Toegevoegd: donderdag 2 sep 2010, 02:07
Update: donderdag 2 sep 2010, 02:18
Een
verslaggever probeert CDA-fractieleider tevergeefs een
uitspraak over de voortgang te ontlokken.
Een verslaggever probeert CDA-fractieleider
tevergeefs een uitspraak over de voortgang te
ontlokken. ANP
De kritiek vanuit het CDA op samenwerking met de PVV lijkt toe te nemen. Zo staan er ondertussen duizend handtekeningen onder het manifest dat vorige week donderdag in dagblad Trouw werd geplaatst.
Verder heeft voorzitter Geert Jansen van de CDA-bestuurdersvereniging, tevens Commissaris van de Koningin in Overijssel, zijn inbreng in een vergadering van het partijbestuur van vanavond rondgemaild.
Die komt erop neer dat het CDA wat hem betreft niet moet gaan regeren met een partij die zich niet kan verenigen met de grondrechten die zijn vastgelegd in de Grondwet en het Europees Verdrag, zoals de vrijheid van godsdienst.
---------------------------------------
Ik zit als ondernemer niet te wachten op een NL
kabinet dat de Arabische wereld gaat bruuskeren in New York
en elders zoals Wilders van plan is , want niemand geloofd
natuurlijk dat er A een kabinet is met steun van de PVV en
dat B vervolgens haar rug toe keert naar alles wat de PVV
voorman aan het roepen is steeds.
Enfin de tegenidee neemt toe bij VVD en CDA achterban en ik
begin ook mijn twijfels te krijgen of dit is wat ik wenselijk
acht voor Nederland .
Belvédère
’n Ouderwets genoegen op een zomerse middag in een sinistere
toren via een steile wenteltrap hoestend door het spinrag en de
muffe lucht op te klimmen… nee niet naar de torenkamer om
daar een prinses te bevrijden, maar naar een platform waar ik als
een zweefvlieger die eventjes roerloos tussen de wolken hangt, het
panorama van mijn jeugd aanschouw of er een onzichtbaar scherm
tussen mij en de wereld staat. Zou het waar zijn? De rode
pannendaken, de molen van Klarendal, de kronkelende Rijn en
verrassend dichtbij het kerktorentje van Elst, de Duitse heuvels
aan de kin, en direkt voor mij, loom dalend: het golvende bladerdak
van Sonsbeek. Verhuld onder het groen zie ik me weer voetballen in
het Boysdal…. Naar minnende paartjes op bankjes gluren; met
m’n kornuiten grootse plannen smeden - en sjokkend rond de
Grote Vijver rust vinden na een huiselijk twist…. dezelfde
vijver op wiens ijsvloer ik in barre winters schaatste, en
menigmaal werd opgeraapt door Kittie die zo heerlijk kon zoenen
tussen de besneeuwde struiken van het eenden-eilandje. Nu, met de
dierbare plekjes aan het oog onttrokken, zie ik een rilling door
het lover gaan, ’n opstekende wind die regelrecht ontspruit
aan een donkere wolken- partij boven het grensdorp Elten….
Dinky-toys rijden af en aan over de Rijnbrug, u weet wel, a bridge
too far - en als je heel goed kijkt, ah dan begint de oorlog
opnieuw: gebulder, geratel, vlammen! Duizelig daal ik de trappen
af, voorzichtig, als ’n freule in hoepelrok…. O
Belvédère, grijze wachter, blijf waken over Ernem & Haar Schone
Omgeving. Johnny van Doorn, uit Verzamelde gedichten, 1994.
