"Je kunt de vooruitgang nu eenmaal niet tegenhouden, je moet het accepteren, of je moet weggaan." - Misschien heeft hij gelijk, die voormalig tuinder tussen de A44 en de Oude Rijn. Auto's razen waar eerst zijn landerijen lagen en aan de voorkant komen nu 1000 woningen en een recreatieterrein. Leiden aan Zee rukt op. Leiden en Katwijk groeien aan elkaar en slokken alle natuur op die niet bij een boerderette hoort.

Ter plekke overviel mij een gevoel van on- en overmacht. Hij heeft gelijk en ik moet niet zo zeuren. Ze blijven toch wel van de duinen af en van het strand? Tussen Den Haag en Scheveningen is toch ook geen natuur meer? Dit is de randstad, als hier niet wordt gebouwd, is er iets mis met de economie... Mensen moeten nu eenmaal wonen, werken, parkeren, vermenigvuldigen en recreëren. En je wilt toch dat alles er netjes bij ligt? Wie wandelt er nu nog, van A naar B, van Leiden naar Katwijk? Ik ben hopeloos ouderwets, zoals niet van deze tijd. Ik moet het accepteren, of ik moet weggaan.

Nu moet ik zeggen dat ik tot nu toe heel andere associaties had bij 'Leiden aan Zee'. Strandpaviljoen Willy Zuid, aan de zuidelijke onderkant van de Katwijkse Boulevard wordt 'Leiden aan Zee' genoemd omdat er 's-zomers veel Leidenaars komen. Maar hij heeft me op een idee gebracht, die voormalige tuinder. In plaats van mij nog verder te verzetten tegen het aan elkaar groeien van Leiden en Katwijk, ga ik nog meer genieten van de natuur die overblijft. Alleen vanaf een met prikkeldraad afgezette duintop in Berkheide kun je de hoogbouw aan de rand van Leiden zien.

Willy Zuid is weer opgebouwd en ligt, stralend als nooit tevoren, te wachten op hordes zonaanbiddende Leidenaren. Laat de zomer maar komen!

Zo vervreemd zijn we van de natuur dat we haar al als bijzonder aanmerken. Maar de natuur is niet bijzonder. De natuur is ook niet gewoon. De natuur is gewoon de natuur. Wij zijn bijzonder. In ieder geval zijn we met bijzonder veel. En we maken bijzonder veel kapot. En we hebben bijzondere gedachten over onze leefomgeving. Dat we wel zonder natuur kunnen en zo. Bizar.

Als het zo fris is, heb ik moeite om op tijd de deur uit te komen. In mijn hoofd nog de onrust van de stad, een drukke werkweek, de verleidingen van televisie en internet. Eenmaal in de duinen, lekker lui met de bus, vind ik mijzelf terug. De lucht, het groen, de stilte met alleen het geruis van de zee op de achtergrond. Je merkt meteen dat je herstelt.

En daar zit de valkuil. Ook ik gebruik de natuur nog als een medicijn, een middeltje om 'beter' te worden, een emotionele pijnstiller. Maar daar is de natuur helemaal niet voor bedoeld! Middeltjes zou je juist in de stad moeten gebruiken. Om je kostbare zelf te beschermen tegen de herrie, de stank, de stress en de onrust. Iets wat je meteen weer af kunt zetten als je het strand op stapt. Maar helaas, zulke middeltjes bestaan niet. We zijn dus gedwongen om met de natuur om te gaan alsof het een stadspark is, een toevluchtsoord bij stress, aardbevingen en andere ongemakken. Ik moet nog veel leren.

Je ziel waait in één keer schoon in die wind, zei Inez, een vroegere buurvrouw die ik -heel bizar- tegenkwam op het verder compleet verlaten strand. Ze zag eruit alsof ze zo uit warmer oorden kwam en ze was met iemand anders, dus we hebben niet lang gepraat. Maar zo was het wel. Ik heb hem ook opgezocht, de wind. Expres met mijn kop er middenin gaan lopen. Zo uit de warme bus. Voluit en maximaal. Adembenemend. Je komt dan niet verder dan Wassenaarseslag, zeker niet als het ook nog vloed is, Je voeten zakken weg. Je schoenen worden nat. Maar het gaat niet om de afstand. Het gaat erom of het werkt. En het werkt: alle rotzooi van de afgelopen week spoelt zo van je af. En het was best weer veel.

