Bij kerst schijnen tradities te horen. Voor ons gezin begint een weekje Texel de kersttraditie te worden. Lekker een week weg. Een huisje in de Dennen. Veel hardlopen, lekker uitslapen, een keertje naar de film en het zwembad. En natuurlijk zeehondjes kijken bij Ecomare. Eén van de boeken die ik bij mij had was “De mens als duurloper” van Jan Knippenberg. Knippenberg was geschiedenisleraar op Texel maar bovenal één van de bekendste ultralopers die NL heeft gekend.
Jan Knippenberg heeft enorme afstanden afgelegd. Zo liep hij in 1979 het IJsselmeer in de rondte. Zijn rondje IJsselmeer had een lengte van vierhonderd (!) kilometer. Hij wist dat te lopen in 43 uur en 37 minuten. Maar het grootste deel van het boek gaat niet over hem maar over de oorsprong van het duurlopen. Veel mensen verklaren je voor gek als je een langere afstand dan de marathon loopt maar er zijn veel verhalen bekend van volken die veel konden lopen. Ik schreef hier pas al een blog over naar aanleiding van een verhaal in de VK. Knippenberg vertelt in zijn boek over de Indiaanse lopers, over de Tarahumara en de “Running Footman”, de voetknechten die naast de koets mee moesten lopen. Bijzonder zijn ook de verslagen van de Zesdaagsen en de Transcontinentals, de loopwedstrijden eind jaren twintig van de ene kust van de VS naar andere kust. 3400 mijl, in etappes van zo rond de 70 mijl (110 km). Al met al is het een boek vol verhalen over imposante wedstrijden en de loophelden van weleer. Helaas is het boek erg moeilijk te krijgen. Ook ik moet mij behelpen met een gefotokopieerd exemplaar. Dus mocht u er eentje over hebben dan hou ik mij aanbevolen!
Maar terug naar Texel. Zaterdag kwam er door allerlei zaken weinig van om een duurloop te gaan doen. Om toch eventjes te kijken hoe alles aanvoelde (ik had na de marathon van Spijkenisse niet meer gelopen) ben ik in het begin van de avond naar het strand gereden om een stukje te gaan lopen. Het was erg donker, veel te donker om te lopen. Toch maar op de tast over het strand. Tien minuten heen, gekeerd en weer terug. Precies tien minuten later vond ik de strandopgang bij de Westerslag terug. Twintig minuten had ik gelopen op adrenaline gevoed door angst om in het donker de strandopgang niet terug te kunnen vinden.
Zondagochtend mocht ik meetrainen met de atletiekclub van Texel. Ik had al eens eerder meegelopen nadat ik als eerste senior was geëindigd tijdens de jaarlijkse boscross van de Texelse AV. Toen heb ik ook kennis gemaakt met Pierre Bonnet van Ecomare waar ook mijn oud-Blijdorpcollega Simone werkte. Zij werkt ondertussen in Kameroen maar met Pierre heb ik zo af en toe nog contact. De training bestond uit een duurloop door de duinen en over het strand van ruim een uur.
Op Eerste Kerstdag zijn we eerst gaan zwemmen. Het was één van de grote wensen van de kinderen, Coen en Sanna, om naar het zwembad te gaan. Het was er lekker rustig. Na het zwemmen hebben we Patricia afgezet in De Cocksdorp in het noorden van het eiland. Zij ging met een omweg op haar skates terug naar ons huisje. Daarna was er nog net tijd genoeg om een duurloop te doen van een uur. Ik heb de laatste jaren een vast rondje. Het eerste deel gaat door het bos, deels over het Natuurpad. Daarna door de Bleekersvallei naar het strand. Het is één van mijn mooiste hardlooprondjes in NL. Bos, duin en strand. Voor de Tweede Kerstdag had ik een lange langzame duurloop gepland. Omdat de marathon van Spijkenisse nog vers in het geheugen lag zou 2 uur wel zat zijn had ik zo bedacht. Dus na een uur ben ik op het strand omgedraaid om de weg naar huis te vervolgen. Aangestaard vanuit zee door een nieuwsgierige grijze zeehond kon ik een lekker ontspannen tempo lopen. Na ongeveer anderhalf uur werd ik ingehaald door een hardloper. Het overkomt mij niet zo vaak dat ik tijdens een training wordt ingehaald. Het bleek een enthousiaste spraakzame loper te zijn, Erik van der Velden uit Den Burg. Net als ik in training voor de Zestig van Texel. Hij vertelde over de nieuwe halve marathon die op Texel georganiseerd gaat worden. Het wordt er eentje met een bijzondere start vanaf de veerboot. Ik heb de loop in mijn agenda gezet: 30 september. Info is te vinden op de website www.texelhalvemarathon.nl. Erik is een iets betere loper dan ik dus mijn laatste deel van mijn rustige duurloop ging in een stevig tempo. Grotendeels liepen we over het parcours van de nieuwe halve waaraan hij zelf als lid van de organisatie verantwoordelijk voor is. En dat is toch wel weer het leuke van lopen. Je komt zo nog eens iemand tegen. Uitrusten heb ik die middag kunnen doen bij de film Happy Feet. Een tekenfilm over een pinguïn die niet kon zingen maar wel kon tapdansen. Een vreemde pinguïn die uit de pinguïnbijt werd gestoten. Ook als vogel heb je je dus blijkbaar te gedragen. Gelukkig liep alles toch nog goed af toen hij de mensheid had kunnen overtuigen dat overbevissing van de antarctische wateren geen goed idee is. Dankzij deze tapdansende pinguïn was er geen hongersnood meer onder de vogels van de Zuidpool.
Omdat de duurtraining pittiger was dan gepland had ik woensdag een korte herstelloop ingepland. We waren vrij laat terug van onze wandeling dus toch maar weer in het donker over het strand gaan lopen. Met iets meer vertrouwen dat ik de weg terug zou vinden. Het hoge water was zich aan het terugtrekken maar er stonden nog aardige stukken strand onder water. Keer op keer stond ik tot mijn enkels in het koude zeewater. Na ruim 30 minuten was ik terug op de parkeerplaats bij de Westerslag.
Gisteren was mijn laatste kans voor een training op Texel. Het was ook de eerste keer dat er een zonnetje door de grijze wolken heen brak. Het eerste half uur heb ik een Fartlektraining gedaan. Tijdens de rustmomenten heb ik naar hartelust foto's gemaakt van de duinen en het strand met de ondergaande zon. Na het deel met het vaartspel heb ik nog een uurtje een duurloop gedaan. De laatste kilometers over het Natuurpad gingen voorzichtig. Het werd alweer te donker. Zonder ongelukken vond ik mijn weg terug door het bos. De vakantie sloten we af met een etentje bij Eetcafé Vincent, op steenworp afstand van ons “villapark”. Slakken, een lamsboutje en een Dame Blanche. En met daarbij bier, wijn en cognac. Het was weer een lekker weekje zo op het eiland. 

Volgend artikel in dit blog