Waarom wil de Nederlandse hardloper (m/v) nu zo graag de Jungfraumarathon in Zwitserland lopen? Elk jaar verschijnen er ongeveer tweehonderd lopers aan de start in Interlaken om 42195 meter te lopen naar een koud en winderig bergstation wat ruim 1500 meter hoger ligt. Lopen we erg graag heuvel op? Want dat kan tijdens de Jungfraumarathon bij uitstek. De eerste 24 kilometer zijn nog relatief vlak maar tussen de bergdorpjes Lauterbrunnen en Wengen ligt de beruchte Muur. Hardlopen is onmogelijk, veel te steil. En daarna houdt het niet meer op tot het de laatste kilometer. Daar mag je dan wel weer een stukje bergaf. Tussen de Muur en de éénenveertigste kilometer valt er af en toe nog wel wat te rennen maar er moet ook een hoop gewandeld worden. Ook al zou je willen rennen, het lukt gewoon haast niet. Wij, lopers van de Lage Landen, zijn niet voorbestemd om te klauteren.
Op de Duitsers en natuurlijk de Zwitsers na is het contigent Nederlandse lopers het grootst. Zelf erkende berggeiten als Oostenrijkers komen maar met een man of honderd naar Interlaken. Afgaande op het lijstje van deelnemers aan de Jungfrau naar afkomst zouden we een bergloperslandje zijn.
Als we echt enthousiaste bergoplopers zijn dan zou je verwachten dat er in het zuiden van Limburg vele kilometers worden weggelopen. Nu was ik daar laatst en tot mijn stomme verbazing kwam ik in die twee weken nog geen handvol andere lopers tegen. Fietsende sporters waren er zat, wandelaars met of zonder stokken ook. Maar hardlopers?
Ook de Mergellandmarathon in Zuid-Limburg is niet zo druk bezet. Elk jaar staan er ongeveer honderd lopers aan de start in Meerssen.

Ik liep de Jungfrau in september 2004. Kinderen werden bij Opa en Oma achtergelaten en samen met mijn vrouw ben ik op het vliegtuig gestapt naar Zurich en vanaf daar met de trein naar Interlaken. We hadden een leuk hotelletje in het stadje, vlakbij de start. Het startnummer lag klaar in het Casino-Kursaal. Daar was ook de pasta-party, lange rijen met tafels, vol met zenuwachtige lopers uit alle hoeken en gaten van de wereld. Een Braziliaan, twee Chilenen, vier Ethiopiërs, een Koreaan en ook de al genoemde Nederlanders. In de zaal stonden enkele monitors waarop beelden van vorige edities werden vertoond. Indrukwekkende vergezichten van hardlopers op een berg, met de beruchte Eigerwand op de achtergrond.
Vlak voor de start zaterdagochtend regende het flink. Maar de Zwitsers hebben een streepje voor bij de weergoden. Waar wij blijkbaar veel krediet hebben verspeeld kreeg de Jungfrau een droge start. En het bleef droog. Zoals ik al schreef is het eerste deel vlak. In het programmaboekje van de marathon stond een erg nuttig tijdschema. Van de toplopers werd verwacht dat ze de berg net binnen de drie uur oprennen. Tussen 1995 en 2004 is dat twintig lopers gelukt. De grote massa doet er zo rond de vijf uur over. Met dat schema gaat men er vanuit dat je iets meer dan 1 uur 50 nodig hebt om de eerste helft te voltooien. Dan heb je dus nog meer dan 3 uur over voor het tweede deel. En omdat ik Amsterdam het jaar ervoor net binnen de 3:30 liep leek mij dat schema een goed uitgangspunt. De eerste kilometers was een rondje door Interlaken, daarna werd koers gezet naar de Brienzer See. Vanaf daar volgde de route het riviertje Lütschine naar Lauterbrunnen. Onderweg in de dorpjes waren veel mensen om de lopers aan te moedigen. Met reusachtige koeienbellen werd er voor een leuke sfeer gezorgd.
Dan die Muur van Wengen, van 795 meter naar ruim 1200 meter, met een “snelheid”van ongeveer 10 minuten per kilometer. En dan te weten dat er na Wengen, nog 900 hoogtemeters en 12 kilometers volgen. De doorkomst in Wengen is een hoogtepunt op zich. Muziek, koeienbellen, en veel lekkere hapjes. Bij elke verzorgingspost is er een keur aan eten; fruit, koekjes, chocolade. In het totaal waren er geloof ik een stuk of vijftien verzorgingsposten. Op de vlakke stukken elke vijf kilometer en op de stijgende delen wat frequenter. Ook werd elke kilometer netjes aangegeven en op sommige steile delen zelfs elke 250 meter. Na Wengen is het dus omhoog lopen, soms hard, soms wandelend. Op de open stukken is het genieten van de nu zonovergoten alpen. Het beboste deel is de plek om op te frissen. Die grote bergen om je heen maakt je als loper nietig.
Het laatste deel gaat over smalle paadjes. Inhalen is haast niet mogelijk, hardlopen al helemaal niet meer. Stapje voor stapje gaat er een loperstrein naar het hoogste punt. Tot mijn verbazing stond er een orkest van hoornblazers en vaandelzwaaiers toe te spelen. En op de top stond nota bene een Schotse doedelzakspeler te blazen. Voordat ik die doedelzakspeler had bereikt zat ik er al helemaal doorheen. Tot het 38 kilometerpunt liep ik nog precies op het schema uit het programmaboekje. Maar toen kwam de man met de hamer. Het was op. Even ben ik languit gaan liggen bij de verzorgingspost. Nu vraag ik mij af hoe ze die post op die plek hebben gekregen maar toen dacht ik niet veel meer. Na wat rust, drinken en bemoedigende woorden van een EHBO’er ben ik weer verder gewandeld. En dan, net na het hoogste punt, zie je het bergstation Kleine Scheidegg liggen. Alle moed stroomde terug in mijn benen en bergafwaarts met een brok in de keel naar de finish. Vijf uur en twintig minuten had ik er voor nodig. Moe, voldaan maar ook vastbesloten om dit nooit meer te doen.
’s Avonds na een gezellig etentje met mijn vrouw keek ik eens terug die berg op. Hier kom ik vast en zeker terug. Of anders wel een andere bergmarathon! 

---

Lees ook de Runtodream weblog van Martine: zij gaat dit jaar de Jungfrau lopen.

Volgend artikel in dit blog