Aan het slag in de luwte mijn bolletje kaas gegeten en iets gedronken. Het Fruithuisje staat te koop, ik zeg het er maar bij.Terug eerst een stukje door het duin, tot de paardenopgang. In Katwijk de rode Sony opgehaald, want die was weer eens stuk, de lens van mijn nieuwe camera laten poetsen (regenspatten!), een harddisk gekocht voor mijn foto's, want die barsten van de PC af. En een kopje koffie gedronken bij mijn favoriete HEMA-restaurant.

Je ziel waait in één keer schoon. Adembenemend. Het is nog koud, maar je voelt al dat het beter wordt.

Ik moest terugbladeren tot 15 januari voor een heerlijk eenzame strandwandeling zoals vandaag. Scheveningen - Noordwijk. Wandelen maakt gelukkig, maar niet wandelen maakt ongelukkig, chagrijnig. Je hangt rond in de stad als een zilvermeeuw die vuilniszakken stuktrekt. Je weet dat je er niet hoort, maar je moet toch leven. Hoe maak je de slag terug? Ik heb teveel zeewater in mijn bloed voor een leven in de stad en ik ben te verstedelijkt voor een leven aan zee. Lui, gehecht aan zogenaamde luxe zaken, niet sterk genoeg. Het compromis doet pijn. In de zomer is het te overbruggen door de bus of de fiets naar het strand te pakken, of door een paar dagen te barrelen op Texel. Maar in de winter, zoals vandaag, met een ijskoude zuidwester, die je vingers doet bevriezen telkens als je een foto hebt gemaakt.

Opgelucht dat het kabinet eindelijk is gevallen. Maar nieuwe verkiezingen zullen het parlement niet naar links laten bewegen. Daarvoor heeft de crisis nog niet hard genoeg toegeslagen. Rechts hoopt op 'herstel', schouders eronder dan gaat het zo weer zo goed als ervoor, ik hoor het Angela Merkel nog zeggen. Links hoopt dat het 'anders' wordt, meer gelijkheid, meer solidariteit, minder verrijking ten koste van anderen, een beter milieu zonder kernenergie, meer natuur, minder vervuiling, minder particulier autogebruik, minder verre vliegvakanties. GroenLinks, D66, PvdA en de SP hangen er een beetje tussenin, weten niet of ze moeten kiezen voor standpunten of voor stemmen.

Maar er is hoop: de strandtenten worden weer opgebouwd. 'Zomers' aan de Katwijkse boulevard, wordt in delen aangereden die ter plaatse in elkaar worden geschroefd. Op 1 maart gaan ze weer open. Net op tijd.

Sinds een paar weken maakt Blew ook deel uit van groep 'Leiden'. Dan moet je af en toe ook iets van de stad laten zien. Alleen de kenner valt op dat ik de volgorde van de foto's een beetje heb aangepast. Foto 1 , die ik heb genomen bij het verlaten van de Hortus, vond ik zelf de mooiste.

Vanavond naar Utrecht en morgen wil ik de zee zien.

Texel op het kruispunt tussen gisteren en morgen. Nulpunt. De tijd staat stil, alles gaat langzaam, voetje voor voetje, glibberend over platgereden sneeuw. Het verleden was gisteren, de toekomst is morgen en dit is nu. Bevrijd! Voor het eerst in vier jaar sleep ik niet die ene grote klus mee naar Texel. Ik kan een streep onder het verleden zetten, opruimen, uitmesten, vooruitkijken, ver genoeg, maar niet te ver. Ik ben nu even ver als vier jaar geleden, maar anders. Sterker aan de ene kant, maar juist kwetsbaarder aan de andere. Gevoelig. Ik kan arrogant overkomen, terwijl ik dat helemaal niet ben. Nou ja, niet 'echt'. Er zijn andere dingen die mijn aandacht vragen. Hoe ga ik om met mijzelf, hoe voorkom ik dat ik onheus en onredelijk behandeld word. Hoe maak ik ruimte om te wandelen en te bloggen?