Frank Owen
Gehry, geboren als Ephraim Owen Goldberg, is een van de
belangrijkste vertegenwoordigers van het Deconstructivisme. Hij
ontving tal van prijzen, waaronder de Pritzker Prize in 1989. Sinds
1962 heeft hij een eigen bureau in Los Angeles (Frank O. Gehry
Associates). Een rode draad door zijn hele oeuvre is de expressieve
vormentaal en het vooruitstrevende materiaalgebruik, van het
kippengaas in zijn vroege werk tot het hypermoderne titanium van
het Guggenheim. Biografie Na zijn studie architectuur aan de
University of Southern California in Los Angeles studeerde hij in
1955 nog een jaar stedenbouw aan de Harvard Graduate School of
Design in Cambridge, Massachusetts. Na zijn studie werkte Gehry als
architect en planoloog voor architectenbureaus in Los Angeles,
Atlanta, Boston en Parijs. In 1962 vestigde hij zijn eigen
architectenbureau in Los Angeles: 'Frank o. Gehry & Associates
Inc.'. Hij ontwierp in het begin vooral winkels en woningen,
waarbij hij het experiment steeds minder schuwde. Van 1969 tot '72
werkt hij aan het ontwerp van de kartonnen meubelserie 'Easy Edges'
die bestond uit veertien kartonnen meubelstukken. Deze succesvolle
ontwerpen nam hij echter al na drie maanden uit de productie om te
voorkomen dat een reputatie als meubelontwerper zijn carrière als
architect zou schaden. In 1974 ontvangt hij leeropdrachten aan de
Yale University en de Harvard University. Hij ontvangt 13 keer het
eredoctoraat van onder meer de University of Toronto, de University
of Southern California, de Yale University, de Harvard University
en de University of Edinburgh. In 1982, 1985 en van 1987-'89
bekleedt hij de Charlotte-Davenport leerstoel in de architectuur
aan de Yale University, waar hij tot vandaag doceert. Aan het eind
van de jaren zeventig bouwde Gehry een serie woonhuizen met
opengebroken 'gedeconstrueerde' volumes en geprefabriceerde
industriële elementen. Voorbeelden daarvan zijn de Spiller
Residence in Venice, Californië (1979) en zijn eigen huis in Santa
Monica, waarvan de buitenmuren bestonden uit roze asbestplaten,
golfplaten en ijzerhekwerk. Dat moest de indruk wekken dat het huis
zelfgemaakt, niet af en instabiel was. Met zijn eigen woonhuis, een
radicaal verbouwde kleine bungalow in Los Angeles, werd hij een van
de pioniers van het Deconstructivisme. Met goedkope materialen
zoals kippengaas, multiplex en golfplaat heeft hij onder scherpe
hoeken toevoegingen gemaakt aan het gedeeltelijk ontmantelde
oorspronkelijke huisje en het in een nieuwe omhulling gewikkeld.
Gehry kreeg steeds grotere opdrachten, waaronder het Santa Monica
Place (1980) in Santa Monica en het California Aerospace Museum
(1984) in Los Angeles. Zijn sculpturale projecten kwamen voort uit
zijn vriendschap met de beeldhouwers Richard Serra en Claes
Oldenburg. Hij verwierf internationale erkenning met zijn
deconstructivistische architectonische projecten, zoals de Loyola
Law School (1981-1984), het California Aerospace Museum
(1983-1984), de Francis Howard Goldwyn Regional Branch Library
(1986) en het restaurant Fishdance in Kobe, Japan (1987). In de
jaren '80 keerde hij ook weer terug naar meubelontwerp en ontwierp
hij zijn kartonnen meubelserie Experimenta/Edges (1982). 1986-1989
Vitra Design Museum en productiehal, Gehry's eerste gebouw binnen
Europa op de Vitra Campus in Weil am Rhein. Bij dit ontwerp is het
grove, scherpe karakter van zijn vroege werk omgezet naar een
vloeiende, sculpturale vorm. In 1989 is hij laureaat van de
prestigieuze Pritzker Architecture Prize: „...Alhoewel de
prijs wordt uitgereikt voor het levenswerk van de laureaat, hoopt
de jury dat meneer Gehry het zal beschouwen als een aanmoediging om
zijn uitzonderlijk ‘work in progress’ te continueren,
alsook voor zijn bijdrage tot op heden aan de architectuur van de
twintigste eeuw”. Guggenheim Museum in Bilbao Spraakmakend is
zijn Guggenheim Museum in het Spaanse Bilbao (1991-1997), dat
verrijst op een voormalig haventerrein bij de oude binnenstad
waaraan de schaal en de textuur van het museum is aangepast.
