief rijgedrag' is in de praktijk niet te onderscheiden van
agressief rijgedrag. Het moet dus hard worden aangepakt in plaats
van gepropageerd door autobranche en -journalistiek.
Een
onevenwichtig Commentaar.
Men moet niet mensen bestrijden om hun ideeën, maar ideeën
ontkrachten die strijdig zijn met het belang van de samenleving.
Verbanning
van kritische VK-bloggers is in strijd met Gebruiksvoorwaarden.
En niet alleen daarmee..
De Volkskrant misbruikt de Gebruiksvoorwaarden en de Spelregels
van haar website om kritische VK Webloggers de mond te snoeren.
(10-04-2006)
Iran: Demoniseren is een contraproductieve manier van bekritiseren.
De Volkskrant besteedt veel aandacht aan allerlei kwalijke aspecten van Iran. Dit is in veel opzichten terecht, maar minder begrip en waardering verdient het consequente demoniseren van dit land als een propagandistische voorbereiding een 'preventieve aanval' door Israël en/of V.S.
De
term 'joods-christelijk' is innerlijk tegenstrijdig én in strijd
met art. 1 Grondwet.
De Europese cultuur wordt vaak als 'joods-christelijk en
humanistisch' gekenschetst. Dat is merkwaardig, want met name op
het vlak dat door art. 1 Gw. wordt bestreken, zijn die tradities
strijdig met elkaar. Persoonlijk ben ik voor handhaving van
artikel 1 Gw., maar dat moet dan wel consequent gebeuren.
Schiphol: Zonder herrie, stank en roet was er ook geen wantrouwen.
Bah, Gummbah blijft. Of mogen wij daarover stemmen?
"Read what
bloggers say about this article."
Laat journalisten, columnisten en commentatoren de hete adem van
bloggende lezers in hun nek voelen. Meer interactie met de burger
maakt een einde aan journalistieke vrijblijvendheid en een begin
aan publieke verantwoording. Of is dat wishful thinking?
Pieter Broertjes: Journalistieke hypocrisie is ook kwetsend..
Met al zijn mooie praatjes kan hoofdredacteur Pieter Broertjes niet aannemelijk maken dat zijn krant ruimhartig omgaat met critici en dissidenten die meningen uiten die de redactie niet welgevallig zijn.
Weblog biedt tegenspraak aan de journalistiek. En dat is nodig ook.
Wat de journalistiek nodig heeft, is meer weerwerk en tegenspraak. Met de komst van internet en het blogwezen, is dat technisch gemakkelijk te realiseren, maar de geesten zijn nog onwillig.
Sportjournalistiek:
onmisbaar in de marketing-mix van profsport.
De sterkste kant van sportjournalistiek is tegelijk haar meest
kritiekwaardige: Haar publiciteitsfunctie ten behoeve van een
commerciële bedrijfstak waarin aan iedere naam (en dus ook aan
iedere vermelding daarvan) een groot financieel belang verbonden
is.
Ons
maatschappelijk vertrouwen is weggehoond.
'Het gebrek aan vertrouwen van de consument staat niet los van
het wantrouwen in de politiek,' schrijft de commentator op
24/11/05. Look who's talking.. Het enige wat burgers van
de politiek weten, is hun door de journalistiek verteld..
Etnomarketing
is OK. Etnojournalistiek niet.
De nieuwe verzuiling heeft diepere wortels en is dus hardnekkiger
dan de vorige. Journalistieke vormen van patronage en
cliëntelisme dragen bij aan het institutionaliseren van
etnoculturele scheidslijnen.
De
waakhond van onze democratie is vals.
"De lezer schrijft. De krant antwoordt." Einde discussie? Ja,
want journalisten discussiëren niet, maar (ver)oordelen alleen.
Anonieme
Commentator, maak u bekend.
Anonieme Commentator, maak u bekend, open uw vizier en laat uw
lezers weten wie het hoofdredactionele Commentaar schrijft. Want
wat is de waarde van een mening waar niemand persoonlijk
verantwoordelijkheid voor neemt?