Vier jaar geleden 'moest' ik een andere functie. Ik kwam terecht bij een onderdeel van het bedrijf waar ik nul ervaring had en waar ze me alleen maar hadden aangenomen omdat ik op papier geschikt was en er zich niemand beters voordeed. Ik heb overleefd. Ik heb rotklussen gedaan. Klussen die me mijn vakanties hebben vergald, omdat ze op mijn nek bleven zitten. Nu is dat voorbij. Ik heb ervan geleerd. Nooit meer onder deze voorwaarden dit soort werk. Twee banen in 1 functie. Twee bazen elk aan een kant. Het kan niet. Straks komt er een splitsing. Dan word ik opgedeeld. Wie het aardigst voor me is en het meest het best doet, mag me hebben.

Het oude is weg, er is ruimte om plannen te maken. Een lang weekend is niet genoeg. Drie maanden heb ik nodig, met warm weer en veel zon. Strandwandelen, zwemmen, luieren met een goed boek. Lekker gelopen dit weekend, met L., door de Nederlanden, over de camping en het strand naar Westerslag, door de duinen en het bos naar Den Hoorn, van De Koog naar Den Burg, in drie sessies. Ik had in de poststress kunnen schieten, want daar was alle aanleiding voor. Ik had..., maar dat heb ik niet gedaan, alleen een beetje. Wel veel slapen, maar dat kwam van de zeelucht. Het Uilenbos. Vanaf morgen kijk ik opnieuw naar mijzelf, naar wat ik eigenlijk wil en wat het beste voor mij is. Nulpunt. Ik hoop dat ik het kan.

Wie veel binnen zit, moet veel naar buiten. Wat een heerlijk dilemma en wat jammer dat je tijd maar 1 keer kunt uitgeven! Nog herstellende van mijn geen idee wat het was, geen griep, geen koorts, wel verkouden, keelpijn, hoesten en vooral spierpijn, moe, heb ik het eerste half uur moeite om op de been te blijven. Ik heb een doel, zelf gesteld, gisteravond, een doel van niks, maar het is onderdeel van iets groters waar ik aan werk. De verdrukking van de natuur in de randstad, alleen natuur die iets opbrengt mag blijven. Het Transferium bij de A44, waar je als je de stad binnenkomt je auto kunt laten staan en met een shuttlebus verder, dieper de stad in kunt. Niet dat het werkt. Nog niet, zeggen de optimisten, wacht maar tot de RijnGouweLijn er is. Ik probeer dichterbij te komen, mijn reserve te overwinnen, er bovenop. Achteraf blijkt op de computer dat ik er nog dichter had gekund. Teveel witruimte. Momentopname, nu is je kans, nu. De RGL gaat straks middendoor het Bio Science Park. 'Leiden Bio Science Park is fully dedicated to medicine and life science, i.e. to 'red' biotechnology or Bioscience. In other words it focuses on the use of biotechnology for healthcare and/or biopharmaceutical purposes.' Volgens de website. In gewoon Nederlands: dierproeven en andere narigheid. Het ziet er aan de buitenkant bijna overdreven schoon en netjes uit. Glad en strak vormgegeven, 'mooi'. Ik moet terug.

En ik had ook een leuke afspraak in Katwijk, bij 't Zeepaviljoen, strandpaviljoen met open haard, je weet wel waar dat praatprogramma van de NCRV werd opgenomen. Katwijk is prettig, Tot nu toe zien ze daar nog kans het opdringende randstadgeweld op een afstandje te houden, maar het zal waarschijnlijk niet lang meer duren. De wereld gaat aan vlijt ten onder (Max Dendermonde, 1954).

Rik Zaal is mild over Eindhoven ('Heel Nederland') en ik ook. Moderne grote stad, in grootte de vijfde van Nederland, met veel goede nieuwe architectuur, waaronder de Vestedatoren van Jo Coenen en vriendelijke mensen. En met het fantastische Van Abbemuseum. Alleen de El Lissitzky-collectie is de reis al meer dan waard.

De griep onder controle, de camera in de aanslag, Kruidvatkaartje op zak (normaal gesproken reis ik altijd met een kortingkaart en als er dan zo'n aanbieding is, trap je er toch weer in, terwijl het maar de vraag is of je het eruit haalt en -vanwege de slechte weersomstandigheden van de afgelopen weken- was het ook maar de vraag of het zou kunnen en ja vandaag kon het, het was er zelfs een uitgelezen dag voor) en gaan.

Niks voor de zomer, voor mij, Eindhoven, want veel te ver van zee, (geen meeuw gezien) maar op zo'n mooie winterdag the place to be. Ik ben nu. Ik ben hier.