Opvallend aan dit ontwerp is het gebruik van geavanceerde
computerprogramma's en het sculpturale metalen (titanium) dak. -
(www.digischool.nl) In zijn werk bewandelt Gehry de scheidslijn
tussen kunst en architectuur. Met het Guggenheim museum in Bilbao
heeft hij een voorbeeld gegeven van de meerwaarde die architectuur
kan hebben voor een stad. Het sculpturale gebouw bevestigde niet
alleen de reputatie van de architect maar zette ook de Baskische
hoofdstad op de kaart, zoals eerder het Operagebouw van Utzon dat
voor Sydney deed. Gehry's Guggenheim werd in één klap een icoon van
de twintigste eeuw en figureert inmiddels in talloze reclames,
films en videoclips. Zijn Chiat/Day-gebouw in Venice (Californië)
uit 1991 had een staande verrekijker naar een ontwerp van
beeldhouwer Coosje van Bruggen als ingang. In 1992 bouwde hij het
gebouw van Nationale Nederlanden in Praag (1992) waarbij hij twee
torens zo tegen elkaar plaatst, dat het lijkt alsof ze met elkaar
dansen.. 1994 Vitra-Center, Birsfelden bij Bazel 1999 - Voor de
faculteit 'Computer, Information, and Intelligence Sciences', ook
wel genoemd het 'Ray & Maria Stata Center' van het
Massachussets Institute for Technology [MIT] bij Boston in de USA
ontwierp Frank Gehry een nieuw gebouw van ongeveer 30.000 m2. Het
gebouw bestaat uit een aantal rechthoekige torens met daartussen
een serie lagere gebouw onderdelen in de bekende metalen
Gehry-vormen. In de jaren negentig ontwierp hij voor Knoll
international stoelen uit gebogen houten latten naar het voorbeeld
van Michael Thonet. Deze waren geconstrueerd uit gevlochten repen
multiplex en vereisten geen extra steun. Voor Formica Company, die
zocht naar innovatieve toepassingen voor het nieuwe materiaal
ColorCore, ontwierp Gehry de serie Fish Lamps. Zijn Walt Disney
Concert Hall in Los Angeles uit 2003 vertoont veel overeenkomsten
met het Guggenheim in Bilbao. 2008 - Het bestuur van de Biënnale
van Venetië heeft Frank Gehry onderscheiden met de Gouden Leeuw. De
79-jarige architect wordt hiermee erkend voor zijn levenswerk.
Aaron Betsky schrijft in zijn laudatie dat Gehry aantoont hoe mooi
en productief experimenteerdrift kan zijn. Tegenwoordig maakt de
inmiddels bejaarde Gehry ook stedenbouwkundige ontwerpen, zoals die
voor Atlantic Yards (oplevering eerste fase in 2010) in New York.
Gehry's werk heeft ook school gemaakt. Een bureau dat onder deze
zogenaamde LA School wordt geschaard is Morphosis. Het werk van de
LA School wordt gekarakteriseerd door een inventief gebruik en
ongewone combinaties van basale industriële materialen, een formele
voorliefde voor fragmentatie en complexiteit en een precieze
detaillering die lijkt op die van een edelsmid. Ontwerpmethode
Gehry heeft een geheel eigen manier van ontwerpen ontwikkeld. De
eerste ideeën voor een project worden door hemzelf weergegeven in
snelle schetsen. De uiteindelijke compositie wordt vervolgens
uitgewerkt met behulp van ruimtelijke modellen die op verrassende
wijze kunnen worden samengesteld uit eenvoudige componenten. Op den
duur worden steeds complexere vormen aan deze basismodellen
toegevoegd. Gehry's studio in Los Angeles is bezaaid met maquettes
uit alle stadia van dit ontwerpproces. Het belang van deze methode
wordt onderstreept door het feit dat het grootste gedeelte van de
130 medewerkers op het bureau maquettebouwer is. Zij zijn bijna
onafgebroken bezig de maquettes bij te schaven naar de laatste
inzichten van Gehry. De afgelopen jaren heeft de computer een
belangrijke plaats ingenomen als middel om zijn ideeën te
verwezenlijken. Hiervoor wordt het programma CATIA gebruikt,
ontwikkeld voor de Franse luchtvaartindustrie en ondermeer
toegepast bij de ontwikkeling van het Mirage gevechtsvliegtuig. Met
CATIA kunnen de meest complexe vormen direct ontwikkeld en getest
worden op het scherm. Vervolgens worden de zo ontwikkelde ontwerpen
meteen vertaald naar de precieze tekeningen en berekeningen die
nodig zijn voor de constructie. 
De eerste
indruk van het Guggenheim in Bilbao is verwarrend. Het lijkt alsof
een kind in het donker met een rol aluminiumfolie heeft zitten
spelen. Het lijkt... Ja, waar lijkt het eigenlijk op? Ik loop er
omheen, staar ernaar op afstand, ga er met mijn neus bovenop staan.
