Amsterdam,

 

Aan huisarts de Keukelaere,

Overplaatsing of kortsluiting

 

Eletriciën Pieterse

 

Binnen een week.

 

============================================

 

Amsterdam, organisatieX, 29,7-2009

Tav mijnheer de Boekhouder

 

wegens inflatie in NL. verzoekt

AFTH Pieterse, Patiënt puntjeKliniek

opslag van ZYN zakgeld ZES dagen per week

Hij mag momenteel zeven uro vijftig per-dag zes werkdagen

per week ontvangen

 

Patiënt Pieterse

 

Wie volgt?

Mijn werkgever, een detacheringsbureau, heeft een stek in een grote internetcommunity. Daar kunnen wij als werknemer natuurlijk allemaal komen. En dus ook enige anderen, zij het binnen het vakgebied.

 

Hedenmiddag ontvingen alle collega's binnen die betreffende internetcommunity een schrijven van een concurerend bureau om eens te komen praten over "betere arbeidsomstandigheden en heldere afspraken zonder kleine lettertjes".

 

Kort samengevat: wegwezen bij die werkgever van je, kom snel bij ons.

 

Is dat nou positief of niet?

 

Het is zeker positief voor de knip van de nederlandse verpleegkundige. Die vult zich steeds rapper en de loonschalen knallen in het rond.

 

Maar strikt genomen is het negatief. Als dergelijke bureau's, die op dit moment allemaal een goeie boterham verdienen, op zo'n ongegeneerde manier personeel bij elkaar gaan wegtrekken zegt dat meer over het tekort aan verpleegkundigen dan over het fatsoen van die bedrijfen. Want laten we wel wezen, ze zijn allemaal commercieel en de concurent kan in de blubber zakken. Daar is dus geen nieuws onder de zon.

 

Bpleeg zelf zit met zijn prima salaris ondertussen nachtdienstjes te draaien en gaat bijzonder lekker. Mijn huidige opdrachtgeven haalt de collega's overal vandaan. UItzendbureau, flexkantoor, detachering, alles doen ze om de gaten in de dienstlijst op te vullen.

En ondertussen werken de achterblijvers zich een slag in de rondte. Ik sta nu in de nachtdienst met 2 op een afdeling waar we 8 jaar geleden nog met 3 stonden. Voor de veiligheid zou het beter zijn. En de clienten zijn er niet eenvoudiger op geworden, integendeel.

En nu maar hopen dat er niemand ziek word want dan staan ze meteen 30% onderbezet.

 

De algemene tendens is dus negatief. Fijn voor ons, maar de maatschappij moet snel wakker worden want de spoeling word steeds dunner.

 

Bpleeg heeft goedbetaald werk (goedbetaald voor de zorg) tot zijn 73ste, maar of er voor mij nog zorgverleners over zijn als ik ze zelf nodig heb is sterk de vraag.

 

Bpleeg.

 

 

Er is altijd wel iets te doen over de financiering van de zorg in Nederland. De afgelopen dagen hebben we gezien hoe Klink de specialisten in de zorg gaat korten. Ze hebben een maas in het net gevonden en Klink is de boel aan het dichtknopen. Op naar het volgende gat in het systeem.

 

Het systeem is volgens een volstrekt belachelijke structuur in elkaar gezet. Ik zal het uitleggen aan de hand van een "illustratief voorbeeld".

 

Stel de zorg voor als een autoverkoper. De overheid is de fabriek die de auto's maakt. Ze zijn de enige, er worden geen andere auto's gemaakt. Ze hebben een aantal types zoals de ggz-mobiel, de verstandelijkgehandicapten-bus, de bejaarden-pieremachogel en nog wat van die gezellige modelletjes.

De fabriek geeft de verschilende dealers auto's die ze mogen verkopen. Ze dealers hebben daar geen invloed op, de fabriek is oppermachtig en doet wat ze wil.

 

De dealer van de ggz krijgt in het voorbeeld 80 ggz-mobielen. Maar nu komt het:

 

De dealer moet er 100 verkopen.

