Morgenstond goud in de mond, morgenstond, goud...
Woorden die maar door mijn hoofd bleven spoken vanochtend vroeg, toen ik langs de Schie liep met de honden.
Rechts de opkomende zon die het riet en de grillige wilgenbosjes in vuur en vlam leek te zetten, terwijl dezelfde stengels en takken aan de schaduwkant zwart afstaken tegen de lucht alsof ze met pen getekend waren.
Aan de linkerkant van het jaagpad wolkten flarden grondmist boven de velden. Velden met een witte waas door het dunne laagje rijp dat zich aan elke grasspriet had vastgezet.
En de lucht - geel, oranje en aan de randen blauw - liet zich nog een keer zien in het water van de Schie. En ook het riet en de wilgenbosjes dubbelden zich.
Tussen de lucht en het water maakte waterdamp de zonnestralen diffuus. Alles werd zacht en sepiakleurig, alsof ik in een oude foto wandelde. En het was stil en sereen. Vol belofte maar tegelijkertijd ook om weemoedig van te worden.

En omdat zulk mooi ochtendlicht zich eigenlijk niet laat vangen in woorden en ik wéér mijn kleine o-zo-handig-om-altijd-bij-je- te-hebben-en-past-makkelijk-in-je-zak-camera niet bij me had, heb ik tussen de bedrijven (ordners, planning, facturen, onleesbare krabbels) door mijn kleurdoos tevoorschijn gehaald omdat ik moest vastleggen hoe enorm verschrikkelijk prachtig het was vanmorgen langs de Schie.



En in het echt was het natuurlijk veel mooier... :-)


Tekst en tekening (pastel en kleurpotlood): Canina

Volgend artikel in dit blog