Probeer het te begrijpen. Die vormen, die lijnen. Waar raken die
elkaar? Het hart van het museum bestaat uit een reuze-atrium van 50
meter hoog. Ronde gangen, glazen liften en trappen voeren naar 19
expositiezalen die over drie verdiepingen zijn verdeeld. De meeste
zalen zijn klassiek rechthoekig van vorm met betonnen vloeren,
witte muren en een (zoveel mogelijk) natuurlijke lichtinval.
Helemaal beneden ligt een zaal zo groot als het binnenste van een
oceaanstomer (130 bij 30 meter). De zaal loopt onder de La
Salve-brug door (een van de drukste bruggen van Bilbao) , maar er
staat geen steunpilaar in. Het binnengaan van het 'scheepsruim'
slaat heel even op mijn ademhaling. Al met al bevat de collectie
van het Guggenheim in Bilbao werken van de meest prominente
artiesten van de laatste 40 jaar van deze eeuw. En dat materiaal,
titanium, met die fluwelen weerkaatsing van het licht. Hoe bedénk
je zoiets? Het museum is niet te plaatsen, maar vreemd genoeg staat
het volkomen op zijn plaats in industrieel Bilbao: midden tussen de
19de-eeuwse stad, een morsige containerterminal, een grauwe
spoorlijn, drukke autowegen en de Nervion-rivier. Wat dat betreft
is het museum precies geworden wat architect Frank Gehry en het
stadsbestuur van Bilbao voor ogen hadden: de contactlijm van
Bilbao's verleden en toekomst. Want het nieuwe museum voor moderne
kunst is maar een onderdeel van het kapitale plan om Spanjes vierde
stad een eigentijdse status te geven De bouw van een metro en een
brug, en de uitbreiding van de haven staan ook nog op het
programma. 
Le Corbusier
(La Chaux-de-Fonds, Zwitserland, 6 oktober 1887 - 27 augustus
1965), geboren als Charles-Edouard Jeanneret, was een
Zwitsers-Franse architect (halverwege de jaren '20 nam hij de
Franse nationaliteit aan). 'Le Corbusier' was het pseudoniem
waaronder hij schreef in 'Esprit Nouveau'; later werd 'Le
Corbusier' als naam zijn 'handelsmerk'. Le Corbusier was een
belangrijk vertegenwoordiger van het Nieuwe Bouwen en spilfiguur
van de CIAM-beweging. In 1965 kwam hij in de Middellandse Zee door
verdrinking om het leven. [1] Een van zijn bouwwerken is de Villa
Savoye (1928-29). Bij deze vooroorlogse werken denkt men vaak aan
witte architectuur, maar hij had wel degelijk een kleurtheorie. De
Villa Savoye, waarin hij zijn 5 punten plan toepast, is
exemplarisch voor zijn vooroorlogse architectuur- en kleurideaal.
De bekendste zijn echter het bedevaartskerkje Notre Dame du Haut te
Ronchamp en het klooster La Tourette bij Lyon.
Zijn werk is
niet weg te denken uit wat de Internationale Stijl is gaan heten:
een bouwstijl die geen relatie meer heeft tot een bepaalde lokale
architectuur-traditie, doch in feite op elke plek kan worden
neergezet. Voorzover nog een associatie met een bepaalde omgeving
wordt opgeroepen, heeft deze stijl zijn eigen biotoop geschapen:
die van het zakencentrum met een beeldhouwwerk van Henry Moore op
een esplanade in travertinsteen. De stijl van Mies van der Rohe
werd overgenomen door vele architecten, met name het bureau
Skidmore, Owings & Merrill. Uiteindelijk zou de proliferatie
van de wat onpersoonlijke stijl leiden tot de denigrerende term
"SOM-doos", waarbij de afkorting SOM gekscherend vertaald werd naar
"Same Old Model". De Internationale Stijl zou echter enkele
decennia welhaast verplicht zijn voor de bouw van grote
kantoorgebouwen in de zakendistricten van de grote wereldsteden.
