Over wat er allemaal gebeurd is daar in Jericho valt nog een heleboel te vertellen. Ondanks alle moeilijkheden is er door de vrijwilligers iedere dag steeds heel hard gewerkt, hebben we goed kunnen omgaan met de tegenslagen, hebben we geïmproviseerd en over het algemeen ons goede humeur weten te behouden. We hebben we ons gezamenlijke doel goed voor ogen gehouden, maar ook bij kunnen stellen, waardoor we toch nog een aardig resultaat neer hebben kunnen zetten. Het resultaat: 1. Eén gang is opgeknapt. 2. Een tiental kamers aan deze gang is opgeknapt en weer te verhuren. 3. Het sanitair op die gang is opgeknapt 4. De trap is gerestaureerd 5. Een aantal kamers op een andere gang is gestukadoord en kan worden afgeschilderd en gestoffeerd zodra daar geld voor is. 6. De hall is voorzien van mooie decoraties, geschilderd en opgeruimd 7. De lobby is gestukadoord. opgeruimd en afgeschilderd 8. Een grote feestzaal is opgeknapt en kan weer gebruikt worden 9. Lekkages aan watertanks en- slangen op het dak zijn verholpen 10.Het dak is grondig hersteld en geïsoleerd,zodat het niet meer lekt in het hotel en zodat ons werk niet weer teniet gedaan wordt. 11.De tuin en de nabije omgeving van het hotel is opgeruimd en grof vuil is afgevoerd. De tuin kan door de buurt niet meer als vuilstorplaats gebruikt worden; we hebben er een hek voor geplaatst. 12.De familie beraadt zich op ander management van het hotel 13.De elektriciteitsrekening is betaald 14.Het hotel is weer in beeld gekomen bij de bevolking van Jericho 15.De middenstand van Jericho heeft aan ons verdiend, evenals een aantal arbeiders. 16.In Jericho heeft men gezien dat er nog mensen zijn die zich druk om hen maken. Ik dank iedereen die dit project gesponsord heeft. Zowel voor het geld als voor het vertrouwen! 16 november a.s. houden de vrijwilligers een reünie. Als er meer informatie is, komt die op dit blog.

Nog even een kort berichtje voordat ik straks weer naar Nederland terug vlieg. Vandaag een heerlijke dag gehad. Met Evelien naar de Rode Zee gereisd en daar aan de zwembaden bij het Marriot-hotel op een heerlijk ligbedje gelegen. Het was zalig weer en we zijn lekker bijgekomen. Vanavond nog even in Down Town Amman gegeten voor een habbekrats en vervolgens met de taxi terug naar huis. Evelien en Koen hebben een VN-avond en ik ga lekker naar Der Untergang kijken via de beamer. Om 01.00 uur wordt ik opgehaald door een taxi. Hoef ik niet met m'n koffertje door nachtelijk Amman te zwerven totdat er een taxi komt. Een paar zaken ben ik nog vergeten te vertellen. 1. In Jeruzalem werd bij een van ons z'n paspoort uit z'n rugzak gerold. Hij had het in de gaten en zei tegen de dief, die z'n paspoort in z'n had had, dat hij het terug moest geven. Die begon een heel verhaal in het Engels dat hij het van de dief gekocht had voor 100 shekel en eiste die 100 Schekel weer terug. Gelukkig waren we me z'n vijven en stonden we eromheen. Heidi werd erg kwaad en de dief gaf het paspoort terug. Later kwamen we hem weer tegen en achtervolgde hij ons een tijdje met kletsverhalen over dat hij voor 100 schekel het schip in was gegaan en dat wij "no good" waren. 2. Gisteren in Amman, bij die leuke vrouwen die we ontmoet hadden, maakten we wat foto's. Ik vroeg om hun adres, om ze op te kunnen sturen. Meestal is men in dit soort landen heel blij als je dat doet. Vroeg hun zoon of ik ze niet kon e-mailen. Hij was zelf fotograaf en ze hadden kennelijk een PC in dat krotje staan. 3. De Israëlische soldaten die we tegen zijn gekomen waren allemaal héél jong. Ze leken vaak maar 16 of 17 jaar oud. Ze praatten alleen maar met elkaar of in hun mobiele telefoon. De mensen in hun omgeving negeren ze of geven ze commando's. Misschien is dat voor hun wel de enige manier om zich staande te houden. Je zal maar de hele dag je werk moeten doen in een omgeving waarin mensen je haten of op z'n minst weg willen hebben. Het schijnt dat veel van die kinderen na hun diensttijd op wereldreis gaan en zich in het buitenland dusdanig gedragen dat men ze niet meer in hun hotel wil hebben. Totaal verknipt geraakt door hun diensttijd, weten zich niet meer te gedragen. Zo, nou m'n spullen even in m'n koffertje en lekker onderuitzakken totdat ik naar het vliegveld ga. Ik heb het ide dat ik wel een maand ben weggeweest.