 

Doen ze dat niet dan krijgen ze er nog maar 60. Maar dan moeten ze er nog steeds 100 verkopen.

Bovendien mogen ze geen winst maken. De prijzen zijn vastgesteld en alles gaat met gesloten knip.

De dealers moeten hun infrastructuur zelf onderhouden en krijgen daar van de fabriek ook geld voor. Vervolgens stelt de fabriek eisen volgens hetzelfde concept als bij de verkoop: de eisen kosten meer geld dan de dealers krijgen.

Dealers die creatief boekhouden worden keihard gestraft. De fabriek is producent, leverancier en verkoper.

 

Maar dat kan toch niet, hoor ik u vragen. Inderdaad, dat kan niet. En daarom neemt de chaos in de zorg alleen maar toe, moeten de burgers steeds meer voor hun zorgverzekering betalen en zegt de overheid tegen de burger: zorg maar voor jezelf en als dat niet lukt heb je iets helemaal verkeerd gedaan in je leven.

 

Ondertussen zit ik zelf tot aan mijn nek in het verhaal. Een familielid moet naar een zorgcentrum en de rapen zijn helemaal gaar.

Zo hebben we te maken met het CIZ, nog zo'n Klink-fabriek die volgens bovenstaand principe werkt.

Het CIZ moet mag ook niks meer kosten en de instellingen moeten zelf gaan indiceren. Ze krijgen een quotum en een bedrag. CIZ is dan alleen nog maar een brievenbus. De instellingen mogen indiceren tot het geld op is. De rest van het jaar moeten de bejaarden dan maar thuis blijven of de instellingen krijgen enorme boetes waardoor ze nog minder geld krijgen.

 

Ondertussen is het allang niet meer leuk om in de zorg te werken. Alle financiele shit word op de werknemers afgewend en we moeten met veel te weinig mensen veel te veel werk doen.

Ik werk nu in de ouderenzorg en je kan er geen hond meer voor vinden. Ik vraag me af waar dit gaat eindigen.

 

Waarschijnlijk in de goot. Ik zelf dan om precies te zijn, als ik na 69 jaar werken met pensioen ga, nauwelijks nog geld krijg en geen plaats kan vinden als ik zelf hulp nodig heb.

 

Hopen dat die Klink snel ziek word en op mijn afdeling word opgenomen. Die laat ik lekker in zijn luier liggen gisten tot de vellen er bij hangen.

 

Weet hij ook eens hoe het voelt om geen afdoende zorg te krijgen.

 

Bpleeg

Nu ik al vele jaren studies maak van de historie van de psychiatrie is me iets opgevallen. En wel dit:

 

De mensheid heeft al eeuwen lang geobserveerd dat er tussen de oren iets helemaal mis kan gaan. Het is pas de laatste decennia dat we een beetje weten hoe het zit met de oorzaken en de gevolgen.

Onze pogingen om de problemen op te lossen zijn echter duizenden jaren oud, bijna zo oud als de mensheid. En geloof me, we zijn al eeuwen lang bijzonder creatief geweest in onze pogingen de geobserveerde geestelijke malaise te "genezen".

 

Kruiden, kettingen, bedevaarten, elektrische schokken, diverse chemicaliën, kelders, kerkers, paviljoenen, allerhande therapiën, gespreksgroepen, isoleren, separeren, koud water, heet water, zweedse banden, plankstoelen, spuugmaskers, injecties, slaapkuren, koortskuren, pappen, kruiken, blazen, spanlakens, exorsisme, pillen, praten en nog veel en veel meer. Het lijstje kan nog langer en langer.

 

Er is echter één ding wat we met z'n allen door de eeuwen heen nog niet hebben gedaan met onze psychisch gestoorde medemens: en dat is feest vieren.

 

De meest mooie uitgangspunten passeren de reveu: reintegratie, revalidatie, genezing, herintreding, kwaliteit van leven, kwaliteit van zorg, zorg op maat etc etc etc. Ook dit lijstje kan weer langer en langer worden.

