Als ik nog eens heel veel geld verdien, koop ik een zwembad voor in mijn tuin. Geen golfbad, geen waterparadijs, niets met duikplanken en glijbanen; nee, gewoon één simpele, langwerpige baan van ongeveer twee meter breed en vijfentwintig meter lang. Daarin ga ik dan elke dag baantjes zwemmen, zonder ooit gestoord te worden door tegenliggers, blinde rugzwemmers en uitzinnige spetteraars. Lijkt me heerlijk.

Sloterparkbad, gistermiddag. Ik waad door het water. Op weg naar het trappetje passeer ik twee oudere vrouwen die rechtop in het zwembad staan (het merendeel van de bezoekers van het Sloterparkbad komt daar niet om te zwemmen, maar om lekker halfnat te kletsen). Zegt de één: "Lastig lijkt me dat. Ik kan het zelf wel lang ophouden."

Zegt de ander: "Nou, ik niet hoor. Ik kan het helemaal niet lang ophouden."

Verbeeld ik het me, of wordt het water om me heen een beetje warmer? 

Was ik maar vast rijk.

Iedereen heeft wel eens gehoord van het experiment waarbij proefpersonen een onschuldige moesten straffen dmv het geven van elektrische schokken. Een achterlijk deel van de bevolking blijkt bereid om, zij het uit gehoorzaamheid of uit sadisme, elektrische schokken toe te dienen aan het slachtoffer.

De Franse televisie dacht: kat in het bakkie! en voerde het experiment nog eens uit, ditmaal voor het televisieprogramma Het Spel van de Dood. Tachtig procent van de deelnemers ging tijdens de opnames zo ver dat ze het slachtoffer schijnbaar dood maken. In werkelijkheid was het een acteur die helemaal geen schokken krijgt, maar dat wisten ze niet. 

Schokkend, zeggen de makers. Slechts zestien van de tachtig deelnemers weigerden de sadistische opdrachten uit te voeren. Ze wilden zogenaamd kijken hoe ver mensen op de televisie zouden gaan. Ik vind het schokkend dat de makers net doen alsof ze het schokkend vinden dat mensen schokken geven als dat mag/moet. Als ze hadden verwacht dat niemand op hun opdrachten in zou gaan, hadden ze het programma niet gemaakt. Ranzige televisie, dat is het. En toch: ik twijfel terwijl ik dit opschrijf. Want het is ook wel fascinerend, die slechtheid van de mens. Als het programma op de Nederlandse televisie werd uitgezonden, zou ik wel kijken, gewoon om te zien of ik kon raden in wie er een beul verscholen zit en in wie niet. Zo kijk ik ook vaak op het perron bij wie van mijn medereizigers ik in de oorlog zou willen onderduiken. Ideetje voor BNN?

Wouter Bos stapt uit de politiek. Raar nieuws, dat vandaag tot in den treure zal worden becommentarieerd op alle mogelijke weblogs en sociale netwerken. Zoals altijd als het om politiek gaat, en zoals veruit de meeste mensen, heb ik er niets over te zeggen dat niet al door anderen is gezegd. Het lijkt me een hel om columnist te zijn en iets leuks te schrijven over iets dat al door duizenden is afgekraakt, toegejuicht, van scherpe kritiek voorzien en onderuit gehaald. Weet daar nog maar eens iets origineels aan toe te voegen...

Of... toch. Eén dingetje wil ik schrijven, dat er in het licht van de eeuwigheid natuurlijk niet toe doet, maar dat geldt voor de meeste meningen. Hoe jammer ik het ook vind dat Bos ermee ophoudt, toch hoop ik dat zijn opvolger in ieder geval één ding anders doet dan hij. Zeker als het gaat om zijn opvolger op het Ministerie van Financiën (Jan Kees de Jager telt niet, want die zie je nooit op tv), hoop ik dat hij het woord economie correct wil uitspreken. Voor een minister van Financiën, en eigenlijk ook voor een fractievoorzitter, laat staan voor een vice-premier, is het toch eigenlijk een vereiste dat hij duidelijk articuleert, en dat hij het dus heeft over de 'e-co-no-mie', en niet, zoals Bos, over de ecenemie. Dat was alles. Bij voorbaat dank.