Zaterdagochtend om 10 uur weer op reis gegaan naar Amman, samen met Heidi en Vincent, die ’s nachts terug naar Amsterdam vliegen. De taxichauffeur, die zo langzamerhand vriend van ons clubje is geworden, rukt ons op het allerlaatste moment toch nog een poot uit. Stom, we hadden toch echt weer vooraf moeten vragen wat de prijs was. Hij rijdt ons tot een checkpoint en doet heel druk: we moeten meteen overstappen op een andere taxi, want hij mag hier niet stoppen. Zonder te onderhandelen over de prjs stappen we in een andere taxi, die wel door het checkpoint mag. Die vraagt ook weer 70 Shekel, maar we hebben geen idee hoe ver het is en bovendien staan er geen andere taxi’s. De Israelishe soldaat die onze papieren controleert, vraagt welke prijs we hebben afgesproken. Ik vind eigenlijk dat hem dat geen donder aangaat, maar Vincent heeft al “70 Shekel” geantwoord. Dat is veel te veel volgens de soldaat. Hij roept de chauffeur naar buiten en praat met hem. Als de chauffeur weer instapt, zet hij de meter aan en zegt : “30 shekel” . Nou, dat blijkt ook ruim betaald, want het is nauwelijks een kilometer rijden. Van de financiele ondergang gered door een Israelische soldaat! Zo verdienen de taxichauffers ook nog aan die checkpoints! Het is volstrekt onbegrijpelijk hoe ze rijden en waar ze wel en waar ze niet doormogen. In ieder geval kon je geen half uur rijden of je komt weer obstakels tegen. Bij de grensovergang met Jordanie ook weer veel oponthoud. Een Israelische man, met een bordje “ ourist Interviewer”, komt een praatje maken. Om te voorkomen dat hij ons zou uithoren, heb ik hem maar uitgehoord over die orthodoxe joden. De reden waarom ze zo hard lopen volgens hem? 1. Ze willen anderen, ongelovigen, niet zien, 2. ze mogen geen tijd verdoen, moeten al hun tijd nuttig besteden, 3. ze hebben altijd honger en hollen naar huis om te eten. Na 3 uur en veel gedoe zijn we eindelijk in Amman en mogen onze spullen zolang stallen in het huis van Evelien, die twee weken geleden bij haar man, die bij de UNWRA werkt, is komen wonen. Ik kan de komende twee nachten bij hen slapen. Heerlijk! Met Heidi en Vincent met de taxi naar Down Town Amman gereden. Zalige drukte. Niemand die je lastigvalt, je kan gewoon rondlopen en kijken. Behulpzame mensen ook. Toen de zon ging zakken en het wat frisser werd, besloten we via trappetjes wat omhoog, een woonwijk in, te klimmen. Daar scheen de zon nog. Daar twee alleraardigste vrouwen ontmoet, Antoinette en Rosemary. Ik moest naar de WC en vroeg of ik even bij hun mocht. We werden vervolgens op de koffie uitgenodigd (allemaal op dat trappetje, want ze wonen met twee zoons (21 en 18 jaar) in twee huisjes van 4 x 4) Het zijn Palestijnse Christenen die daar sinds 1948 wonen, gevlucht uit de Westbank. Al de bezittingen van hun familie zijn ze kwijt. Ze hadden ooit een grote boerderij met honderden stuks vee en kippen en veel landbouwgrond. Ze zien er armoedig uit, dragen kapotte kleren en wonen in een soort krot, volgestouwd met huisraad. Maar ze spreken uitstekend Engels. Antoinette is vroedvrouw geweest en was kolonel in het Jordaanse leger, Haar oudere zus Rosemary was verpleegkundige en heeft in veel landen op de wereld gewerkt. Het zijn geweldige vrouwen, geestig, hartelijk en ontwikkeld. We hebben heerlijk zitten kletsen en genieten. In heel Amman zie je niemand roken of drinken overdag, vanwege de Rammadan, terwijl echt iedereen normaliter rookt. De Chistenen mogen ook niet eten of drinken of roken en als ze het wel doen, volgt gevangenisstraf totdat de rammadan voorbij is. Maar op dit trappetje is het veilig, drinken we kofie, krijgen zelfgemaakt gebak en pita met koude stukjes vlees. Een gesluierde benedenbuurvrouw (vluchtelinge uit Irak, waar het hier ook mee vol zit) komt thuis, doet haar hoofddoek af en gaat op de trap haar primusstelletje aan zitten maken. Het wordt nu echt donker en we vrezen dat we de trap niet meer heelhuids afkomen naar de hoofdstraat, dus vertrekken we maar weer, met pijn in ons hart. Langs het Romeinse Theater, dat er ‘s avonds heel mooi bij ligt, en een leuk parkje waar nog wat mensen thee zitten te drinken (als het donker is, mag dat weer). Moe maar voldaan naar Koen en Evelien. Daar heerlijk in bad en naar een DVD gekeken (met beamer op de muur geprojecteerd). Op luxe banken lekker liggen chillen totdat Heidi en Vincent vertrokken. Vincent blijkt overigens de hoofdredakteur van het blaadje Nebras te zijn. Een zeer lezenswaardig blaadje met een oplage van 500. Het wordt uitgegeven door de Palestijnse raad in Nederland en is gratis. (TIP). Ik lees het altijd met plezier. In Jericho zei iemand het al, dat er vlooien in de matrassen zaten. Koen en Evelien hebben bultjes en jeuk. We hebben nog geen vlo gezien, maar vrezen het ergste. Op Google gekenen wat je tegen vlooien kan doen. Over de bestrijding van menselijke vlooien is niet veel te vinden. De apotheek snapt het ook niet goed en probeert ons een muggenwerend middel aan te smeren. Ik heb zelf, geloof ik, nog nergens last van. Vandaag met Evelien en Koen naar een vluchtelingenkamp van de UNWRA geweest in Zarka. Koen moest nog wat mensen rondleiden die door de UNWRA zijn gecontracteerd. Twee Amerikanen en een Belg. Geen prettige types en ook niet professioneel. Komen we bij een dokter die vertelt dat hij 100 patienten per dag moet zien, gaat die Amerikaan, onderuitgezakt in