De foto's:

1. Van Abbe Museum

2. Bij de kerk, een detail van een stalen ding over archeologische opgravingen

3. Van Abbe Museum - El Lissitsky - De Nieuwe Mens (1923).

Je kunt het in het grootste geheim doen en niemand komt er ooit achter. Overal en altijd. Marx, Kropotkin, RAF, Marquis de Sade, of Pünktchen und Anton. Lezen is een subversieve activiteit, of was dat tot nu toe, want nu is er iPad, het slimme boekenplankje van mijnheer Apple, waarop duizenden klappertandend hebben gewacht. Mooi hoor, maar net zoals 'ze' je positie kunnen peilen met je mobiele telefoon en je voorkeuren voor van alles en nog wat via je computer, kunnen ze nu dus ook zien wat je leest. Ze zullen je heus niet meteen naar het hoofdkwartier roepen als je Pünktchen und Anton aanklikt, maar ze zullen die informatie wel gebruiken om een profiel van je te maken, zodat ze je kunnen bestoken met reclame voor boeken die ongeveer hetzelfde zijn, maar net een beetje anders. Zodat ze nu meer boeken verkopen en voor straks weten welke boeken ze beschikbaar moeten maken. En wie weet naar welke boeken of muziek straks vraag is, kan nu al rijk worden. En daar is het voor bedoeld, iPad, om anderen rijk te maken.

Ik heb het nog nooit ZO koud gehad als gisteravond! Rillen, klappertanden, kippenvel, spierkramp in mijn buik. Geen koorts! Paracetamol, sokken aan in bed en meer. Te beroerd om op te staan om een druppelende kraan dicht te draaien. Na een tijdje hield die gelukkig vanzelf op. Vanochtend bleek de oorzaak: er kwam een dun straaltje uit. Misschien heb ik weer eens niet naar mijzelf geluisterd en ben ik er te gemakkelijk vanuit gegaan dat dat griepje wel vanzelf weg zou gaan. Eigenlijk had ik maandag al thuis moeten blijven, maar ik moest zo nodig dit en dat. Vandaag dus maar niet wandelen, alleen een klein rondje door de stad. In mijn kouwe kleren. Boeken naar De Slegte en bij Pieter in de Burgsteeg, Die Kunst der Fuge. Bach, Gustav Leonhardt, cembalo. Prachtig! Morgen gaat het beter.

Een baantje bij het Ministerie van Frisse Lucht en Oude Rommel zou niet gek zijn. Immers, ik wil altijd alles tegelijk en kan nooit kiezen en daarom kom ik tot niks. Het geeft niet, ik heb mijn wandelen, mijn muziek en mijn foto's. Ik verlang naar zee en strand, maar soms is in de stad wonen ook wel prettig. Dat het er niet zo koud is. Dat je zo het Rapenburg oploopt om met je nieuwe Museumjaarkaart (2010, ik moest nog zoeken) het Rijksmuseum voor Oudheden binnenloopt om even te kijken hoe het met Hekate gaat en om een kopje koffie te drinken in de nieuw ingerichte coffeecorner.

Hekate was de godin van de tovenarij, de geboorte en de maan. Misschien kon ze ook niet kiezen, want ze heeft 3 lichamen en 3 hoofden. Ze staat op de eerste verdieping, aan de linkerkant als je de (wentel-)trap op komt. Er staat zo'n felle spot op haar gericht dat flitsen niet hoeft. Misschien staat ze zo in de spotlight om aan te geven dat onze maatschappij nu zo is ingericht dat je voortdurend allerlei rare keuzes moet maken, het liefst via internet. Op de website van het Ministerie van Frisse Lucht en Oude Rommel (FL&OR) bijvoorbeeld. Dat je daar zogenaamd vrij in bent. Maar dat zal wel te ver gezocht zijn...

Als je er toch bent, in het Rijksmuseum voor Oudheden, neem dan even de tentoonstelling 'Het Egypte van Flaubert' mee, met foto's uit 1850. Zo mooi!

