[L]

Pied Piper’s
heart on fire
years riper
playing flute
song of sniper
words of dire
everybody’s dude

children’s play
chant of hollow
man’s to follow
inside tickle
no place to stay

just giggle
your best
laughter
in my chest

Please be well

Art: Judy Fox

[L]

Op de achtste dag chanoeka heeft aloema alle kaarsen aangestoken, al het licht, heel het wonder, laatste dag, als de dreidel draait en het lot tolt. Dat de liefde zo mag zijn als de chanoekia, elke dag brandt zij heviger en vandaag vlamt zij heel haar heilige vuur, alles dat ze heeft.
Een groot wonder gebeurde daar, of hier, aloema’s adem stokt, tranen branden, vlammen van binnen druppen naar buiten. Spatten op gloeiende plaat, olie op het vuur, dat zij branden zal, dat zij vuren zal, op een dag zal gevulde kruik barsten, alle olie, gesmolten was, geweest.

Please be well,

Art: Cathy Daley

[L]

In stilte komt aloema zichzelf tegen, in klanken die ze niet kan duiden, alle geluiden, diep van binnen.
Als vuist, als smid, als zij op eigen aambeeld slaat, hoort zij gong van verlossing, diep van binnen, denken en voelen, alle waarheid op de huid en op het bot, zo naakt als zijn kan, haar oor naar de wereld gekeerd, van buiten naar binnen, van binnen naar buiten, alle geluiden die zij bedenkt en niet maakt, alle kreten en alle zuchten die ze niet slaakt voor alle tranen die niet vallen, duizend regens verder, vonken van geluid, klaterend op gouden trommelvlies.
Klikklak, hamert het verder.

Pleas be well,

Art: Meret Oppenheim

[L]

Op een nacht die eindeloos angstig hol is heeft aloema de laatjes opengetrokken, Dali’s Venus, met knoppen van bont. Daar kwam zij loze gedachten tegen en alles dat haar tegenstond, parels van haar lippen, adem van haar mond.
Lege lades en dozen die niet vullen, alle beloften en alle goede bedoelingen, hart van steen en bont gevlekte hond, tanden in het gips, Venus, venus, laat haar geboren worden op de puinhoop van gisteren van vandaag en misschien ook morgen, duizend zorgen, duizend dwanggedachten en slechts een die telt.
Morgen verder, morgen barsten, morgen harden, morgen kussen van aloema’s lippen.

Please be well,

Art: Salvador Dali, A Voice From The Grave

[L]

Op een nacht die al lang weer een breekbaar nieuwe dag is, heeft aloema zich kwetsbaar als porselein gemaakt, toen ze sprak, zuchten van haar hart, zonder vijgenblad, de schaamte voorbij.
In haar sterft elke dag iets af, scherven van kansen verkeken en geluk dat zich niet liet vangen, haar schoot eindeloos open, rauwe wond, draai- en wiebelkont.
Als ze de messen slijpen, als tongen splijten en lippen tuiten, alle druppels van geluk, melk voor elk, dan barst kostbare kelk open en legt aloema koude vingers op bloedend gelijk.
Straks zal ze haar ogen sluiten, morgen opnieuw beginnen, voorbij vandaag.

Please be well,

Art: Mucha, glasschildering

[L]

Hakken in het zand

Midden op een dag midden in de week, zet aloema bevallige hakken in los zand, breekbaar poppetje, teer als porselein, kast vol verlangen, alles dat brandt en stampt.
Noodzaak roept, maar aloema is not that darling, als zij haar hoofd afwendt, dramatisch gebaar, als het over is, verhuiltje, verhaaltje, snuitje, toetje, uitje, this is the end, tuiltje tule en plastic bloemen.
Als het haar niet bekoort.
Driftig klakken, tong en hakken, ritme van haar schoot, niet klikken, niet likken, duizendenéénnacht bloot voor de goden en die ene die geen naam mag hebben, Amran is dood.

Please be well

Foto: Richard Avedon, detail

[L]


Op een nacht die veel te kort veel te lang duurt zet aloema tanden in rauw vlees, verse kruiden, knoflook, olijfolie en peterselie, cactusdrank, en al de alcohol voor de wormen en de slang van verleiding, draak die haar steekt.
Op zo’n nacht knijpt aloema in verlangen, bloedrood, al de lusten van haar schoot.
Amran van het zingende volk heeft zwijgend met bazuingeschal de aftocht geblazen, horen en zien verging, toen hij zich blindstaarde op de navel van de wereld en alles waar het om draait.
Toen heeft aloema haar lippen getuit en gefluisterd al haar wijsheid van binnen, naar buiten.

Please be well.