zijn stoel, allerlei beleidsvragen en vragen over statistieken stellen. Met een wachtkamer vol mensen voor de deur, waar we net doorheen zijn gekomen. Verder alles goed geregeld in dat kamp. Eenvoudige school, maar schoon en kleurrijk ingericht. Ze ziten er alleen zonder verwarming; de lerares zei dat ze ’s winters wel een moest huilen van de kou. Het vriest hier regelmatig in januari en februari. De kinderen hebben dansjes voor ons uitgevoerd, met educatieve liedjes in het engels. Ze waren reuzetrots. Zeer veel discipline in de school. Daar kunnen wij een puntje aan zuigen. Hartelijke leraressen. Ze zijn echt trots op hun werk en hun school. Zeer zelfbewust. Nu ga ik Evelien helpen met koken, want er komt weer een stel mensen uit Jericho hier eten en wachten tot ze naar het vliegveld kunnen. Ik ga morgen met Evelien lekker nog een dagje bakken aan de Rode Zee. Het schijnt dat de daar makkelijk stiekem een luxe hotel in kunt sneaken en lekker op een bedje kan gaan liggen. Wordt het toch nog echt vakantie. De spellingscontrole is in het Engels hier, dus daar gaat ie dan!

Gisterenmiddag hebben we de laatste hand gelegd aan de kamers en de gang die we opgeknapt hebben. Nadat de verf van de ramen was gekrabt, zag het er nog heel aardig uit allemaal. De kamers waar we niet aan toe gekomen zijn, zijn afgesloten. Wie weet komt er ooit wel weer zoveel geld binnen dat ze ze zelf op kunnen knappen. Sikke heeft een goede loodgieter gevonden die met een noodvaart de nodige reparaties heeft uitgevoerd en ook het dak schijnt te hebben gemaakt. Vanochtend heb ik nog even geholpen met een reparatie aan een watertank. Gisteren konden we om 7 uur stoppen met werken en ons wassen en verkleden voor het feest. Er was een fantastische band ingehuurd en het hele dorp leek wel te zijn uitgelopen. De vrouwen bleven in de bosjes in de tuin staan, maar de mannen gingen breeduit aan de waterpijp zitten lurken. De heren lieten zich bedienen door de Nederlandse vrijwilligsters, maar daar had ik toch geen trek in, om met de koektrommel en de limonadefles rond te gaan. Er kwamen ook wat bijzonder onguur uitziende types aanzetten, compleet met Uzi's. Enkele mannen verdwenen naar de lobby van het hotel en bleken later de pils van Vincent uit de koelkast te hebben opgezopen.Wat nou, Rammadan. Verder was het voetbalteam aanwezig. Mijn god, wat konden die jongens goed dansen. Ze zaten bij mij in de buurt en vielen zowat van hun stoel toen ze zagen dat ik wijn dronk. Maar van die Uzi's had niemand wat. Al met al was het een zeer geslaagd feest en ik denk echt dat het hotel er weer mee werd tot wat het ooit was; een ontmoetings- en feestplaats voor het hele stadje Jericho. Vanmorgen hebben we de gang ingewijd met een glas plaatselijke champagne, die niet knalde, noch schuimde,waar niemand nog van stond te kijken. Daarna met vier andere vrijwilligers naar Jeruzalem. Ja toch. Het was fantastisch, wat een gekkenhuis! Vanwege de Rammadan was het heel druk in de oude stad. Het leek wel Koninginnedag in Amsterdam. Allemaal moslims.Daartussendoor liepen stoeten christenen die de kruisvaart naliepen(zoals iedere vrijdag)en daarbij kerkelijke gezangen zongen. En daar weer tussendoor magere mannetjes met pijpenkrullen, hoge hoeden of rare bond-hoeden en gimmende badjassen aan. Raar was dat die laatsten (orthodoxe Joden) steeds heel hard liepen. Ik wil toch eens uitzoeken waarom, want het was opvallend. Veel gezien vandaag. Om 5 uur waren we zo'n beetje kapot, de zon ging onder en het werd meteen koud. We wilden we weer naar Jericho. Maar dat ging niet zo makkelijk. De heenweg was ook al een heel gedoe door die checkpoints en overstappen in taxi's, maar nu vertelde men dat we helemaal niet meer terug konden. De grens zou dicht zijn, er zouden, vanwege rammadan, geen taxi's meer rijden etc. Een aardige man in een wat chiquer hotel ging bij iemand van het personeel informeren hoe hij het klaarspeelde om toch steeds vanuit Jericho naar Jerusalem en terug te komen. We vonden in ieder geval de goede richting door zijn hulp, maar op een gegeven moment moesten we het toch weer vragen. We zagen een taxi-kantoortje. Konden we voor een heel zacht prijsje in een keer, zonder overstappen (als je al een taxi vindt bij zo'n muur-doorgang) teruggebracht. In een noodvaart zaten we weer in Jericho. Over een prachtige weg, zonder oponthoud door checkpoints of muren. Deze wegen gaan door Palestina, maar mogen alleen maar door Israelische burgers gebruikt worden. Onze chauffeur was een Israelische Palestijn. Die kan zo makkelijk concurreren met Palestijnen van de Westbank. Verdeel en heers, noemt men dat. En het werkt: er schijnt veel naijver tussen beide groepen te zijn. de Israelische Palestijnen vinden de Palestijnen op de Westbank en Gaza maar slap, want die zijn tenslotte gevlucht. En de Palestijnen in de bezette gebieden zijn jaloers op de 'privileges" van de Israelische Palestijnen. Maar goed, voorlopig zijn wij weer veilig en snel "thuis". Morgen ga ik naar Amman. Ik moet niet later dan 13 uur bij de grens zijn, want daarna gaat hij dicht. Het land uitgaan zal we sneller gaan dan erin komen. Ze zullen wel niet verwachten dat je bommen en granaten meeneemt naar Jordanie, denk ik. Nog even dit: ik vind de reakties op mijn weblog hartstikke leuk. Ik zat er af en toe helemaal doorheen en dan hielp het echt even, die berichtjes van thuis.