Veel weet de Duitse schrijver Uwe Timm niet over zijn twintig jaar oudere broer Karl-Heinz. Hij overleed in 1943 in een Oekraïens ziekenhuis, nadat eerder zijn benen waren geamputeerd. Timm, hoofdzakelijk opgegroeid na de oorlog, vraagt zich wat zijn broer bezielde om zich vrijwillig bij de SS aan te melden. Zijn illegaal bijgehouden dagboek is zakelijk en kort. 

Uwe Timm zet in 'Mijn broer bijvoorbeeld' de vragen op papier die hem bezighouden met betrekking tot die onbekende schaduw in zijn leven. Voelde zijn broer medelijden met de soldaten die hij doodde? Heeft hij zich schuldig gemaakt aan de moord op Joden? Wat vond hij van de dingen die hij meemaakte?

'Mijn broer bijvoorbeeld' dreigt ondanks het heftige onderwerp vervelend te worden, want je weet als lezer dat Timm nooit antwoord op zijn vragen zal krijgen. Gelukkig doorspekt hij het boek met jeugdherinneringen. Daaruit rijst een beeld op van een autoritaire vader, geen slechte man, wel een product van zijn tijd; iemand die geweld verheerlijkt, evenals gehoorzaamheid, eer en adel. Vanuit de beschrijvingen van de vader komt de zoon langzaam tot leven, ondanks dat noch de schrijver, noch de lezer nooit zeker zullen weten wat voor een jongen het is geweest. Zonder al te veel te duiden maakt Timm duidelijk hoezeer de Tweede Wereldoorlog ook een product van de oude Pruisische waarden is geweest. De combinatie van herinneringen, mijmeringen en treffende analyses van de houding van het Duitse volk tijdens en na de oorlog maakt het een indrukwekkend verslag. Het boek maakt veel duidelijk over de Duitsers van die tijd, zoals zijn broer bijvoorbeeld.

Harry Mulisch wilde graag op audiëntie bij de paus (de vorige), om hem te vragen of hij zich nou ook paus voelde. Of hij echt de plaatsbekleder van God op aarde was, zeg maar. Dat vond ik altijd een beetje merkwaardig van Harry. Alsof de paus tegen hem zou zeggen: "Nou Har, heel eerlijk gezegd is het gewoon een verkleedpartijtje waar ik toevallig wel aardigheid in heb." Een t.v.programma met Astrid Joosten regelde de audiëntie indertijd voor Harry, maar wat de paus heeft geantwoord op diens vraag is nooit naar buiten gebracht. Het was vast iets teleurstellends.

Sinds kort begrijp ik iets beter waar dat verlangen van Harry vandaan kwam. Vanwege de gemeenteraadsverkiezingen hoor je de laatste tijd voortdurend het woord 'kopstukken'. 'De kopstukken van de landelijke partijen staan hun plaatselijke collega's bij,' dat soort werk. Onwillekeurig vraag ik me dan af of Wouter Bos ook zo over zichzelf denkt. 'Ik ben een kopstuk.'

Da's raar, toch? Jan Peter zie ik zoiets nog wel denken, maar mensen die niet op schaakstukken lijken, zie zichzelf toch niet als 'kopstuk'? Of wel?

Het lijkt me een term die anderen je aanmeten, niet iets dat je over jezelf op je c.v. zet, omdat je er heilig in gelooft. Werkverleden: kopstuk, topman, veelbelovende student, wonderkind (in chronologische volgorde, van het heden naar het verleden). 

De grap van de dag maakte ik zelf, als ik zo onbescheiden mag zijn, toen ik mijn vriend, normaliter vaak aangeduid met 'apenkop of apenkoppie', een apenkopstuk noemde. 

Interview met een hoogbejaarde Joodse dame. Ik: "Hebt u ooit overwogen om in het buitenland te gaan wonen?"

Zij: "Ik zat in Polen in de oorlog. Daarna had ik wel genoeg gehad van wonen in het buitenland."

Is dat die beroemde Joodse humor? Ik kon er pas veel later, heel voorzichtig, een beetje om lachen.

