Weinigen zullen weten dat de wortels van de stad Amsterdam gedeeltelijk in Napels liggen. Het “Amsterdamse lied” zoals wij dat kennen van zangers als Johnny Jordaan, Willy Alberti en André Hazes vindt zijn oorsprong in de Napolitaanse opera (en de 16de eeuwse “villanelle”) en werd in Amsterdam geïntroduceerd door de eerste Napolitaanse “gastarbeiders” die zich daar sinds de zestiende eeuw hadden gevestigd en vanaf de zeventiende eeuw Amsterdamse “nieuwbouwwijken” als de Nieuwmarktbuurt en de Jordaan bevolkten.
De Napolitaanse volksaard en die van de Amsterdammers komen in meerdere opzichten overeen; met name de sentimentaliteit, de opvliegendheid en de humor. Een beetje Amsterdammer voelt zich daarom al gauw thuis in Napels. 


Napels is een heerlijke stad, maar ook een vuile stad. Toen ik 39 jaar geleden voor het eerst in de oude binnenstad van Napels kwam, keek ik mijn ogen uit. In een slagerijtje bestelde een vrouw een stuk rundvlees. De slager pakte uit de vitrine een soort zwarte lap, maar dat bleek een groot stuk vlees te zijn dat letterlijk compleet onder meerdere lagen vliegen zat. Hij veegde met zijn hand de vliegen van het vlees, dat eerder grijs dan rood was, en vroeg de dame hoeveel vlees zij wenste. 

Ook toen al leek de stadsreiniging het werk niet aan te kunnen, en die indruk wekt de stad nog steeds. 


De Vesuvius, bijna altijd zichtbaar op de achtergrond. Dit is een foto van de haven gisteravond. 


De jachthaven vanmorgen. Ik was in de buurt en maakte een praatje met een paar Nederlanders die met hun zeiljacht op weg zijn naar Sicilië. Voorlopig blijven ze hier, want de wind staat verkeerd. Het is hier 28°C en licht bewolkt. Van een hittegolf, zoals eerder in Nederland en nu in Frankrijk, is hier geen sprake. 


Wat ik altijd leuk heb gevonden aan Napels zijn de waslijnen op straat. Ze versieren de straten, de bonte was doet aan kleurige vlaggen denken, het heeft iets feestelijks. 




Ik heb even zeer goedkoop gebeld met mijn meisjes. Het was niet nodig om ze op de hoogte te brengen van mijn plannen, want Laura had al uitgebreid met de andere meiden gesproken. Ook met Puck.
Zoals verwacht reageerden Françoise en Maria tamelijk laconiek. Zij moeten het allemaal nog zien gebeuren, zij kennen mij langer dan vandaag. Zelfs wanneer ik hen bezweer dat dit geen bevlieging is, blijven ze rustig. Voor hen vergaat de wereld gelukkig niet. Ze hebben Laura ook tot bedaren gebracht en daar ben ik hen dankbaar voor.
Siobhan was tamelijk pissig. “When were you going to tell me about it, you fuck? I bet when fucking hell freezes over! What were you going to say? Hey Siobhan, merry fucking christmas, I’m starting a new life with Puck and she’s expecting my baby?!”
“She’s not.”
“No, of course she’s not, you arsehole! Not yet!”
“I don’t know if she will be. Listen, I…”
“You have a lot to explain, mister!”

Puck gaat er een beetje onder gebukt. Zij had niet op de groepsdynamica gerekend. Ik wel, ik ken de meiden al langer dan vandaag. Ik hoop alleen niet dat zij zich tegen Puck keren. Puck had niet die indruk. Laura stelde veel vragen, wilde van alles weten en was enigszins hulpeloos, Siobhan was absoluut vijandig, Maria en Françoise waren begripvol, maar van een complot was volgens haar geen sprake.
Ik moet met Siobhan gaan praten, dat is duidelijk, maar wellicht kan Françoise haar ook op andere gedachten brengen. Haar Engels is beter dan dat van Maria. 


Onze tweede stuurman, mijn sommelier, op zoek naar Trebbiano del Circeo, een lekkere wijn voor bij het recept van vandaag: Panzerotti Napoletani (gevulde halvemaantjes).

Benodigdheden:
300 gram tarwebloem
1 zakje gedroogde gist
2 eieren
1 eidooier
1 ons ricotta
30 gram Parmezaanse kaas, geraspt
Handjevol versgehakte peterselie
50 gram gekookte ham (schouderham of achterham)
50 gram mozzarella
Olijfolie
Peper
Zeezout

Bereidingswijze:
Los de gist op in wat warm water en laat dit mengsel 10 minuten rusten.
Zeef de bloem, voeg twee eetlepels olijfolie toe, meng de eierdooier erdoor, voeg het gistmengsel toe, goed mengen en op het laatst een snufje zout. Voeg voorzichtig wat lauwwarm water toe en kneed er een stevig, maar soepel deeg van.
Laat dit deeg minstens een half uur rusten onder een doek, op kamertemperatuur.
Verwarm de oven voor op 220°C.

Maak een pasta van de ricotta, een geklopt ei, de Parmezaanse kaas en de peterselie, en maak haar op smaak met wat peper uit de molen en zeezout.
Snij de mozzarella in blokjes en de ham in reepjes en voeg dit toe aan de pasta.

Rol de deegbal uit met een deegroller, toer (vouw) het een paar keer (zoals bij bladerdeeg), en rol het weer uit tot een platte pizza.
Snij met een vormpje rondjes van ongeveer 5 à 6 cm diameter uit het deeg. Voeg de restjes samen tot een bal, rol deze opnieuw uit en snij ook hier rondjes uit.
Klop het overgebleven ei.
Schep met een lepeltje wat van de pasta in het midden van elk rondje.
Bestrijk de randen met het geklopte ei en vouw halvemaantjes van de rondjes. Druk de randen stevig aan.
Bestrijk de halvemaantjes met geklopt ei.

Bak de halvemaantjes in circa 25 minuten goudbruin en eet ze warm. Eet smakelijk!

(Amerikanen bakken de panzerotti in een grote pan met veel hete olie, maar ik prefereer de originele Napolitaanse bereidingswijze.)

Volgend artikel in dit blog