Diergaarde Blijloper
"De finish is nooit het einde van het lopen"

Waar de blanke top der duinen - Schittert in de zonnegloed
maandag 2 oktober 2006 22:23 door Mark de Boer
Ze noemen het
de zwaarste en mooiste marathon van Nederland. Nu zijn er wel meer
marathons die zichzelf profileren als mooi en/of zwaar. Maar de
Zeeuwse Kustmarathon
mag zichzelf zeker rekenen tot de categorie zwaarste marathons én
tot de categorie mooiste marathons. Ik liep deze marathon vorig
jaar vijf weken na mijn debuut op de vijftig kilometer. Overmoedig
geworden door het vlotte herstel van de vijftig kilometer over
Voorne liet ik mij verleiden tot deelname aan deze tocht. In alle
vroegte was ik al in Zoutelande, de finishplaats. Na een paar
bakken koffie in de kantine van de plaatselijke voetbalclub kon ik
instappen in één van de bussen die de lopers naar de startplek,
42,195 km verderop, brachten. De start was een eiland verder, in
Burgh-Haamstede. Na een stukje door het duingebied van Schouwen
ging het parcours over het strand naar de Oosterscheldekering.
Negen kilometer lang is deze stormvloedkering, met zijn
indrukwekkende rij schuiven die bij plus 3 meter ANP automatisch
sluiten. Niet dat je dat allemaal meekrijgt tijdens het lopen. De
kering lijkt oneindig lang als je er met de auto overheen rijdt
maar lopend is het helemaal een eind. Toch is dit deel van de route
één van de dingen die deze marathon zo uniek maakt. Het ene moment
loop je door de duinen, het andere moment over één van Nederlands
meest bijzondere bouwwerken. Na de stormvloedkering is de lol over.
Het strand bij Vrouwenpolder, op ongeveer 20 km, was voor mij het
breekpunt. Tot dat moment had ik samen met een twintigtal andere
lopers een stevig tempo gelopen maar op het strand liep iedereen
van mij weg. Zoekend naar het juiste spoor door het zand werd het
een eenzame ploetertocht. Het was ook nog hoog water. Dat betekende
dat er weinig hard zand was om over te lopen. Het was een keus
tussen het mulle zand of het kleine strookje harde strand met
geregeld een golf die over je schoenen spoelde. Ik koos voor het
laatste. Na ruim zes kilometer was het eindelijk gedaan met al dat
zand. Opgetogen liep ik naar boven. Nu de laatste loodjes, 16
kilometer dam en dijk. Nu ben ik als loper opgegroeid in de polders
van Voorne-Putten dus dijken lopen ligt mij wel. Maar polderdijken
zijn dus geen Zeeuwse zeedijken. En wie kent het liefelijke liedje:
“Waar de blanke top der duinen” niet? Het gaat als
volgt: “Waar de blanke top der duinen - Schittert in de
zonnegloed - En de Noordzee vriendelijk bruisend - Neerlands smalle
kust begroet - Juich ik aan het vlakke strand”. Persoonlijk
stond ik niet te juichen op het strand voor Zoutelande. En die
blanke toppen waren niets meer of minder dan erg vervelende
kuitenbijters. Zeker na al die voorgaande kilometers over
stormvloedkering en strand. Het was duin op, duin af, en die
zeedijken liggen in Zeeland ook erg hoog. Elk zuchtje
zuidwestenwind heb je tegen terwijl beneden aan de dijk een
prachtig fietspad ligt. Uit de wind nota bene.Maar dan, de afdaling Zoutelande binnen, de finish in de Langstraat. De Zeeuwse Kustmarathon staat bij mij nog op nummer 1 van de zwaarste Nederlandse marathons die ik heb gelopen. En ik heb Apeldoorn en de Mergellandmarathon ook gedaan. Of het de mooiste is? Wel als je achteraf de foto's bekijkt...
De foto's van deze blog zijn gemaakt door de fotografe Judith Bosboom. Zij heeft een website met vele mooie foto's die het meer dan waard zijn om eens bekeken te worden. Kijk en geniet: www.judithbosboom.nl
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).


mooi stuk. schijnt dat we dit jaar weer hoog water hebben. het is zelfs springvloed. we hebben overigens met een aantal kustmarathonners afgesproken op een rustig schema (5 min per km) weg te gaan en te proberen zo lang als mogelijk (wellicht ook het strand) bij elkaar te blijven. ben benieuwd of het allemaal gaat lukken.