Vanaf deze plek wil ik Jan, de partner van Clara, veel sterkte wensen. En Clara natuurlijk ook! Jan heeft vorige week een zware hartaanval gehad en ligt nu nog in het ziekenhuis.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Hekate

Vanochtend wist ik het, eigenlijk gisteravond al en misschien heb ik daarom wel een beetje onrustig geslapen. De zon komt vandaag en ik ga de RijnGouweLijn in kaart brengen en het gebied dat deze gaat doorkruisen. Ik loop toch al bijna wekelijks het traject dat ik over een jaar of 5 vier keer per uur snel met de tram zal kunnen afleggen. En ik zie dat alles nu al verandert vanwege die sneltram, nee Light Railway. Subtiel nog en nog niet voluit, maar toch. Alles in de omgeving staat in dienst van de RGL. Achter het station wordt een nieuw ROC gebouwd, het Bio Science Center moet beter bereikbaar, het Transferium wordt meegepikt en dan gaat het via Rijnsburg en Valkenburg, die nu al aan elkaar worden gebouwd, naar Katwijk. Om van Leiden naar de kust te komen, moet je achtereenvolgens het spoor, de A44, de Oude Rijn en de N206 oversteken. Al deze hindernissen hebben maar een beperkt aantal oversteekpunten, of je nu Blew heet of RGL.

Als je meer thematisch met foto's omgaat, kijk je anders. Foto's passen ergens in of bij en hangen niet meer zo in de lucht. Je beseft dat je alleen ziet wat je kunt zien en dat wat 'hetzelfde' lijkt, zich steeds weer anders voordoet, omdat jij er anders naar kijkt. Als je zo met jezelf en je levensloop zou omgaan, werd je in no time een ander mens!

Ik zet de foto's bij Picasa, zodat je ze ook kunt zien.

http://picasaweb.google.nl/Blewbird57/LeidenKatwijk?feat=directlink

Je weet gewoon niet meer wat je zeggen moet, geneert je dat je zit te eten, dat je niet je hele spaargeld overmaakt op giro 555 en het vakantiegeld voor volgend jaar. Ik wilde...

Ach...

Als ik toen geweten had wat ik nu weet, had ik het ook anders gedaan...* Wie niet, je stoot je toch niet twee keer tegen dezelfde steen? Anders is beter, anders heb je niks geleerd. Vanmorgen, ik was al laat, kwam ik op het Stationsplein en zag een meeuw in een ongemakkelijke houding op de straat zitten. Ze keek angstig om zich heen. Boven haar hoofd wemelde het van de soortgenoten. Ik vroeg aan het meisje van de viskraam of ze gewond was. De meeuw. Ze wist het niet. Het meisje. Of ze honger had. De meeuw. Uiteindelijk kreeg ik wat kruimels en gaf die aan het beestje. Ze pakte ze niet aan. Ik besloot dat de Dierenambulance moest worden ingeschakeld. Je staat er dan een beetje hulpeloos bij, want daar heb je niet zomaar het telefoonnummer van. Dat zouden ze bij de Infobalie op het station wel hebben, dacht ik. Mevrouw, mag ik u een ongebruikelijke vraag stellen? Er zit daar een meeuw... en ik vertelde het hele verhaal. Geen probleem, mijnheer, ik bel de Dierenambulance, we zetten het beest in een doos en dan kunnen ze hem zo ophalen. Haar, dacht ik. Ik gaf haar een compliment. De vrouw. Toen ik terugliep, was de doos er al en de meeuw zat er al in. Er stonden twee jonge mensen bij, die ook de Dierenambulance hadden gebeld. Die zou zo komen. Ze keken me aan met een blik van 'en wat moet jij nu nog?' Ik ben naar Albert Heijn gelopen, heb een kopje koffie gekocht (best goed voor 1 euro 50) en ben doorgelopen naar Katwijk.

Ik kon met de rode camera nog een stuk of 10 foto's maken voordat deze het begaf. Rafels van de stad, gedoemd om binnenkort te verdwijnen en plaats te maken voor nieuwe gevangenisblokjes. Waarschijnlijk is er zand tussen de lens gekomen, zei de mijnheer van de fotowinkel. Toen heb ik van de weeromstuit en omdat ik dat al langer wilde en omdat ik het verdiend heb en omdat hij tweehonderd euro was afgeprijsd een nieuwe camera gekocht. Daar gaan we hier nog zo het een en ander van zien.

Beetje beduusd nog, want ik geef niet elke dag zoveel geld voor mijzelf uit. Binnen jubelt Bach.

*Balkenende had beter moeten weten. Er was destijds al veel informatie beschikbaar over welke wapens Irak wel en niet beschikte. Gaat hij nu ook tegen Obama vertellen dat hij niet meer gelooft in de War Against Terror?