Het is duidelijk dat de meeste schade aan het hotel (altans aan de vleugel waar wij aan werken) is ontstaan door lekkage en achterstallig onderhoud. Je zou dus zeggen: Repareer eerst het dak. Maar nee, het regent nooit in oktober, dus we zijn aan het interieur gaan werken. Tijdens de lunch gisteren begon het echter ineens te regenen, dus grote paniek. In het dak zitten enorme scheuren, die met cement zijn dichtgemaakt. Wat nu te doen? Na wat waanzinnige uitprobeersels met rollen plastic, zijn we uiteindelijk maar het oude cement uit de gleuven gaan hakken en hebben ze weer opgevuld met nieuw cement. Daar ging onze pauze! Overigens werd deze repartee niet met ieders instemming uitgevoerd, want, hoewel de Palestijnse stukadoor zei dat het problem op deze manier verholpen kon worden, was daarover bij veel mensen de nodige twijfel. Enfin, de bedoeling is dat over een dag of vijf het hele dak een beurt krijgt. De eigenaar van het Internetcafe komt nu even melden dat hij weggaat om te bidden. Hij wil eerst even een programma op mijn PC afsluiten, om te voorkomen dat ik tijdens zijn afwezigheid problemen krijg. Het blijkt een anti-porno programma te zijn, waardoor je ook andere programma’s zou kunnen blokkeren. Die arme jongens mogen hier ook niets; niet aan de vrouwen zitten en ook geen porno kijken. Een grapje van mij hierover wordt niet gewaardeerd. Goed, verder met het dak: omdat er niet genoeg gereedschap is om met z’n allen op het dak te gaan werken, besloot ik toch maar de door mij geplande middagexcursie te gaan maken. Ik voelde me er wel een beetje schuldig over dat ik mijn collega’s voort liet ploeteren, maar mijn luiheid voerde toch de boventoon. Toen ik echter gewassen en verkleed in de lobby van het hotel kwam en daar een groot aantal Palestijnen op de banken zag hangen, verdween mijn schuldgevoel meteen. Soms voel ik me net een van die middelbare dames uit Jiskefet die zo nodig hulp moeten verlenen. De excursie was naar het Hisram Palace, een paleis uit ongeveer 700 BC. Er was geen kip, alleen een bewaker die eigenlijk alleen maar wilde praten en thee wilde drinken. De taxichauffeur maakte uit eigen beweging een sight seeing door Jericho en wilde daarvoor geen extra geld. Leuk middagje, ontspannend en gezellig. Het Hisram Palace (waar ons hotel naar vernoemd is) is de moeite waard. Daarna moesten we er weer hard tegen aan, want Job wilde dat er deze week nog tapijt gelegd gaat worden. Hierover ontstond stennis, want niemand zag het zitten dat er in deze troep, met een nog lekkend dak, al tapijt gelegd zou worden. Iedereen raakt gestresst en moe. Er gebeuren stomme ongelukjes, zoals blikken verf die omver gelopen worden, of mensen die eens lekker een kamer aan gaan vegen terwijl de deur net is afgelakt. Ondertussen komen de kinderen nog eens in de verf roeren of autootje spelen met een verfroller als je niet uitkijkt. Af en toe verschijnt er een groepje jonge Palestijnen in hun nette kleren om te komen helpen. Meestal zijn ze snel weer verdwenen (“even de auto wegzetten”). Sommige gaan enthousiast aan het verven en kalken dan ergens de boel weer onder waar het niet de bedoeling is, of lopen met verf aan hun schoenen over de net met moeite schoongemaakte kamers in. Onze ”vaste” Palestijnse krachten, vooral Rami en Iaad, werken erg hard. Rami helpt Evelien en mij ‘s morgens ook al met het ontbijt klaarmaken om 6.30 uur. Echt fantastisch. Hij verdient 40 shekel per dag. Dat is 8 Euro. Er tussendoor komt hij ook nog langs met koekjes en snoepjes, die hij volgens mij zelf betaalt,. Zeer leerzaam, zo’n project. Sikke wordt op ons verzoek tot opzichter benoemd. Hij is niet gemakkelijk, want je kan er niet eventjes stiekem tussenuit of zo, maar het is zo wel wat overzichtelijker. Leuk voor Hans (mijn echtgenoot): iemand vroeg me of ik altijd zo weinig slaap nodig had! Ik ben zo'n beetje het eerste op (vanwege mijn ontbijt-taak) en wil altijd wat ondernemen in de pauze, terwijl veel mensen dan toch ook even een dutje of niets willen doen. Tussendoor nog even op zoek geweest naar soda, want Mohammed, het zoontje van de eigenaar, heeft een nare wond aan zijn voet. Nergens soda te bekennen. Met de chemische formule bij de apotheek kom ik ook niet verder. Op mijn vraag hoe zij hier dan zo’n infectie behandelen, haalt de apotheker zijn schouders op. Ze behandelen het gewoon niet. Of gaan waarschijnlijk aan de antibiotica, die hier zonder recept en erg goedkoop verkrijgbaar zijn. Een college denkt dat er hier geen soda te koop is omdat je er bommen van kan maken. ‘s Avonds uit eten geweest in het Jericho Resort Village. Lekker gezwommen ook. We moesten ons verkleden in het toilet en toen we, keurig met een handdoekje om door de eetzaal (met TL verlichting!) moesten, stond al het personeel ons te bekijken. Het was een belachelijke vertoning en we hebben erg gelachen. Marijn, een van de collega’s is ziek geworden. Buikloop en overgeven. Je kon er op wachten. We leven in zulke onhygienische omstandigheden! In de keuken liggen dekens op de planken waarop het voedsel wordt bereid, er is geen warm water in de keuken, we hebben slecht 4 messen tot onze beschikking (voor 15 mensen, exclusief de familie van de hoteleigenaar, er zijn te weinig kopjes/glazen etc. Vanmiddag tijdens de luch hebben we besproken dat we veel zorgvuldiger moeten zijn en bijvoorbeeld niet meer uit elkaars glazen en waterflessen moeten drinken. Ik moet er echt niet aan denken dat ik straks weer de grens over moet terwijl ik aan de race ben. Mijn tocht naar Ramallah, die ik vandaag zou maken, is niet doorgegaan. Er moest gewerkt worden. Het lijkt wel een stafkamp. En we doen het nog vrijwillig ook. Het is goed te zien hoe de groep, die toch uit heel verschillende mensen bestaat, stand houdt. Je kan er wel een reality-TV serie van maken. Ik denk dat ik morgen, als we “klaar” zijn, meteen mee terug ga naar Amman. Ik vind dit geen vakantieland. De mensen zijn aardig, maar de sfeer is bedrukkend en in Ramallah is dat alleen maar erger. Tussen de bedrijven ook nog even naar een soort medisch centrumpje geweest van waaruit ook veel social werk wordt georganiseerd. Een grote tas met kleren afgegeven, waar ze wel blij mee waren. De hoteleigenares, Awal, die me er naar binnen had zien gaan, raadde me af de kleren daar af te geven. Ze zouden daar niet te goeder trouw zijn. Ja ja, ze wilde ze zeker zelf hebben. Nou, voorlopig hebben we genoeg gedaan voor de familie van het hotel. Vanavond hebben we een feest ter afsluiting. Niemand is in feeststemming, iedereen is kapot. Maar wie weet, met wat drank erin wil het misschien nog wel wat worden. Nu nog een half uurtje slapen en dan weer aan het werk tot het feest begint.

