“Kun je je voorstellen wat er door me heen ging, toen ik haar daar zag zitten? Vero, maar ik zag Carola. Zoals jij net Carola zag.
Ik liet het glas uit mijn handen vallen. De witte wijn spatte over mijn schoenen. Ik riep haar naam. Nou ja, ik riep: ‘Carola!’. Zij bekeek me heel verbaasd. Ze was wel wat aandacht gewend, natuurlijk, ze is tenslotte een mooie vrouw. Maar mijn reactie was natuurlijk nogal extreem. Ik hapte letterlijk naar lucht. En het stomme was dat ik niet de Carola zag zoals ik haar gekend had, maar de Carola zoals ze uitgezien had kunnen hebben na elf jaar. Niet zo raar natuurlijk, want ze zijn even oud, Carola en Vero.
Ze vroeg me iets in het Pools, maar dat verstond ik natuurlijk niet. Ze schakelde over naar Duits.
‘Du Hilfe?’ Zoiets zei ze, geloof ik. Ze sprak heel slecht Duits. Ik stamelde wat excuses, veegde met een servet het zweet van mijn voorhoofd. Ik gebaarde naar de stoel naast me. Ze nam haar glas en kwam naast me zitten. Ik trok mijn beurs tevoorschijn en liet haar de foto zien van Carola die ik daar al jarenlang achter plastic bewaar. Je kent die foto wel. Met die hoed, in Zuid-Frankrijk. Dat is dé foto van Carola. Dat is de Carola waarvan ik gehouden heb, waarvan ik nog steeds hou. Die peinzende blik. ‘Houd ik van die man?’ vraagt ze zich daar af. En ze antwoordt ja en nee tegelijk.
Vero keek naar de foto en weer naar mij.
‘Schöne Frau.”
Ze zag het niet. Natuurlijk het leeftijdsverschil tussen de Carola van de foto en de Vero van dat moment was groot: zo’n vijftien jaar. Maar ze zag niet wat ik zag, wat jij nu net ook zag. En ze ziet het nog steeds niet.
En ik ga het haar ook niet vertellen hoor. En jij ook niet, hoop ik.
Want ik wil haar hiernaartoe halen, ik wil met haar gaan samenleven. Want ze is niet alleen Carola, snap je. Ze is Carola en nog veel meer.”
Inekes frons was dieper dan normaal. Haar hoofd schuin, verstoorde blik.
“Victor, dit is niet goed. Dit is geen nieuw leven. Je doet Carola gewoon over. Maar dat kan niet. Carola was Carola. Vero is heel anders. Ik ken haar natuurlijk niet, maar ze is gewoon heel anders.”
“Weet je, het is net als met dat tweelingshuis in Gdansk. Alleen de gevels lijken op elkaar. De rest verschilt gewoon helemaal.”
“Nou ja, vertel maar verder.”
“De rest is eigenlijk een heel gewone love story. Op dat terras hebben we elkaar leren kennen, voorzover dat ging, gezien de taalproblemen. We hebben gedronken, gegeten. Ze is met me meegekomen naar mijn hotel. We hebben seks gehad, heerlijke seks. De volgende dag is ze weggeweest. Naar haar werk. We hadden ’s avonds afgesproken op hetzelfde terras. Ik geloofde er eigenlijk niet in dat ze weer zou komen. Maar ze kwam.”
“Carola zou ook gekomen zijn.”

Volgend artikel in dit blog