cic
...

(In de klas van
Bonna)
“Psst, ik hoor taa Cees rijden.”
“Nee joh, da’s de brommer van Pra Chheun.”
“Wel waar. Ik ken het geluid van zijn motor heus wel. Hoe laat zou het zijn?”
“Bijna speelkwartier denk ik.”
De bel gaat en terwijl hun klasgenootjes op de vier schommels afstuiven, rennen Bonna en zijn vriendje naar het achterplaatsje van meneer Pho.
“Taa!”
“How are you taa Cees?”
“I’m fine boys, and how are you today?”
Bonna grijpt mijn linkerarm en kijkt op mijn horloge. De schoondochter van meneer Pho zet chinese thee op de tafel onder het rieten afdakje.
“Taa? Sra dop moei?” (Zal ik even een fles ginsengwijn voor je halen?)
“Tsjam moei plêt.” (Wacht, ’t is nog een beetje vroeg.)
Bonna kijkt een beetje sip want straks gaat iemand anders met de 500 riel (10 eurocent) wisselgeld schuiven.
Ondertussen zitten er al meer dan tien scholieren rond de tafel. Ze kijken verwachtingsvol.

“The school needs study books, Cees,” begint meester Tun Sun.
“The ministry promissed us to give them for free,” breng ik in.
“Yes but that was only for the start of the new school year. Now they cannot effort anymore. I need 400 dollar. And can you please bring tomorrow another 250 for practice books and pencils?”
De wind wakkert aan en blaast vanuit de steengroeve mijn papieren van tafel. Dat en de zilvergrijze wolkenflarden zijn de restanten van de typhoon Durian die vorige week zo vernietigend heeft huisgehouden op de Philippijnen.
De bel gaat.
“Tuw riën kmeen kmeen.” (Naar de les jongens.)
Zijn achterlijke zus moet op het jongste broertje passen zolang Bonna op school zit. Zij kan het niet waardoor het ventje voortdurend huilt. Hij mist zijn broer.
Een handjevol kinderen uit de ochtendklassen blijven achter en lopen wat te klieren.
“Kom wai knië!” (Niet vechten!)
Ze immiteren het oerdomme amerikaans worstelen op tv.
In Nederland begint pakjesavond. Spanning en een blijde sfeer. Niemand wordt overgeslagen.
Da op fluistertoon: “Taa Cees, soom pram roi?” (Heb je asjeblieft 500 riel voor me?)
“Soom toh Da, kniom at sinterklaas tee. Kniom aoi massel main hai.” (Sorry Da maar gisteren heb ik jullie al getrakteerd. Ik ben sinterklaas niet.)
“Psst, ik hoor taa Cees rijden.”
“Nee joh, da’s de brommer van Pra Chheun.”
“Wel waar. Ik ken het geluid van zijn motor heus wel. Hoe laat zou het zijn?”
“Bijna speelkwartier denk ik.”
De bel gaat en terwijl hun klasgenootjes op de vier schommels afstuiven, rennen Bonna en zijn vriendje naar het achterplaatsje van meneer Pho.
“Taa!”
“How are you taa Cees?”
“I’m fine boys, and how are you today?”
Bonna grijpt mijn linkerarm en kijkt op mijn horloge. De schoondochter van meneer Pho zet chinese thee op de tafel onder het rieten afdakje.
“Taa? Sra dop moei?” (Zal ik even een fles ginsengwijn voor je halen?)
“Tsjam moei plêt.” (Wacht, ’t is nog een beetje vroeg.)
Bonna kijkt een beetje sip want straks gaat iemand anders met de 500 riel (10 eurocent) wisselgeld schuiven.
Ondertussen zitten er al meer dan tien scholieren rond de tafel. Ze kijken verwachtingsvol.