Een gewone onderbroek (donkerblauw), een lange onderbroek (of hoe je dat tegenwoordig noemt, ik weet het niet, zo'n lichtgrijs geval dat jeukt aan je kuiten en maar netaan in je sokken blijft zitten), sokken, gewone dunne, want die wandelsokken verdraag ik niet en bovendien zijn mijn schoenen net iets te klein voor dikke sokken, maar dat geeft ook niet, wandelschoenen, mijn Franse, met die handige koordjes in plaats van veters, gaat nooit los onderweg, licht, zitten perfect en zijn (GoreTex) ook nog eens waterdicht, een winddichte wandelbroek van bekende Scandinavische makelij, met van die kniestukken, stug, bruinig, maar dus inderdaad winddicht en boven een thermo onderhemd, geweldig spul, zacht, warm, ademend, makkelijk te wassen, met daarover een dunne fleecetrui, die ik deze zomer in Duitsland heb gekocht, met dicht laagje aan de bovenkant met daarover een dikkere fleecetrui en dan pas mijn blauwe jas. Nieuwe HEMA-handschoenen, Thinsulate, daar kan ik rustig reclame voor maken en een muts van onbestemd merk over mijn oren. Blew trotseert de koude. Ik heb vast wel eens gezegd dat dit niet 'mijn' seizoen is, maar vergeleken met regen en mist was vandaag goud. Koud? Geen moment! Zonnig, gemeen noordoosten windje. Waar ik was? Met de trein naar Den Haag Centraal en lopen, via Scheveningen Kurhaus naar Katwijk. Wel 10 minuten langzamer door al die kleding, maar wat heb ik genoten! Je zou jaloers op me kunnen moeten willen worden!

Even weg van al die woorden. Vanmiddag speciaal naar Katwijk gelopen (10 kilometer, belaagd door bommen en raketten) om jullie de laatste van de overlappende cirkels te kunnen laten zien. Van die ene kom je uiteindelijk bij die ene andere uit. En dan gaat het verder...

Veel dank voor je geduld en je belangstelling in het afgelopen jaar! Blew gaat door, anders, maar toch hetzelfde. Een blog wordt behalve door de schrijver ook door de lezers gemaakt. Door deze wisselwerking wint het aan kracht.

Overlappende cirkels.

Gelukkig Nieuwjaar! 

De tafel opgeruimd van het oude jaar tot het licht genoeg was om naar buiten te gaan. De platen die ik gisteren bij Jazz Center in Den Haag niet vond, stonden mij vandaag bij Plexus in Delft zomaar toe te lachen. Anthony Braxton wordt vergeleken met Duke Ellington, Karlheinz Stockhausen en ...Johann Sebastian Bach. In zijn werk zit een voortdurende strijd tussen 'Jazz' en 'Modern Composition'. Het resultaat is dusdanig spannend dat stukken uit het begin van de zeventiger jaren nog steeds klinken alsof ze nog gemaakt moeten worden. Hij werkt met de beste Jazzmuzikanten, zoals Barry Altschul en Chick Corea, maar ook met nieuwlichters als Dave Holland. Goede muziek tilt je op en neemt je mee, spreekt je creativiteit aan en geeft nieuwe impulsen.

Drie dikke dubbelelpees! (Anthony Braxton Quartet - At Moers Festival, Anthony Braxton - Composition 98 en Anthony Braxton - The Complete Braxton 1971). Als ik ze uit de hoezen haal en achter elkaar leg, zodat de ene net een stukje over de andere heen ligt, kan ik er de straat mee oversteken (de achterste weer vooraan). Maar dat doe ik natuurlijk niet! Overlappende cirkels.

In 2010 wil ik meer met fotografie doen, omdat ik merk dat ik dat leuk vind en dat ik er te weinig van afweet om goed genoeg uit de voeten te kunnen. Wat ik denk dat een goede foto gaat worden, valt in de praktijk soms tegen. En mijn werk minder zwaar nemen, want ik heb het dit jaar wel stevig voor mijn kiezen gehad, voornamelijk door de wijze waarop ik met het uitvallen van mijn collega ben omgegaan. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar het was het niet waard.

In Delft is veel gesloopt in de omgeving van het station. Ik vrees een vreselijk nieuwbouwproject. Vooralsnog is het gat gevuld met fietsenstalling. Het ziet eruit alsof ze overal uit het land fietsen hebben aangevoerd om ze te vullen. Op de markt een kompasroos, iets met wandelen met god.

