Nadat ze tot 14.30 in bed hebben gelegen om goed bij te komen van het nachtje kroeg weet Diny de sfeer toch weer fris en enthousiast te krijgen. Ze ruimt de ontbijtbende weg, trekt gordijnen en ramen open.
Er is zon en regen buiten, ondanks de miezerregen heeft ze zin om buiten te zijn.
“ Für Elise” klinkt door de huiskamer van Victor, Diny komt gedoucht weer de huiskamer in. Verheugd ziet ze dat haar witlinnen jurk erg goed past bij de outfit van Janne. Ze zien er geweldig uit zo samen, na een hoofdpijn pilletje voelen ze zich ook zo.
Vastbesloten vertrekken ze richting de Sint Pietersberg, ze wil doen waar ze voor kwam: Carola en het verleden onder ogen zien.
Het is een flinke wandeling, maar de stadsparken met hun oude ommuring en de zon geven rust en harmonie onderweg. Als ze de helling op beginnen te lopen aan de rand van de stad verbreekt Janne de rust om haar op een regenboog te attenderen, beiden waren diep verzonken in hun eigen levens.
“Weet je dat Carola vlak bij de plek waar ze gevonden is ligt begraven……….?
Dat laatste jaar in Maastricht zaten we hier vaak in de grotten………Elvira en ik, Vic en Carola en Marcel en Pascal.” Janne en Diny lopen hand in hand verder, Janne kent Elvira dan wel en weet van een gezamenlijk verleden hier in Limburg, maar over Carola had hij nog nooit iets vernomen. Hij begrijpt wel dat er heel wat gaande is momenteel.
Diny stampt uit alle macht op de grond, verwart en met tranen in haar ogen kijkt ze naar hem, hij streelt haar in haar gezicht en over haar haren.
“ Verdomme” klinkt het nog gesmoord uit haar mond. Zachtjes blijft ze huilen, ze lopen het poortje door het kerkhof op.
De emoties zitten haar hoog, al die jaren heeft ze die dag die haar leven veranderde op een zijweg van haar leven kunnen laten. Niets was meer vanzelfsprekend na die nacht met haar beste vrienden. Ze dacht zelfs dat ze Vic al die tijd als slachtoffer had gezien van alles, maar ze is woedend op hem realiseert ze zich verward.
Het zou voor haar feitelijk toch altijd een vraag blijven hoe Carola aan haar einde is gekomen, maar Vic moest meer weten. Hij is een tijd hoofdverdachte geweest en ondanks de uitspraak heeft hij toch zes jaar in die inrichting gezeten. Haar hoofdpijn bonkte weer in alle hevigheid in haar hoofd. Hoe kon ze Janne nou alles vertellen zonder meteen een oordeel te vellen over dingen die ze niet zeker wist?

Volgend artikel in dit blog