Maar het uitgangspunt dat chronisch zieke mensen zo gelukkig mogelijk dienen te zijn komt op dat lijstje niet voor.

En daarmee ontbreekt ook de party-therapie.
Bouw een mooi paviljoen in een rustige en mooie omgeving en zorg er voor dat het de patiënten aan niks ontbreekt: ruimte, frisse lucht, lekker eten, muziek, drank, sex en alle andere soorten van positief entertainment die je kan bedenken. Kortom, elke dag feest, letterlijk en figuurlijk.

Ik kan u verzekeren dat menig psychiatrisch patiënt volledig en per direct geneest en niet eens meer tijd heeft om psychotisch of manisch te zijn. En niet alleen psychiatrische patiënten trouwens. Menig rolstoelzitter zal tussen de wielen uit springen zonder dat Jomanda ook maar in de buurt komt.

 

Beetje naiëf misschien, maar niemand kan ontkennen dat we deze weg nog nooit zijn ingeslagen. Ik heb de party-therapie wel eens voorgesteld in gezelschap van collega's en vrienden. De reacties zijn tweeledig:

1 - volledige stilte, zwijgen, geen reactie

2 - Ja, dan willen we allemaal wel ziek zijn...

 

De tweede reactie is van groot belang: In onze maatschappij moet je je blijkbaar rot voelen als je ziek bent. En als je chronisch ziek bent moet je je altijd rot voelen. Je mag je niet lekker voelen want dan ben je niet ziek meer, ook al staan de zweren centimeters dik op je gezicht of ben je zo gek als een deur.

Zorg is best, het mag in de marge nog wat kosten ook, maar dan moet de patiënt wel tot zijn nek in de ellende gedompeld blijven. Lijden is een voorwaarde, anders ben je een profiteur, de maatschappij tot last en de oorzaak van crisis en recessie.

 

Je kunt dat mechanisme natuurlijk gewoon een naam geven (calvinisme...?) en doorgaan met de orde van de dag. 

Maar als je er over gaat nadenken, wat zegt dit nuchtere feit dan over onze vroegere en huidige maatschappij...???

Wie het weet mag het zeggen.

 

Bpleeg

De afgelopen weken heb ik als gedetacheerd verpleegkundige weer op verschillende afdelingen in den lande mogen werken.

Gedurende een nachtdienst zat ik een stuk te schrijven over manisch-depressiviteit  uit een leerboek dat rond 1936 op de markt is gekomen.

In dat stuk word gewag gemaakt van de noodzaak om patiënten in een goede conditie te brengen of te houden. Dit uiteraard om hun genezingsproces te bevorderen. Even zelfs word aangeraden de patiënten te verwennen ten einde hun melancholische stemming positief te beïnvloeden.

 

Tegelijkertijd werk ik op een afdeling met jonge mensen. Jonge mensen die opgenomen zijn op een gesloten opname afdeling, veelal na hun eerste psychose of eerste terugval. Jongeren die een uitermate traumatische periode in hun leven doormaken en aan de vooravond staan van een moeizaam leven. Maar ook mensen die al op zeer jonge leeftijd een keur aan zware medicatie moeten slikken en nu al aan de maagzuurremmers zitten vanwege de aanslag op hun maag.

 

Je zou toch zeggen dat we daar goed voor zorgen.

 

Helaas is de ijskast gevuld met de goedkoopste produkten die je kunt vinden. Slappe boterhammen, halvarine die van je mes valt en bestaat uit wat olie, water en vooral veel  emulgator, de goedkoopste boterhamworst, smakeloze kaas, koffie uit Rusland, thee waar niet eens op staat dat het thee is (en dat is het volgens onze wet dan dus niet), wat melk, karnemelk en op vrijdagavond een hotdog van uitermate discutabele allure. Die bende zou bij mij nooit de ijskast inkomen. Rotzooi, industrievreten wat eigenlijk naar de varkens zou moeten.