Het is me deze week meerdere keren gebeurd dat ik afwezig naar mijn boek liep te zoeken, om mezelf er dan teleurgesteld aan te herinneren dat ik het al uit heb.

Het boek is 'Dagen van gras' van Philip Huff, meegenomen uit de bibliotheek omdat het me bijstond dat daar enige literaire commotie over was ontstaan. Huff is geboren in 1984, wat betekent dat hij niet alleen jonger is dan ik, maar zelfs dan mijn broertje (mijn graadmeter als het om héél jong gaat).

Als zo'n ukkie wordt toegejuicht door recensenten, dan heeft hij ofwel een meesterwerk geschreven, of hij is het zoontje van Matthijs van Nieuwkerk of zoiets, waar niemand een kwaad woord over durft te schrijven. Na deze inleiding is het misschien geen verrassing meer, maar Huff neigt naar het eerste. Over het tweede durf ik niets te zeggen, want behalve zijn geboortejaar en zijn studies (geschiedenis en filosofie) weet ik niets van hem.

'Dagen van gras' komt vrij traag op gang. De hoofdstukken zijn opgedeeld in korte verhaaltjes van nog geen pagina lang. Ik stoorde me aan de vele korte zinnen en had voornamelijk bewondering voor het feit dat Huff heeft doorgezet met het schrijven van al die stukjes. Het begin van het boek leest namelijk als een goed idee dat tamelijk vervelend is om uit te werken. 

Vlak voor het midden wordt het boek interessant. De hoofdpersoon blowt te veel, met een stevige psychose tot gevolg. De beschrijvingen van zijn gekte zijn erg overtuigend, zo zeer zelfs dat ik me afvroeg of het boek autobiografisch is. Het mooie van literatuur is dat het eigenijk niet uitmaakt; als hij het echt heeft meegemaakt, dan is Huff er wonderwel in geslaagd om zijn ervaringen op papier te zetten. Heeft hij alles verzonnen, dan is hij ook een groot talent (ik weet ook wel dat ik er met twee klikken en één google zoekactie achter kan komen, maar ik vind het leuker om het niet te weten).

Een minpunt is dat een deel van het plot wel heel letterlijk van A Beautiful Mind is overgenomen. Tenzij Huff dat echt zo heeft meegemaakt natuurlijk, dan kan hij er ook niets aan doen dat de scenarioschrijver van A Beautiful Mind hem voor was. Anders is het slap van hem. Grr, nu wordt het bijna toch belangrijk om te gaan googelen. Maar Ik Doe Het Niet. Het Maakt Niet Uit. Ik hoop gewoon dat Huff snel nog een boek schrijft.

Het is zo vol in de tram dat iedereen bovenop elkaar staat. Een stukje verderop is ietjes meer ruimte, maar de doorgang wordt geblokkeerd door een man die onverstoorbaar staat te sms-en. Wat er precies in me omgaat, weet ik niet, maar ik geloof dat het voortkomt uit ergernis: als hij geen rekening houdt met anderen, dan kan ik me ook onbehoorlijk gedragen. Of zoiets. Het is een slap excuus, dat ik mogelijk pas achteraf heb verzonnen. In ieder geval lees ik over zijn schouder mee.

'Ik sta in de tram met een paal in mijn broek.' Er staat nog meer, maar daar stop ik met lezen. Dat was meer dan ik wilde weten. Eigen schuld, dikke bult.

Weer even een lekker moralistisch stukje. Vanavond fietste ik, tegen de wind in, uiteraard in de stromende regen, in de richting van een verkeerslicht, toen ik werd afgesneden door een auto die rechtsaf wilde. Het licht stond nota bene op rood, dus er was geen enkele reden voor de automobilist om zo hard te rijden, laat staan om me af te snijden. Zoals dat soms gaat, dacht ik meteen: dat zal wel weer zo'n jonge gast zijn, wellicht een nafje (term die ik vandaag voor het eerst hoorde, schijnt te worden gebruikt door de politie, betekent ong. Noord-Afrikaans jongetje), want daar wonen er nogal veel van in mijn wijk. 