Overlappende cirkels.

Eindelijk naar het Museum voor Communicatie. Even leren hoe het moet. Dat ik dichter bij mijzelf blijf en niet weer in het e-mailverkeer of in een andere situatie een indruk van mijzelf geef die niet met de werkelijkheid overeenkomt. Overlappende cirkels van (zelf-)beeld en realiteit. Maar nee hoor, een verzameling oude PTT-artikelen, de geschiedenis van de telefoon en een kinderspeelplaats en dat was het.

Daarna voor het eerst van mijn leven een horecagelegenheid uitgelopen omdat het publiek mij niet beviel. Den Haag, Noordeinde, lunchrestaurant. Ik zal geen naam noemen. Wat een kouwe kak, zeg! Honderd keer liever bij HEMA, al waren daar de broodjes op en moest ik vette pizza eten. Nou ja, een beetje vet kan met deze temperaturen geen kwaad. Overlappende cirkels van wens en realiseerbaarheid.

Niks gevonden bij Jazz Center. Het is rustig in de Jazz. In de hoek waar ik 'zit' zijn weinig overlappende cirkels, maar 'hard edge' piano en saxofoon. Braxton, Cherry, Taylor, En dan Gemak (http://www.gemak.org/), een initiatief van het Gemeentemuseum en de Vrije Academie, Werkplaats voor Beeldende Kunsten, Tentoonstelling DDR: Ostalgie & Paranoia, Paviljoensgracht 20-24, middenin Chinatown. Kleine, maar prachtige tentoonstelling gewijd aan de vooruitstrevende en experimentele kant van de DDR. Want die was er ook. Gratis toegankelijk en niet te missen op je weg van Centraal naar de Bijenkorf. Ik heb een paar foto's gemaakt, maar heb het gemene neonbuisje achter mij over het hoofd gezien. Toch wil ik ze je niet onthouden.

Overlappende cirkels. Ik denk dat er wel wat in zit. Je gaat niet zo gauw zomaar van het een naar het ander. Er is steeds een proces nodig dat de overgang begeleidt, Van de ene school naar de andere, van de ene baan naar de andere, van de ene relatie naar de andere, van de ene gewoonte naar de andere. Steeds ben je zelf de regisseur van dit proces. Maar dan zie je weer niet wat je doet, omdat je niet kunt zien wat je doet, zoals je niet kunt horen wat je niet hoort.

Overlappende cirkels.

"Komt u wel eens iets bijzonders tegen op het strand, ik kijk zelf altijd uit naar speciale schelpen en barnsteen enzo, ik loop de hele kust af en de waddeneilanden, kent u de wadden en de Oostzee, zo mooi daar, meneer, oh ja, van Zandvoort naar Noordwijk, dat loop ik ook wel eens, let u dan ook op het tij, ik let altijd op het tij, ga nooit lopen als het hoog water wordt, want bij Langevelderslag he, daar is het strand zo smal en dan zak je zo tot je enkels weg als het vloed wordt, mooi weer he meneer, ach ik kom terug net uit Engeland, met de boot van Harwich naar Hoek van Holland, je moet al om half 6 ontbijten, maar het is wel mooi hoor, maar in Londen lag geen sneeuw, heeft het hier gesneeuwd, ik zie er niks van, wat voor weer wordt het morgen, het is nu wel erg mooi, ik ga er straks ook nog even uit, wat is het stil in de trein he, het lijkt wel alsof iedereen vakantie heeft, heeft u ook vakantie, meneer?" - Aan het woord is een mevrouw van een jaar of 65 die ik in de trein vanaf Haarlem ontmoette. Mededeelzaam als ik ben, vertelde ik haar dat ik naar Noordwijk zou gaan lopen. Ze was niet echt onder de indruk, want dat doet ze zelf regelmatig. Daar zit je dan, met je goeie gedrag. Nou ja, het was mooi weer en het moreel was hoog.

Nu moet ik bekennen dat ik nooit op de waterstanden let. Wel op de wind, zeker in herfst en winter. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Vandaag zat het tegen en dan is dat zand inderdaad erg zacht. Tot mijn enkels en warm dat het was tot Langevelderslag! Daarna kwam een grote zwarte wolk voor de zon die tot Noordwijk met mij meeliep. Daar haakte hij af en zorgde ervoor dat ik nog een kwartiertje op een bankje aan de boulevard kon zitten.