Foto: Richard Avedon

[L]

Op een nacht die eindeloos leeg vol gedachten is, in de gloed van kaarsen onaangestoken, waant aloema zich in andere tijden, zon als koper, huid van brons op de rots waar ze mee versmeden is.
‘Als een sirene,’ vertelt wijze Priëla met dampende woorden uit gulle mond. eens was zij fruit voor de goden.
aloema knikt en strekt, loeiend verlangen als zij huilt, al de lusten van haar schoot in het zonnetje, alle stralen diep van binnen en alle goden die ze verzoekt.
Op een dag zal eeuwig vragen capituleren in heel haar overgave.

Please be well

Art: Jennine Parker, Grace

[L]

Op een nacht die eindeloos hol veel te vol is, als de dag van morgen nog niet is, maar al lang haar ware tronie heeft laten zien, dikke groeven, zwarte verticalen, lijnen en strepen, alles dat naar zwaartekracht trekt, hunkert aloema voor de zoveelste nacht, de duizendenzoveelste keer naar die ene die het verschil maakt.
Amran van het zingende volk heeft ijskoude eed gezworen, alle liefde, alle vonken en alle hartstocht, zuchten van een verlangen onvervuld, op een ijzig lege, volle nacht.
In al het onbehagen van haar schoot, al het vuur, in heel haar bevroren lendenen, in haar eentje, in de luwte, stuwt aloema verder, elke dag een beetje dichterbij, bron van liefde.

Please be well,

Foto: Kharunisia

[L]

Op een nacht die hunkerend heet is, heeft aloema goed fatsoen laten waaien. Toen zij zich overgaf aan de elementen, op voorzichtige vingertoppen, alle kleuren van de wind en alle smaken van haar bestaan, toen haar heupen bewogen op ritme oeroud en zij zacht kreunde, verlangen onvervuld.
Amran van het zingende volk heeft de moed niet om haar hitte aan te wakkeren.
En dus mist aloema warmte van binnen uit, zoals de zon haar zinnen streelt op alle dagen die goddelijk zijn. Ook in het donker kruipt zij zoet als honing over kelken die gewillig openen, voor eeuwig slachtoffer van haar schoot.

Please be well

Art: Wendi Schneider

[L]

Op een nacht die in gedachten voorbij glijdt, luistert aloema naar stemmen uit het verleden. Deuren die ze heeft dichtgedaan worden op een kier gezet en in het geroezemoes komen stille tranen als ze gedwongen wordt te spreken, de woorden van haar hart, op een winterse shabat. Nacht in het donker van twee kaarsen die ze aanstak toen ze de zege niet uitsprak.
Als eindeloos lange benen verstenen en het buiten ijskoud is zoals diep van binnen zingt aloema haar lied van verleiding, als troost, toen ze zichzelf omhelsde in de glans van koper op de dag van alle dagen.

Please be well

Art: Jennine Parker, Caress

[L]

Op een nacht dat de sterren aan de hemel reiken, maar aloema niet kijkt, niet uit haar raam hangt en denkt, alles dat vergankelijk en voorbij is, zweeft zij tussen hemel en aarde, een roes die een droom is, dat weet zij wel, maar hoe heerlijk om te vliegen op vleugels die niet bestaan en gedachten die niet kunnen, om misschien maar voor even te zijn, wellicht veel erger. Amran van het zingende volk is haar zingende held, hij die aloema laat vliegen tot haar vleugels smelten, op een dag zal hij haar vangen, in de palm van zijn hand.

Please be well

Foto: Mij onbekend

[L]

Op een nacht die veel te vroeg al lang weer begonnen is, sluit aloema de luiken, en steekt de kaarsen aan. In het huis van duizend geesten is die ene ontiegelijk bang. Zoals dat gaat. Flauwte die vanuit haar ooghoeken naar het midden drijft, zo zal zij zich verliezen, alles wat ze kan kiezen, lekker kniezen en nog eens niezen. Gezondheid voor de vrouw die haar tanden in ontembaar verlangen zet, zij die werkelijk durft, alle seizoenen voorbij. Ze hoeft er niet van te houden, het is van haar. Van jou en van de enkeling die er om geeft.

Please be well

Art: James Murphy, Autumn Flirts With Winter

[L]

Op een ochtend die diepzwart de lucht uit aloema’s longen drukt, wordt zij asgrauw wakker, badend in klatergoud. Amran van het zingende volk geselt haar gedachten, zijn adem schraapt haar huid, van binnenuit, in afwezigheid. En holten ongevuld lonken naar onzichtbaar oog.
Zo waadt aloema door parels als kogels, al het blinkend edelmetaal aan haar voeten, als zij haar evenwicht zoekt, wankelend naar het licht.
Want toen haar adem stokte, sloegen verdrongen dromen gaten in verlangens die geen namen kregen omdat de poorten van de eeuwige stad gesloten zijn voor maagd, hoer en onverbeterlijke dwaas.
Bedelend om de kruimels klampt zij zich nu aan verboden tralies die geen doorgang bieden, geen zoet fruit vandaag.