 

Nu zijn dit toevallig jongeren, maar ik heb al op menig afdeling in de GGz gezien dat er op dit soort fundamentele zaken grenzeloos word bezuinigd. Er zijn blijkbaar erg veel mensen die er geen problemen mee  hebben om erstig zieke mensen waardeloos vreten voor te zetten om hun zielige begrotinkje rond te krijgen. Alleen in de ouderenzorg heb ik nog enige ruimte gezien. Daar zit de ijskast vol met zuivel, extraatjes, fruit en gezond brood en lekkere tussendoortjes.

 

Maar de gemiddelde patiënt in de GGz vreet met de varkens mee. En daar schaam ik me diep voor.

 

Bpleeg

 

 

 

Al jaren loop ik rond met de gedachte naar de politiek te stappen en een verzoek in te dienen voor een wetsontwerp om verpleegkundigen te beschermen tegen misbruik. En wel hierom:

In hun bezuinigingsdrang hebben de raden van bestuur der stichtingen in de GGz namelijk eerst zoveel mogelijk verpleegkundig personeel geloosd om vervolgens andere bedrijfsonderdelen te strippen van zoveel mogelijk kostenposten. Dat betekende een forse teruggang in facilitair, balie- en bewakingspersoneel. Maar deuren moeten nu eenmaal open worden gedaan, telefoons moeten worden opgenomen en maaltijden moeten worden besteld. En toen daar geen personeel meer voor was kwam dat klusje op de nek terecht van een discipline die altijd in de ziekenhuizen aanwezig is: de verpleegkundigen.
En in de GGz betekend dat het personeel van de gesloten en open opname afdelingen, oftewel de continue of 24 uurs dienst. Die moeten nu buiten kantoortijden en tijdens zon en feestdagen de deuren openmaken en de telefoons aannemen. Dat betekent kilometers lopen en soms urenlang per dienst de meest stompzinnige telefoontjes aannemen en mensen vertellen dat ze moeten terugbellen binnen kantoortijd of als de feestdagen voorbij zijn.
Ook de afgelopen feestdagen was het letterlijk weer feest op de afdeling waar ik nu gedetacheerd ben. Het ene na het andere telefoontje en de hele dag die kolere-bel van dan weer de ene deur en dan weer de andere deur.

En daarom dus dat wetsontwerp: ik wil graag wettelijk vast laten leggen dat verpleegkundigen geen telefoons mogen opnemen. En geen deuren mogen openmaken behalve die van hun eigen afdeling en dan alleen voor patiënten.
Kan ik me weer met de patiëntenzorg gaan bezighouden. Daar ben ik namelijk voor opgeleid en daar word ik ook voor betaald.
En neem voor die andere kutklussen alsjeblieft personeel aan. De huidige situatie betekent misbruik van verpleegkundig personeel en oneigenlijk gebruik van verzekeringsgelden. Die zijn namelijk voor de patiëntenzorg en niet om de telefoon aan te nemen.
Bpleeg

Ik heb het nu op een paar afdelingen in de kast van de manager zien staan: het spaarpotje.

Het gaat als volgt:
in de zorg heb je overal budgetten voor. Die zijn meestal uitermate kort en nauwkeurig uitgerekend. Bijvoorbeeld voor het eten, de gloeilampen, de medicatie etc. Maar in sommige budgetten zit een beetje ruimte. Of creativelingen weten die ruimte te vinden. Of te maken. En die ruimte komt dan in een doosje op een kastplank of in een lade terecht. En dat noemen we dan een spaarpotje.

En wat gebeurd er met die spaarpotjes? Daar worden gaten van opgevuld die vallen doordat onze financiers geen sjoege hebben van de zorg en liever te weinig geven dan teveel. In de loop der jaren heb ik de volgende zaken gefinancierd zien worden door dergelijke spaarpotjes:

- een airco op het verpleegkundig kantoor waar 6 tot 8 mensen het moeten doen met 4 vierkante meter. De Arbo had geklaagd maar geld was er zogenaamd niet. Het potje gaf lucht.
- Koken met de patiënten en een activiteitenbegeleidster die daarvoor nodig was.
- Een pc met beeldscherm in een rustig kamertje
- Een spelcomputer met een extra controller voor de nodige afleiding
- Een verfje in de gang of de huiskamer
- Leuke gordijnen, of, erger nog, gordijnen.
- Extra verlichting zodat mensen kunnen lezen in de huiskamer.
- Etcetera etcetera etcetera.