De komst van onze groep mensen en het geld dat we meebrengen, brengt veel te weeg in de famile. Er zijn meerdere eigenaars van het hotel, en ineens ziet iedereen wat hoop gloren op een betere toekomst. En aangezien de familieleden niet echt dike vrienden zijn, geeft dit een hoop gedoe. Allerlei hoogwaardigheidbekleders lopen in en uit en er wordt uren gepraat. Ook Job en Susanne bemoeien zich intensief met deze perikelen, aangezien het echt belangrijk is dat het hotel goed gaat draaien en er goede afspraken over worden gemaakt. Al dit gepraat gaat ten koste van de coordinatie van het project. We maken stomme fouten, we zijn tenslotte geen van allen bouwvakker. Af en toe zinkt de moed me in de schoenen. We zijn bijvoorbeeld uren bezig geweest met het verwijderen van verf van de vloer, omdat er niet was afgedekt. Ook is het gereedschap voortdurend zoek of zijn alle trappen ineens bezet. Gelukkig kan ik wel goed opschieten met een aantal groepsleden en kunnen we ook wel om de situatie lachen. De aanvankelijke plannen waren veel te ambitieus, dat ziet men nu wel in. We zijn wel met een groep van 15 vrijwilligers en een stuk of 6 Palestijnse arbeiders, maar er is zo veel werk te doen. Ik heb er steeds voor gepleit om ons te beperken tot een beperkt aantal kamers. Dan kunnen die tenminste verhuurd worden en met het geld dat dat oplevert, kan de rest kalmpjes aan verder opgeknapt worden. Ik geloof nu dat we ons inderdaad gaan beperken tot een haalbaar plan. In de middagpauze (we werken van 8 tot 13 en van 17 tot 20 uur, los van alle huishoudelijke taken) doen we ook leukere dingen. Gisterenmiddag naar de Mount of Temptation geweest, waar Christus na 40 dagen vasten door de duivel in verleiding zou zijn gebracht. Daarna met twee vrouwen uit de groep even heerlijk gezwommen in het zwembad van een heel aardig restaurant in de buurt. We hoefden voor het zwemmen niet eens te betalen. Behalve dat ik dat heel aardig vind, denk ik ook dat het slim is: als bekend wordt dat hier vrouwen zwemmen in bikini, zit morgen de hele tent vol. Vrouwen zwemmen hier niet, of met hun kleren aan. Ik had er spijt van dat ik m’n badpak niet bij me heb ipv m’n bikini. Ik ben maar veel onder water gebleven. Overigens gedragen de heren zich hier keurig hoor. Een en al voorkomendheid. Maar je ziet ze wel kijken. Jericho is toch een dorp en er komen hier bijna geen buitenlanders. Gisterenavond, na het werk, uitgenodigd op de koffie (en bier) bij een Palestijnse Student. Prachtige ambiance, lekekr bier en een mooie toespraak. We zijn uitgenodigd in Ramalla, waar hij studeert. Vanochtend zijn de mannen gaan voetballen met een team van de jongensschool. Wij vrouwen mochten niet mee. Misschien gaan we morgen wel bij de meisjesschool op bezoek. Ik ben hem nu gewoon even gesmeerd. Geen zin om weer voor de lunch te gaan zorgen en in dat hele groepsgebeuren. Ik eet wel een broodje Falaffel op straat. Dat kost hier 0,50 Euro! In het dorp reageren mensen erg positief op waar we mee bezig zijn. Het hotel moet vroeger prachtig geweest zijn en goed hebben gedraaid. Het zou leuk zijn als we de boel weer een beetje draaiende kunnen krijgen. Je merkt in het dorp spanning; er is een aanslag geweest in Jeruzalem of Bethlehem, waarbij Israelisch gediood zijn. Men is bang voor repressailles. Mensen die in Ramallah werken en in Jericho wonen, een half uurtje reizen met de auto, zijn per week 1 hele dag kwijt aan dat wachten bij fe checkpoints. En dan reizen ze zij hun eigen land, niet in Israel! Donderdag ga ik waarschijnlijk naar Ramallah. De muur bekijken, een ziekenhuis bezoeken en misschien ook de voormalige en huidige huisvesting van Jassar Arafat. Maandag zit ik weer in Amman en krijg ik een rondleiding van de UNWRA, bij allerlei projecten voor Palestijnse vluchtelingen. Ik ga de groep nu maar weer eens opzoeken, straks maken ze zich nog zorgen om me.