Het verkeerslicht was nog altijd niet op groen gesprongen tegen de tijd dat ik er arriveerde, en zodoende belandde ik naast de auto. Ik keek door het raam, half verwachtend om een uitdagend hoofd te zien, maar de automobilist was een vrouw met grijzende krullen, het type dat esta en HappineZ leest en piekert hoe het toch kan dat de secret in haar eigen leven niet werkt. Ze zag me niet eens.

Op de terugweg boog ik links af om, nota bene bij hetzelfde kruispunt, te kunnen oversteken. Daarop werd ik uitgescholden door twee jongens op een scooter, waarschijnlijk nafjes. Goed, het was wat grof om me meteen voor 'mongool' uit te maken, maar verder hadden ze wel gelijk, want ik gaf geen richting aan en dook zonder te kijken naar links. Ik hoorde de scooter wel, maar dacht dat hij verder weg was. In werkelijkheid stond hij op het punt om me in te halen en moest de scooterrijder snel zijn stuur omgooien om niet tegen me aan te botsen. Oeps. 

Ik zei het al: deze blog heeft een hoog moralistisch gehalte.

Omdat The Hitchhiker's Guide to the Galaxy me inmiddels mijn neus uitkomt (ik ben nu bijna klaar met 'Mostly Harmless', het vijfde en godzijdank laatste boek), lees ik tussendoor af en toe iets anders. On Chesil Beach is een dun boekje van Ian McEwan, de schrijver van Atonement en Amsterdam. 

Bezien door de ogen van een alwetende verteller in het heden, vormt On Chelis Beach een verslag van de huwelijksnacht van twee mensen in 1962. Jeugdigheid is nog niet in de mode; in de tijd dat Florence en Edward opgroeien, heeft iedereen vooral haast om volwassen te worden en mee te tellen in de maatschappij. Volwassen worden betekent trouwen, en in het geval van Florence en Edward: voor de eerste keer seks. Het is onmogelijk voor hen, puriteins, Engels en naïef als ze zijn, om het onderwerp ter sprake te brengen. Daardoor ontstaat een misverstand dat in de jaren voorafgaand aan het huwelijk steeds groter wordt. Edward wil trouwen zodat hij eindelijk met Florence naar bed kan. Florence wil trouwen ondanks dat ze dan met Edward naar bed moet. Hij maakt zich van te voren zorgen dat hij te snel klaarkomt. Zij gaat bijna over haar nek bij de gedachte dat ze hem 'daar' zou moeten aanraken. (Ik ben pas halverwege, dus ik weet nog niet of ze misbruikt is, waar McEwan wel naar hint, of dat ze simpelweg zo victoriaans is opgevoed dat het hele idee van het bestaan geslachtsdelen haar al misselijk maakt)

Het is een heel simpel gegeven, maar het levert een spannend en pijnlijk boek op. De verteller wisselt het perspectief af tussen de twee geliefden, en wijdt tussendoor uit over hun jeugd en achtergrond. In het laatste hoofdstuk dat ik heb gelezen, is Edward door toedoen van Florence, die alles maar snel achter de rug wil hebben, klaargekomen voordat hij haar heeft kunnen ontmaagden. Zij is zo ontzet van al dat plakspul overal dat ze een schreeuw van afkeer niet heeft kunnen onderdrukken. Ze rent het hotel uit en laat Edward in opperste gêne achter. 

Het klinkt misschien een beetje kluchtig, maar McEwan weet van beiden geloofwaardige, levendige personages te maken, wiens redenaties je goed kunt volgen. Het is een tragisch verhaal, over twee jonge mensen die oprecht van elkaar houden, maar wiens relatie de huwelijksnacht waarschijnlijk niet gaat overleven.

En dan straks weer door in 'Mostly Harmless'. 

Nu het kabinet is gevallen, loop ik toch een beetje rond met een Trumanshowgevoel: nou, dat is achter de rug, what else is on?

Voor degenen die deze prachtige film nooit gezien hebben een kleine uitleg. In The Truman Show volgt het publiek de realityshow rondom Will Truman (Jim Carey), die van jongs af aan voor de televisiecamera's is opgegroeid, zonder daar zelf weet van te hebben. Als hij erachter komt, probeert hij uit het decor te ontsnappen, met heftig stijgende kijkcijfers tot gevolg. De hele wereld zit aan de buis gekluisterd terwijl Truman door de autoriteiten wordt gedwarsboomd, maar toch koppig zijn weg naar buiten vervolgt. In het laatste shot van de show heeft Truman de uitgang gevonden. Nog even maakt hij een buiging naar het publiek, en dan is hij verdwenen. De slotscène van de film is ontluisterend: de televisiekijkers grijpen onaangedaan naar de tvgids: is er verder nog wat op tv?