Lees dit lijstje aandachtig door en u weet meteen waarom ik dit soort spaarpotjes de schande van de GGz noem. Het is toch te gek voor woorden dat je voor de bovengenoemde zaken een illegaal potje kleingeld moet hebben. Ik kan u verzekeren dat er voor minstens 2 van bovenstaande items letterlijk lege flessen zijn ingeleverd.

En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat de bevlogen managers die deze potjes in hun bureaulade hebben staan het risico lopen om een flinke douw te krijgen van onze ministers die, kwakend over waarden en normen, liever patiënten in hun sop gaar laten koken dan een oogje dicht knijpen als mensen creatief zijn en met geld wat er eigenlijk niet is belangrijke zaken voor elkaar brengen.

Want ik weet ook heel zeker dat er een paar van die managers een flinke draai om hun oren hebben gehad vanwege dit soort creatief boekhouden. En dan slaan de stoppen bij de inspecteurs meteen flink door en worden er meteen strafkortingen en budgetverminderingen toegepast. En dat allemaal voor wat goed besteed statiegeld.

Bpleeg

  Minstens 2 keer per jaar gebeurt het: er komt een rapportje uit over separeren en isoleren in Nederland en er springen weer een paar politici en journalisten in de boom die een kans zien om zichzelf op de kaart te zetten. Dit keer een politica, Mw. Anouchka van Miltenburg van de VVD die vragen gaat stellen. Het word tijd dat dit soort klanten verplicht worden om zich eerst eens in de materie te verdiepen voordat ze gaan lopen kwaken.
Ten eerste is het de vraag hoe de cijfers geïnterpreteerd dienen te worden. De meldlingen waar de inspectie het over heeft betreffen niet altijd separatie of isolatie. Kan ook dwangbehandeling zijn, gedwongen medicatie of anderszins. En dat duurt al snel langer dan een jaar. Vandaar die termijnen. Ook worden dit soort zaken wel aangemeld maar zelden niet afgemeld. Dat heb ik ook al vaak meegemaakt. Ook in de chroniciteit.
Er word wel gesepareerd in Nederland maar zelden onnodig. Daar zorgen de voorschriften en de patienten zelf wel voor. Die zijn zich prima bewust van hun rechten, daar kan elke psychiater van mee praten.
Bovendien is het de vraag of er wel redelijke alternatieven zijn. Ongeveer een jaar geleden heb ik over dit onderwerp een Duitse psychiater gesproken die meteen vertelde dat ze inderdaad minder separeren in Duitsland maar dat er heel mensen stevig gesedeerd rondlopen. Met andere woorden, platspuiten in plaats van separeren. En of je nu ongewild gesepareerd word of dwangmedicatie krijgt, het trauma is er niet minder om. Verder is er een aanpak waarbij er zoveel personeel op de afdeling is dat separeren niet meer nodig is. Dat klinkt leuk maar in Nederland wil niemand ook maar een cent extra aan gezondheidszorg uitgeven dus die aanpak is een utopie. Onuitvoerbaar, in goed Nederlands, tenzij er een totale mentaliteitsverandering plaatsvindt. De psychiatrie is er klaar voor, nu de maatschappij nog.
Separeren kan vaak zeer effectief zijn. De zogenaamde prikkelarme omgeving kan iemand in 1 dag verder brengen dan tien pillen, zeker in combinatie met een "goed gesprek". En zo gaat het in Nederland, geloof me.
Ik werk nu op een gesloten opname afdeling en de separeers zijn meer leeg dan vol. Het is echt een uitzondering dat er mensen, zoals vroeger, maanden lang in de eenzaamheid in een isoleersituatie zitten. 
Verder zijn we veel op de afdeling aanwezig, doen we activiteiten met de patiënten, leggen we de nadruk op wat goed gaat en niet primair wat niet goed gaat.
We koken 3x in de week, elke dag 2 uur in de ochtend van de afdeling en naar "hobby", sporten of de ontmoetingsruimte. De ijskast staat gewoon open met alles er in. Men zit veel op de groep en wij zitten erbij. Samen eten, koffie drinken, wandelingetje, noem maar op. Het kan en het gebeurt ook. Ook in de chroniciteit heb ik de afgelopen jaren het separeren enorm zien afnemen. Het is echt meer dan een aandachtspunt. Maar er zijn nou eenmaal grenzen.
Af en toe heb je die separeer gewoon nodig. Vaak uit veiligheid of om iemand even een rustige omgeving te bieden. Hier op de afdeling is ook een z.g. comfortroom. Een lekker rustig kamertje met tv, luie stoel, gezellige kleurtjes en een deur die niet op slot gaat. Veel patiënten vragen er zelf om. Het is een  buffer naar de separeer toe. Lukt het daar niet en blijf je uit je dak gaan dan is verder ingrijpen, via medicatie of een gesloten deur de volgend stap.
En willen we daar wat aan doen dan moet er meer geld bij. Geld voor activiteiten, vervoer, extra begeleiding op de afdeling maar met name ook buiten de afdeling, betere inrichting, kortom, randvoorwaarden voor een verandering van aanpak.
Want met de huidige middelen is dat niet een beetje onmogelijk, het is een droom die elke werknemer in de psychiatrie regelmatig heeft maar die we niet kunnen vervullen.
Laat dat vrouwtje van de VVD daar maar eens iets aan doen. Want verontwaardigd schreeuwen en kamervragen stellen is de makkelijke weg. Nutteloos en schijnheilig.
Daadwerkelijk iets veranderen en je daar hard voor maken en er moeite voor doen is wat nodig is. Het zal mij benieuwen of Mw. Anouchka van Miltenburg in staat is om actie te ondernemen.