Heftig nachtje achter de rug. Weilliswaar geen druppel drank gedronken, maar toch katerig opgestaan. Gisterenavond een feestje met de arbeiders en de vrijwilligers uit Jericho. Erg leuk gedaan met wat ceremonieel. Er zit een prachtige theatertent bij het hotel, met een mooi podium. Er werden wat toespraken gehouden en daarna werd er muziek gemaakt. De Palestijnen hebben nog geprobeerd ons wat dansjes te leren. Om een uur of 11 naar bed. Ik lig op een matras op het dak, waar inmiddels meer groepsleden 's nachts vertoeven. Het is er lekker koel. Nadeel is natuurlijk de herrie en ook het vele licht (o.a. van de maan), maar ik heb mijn maatregelen getroffen: met oordoppen in en een maskertje op lig ik prinsesheerlijk in de wind. Ik had dus toch niet alle prikkels buitengesloten, want ineens rook ik BRAND! Niets aan de hand, de buren waren doodleuk midden in de nacht hun huisvuil gaan verbranden. Maar dat heb je natuurlijk niet meteen in de gaten als je metershoge vlammen ziet. Vanmorgen om 4 uur gewekt door gezang uit de minaret (altijd leuk) en om 6 uur door de vliegen. Nou ja, we gingen toch om 7 uurr ontbijten en ik zou ervoor zorgen. Leuk, ga je gewoon om half zeven 's morgens op zondag boodschappen doen en onderhandelen over de prijs van de tomaten. Het eten is hier overigens goedkoop. Er is niet zo heel veel keuze, maar wel genoeg. Fruit en groente is er in overvloed. We hebben ons vandaag helemaal kapot gewerkt. Muren afsteken, schuren, stuckadoren (dat doen de Palestijnen), verven, schoonmaken etc. Bijna in staking gegaan vanwege de vreselijk primitieve gereedschappen waarmee me moeten werken. Maar we zijn vandaag enorm opgeschoten! De puinhoop is het hotel is voor een heel groot deel ontstaan doordat het dak lekt. Constructief zit het hotel wel goed in elkaar, met dikke natuurstenen muren. Maar tegen dat geregen binnenshuis is geen kruid gewassen. Volgende maand begint het regenseizoen, dus het dak moet nog even in een noodtempo gerepareerd worden voor ene hoop extra geld, waar eigenlijk geen rekening mee was gehouden. Er komt nog heel wat kijken bij zo'n project! Ondertussen worden er heftige gesprekken met de eigenaars van het hotel gevoerd. Het hotel blijkt het bezit te zijn van vier leden van een familie. Degene die het beheert doet het niet goed. Hij is constant ziek (we zijn er nog niet erg achter wat hij nou precies heeft) en zijn vrouw moet de zaak een beetje draaiende houden. Het is een huishouden van Jan Steen met 7 kinderen. Het oudste dochtertje helpt heel veel en ook een meisje van 10 (Najor, ze zit naast me, ze is meegelopen naar het internetcafe), doet heel veel. Nou willen de andere eigenaars de tent verkopen of een andere manager aanstellen. Lijkt me geen onverstandig idee, want deze mensen kunnen het echt niet aan, zo'n hotel. Gedoe en ruzie in de familie dus nu. Job en Susanne (een Zwitserse idealiste) houden zich hiermee (met een soort mediation in de familie) bezig naast het coordineren van alle werkzaamheden.Ik zou er stapelgek van worden, maar zij zijn bewonderenswaardig geduldig en vasthoudend. Tussen deze narigheid door nog drie uurtjes pauze gehad en gezamenlijk een taxi genomen naar de Dode Zee. Weer twee checkpoints, die we gelukkig zonder problemen doorkwamen. Alleen een probleem om je weer te laten ophalen, want leeg laten ze die taxi's vaak niet door de checkpoints. Daarom bleven de taxi's maar op ons wachten bij het strand. Na twee uur alweer een Isralische legerjeep jeep bij de taxi's, om te controleren of we nou nog niet vertrokken waren. Vervelend gedram dus. Die Palestijnen maken zich er niet meer zo druk om, ach ja, die leven er al jaren mee. Soemoed noemen ze dat; dat betekent zoiets als "van je af laten glijden" als ik het goed begrepen heb. De dode zee was wel even grappig. je kan er niet in zwemmen, want je voeten komen meteen bovendrijven. Ik vond er niet echt veel aan, maar misschien kwam dat ook wel door de hele atmosfeer daar. Nu is het half elf en ik ga lekker slapen, want ik kan geen pap meer zeggen. Ik denk dat Najor in het hotel weer achter de TV kruipt, want die staat contsant aan en de kinderen mogen hier zelf weten hoe laat ze gaan slapen.