Dat had ik dus ook vandaag. De afgelopen dagen waren spannend (Valt 'ie wel? Valt 'ie niet?), maar als het dan eenmaal zover is, is het een beetje een anti-climax. Ok, dat was dat. Jammer eigenlijk dat het voorbij is. Het was net zo spannend.

Leerling wandelt het godsdienstlokaal binnen in gezelschap van zijn multiculturele vrienden. Vraagt aan de leraar: "Meester, gelooft u ook dat Surinamers van de apen afstammen?"

The Black Angels maken nogal veel herrie, maar ze zijn wel extreem hypnotiserend, ontdekte ik gisteravond. Nog een onverwacht voordeel van het concert in Paradiso: van te voren zagen we nog een staartje van het optreden van Air. Aan de bar voerde ik een gesprek dat zo uit een film had kunnen komen, op het wat rommelige begin na dan.

Hij: 'Wat vind je ervan?' (dacht ik)

Ik: 'Weet ik nog niet, ik kom net binnen.'

Hij: 'Ik wel. (of hij vroeg in eerste instantie iets anders, of hij verstond mij verkeerd, of allebei. anyway, who cares?). Ik ben verliefd! En jij?'

Ik: 'Ik ook wel een beetje.'

Hij: 'Houwen zo.'

Ik: 'Ja, jij ook.'

Dat was het. Daarna gingen we naar hypnotiserend takke-herrie luisteren.

Het International Film Festival Rotterdam 2010 zit er bijna op. Het was een mooie editie, met spannende, fascinerende, interessante, ontroerende films uit de hele wereld. Maar zoals dat gaat op het IFFR, wordt er ook altijd een hoop troep vertoond. Eén van de films die mij minder kon bekoren, was Het Hemelse Leven Op Aarde. Ook niet erg, want in het beargumenteerd onderuit halen van een matig werk kan een recensent veel van haar creativiteit kwijt. Het medium dat me van een perskaart voorzag, 8WEEKLY, weigert echter mijn recensie te plaatsen, omdat het geen recensie zou zijn. Ik vind het juist één van mijn betere recensies. Oordeel zelf. 

Jesse. Navel. Jesse. Navel

Het hemelse leven op aarde – Bright Future

Jesse de Jong • Nederland, 2010

Hoi, ik ben Jesse en ik heb een navel. Als ik mijn camera erop richt, kunnen jullie hem ook zien. Kijk maar: Jesse. Navel. Jesse. Navel. Ik kan ook de spiegel filmen, dan zien jullie zowel mij als mijn navel. Kijk maar: Jesse en navel. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet, met die navel. Ik wil er wel iets mee, maar wat precies? Ik vind dat best wel moeilijk gewoon. Het gaat echt niet vanzelf. Ik zit er echt wel mee. Misschien als ik er lang genoeg naar kijk, dat ik er dan achter kom. Kijken jullie mee?

Felicia Antwi is 40 jaar oud. Ze woont in Ghana in de stad Dwenase. Felicia onderhoudt haar echtgenoot en haar vier kinderen door voedsel te verkopen op de markt. Met een lening kan ze voedsel in grotere hoeveelheden kopen, zodat ze haar zaak kan uitbreiden en haar levensstandaard kan verhogen.

Op 28 juni 2009 leende ik Felicia 25 dollar. Een laag bedrag misschien, maar ik was een beetje huiverig voor het hele microkrediet-idee. Wie weet hoorde ik er nooit meer wat van. Af en toe kreeg ik een mailtje dat er 4,71 dollar was afbetaald. Dan schaamde ik me een beetje, want ik dacht: wie weet hoe lang Felicia daarvoor heeft moeten zwoegen. Kan ik haar die 25 dollar niet beter gewoon geven?