Als verpleegkundige ben ik gefrustreerd en cynisch genoeg om te voorspellen dat het blijft bij praatjes van een zichzelf profilerende kamerdame. Ik geloof niet dat iemand mij de komende jaren een artikeltje kan laten lezen wat gaat over de inspanningen van deze VVD politica voor de doelgroep waar ze het nu over heeft.

Bpleeg

De al decennia lang krimpende budgetten in de zorg hebben op diverse gebieden gaten geslagen in de kwaliteit van de zorg waar een Emmentaler kaas een puntje aan kan zuigen. Met andere woorden, op menig afdeling in de zorg (vooral in de psychiatrie, verstandelijk gehandicaptenzorg en de verpleegtehuizen) is de zorg tot een minimum teruggebracht vanwege het gebrek aan geld.

Dus geen dagjes uit, te weinig personeel, eten uit een soort giga-magnetron, pyama-dagen, geen dagbesteding, alleen maar een vers verfje op de muur als de manager creatief kan boekhouden en ga zo maar door.

Terwijl er op de G20 overlegd word hoe de rijken in de maatschappij schadeloos gesteld kunnen worden voor hun overdreven risico’s, astronomische salarissen en exorbitant hoge bonussen heeft de Nederlandse regering alweer een maniertje gevonden om in de marge lekker geld te pikken van de zwakste groepen in de maatschappij.