Prima vluchten gehad naar Amman. Daar aangekomen moesten we naar the 5th circle, een rotonde bij een groot hotel, waar we opgehaald zouden worden om bij vrienden te overnachten. “Wij” zijn een groepje van 7 mensen uit Nederland. Om 1.00 uur ‘s nachts dus gedropt op die rotonde, maar geen vriend te bekennen. De telefoon namen ze ook niet op, dus wij op zoek naar zijn adres, want dat moest er vlakbij zijn. Alle taxichauffeurs wilden ons meenemen, maar uiteindelijk wist niemand ons naar het bewuste adres te brengen. We hebben heel nachtelijk Amman gezien en iedereen wilde ons helpen. Zo gaat dat hier. Na ongeveer 3 uur belandden we uiteindelijk toch nog in een hotel. Die vrienden uit Amman zijn overigens Nederlanders. Ze schaamden zich rot en hebben ons hotel betaald. Ze waren in slaap gevallen en hadden de telefoon niet gehoord. De volgende ochtend vroeg naar de grens met Palestina. Taxi in, taxi uit, bus in, bus uit, wel 5 maal paspoortcontrole, body-check, bagagecontrole, buscontrole etc. De grens wordt gevormd door een brug over de Jordaan (een klein slootje) met een soort niemandsland eromheen. Iederen jaagt je op, terwijl je in feite geen stap vooruit kan omdat ze bijv je paspoort of je bagage nog hebben. Veel jonge vrouwelijke Israelische soldaten die zonder enige aanleiding gaan schreeuwen en de mensen van de ene kant naar de andere kant jagen. Als toerist gaat het nog wel, maar die Palestijnse families hebben het zwaarder te verduren. In dit gezelschap ook een aantal Christenen die gaan bidden in Jeruzalem. Wat een wereld. We mochten niet zeggen wat onze bestemming was, want Job had met zijn eerlijkheid al eens leergeld betaald en was toen uren aan de grens vastgehouden en ondervraagd. Door te zeggen dat we naar Jeruzalem gingen, hadden we geen problemen met het land binnen komen. Ik had nooit gedacht dat ik me nog eens als Christen op bedevaart zou voordoen. “Welcome to Israel”, zei het meisje bij de douane. Ik dacht eerlijk gezegd dat we Palestijns gebied binnenkwamen. Over 50 km afstand, van Amman naar Jericho, deden we wel 4 uur. En toen het hotel: de aankomst was hardverwarmend. We gingen bijna meteen aan tafel, want om 17.20 uur klonk er gezang uit de minaret en mocht iedereen die vast (het is Ramadan)eindelijk eten. Gezellig met de hele familie van het hotel aan tafel. Daarna nog even de stad in geweest met die twee mensen uit Amman en aan de praat geraakt met een man (Abu Ali) die ons meenam naar het voetbalstadion, waar Jericho tegen Jerusalem speelde. We mochten op de foto met het voetbalteam. Abu Ali bleek een bekend man te zijn in Jericho en de hele tribune keek naar ons i.p.v. naar het spel. Vannacht op het dak van het hotel geslapen. Heerlijk. Alleen al vroeg wakker door de vliegen. Om 7 uur begonnen de stucadoors uit Jericho al met werken, dus vroeg uit de veren. Het hotel is een vreselijke puinhoop. Het lijkt wel of er bommen in zijn ontploft. Het is ook erg groot en het lukt nooit om het helemaal te restaureren. Sommige vleugels worden eenvoudigweg afgesloten. Ook blijken er veel verborgen gebreken te zijn; als je een spijker in de muur slaat, komt het plafond naar beneden bij wijze van spreken. Er wordt hard gewerkt en het verbouwingsplan wordt aangepast aan wat haalbaar is. Ik ga nu toch proberen ergen een kop koffie te krijgen, want het is alweer 11.15 uur en ik begin hoofdpijn te krijgen. In het internetcafe hier doen ze niet aan koffie ivm de Rammadan.