Ik ben er nog steeds niet helemaal uit, maar op zich staat het idee om iemand belangeloos krediet te verstrekken me meer aan dan het idee van ontwikkelingshulp, omdat je in het eerste geval de zakenpartner serieuzer neemt. Bovendien is het fijn om te weten dat het geld voor iets nuttigs wordt gebruikt. Ja, sorry, maar ik heb er ook voor moeten werken.

Vandaag mailde Kiva me, de organisatie die de microkredieten regelt, om te melden dat Felicia het hele bedrag heeft afbetaald. Ik had mezelf beloofd dat als ik het geld terug zou krijgen, dat ik het dan zou verdubbelen en weer aan iemand anders zou uitlenen. Dat ga ik dus doen. Ik ben heel blij dat ik het heb teruggekregen, omdat het me het gevoel geeft dat ik iets concreets kan doen voor vrouwen die iets van hun leven proberen te maken. Wie doet er mee?

Annie M.G. werd enthousiast ontvangen door critici en toneelliefhebbers. Lezers van de biografie Anna van Annejet van der Zijl, waarop de televisieserie is gebaseerd, reageerden wat voorzichtiger. Vooral toen bleek dat regisseur Dana Nechushtan het boek van te voren niet eens had gelezen, haakten sommigen af.

Ik bleef kijken, want Anna is één van mijn favoriete boeken, en Annie één van mijn favoriete schrijfsters en de kans om een Nederlandse dramaserie op de publieke omroep te zien, is al gering. Hoewel ik de serie bovengemiddeld goed vind, zijn er wel een aantal zaken waar ik me ook na aflevering 5 (?) nog aan stoor. Zo is daar de opeenvolging van actrices die weinig van elkaar weg hebben. Noem me bekrompen, maar ik vind dat actrices die hetzelfde personage uitbeelden, op elkaar moeten lijken. Ik weet ook wel dat er zat films zijn waarin totaal verschillende acteurs één iemand spelen (I'm Not There, bijvoorbeeld, of het Nederlandse Nadine), maar daarbij is het in ieder geval duidelijk dat er niet gepoogd wordt om ze op elkaar te laten lijken. En trouwens, die films trek ik ook niet.

Robin Brans is een fantastische mollige, eigenwijze Annie. De twintiger Annie, Sanne Vogel, is eveneens geweldig en zou bovendien heel goed Robins oudere zus kunnen zijn. Bij de veertiger begint de ellende. Malou Gorter is een prima actrice, maar ze heeft een hoekig gezicht, een beetje een snerpende stem en een oogopslag die niet past bij Annie M.G. Ik moet me telkens voorhouden dat ze míjn Annie is, niet een heel ander personage dat Dana zelf heeft bedacht. 

Annemarie Prins kan er misschien zelf niet zo veel aan doen, maar ik vind haar vreselijk als de bejaarde Annie. Uiterlijk heeft ze er wel wat van weg, maar ze is zo naar. Het gesnauw tegen haar altijd liefdevolle overleden echtgenoot Dick hangt me de keel uit. Wie naar de oude Annie op tv kijkt, ziet een vrouw met humor en levenslust. Het is algemeen bekent dat Annie niet zo'n gezellige oude oma was als ze bij Ischa Meijer leek, maar zo'n chagrijnig kreng als Prins van haar maakt, was ze zeker niet. Hoe ik dat weet? Staat in het boek van Annejet, en die geef ik voorlopig wat meer krediet dan Dana. Zelfs al weet die laatste wel leuk musicalliedjes door de scènes te mixen, en is de aankleding van de serie prachtig. Over de andere zaken die vervelend zijn aan Annie M.G. heb ik het wel een andere keer, want anders wordt deze blog te lang. Voor nu wil ik graag weten: zijn andere kijkers het met me eens?

In het kader van de Amsterdam Fashion Week toog ik naar het Osdorpplein om aan jongeren te vragen wat ze van bont vonden. Een open deur natuurlijk, want een bontrand rond de capuchon is hotter dan hot, en nog lekker warm ook. Geenstijl heeft het over bontkraagjes als ze Marokkaanse hangjongeren bedoelen, maar daarmee doen ze de bevolking van Osdorp beslist te kort. Jong, oud, allochtoon, autochtoon, werkelijk iedereen op het Osdorpplein heeft een bontkraag, nep dan wel echt. 