Pas vanaf de jaren '70, door de opkomst van het postmodernisme in
de bouwkunst, gingen architecten zich meer constructivistische
vrijheden veroorloven, alsmede ornamentalistische frivoliteiten die
door Mies van der Rohe als volstrekt onfunctioneel zouden zijn
beschouwd. De invloed van Mies van der Rohe is onmiskenbaar: de
skyline van wereldsteden is ondenkbaar zonder de rechthoekige
wolkenkrabber, die nog steeds een geaccepteerde vorm van
huisvesting is voor het hoofdkantoor van grote ondernemingen. Met,
zeer waarschijnlijk, enige Barcelona-stoelen in de lobby en op de
directieverdieping: een ontwerp dat uit 1929 dateert, maar nog
steeds volstrekt modern oogt. 
Tachtig jaar
na dato is een bezoek aan het Rietveld Schröderhuis nog steeds een
bijzondere ervaring. In 1924 is het huis door Gerrit Rietveld
gebouwd voor Truus Schröder. Als opdrachtgeefster heeft zij grote
invloed op het resultaat gehad. Dit huis is het enige gebouw dat
ooit volgens de architectonische principes van De Stijl is
gerealiseerd. Kenmerkend zijn de typische Stijlkleuren rood, blauw
en geel, gecombineerd met wit, grijs en zwart, maar ook de relatie
tussen interieur en exterieur en de eenheid tussen de losse meubels
en de vaste delen van de inrichting. De mens moet actief in het
leven staan volgens Rietveld en Schröder. Ook wonen is een bewuste
daad. De inrichting van het huis weerspiegelt deze overtuiging.
Voor elke activiteit moet de bewoner een handeling verrichten: de
badkamer creëren door het openvouwen van een wand, de slaaphoeken
afschermen door wanden te verschuiven, privacy bereiken door luiken
voor de ramen te plaatsen. Het huis is letterlijk een machine om in
te wonen. Het huis werd na het overlijden van Truus Schröder in
1985 eigendom van de Stichting Rietveld Schröderhuis. Die gaf het
pand na restauratie in beheer aan het Centraal Museum. Sinds 1987
is het huis opengesteld voor het publiek. De UNESCO plaatste het
huis eind 2000 op de Werelderfgoedlijst als ‘een belangrijk
en uniek icoon in de westerse architectuurgeschiedenis en een
meesterwerk van menselijk scheppend vermogen’. In het oeuvre
van Rietveld vervult het Schröderhuis een sleutelrol. Veel mensen
willen het zien, maar niet iedereen is in de gelegenheid naar
Utrecht te komen. Bovendien is de bezoekerscapaciteit relatief
laag. Daarom heeft de beheerder, het Centraal Museum in Utrecht het
huis digitaal toegankelijk gemaakt. 
Ik woon er en
reis er rond, industriegebieden zo groot als heel Nederland, steden
die letterlijk uit de grond schieten infrastructuren waar men in NL
aan zee slechts van kan dromen (Bangkok) de macht gaat naar Azie.
Terwijl Nederland politiek ruzie maakt en geen echte antwoorden
heeft over zoiets als vervoer en verkeer draait de wereld gewoon
door..........
"So now the
Admiralty wireless whispers through the ether to the tall masts of
ships, and captains pace their decks absorbed in thought. It is
nothing. It is less than nothing. It is too foolish, too fantastic
to be thought of in the twentieth century. Or is it fire and murder
leaping out of the darkness at our throats, torpedoes ripping the
bellies of half-awakened ships, a sunrise on a vanished naval
supremacy, and an island well-guarded hitherto, at last
defenceless? No, it is nothing. No one would do such things.
Civilization has climbed above such perils. The interdependence of
nations in trade and traffic, the sense of public law, the Hague
Convention, Liberal principles, the Labour Party, high finance,
Christian charity, common sense have rendered such nightmares
impossible. Are you quite sure? It would be a pity to be wrong.
Such a mistake could only be made once—once for all."
—1923, recalling the possibility of war between France and
Germany after the Agadir Crisis of 1911, in The World Crisis,vol.
1, 1911-1914, pp. 48-49.
Uniek
stadspark midden in de stad Arnhem, het bijzondere is dat dit park
een direkte verbinding heeft met de de Veleuwe en als het ware haar
groene vingers uitsterkt tot aan het winkelcentrum van de stad.
Eertijds een adelijk landgoed gered door de Arnhemse gemeenteraad
en dat was toen gezien de hoogte van het bedrag een omstreden
beslissing. De website van de vrienden van het Sonsbeekpark is
virtueel een bezoekje waard, naast een real bezoek aan Arnhem
natuurlijk ! (samen met Amsterdam en Maastricht toeristenstad van
Nederland )