Morgen is het dan zover: ik vertrek naar Amman. We arriveren daar midden in de nacht en zullen, als alles goed gaat, worden opgehaald door Palestijnen uit Jordanië, die ons ook een slaapplek hebben aangeboden voor de eerste nacht. Job heeft ze twee weken geleden in het vliegtuig ontmoet en ze waren erg enthousiast over zijn plannen. Zó enthousiast dat ze hem meteen bij hen thuis uitnodigden en dat ze ons morgennacht op komen halen van het vliegveld. In Jordanië schijnen ze ook meteen een sponsorloop te hebben georganiseerd voor ons project. We hebben trouwens in Nederland € 20.000 opgehaald! Daar moeten we toch een heel eind mee komen! Morgenochtend toch maar vrij genomen, al zit ik niet meer zo goed in m'n vrije dagen. Kan ik even rustig m'n koffer pakken, me druk maken over wat er tijdens mijn afwezigheid thuis allemaal moet gebeuren en iedereen gedag zeggen. En nog even ijs kopen voor m'n zoon Auke, die dinsdag aan z'n keelamandelen wordt geopereerd. Arme jongen.

Een stel Nederlandse vrijwilligers gaat naar Jericho op de bezette Palestijnse Jordaanoever om daar een vervallen hotel op te knappen. Tijdens de eerste intifada is het hotel beschoten en het Israëlische leger is er een tijdlang in gehuisvest geweest. De boel is helemaal uitgewoond. De eigenaar heeft geen geld en energie meer om de boel weer draaiende te krijgen. Job Jansen, de initiatiefnemer van dit project, logeerde er en kwam op het idee om met een stel vrijwiligers naar Jericho te gaan om te helpen. Als het hotel weer draait, kan er weer wat toerisme naar Jericho komen (het zou de oudste stad van de wereld zijn)en de werkgelegenheid is daarmee gebaat. Ook kunnen de Palestijnen wel een beetje steun gebruiken in hun benarde positie, in feite laat de hele wereld ze al jaren barsten, alle VN-resoluties ten spijt. Inmiddels is er hier in Nederland al veel geld ingezameld, is Job Jansen alweer een keer heen en weer naar Jericho geweest en zijn er stukadoors, loodgieters en electriciens aan de slag in het hotel. De vrijwilligers vertrekken a.s. donderdag en vrijdag om er te gaan timmeren en schilderen en de tuin op te knappen. Ik maak me al jaren druk om de Israëlische bezetting en vond dit een fantastische gelegenheid om de handen eens uit de mouwen te steken en de situatie eens met eigen ogen te aanschouwen. En misschien kan ik via deze weglog ook nog wat aan de weg timmeren voor de Palestijnse zaak. Ik lees net in de krant dat Gretta Duisenberg niet is toegelaten in Israël. Veiligheidsredenen. Ja ja. Gelukkig vlieg ik via Amman. Maar ook als je via Jordanië naar Jericho wil, bepaalt het Israëlische leger of je de sinds maart dit jaar weeraan het Palestijnse gezag "teruggegeven" stad in mag. Het zal je gebeuren: € 500 besteden aan een vliegticket, vakantie opnemen en onverrichterzake weer teruggestuurd worden. Ik probeer me maar voor te bereiden op de nodige frustraties.

Aanstaande donderdag vertrek ik naar Jericho. Vandaag nog even bij Motra langsgeweest die me € 500,- meegaf voor het project "een kado voor Jericho". Fantastisch. Ik hoorde van Job, de initiatiefnemer, dat afgelopen vrijdag € 2600,- is binnengehaald met een benefiet-dansfeest in Utrecht. Het Haarlems Straatorkest heeft ook al € 437,- opgehaald met een benefiet-concert. Hopelijk staat al dat geld morgen op de rekening, want het NCDO verdubbelt het bedrag dat de 10de op de rekening staat. Nou eens kijken of dit weblog het doet.....