'Vind je het dan niet zielig?' vroeg ik aan een meisje, wiens kraag van echt bont was gemaakt. Haar vriendin legde me uit hoe dit soort zaken in elkaar zitten. 'Het is haar eigen mening, weet je. Sommigen vinden bont slecht, en anderen niet, dat is hun mening.'

Dus. Alsof er dan verder niets meer te zeggen is.

De eigen-mening-retoriek leeft sterk onder middelbare scholieren. Dat blijkt ook uit discussies die mijn vriend probeert te houden met zijn leerlingen. Verder dan 'Dat is dan zijn keuze' komen ze niet. Op zich is het fijn dat ze op school en door ouders zijn grootgebracht met het idee dat je andermans mening moet respecteren, want daar komt dit misverstand natuurlijk vandaan. Alleen heeft blijkbaar niemand ze verteld dat dat nog niet betekent dat elke mening er evenveel toe doet, of dat er zoiets zou kunnen bestaan als een betere mening. Hun vermogen om te relativeren is zo sterk ontwikkeld, dat ze geen idee meer hebben dat je überhaupt over zienswijzen zou kunnen discussiëren. 

Volgens mij raak ik daarmee de kern van een groter probleem in deze samenleving (Oeh, Marjolein, jij durft wel op deze woensdagavond!). Zoals de Osdorpjeugd het idee dat bont zielig is niet waardevoller vindt dan het idee dat bont nu eenmaal mooi is, zo denkt een groot deel van de bevolking dat elke mening een gerechtvaardigde mening is. Dus als jij moslims minderwaardig vindt, of 'linksmenschen' achterlijk, dan zeg je dat, en dan heeft die ander daar maar respect voor op te brengen. In zekere zin zijn ze daarmee ook heel gelijkwaardig bezig, want ze gaan verder niet praten met mensen die daar anders over denken. In plaats daarvan formuleren ze een mening over die mening van anderen: 'Ik vind dat andersdenkenden het land uit moeten worden gezet. Dat is nou eenmaal mijn mening.'

Ik herinner me een meisje in 'De TV draait door', dat het heel simpel verwoordde: 'Ik ben geen racist, maar ik heb ook niks tegen ze. Sommige mensen zijn racisten, anderen niet. ' Het publiek in de studio moest hard lachen, maar het is dezelfde logica als die van de scholieren die bont dragen, en die hun acties voor hun leeftijdgenoten en ouders nooit verder hoeven te verdedigen dan met: 'Dat is nou eenmaal mijn keuze.'

De dag is nog nauwelijks begonnen (voor mij dan, voor de meeste mensen is hij al bijna halverwege) en ik heb er nu al spijt van dat ik ben opgestaan. 

Voor me fietst een vrouw midden op het fietspad, ingespannen trappend in een tempo dat de meeste bejaarden-met-rollator makkelijk zouden bijhouden. Ik haal haar in, en ze roept: "Ik schrok me rot!" 

"Ja, sorry," zeg ik op een toon die duidelijk maakt dat het me niet spijt. Blijf dan rechts rijden. Of leer fietsen. Bij voorkeur allebei.

Een straat verderop loopt er opeens een voetganger het fietspad op. Ze kijkt naar rechts, maar ik kom links op haar afgereden. Ik bel, ze springt naar achteren. "Sorry!" roept ze, en omdat ze welgemeend klinkt, roep ik: "Geeft niet." Maar ook dat meen ik niet, want ik vind het al guur genoeg om gewoon te fietsen, laat staan met allerlei voetgangers erbij die zich uit het niets voor mijn band gooien.

Weer een straatje verder moet een automobilist keihard op zijn rem staan omdat ik eraan kom rijden. Hij komt van rechts, dat is waar, maar ik rijd op een voorrangsweg, dat is ook waar. Ik vind het dan ook niet helemaal terecht dat hij me verrot scheldt. Mismoedig roep ik iets terug over haaientanden dat hij niet meer hoort. Ik had in bed moeten blijven vanmorgen.