Please be well

Foto: Mij onbekend

[L]

Op een nacht van drie sterren, twee kaarsen en bloedrode kraag die heel haar keel omvat, heeft aloema zich gegeven, toen zij verlangen dat geen naam mag hebben, bij de haren vatte, en haar innerlijk als verse honing stortte over rauwe wond.
Oh zoet verlangen, neem haar mee, dienstmaagd die niet beter weet, hoer die haar kunstjes vertoont, neem haar mee, koester haar, verloeder haar, laat haar zijn, want zij is de boodschapper, waarheid van de eeuwen, lust en last van alle zonden in eigen persoon, proef haar, lik haar, maar spaar haar, zij die niet beter weet.

Please be wel

Foto: Mij onbekend, al komt zij mij bekend voor

[L]

Op een nacht die eindeloos beroerd is, dwaalt aloema door haar huis in kringetjes en gelederen die zich sluiten, eeuwig op de vlucht voor waarheid die te naakt is voor ongeoefend oog. Kruipend op haar adem die met stoten komt, glijdt zij dieper de duisternis in.
In de verte hoort zij Amran van het zingende volk tokkelen op de harp van overvloed, klaaglied voor de goden en zielen die eindeloos dolen.
Toen heeft ze zich omhuld, sluiers van verbond, verscholen voor ogen van woede en tongen die zich kwaad maken, toen ze haar lippen tuitte,de leegte kuste en sterren aan de hemel de nacht openbraken.

Please be well

Foto: Mij onbekend

[L]

Op een nacht die veel te vroeg al lang begonnen is, heeft aloema haar ogen gesloten, wijd open, toen zij rozenblaadjes kuste en de doornen haar lippen krasten. Zij verlangt naar overgave, zij verlangt naar Amran van het zingende volk die berichten achterlaat, maar bij wie de wanhoop in zijn stem is te horen.
aloema verlangt naar de man die zijn vingers om haar verlangen leggen kan. Omdat hij begrijpt dat liefde, lust en lasten zich niet laten bankschroeven, die Gedancken sind frei, aloema brainstormt niet met zij die uit zijn op goedkope succesjes, zij houdt van de lange adem, als het waar is en als liefde op zijn plek valt, als zij bloeit, als de roos die tot haar potentieel groeit, doornen scherp als messen, liefde die haar kapt.

Please be well

Foto; Mij onbekend

[L]

Op een heel uur voordat de nacht van gebroken spiegels scherven over aloema splintert en puur glas brokkelt tot zand, als tussendoortje, als de waanzin overwaait en bloed naar haar slapen stijgt, spreidt aloema haar sluiers, puur zijde op een bed van rozen. Maar de duivel heeft bezit van haar genomen toen ze hem in de ogen keek en satan naar haar hart klauwde, Amran van het zingende volk roert zijn staart, windvlagen en buien, winter buiten. In haar godvergeten ziel snijdt het vuur, als aloema lacht en huilt en de duivel in zijn schouder bijt, met al haar tanden.

Please be well

Foto: Richard Avedon, Theda Bara

[L]

Op de nacht van de rode rokken, die nauwelijks begonnen toch voorbij is, heeft aloema haar rug gekeerd, dat heeft haar kwetsbaar gemaakt, wervelwending, pellen van de ui, ruisend tule en kant, ingehouden adem.
Toen heeft ze haar waaiers uitgeslagen en zichzelf wat koelte toegewuifd, bewieroking van haar ziel. Knoflook, garnalen en peterselie, oh sweet silver bullet, alles voor het boze oog.
Chamsa, chamsa, vijf vingers aan een hand, twee handen op een buik, en haar rug is bloot.
In de verte tikken hoge hakken de tijd aan flarden, als aloema eindelijk gaat rusten en haar ogen sluit, morgen een nieuwe dag op haar kuiten.

Please be well

Foto: Alan Ayers

[L]

Op een nacht die zwaar is en waarin aloema licht in haar hoofd bijna het bewustzijn verliest, heeft zij haar messen geslepen, uitgehold en aangewakkerd, zij laat zich niet onder het tapijt schoffelen, kop en kont, bij de wortel snijdt zij het er uit, zere wond, alles dat rot en klopt, maar niet past, zweert maar jankt.
Als zij niet scheppen kan dan zal zij vernietigen met haar vlijmste mes. Man die kakelt als een heks moet zijn eigen gelijk maar gaan likken, lekker stikken, zij heeft de wortel er uit gesneden. In de nacht van de lange messen en alles dat uitgemergeld schreeuwt om adem.

Please be well,

Art: Jan Saudek