Multiculturalisten
propageren nu wat zij zelf om zeep hadden geholpen: Één
samenleving.
Een overkoepelende en gemeenschappelijke samenlevingscultuur
dient als maatschappelijk richtsnoer, sociaal bindmiddel en als
basis voor solidariteit.
'Multiculturele samenleving' was niet democratisch gelegitimeerd.
De 'multiculturele samenleving' geldt nog steeds als 'een centrale politieke doelstelling', maar deze is nooit helder geformuleerd in partijprogramma's of andere politieke of journalistieke publicaties.
'Multiculturele
samenleving' in 1991: Waar was Paul Scheffer?
In september 1991(!) drukte NRC Handelsblad mijn kritiek op de
zogenaamde multiculturele samenleving over drie kolommen af:
"Onvrede over onbeheerste groei geen xenofobie". Niet alleen over
de gewenste mate van integratie maar zelfs over de inhoud van dat
begrip zelf voert men een bittere discussie over de hoofden van
de direct-betrokkenen.
Hun/hen, de meest gemaakte taalfout.
Eigen Volk
Anders?
Een rabbijn verkondigde in bijzijn van premier Balkenende dingen
die andere mensen niet mogen dénken, laat staan hardop zeggen.
Het beginsel 'Eigen Volk Eerst' kent kennelijk ook geaccepteerde
vormen en uitingen.
Martijn van Calmthout ('Kennis') schrijft roddelverhaal vol fouten.
De Volkskrant nagelt een kritische, maatschappelijk betrokken en milieubewuste burger zonder vorm van proces aan de publieke schandpaal. "Wie zich gepakt voelt, gaat maar naar de rechter," schrijft de Ombudsman van de Volkskrant doodleuk.
Laatste reacties
'Gedram' noemde VK's opiniechef het boek 'Oorlog als er vrede
dreigt' van Anja Meulenbelt. Ach ja..
E.T.: @Robert,
Wat wil je dat ik doe, je van nu af …
'Gedram' noemde VK's opiniechef het boek 'Oorlog als er vrede
dreigt' van Anja Meulenbelt. Ach ja..
Robert van Waning: E.T.,
De waarheid is dat ik nooit bijdragen van jou heb …
'Gedram' noemde VK's opiniechef het boek 'Oorlog als er vrede
dreigt' van Anja Meulenbelt. Ach ja..
E.T.: @Robert,
Zoals je dondersgoed weet verwijder ik geen kritische reacties op …
'Gedram' noemde VK's opiniechef het boek 'Oorlog als er vrede
dreigt' van Anja Meulenbelt. Ach ja..
Robert van Waning: E.T.
== "Als ze eerlijk en stevig in haar schoenen zou …
'Gedram' noemde VK's opiniechef het boek 'Oorlog als er vrede
dreigt' van Anja Meulenbelt. Ach ja..
E.T.: @Robert,
==Ondanks het feit dat ik jou - in tegenstelling tot …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Robert van Waning, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
Wat je hier allemaal zegt ben ik op het eerste gezicht volledig mee eens. Met name wat je zegt over checks and balances. Daarom is het wezenlijk belang dat alles dat ook maar enigszins ruikt naar een mogelijkheid om invloed uit te oefenen op de inhoud van de krant met ruime gebaren meot worden omarmd. Daarom ben ik heel blij met de intitiatieven van GJ Bogaerts, ook al is het natuurlijk, ook weer op het eerste gezicht, niet de vorm van chechs and balances die je idealiter zou willen. Maar neem maar van mij aan dat zelfs dit al op grote interne problemen stuit, zie het stuk van Martin Sommer en voorgaande discussies met figuren als Blanken (o.i.d.).
Laten we dus afwachten, en blij zijn met alles wat we krijgen van GJ Bogaerts c.s. Daarna is het ook weer afwachten wat de bloggers ermee doen, want ook daar valt het een en ander over op te merken. Het spijt me voor Albert, maar als alle kritiek moet samengaan met grafische omschrijvingen van de intelligentie van de betrokkene, vind ook ik dat niet geschikt voor een serieus discussieblog.