Drie uur achtereen lag ik te lezen. Het was weken, misschien wel maanden geleden dat het me voor het laatst was gelukt om zo lang achter elkaar te lezen zonder tussendoor mijn mail te checken, even iets op tv op te nemen, te sms-en, een ander boek te pakken of het boek te verruilen voor een krant of een tijdschrift. Het hielp dat ik mijn computer niet binnen handbereik had, maar het kwam vooral omdat ik eindelijk een boek las dat ik niet kon wegleggen.

En dat allemaal omdat de verfilming zo slecht is. Een paar weken terug ging ik naar een speciale vertoning van The Lovely Bones (zo speciaal dat iedereen zijn mobiele telefoon moest inleveren, zelfs zo speciaal dat Ron Brandsteder ervoor naar Tuschinski was gekomen). Ik vond het een vreselijke film. Sentimenteel, kitcherig, ontzettend Amerikaans, vreselijk geacteerd, oninteressant, langdradig, noem maar op. 

Na de voorstelling hoorde ik van meerdere mensen dat het zo ontzettend zonde was dat het boek door de regisseur, Peter Jackson van de Lord of the Rings trilogie nota bene, was verknald. Ik kon me werkelijk niet voorstellen dat een goed boek de basis kon zijn voor deze wanvertoning, en juist daarom bestelde ik The lovely Bones van Alice Sebold. 

'Ik was veertien toen ik vermoord werd op 6 december 1973,' luidt de tweede zin van het eerste hoofdstuk. De hoofdpersoon, Susie Salmon, beschrijft hoe ze wordt verkracht en in stukken gesneden door de vriendelijke buurman van een paar huizen verderop. Vanuit de hemel leeft ze meer met haar familie, die zonder haar door moet gaan. Als haar vader en haar zus op het idee komen dat de buurman misschien wat met haar vermissing te maken heeft, probeert ze hen zo goed mogelijk te sturen, maar vanuit het hiernamaals heeft ze maar weinig invloed op de levenden. 

The lovely Bones is spannend en goed geschreven. Met name de manier waarop Alice Sebold de emoties van Susie en haar familieleden begrijpelijk en aannemelijk maakt, is knap, vooral als je bedenkt hoe slecht Jackson erin slaagt om die emoties naar het witte doek te vertalen. Eén troost voor hem: eigenlijk is het een onverfilmbaar boek. Het is jammer dat hij toch een poging heeft gewaagd. Nu blijf ik Marky Mark voor me zien als Sebold de vader van Susie beschrijft.

Buiten is het grauw, binnen is het stil. Alleen uit de dvdspeler komt geluid. Bad-ass mothafucking niggas vullen de kamer met hun gescheld en geschiet. Het heeft even geduurd, maar nu ben ik overtuigd: The Wire is eersteklas televisie. Spannende verhaallijnen, coole personages (mijn favorieten zijn Omar, Bubbs en natuurlijk McNulty) en vooral, geweldig taalgebruik. Zonder ondertiteling bak ik er helemaal niets van, met Engelse ondertiteling gebeurt het regelmatig dat ik de scène nog een keer moet bekijken, maar dan om te zien wat de Nederlandse ondertitelaar ervan maakt. Respect voor de man/vrouw in kwestie, want je moet echt van goede huize komen om deze serie adequaat te vertalen! 

'Fucked up, man. Ay... y'all ask me y'all ugly ass niggas shouldn't be in here fuckin' around with all these guns and shit..' (Avon Barksdale). Dat is zo'n beetje de stijl, al is dit nog wel te begrijpen. De beste quote in de eerste serie (oh man, ik heb nu al zin in de tweede) komt van de eenzame held Omar: 'Ayo, lesson here, Bey. You come at the king, you best not miss.'

Je steekt er nog wat van op, dat The Wire. Is het niet van de slang, dan toch ongetwijfeld van de levenslessen die de serie je voorschotelt.

Raar trouwens dat de VPRO The Wire nog steeds niet uitzendt, ondanks de Wintergastenuitzending met bedenker David Simon. Blij dat ik er niet op heb gewacht, zoals ik, net als bij Dexter, van plan was. Ik denk zelfs dat ik maar meteen de box met alle vijf de seizoenen van The Wire koop.