“The school needs study books, Cees,” begint meester Tun Sun.
“The ministry promissed us to give them for free,” breng ik in.
“Yes but that was only for the start of the new school year. Now they cannot effort anymore. I need 400 dollar. And can you please bring tomorrow another 250 for practice books and pencils?”
De wind wakkert aan en blaast vanuit de steengroeve mijn papieren van tafel. Dat en de zilvergrijze wolkenflarden zijn de restanten van de typhoon Durian die vorige week zo vernietigend heeft huisgehouden op de Philippijnen.
De bel gaat.
“Tuw riën kmeen kmeen.” (Naar de les jongens.)
Zijn achterlijke zus moet op het jongste broertje passen zolang Bonna op school zit. Zij kan het niet waardoor het ventje voortdurend huilt. Hij mist zijn broer.
Een handjevol kinderen uit de ochtendklassen blijven achter en lopen wat te klieren.
“Kom wai knië!” (Niet vechten!)
Ze immiteren het oerdomme amerikaans worstelen op tv.
In Nederland begint pakjesavond. Spanning en een blijde sfeer. Niemand wordt overgeslagen.
Da op fluistertoon: “Taa Cees, soom pram roi?” (Heb je asjeblieft 500 riel voor me?)
“Soom toh Da, kniom at sinterklaas tee. Kniom aoi massel main hai.” (Sorry Da maar gisteren heb ik jullie al getrakteerd. Ik ben sinterklaas niet.)
Ramirezi
05-12-2006 16:06
Ha Ginsengwijn; zat d'r zo'n wortel in ?
Joanna
05-12-2006 16:10
Prachtig, taa Cees! Dat is een heel ander leven dan het
gemiddelde kind van die leeftijd in het rijke en verwende
nederland leidt. Mooi geschreven ook
aanbevolen; je laat met dit korte sfeervolle dialoogje toch maar
even heel genuanceerd de beperkingen van die Sinterklaas zien
Marlies
Sneekes 05-12-2006 22:24
Hallo Cees, Het is zo stil in Friesland. Ik heb ze gemaild en nog
steeds niets gehoord van ons Sinterklaaskado, wat we daar gestort
hebben. Zijn ze deprssief. Op de bedankkaarten die ik ze gestuurd
heb, heb ik ook niets gehoord. Voortaan stuur ik het maar op jouw
giro,denk ik.Je leert de taal al aardig.
ceesincambodja
06-12-2006 02:04
@ Joanna, Dat kun je wel zeggen ja.
Tussen 2 (( ben jij de Joanna, mijn vroegere collega? Hoe is het bij de BD? Zijn er al kleurenwaaiers? Groeten, Cees.
Tussen 2 (( ben jij de Joanna, mijn vroegere collega? Hoe is het bij de BD? Zijn er al kleurenwaaiers? Groeten, Cees.
ceesincambodja
06-12-2006 02:07
@ Marlies, Ja, dat lijkt mij ook het beste. Ik zal ze wat
antidepressiva sturen, onder rembours. :-)
bert
boersma 06-12-2006 05:30
Beste Cees en Marlies,
Ik heb het na laten gaan van de gift. Die was aangekomen. De penningmeester zou je een bedankje sturen en ik heb ook zelf je mail beantwoord. 2x zelfs. Toen heb ik gezegd, dat de mails uit het gastenboek niet werden doorgestuurd.
Niet over gekomen?
Bert boersma
Reactie is geredigeerd
ceesincambodja
06-12-2006 06:45
@ Bert, Zou je zo goed willen zijn om het bedrag over te maken
naar Mondol Op'thom? We hebben het hard nodig, zoals je zult
begrijpen.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Want Holland is donker en klein. Eén lichtroze koningin
kan er maar stijfjes in als haar slepen niet te lang zijn. Wie er
praat blaast in iemands gelaat; wie gebaart geeft iemand een
slag. Men schrikt er van iedere lach, nabijheid verwarrend met
haat. Neen, zelfs tastend om heide en strand, -en al sluit ik
krampachtig de oren om nog Hollandse stormen te horen- heb ik
toch liever heimwee dan Holland. Binnen mij, onderhand ontplooit
een vaderland dat jaren terug verging; en hoe langer ik het mis
hoe heerlijker het is in mijn herinnering. Leo
Vroman





...is
genoeg om de kinderen uit één arm gezin in Kleng Leu Village weg
te houden uit de hete steengroeve. Vijftig euro om één van onze
weeskinderen financieel te adopteren. De school staat er. Ons
onderwijs is gratis. Dankzij