Overlappende cirkels. Ik begin mij al af te vragen of ik er wel wat aan heb. Bij kunst en muziek hecht ik sowieso meer aan klare lijnen. Heerlijke wandeling, die al het stof van de afgelopen 3 zondagachtige dagen heeft weggeblazen. Nog zoiets deze week en ik kan er weer tegen volgend jaar.

De afgelopen dagen waren best moeilijk. Niks meer van te merken, maar ik moet wel iets met mijn werk. Volgend jaar. Vanmiddag naar Sumatra geweest. In Volkenkunde. Het regende toch. Zorgvuldig vermeden om ook andere landen en culturen te bezoeken, om indrukken niet door elkaar te laten lopen. Hoezo overlappende cirkels? Laat je nadenken over concepten van museums. Hoort prehistorisch Sumatra niet eigenlijk in Oudheden thuis, een kilometer verderop? Is het eigenlijk niet allemaal een (1) grote pot nat? Is een (1) museum voor alles wat we bij elkaar hebben geroofd van andere culturen niet een veel betere oplossing? Als het al nodig is om de beschrijvingen van de objecten op te nemen in een boekje dat bij het kaartje wordt uitgereikt, is het dan teveel moeite daarin op te nemen waar we die voorwerpen hebben gejat en wat we hebben ondernomen om ze te kunnen teruggeven? En, retorisch: is het hele concept van museums door internet en hoogwaardige fotografie niet inmiddels volstrekt overbodig geworden. En, retorisch: moeten museums echt in van die donkere 19e eeuwse neo-renaissance-gedrochten worden ondergebracht? Bij nadere bestudering van het boekje (da's een voordeel, je kunt nalezen), blijkt dat keurig de 'vindplaatsen' worden vermeld...

Blew is door zijn concept geschoten. Nou en. Lekker puh! Ik ga tot 1 januari zo door. Morgen wandelen. Wind noordwest tot noordoost, dus alles is mogelijk.

Overlappende cirkels.

Muziek: Annette Peacock 'Survival' ('The Perfect Release' - 1979).

Foto's: Brief van bamboe (1), Hemd versierd met zilverdraad (2).

Ik heb bewondering voor jullie hier die het opbrengen om letterlijk elke dag een blog te plaatsen, dat ook nog ergens over gaat. Geen geringe opgave, ik merk het nu ik mij heb vastgelegd op de overlappende cirkels. Normaal gesproken pas ik mijn blog aan mijn leven aan, maar nu, in de kerstvakantie, is het andersom. Overlappende cirkels. Tot nu toe blogde ik alleen als ik een wandeling had gedaan en sloeg ik de dagen waarop ik moest werken of andere meer prozaïsche dingen aan het hoofd had, gewoon over. Mijn blog werd hierdoor niet een afspiegeling van DE werkelijkheid, maar van Blew's werkelijkheid. Die gekke mantelmeeuw beleeft alleen avonturen als ik hem de ruimte geef. Nu moet hij er dus elke dag even uit.

Nu moet hij mee als ik met L. van Katwijk naar Noordwijk loop, het drukste stuk van de Hollandse kust, dat ik normaal gesproken mijd, tenzij 's-morgens vroeg. Mensen en honden lopen er in optocht. Het spannendste dat zich onderweg voordoet is dat je een man met oranje muts inhaalt, of een hond die niet meer van de zandbank af durft. Kroketten met brood in De Blauwe Gans, druk, maar niet ongezellig. Blew mocht niet binnen en bleef tergend kleumend op het pleintje naast het restaurent heen en weer drentelen.

Tweedekerstdag. De stress van de afgelopen tijd zoekt een plaatsje naast die van de eerste weken van volgend jaar. Don't worry, ik weet wel hoe ik in het heden terug moet komen. Ik heb nog niet het contact met hier en nu verloren. Mijn diepe behoefte is om helemaal weg te kruipen in een boek op de bank en er alleen uit te gaan om boodschappen te doen en om die meeuw uit te laten. Ik zit nog teveel achter de TV en de computer. Dat zappen kan minder, maar de PC heb ik voor mijn blog nodig. Voor volgend jaar heb ik het allemaal onder de knie, ik beloof het...

Overlappende cirkels.