Als arts, verpleegkundige, apotheker, fysiotherapeut, psycholoog en nog wat van die beroepen moet je BIG geregistreerd zijn. Heeft te maken met bepaalde verantwoordelijke handelingen die je verricht, het feit dat je daar een goede opleiding voor nodig hebt en last but not least ook nog de nodige training en ervaring.
Tot zover niks mis mee, goed bedacht. Maar het kost natuurlijk geld om dat allemaal te regelen. Voor dat soort kwaliteitsbewaking is de overheid bij uitstek de aangewezen persoon. Aangezien ze zo langzamerhand vrijwel niks meer aan de zorg meebetalen (doen wij immers middels onze collectieve particuliere ziektekostenverzekering) lijkt het niet meer dan billijk dat onze overheid dat regelt en betaald.
Niets is minder waar. Ze regelen het wel, maar betalen doet de verzekerde. De overheid rekent per geregistreerde namelijk 85 euro. Er zijn er ruim 400.000 waarvan 251.000 verpleegkundigen. Voor die laatste groep zou de werkgever gaan betalen, maar dat komt natuurlijk gewoon uit de particuliere ziektekosten knip. De rest mag zelf dokken en aangezien dat allemaal commercieel opererende zelfstandigen zijn word dat dus gewoon als kosten doorberekend aan de klant, lees patiënt.

En wat levert dat de schatkist op: 400.000 x 85 euro = 34.000.000. U leest het goed, 34 miljoen euro. En dat elke 5 jaar weer.
En dat alleen maar om via internet een formuliertje in te vullen dat je genoeg hebt gewerkt of bent opgeleid om je vak uit te oefenen.

De prutsers. De zakkenvullers. De incompetente, inefficiënte pennenlikkers. Wat een geld voor zo’n stompzinnig stukkie werk. Godverdomme, wat kan ik me toch verschrikkelijk kwaad maken om dit soort wanprestaties.

En om te bewijzen dat het anders kan bied ik me bij deze aan om het voor kostprijs te doen. Scheelt de verzekerde een hoop geld en dat stroomt allemaal de zwakke economie in dan kan die G20 ook weer naar huis.

Daar kan geen scalpel tegenop, zo scherp snijd dat mes aan alle kanten.

Bpleeg (met weer eens vet de pest in)

Als conservator van het enige digitale museum in Nederland ben ik permanent op zoek naar boeken over de geschiedenis van de psychiatrie.

Die zoektocht vindt voornamelijk plaats op www.boekwinkeltjes.nl. Hier kun je de meest fantastische boeken kopen voor praktisch geen geld. Helaas komt er vrijwel onveranderlijk zo'n 20 à 30% van de aankoopprijs bij voor verzendingskosten maar dat mag de pret niet drukken.
De internetboekwinkeltjes hebben meestal geen fysiek adres. Het zijn virtuele winkeltjes waar de planken zijn vervangen door databases met rijen en kolommen. Wel zo makkelijk zoeken maar de romatiek is ver te zoeken.

Laatst vond ik weer eens een fraai juweeltje op het internet. Het was een verslag van een voordracht van Dr. Herman Simon uit Guterslöh over "De taak van het verplegend personeel bij een actievere behandeling". Deze voordracht is rond 1938 gehouden voor het personeel van het Provinciaal Ziekenhuis nabij Santpoort.
Dat ging over de zogenaamde Actievere Therapie, later genoemd arbeidstherapie. Onder het letterlijke motto "ledigheid is des duivels oorkussen" werden psychiatrische patiënten, of krankzinnigen en zielszieken zoals ze toen nog genoemd werden, bos en veld werden ingestuurd om aan het werk te gaan. Ook in de vrije tijd mocht iedereen wat gaan doen, halma tot muziek en dans.

Kortom, leuk onderwerp en nog van enige importantie ook. Precies wat ik zoek. Ik klik op kopen, vul alle gegevens in en verstuur het digitale formulier. Ik krijg al snel antwoord en tot mijn verbazing zie ik een adres.
Eindelijk, denk ik, een echt boekwinkeltje. Antiquariaat Streppel, Pienemanstraat 60 in de Pijp. Geweldig, een winkeltje waar ik heen kan.
De volgende dag stap in het autootje met de gebroeders Tom&Tom en al snel hebben we het adres gevonden. En voor het eerst sinds jaren zie ik planken met boeken er op. En dozen met boeken, en boeken op de grond, en op stoelen, en op een bureau. Overal boeken.

En de lucht van boeken. Wat ruiken boeken toch lekker. Ruikt u ook wel eens aan een boek? Ik altijd. De lucht is onmiskenbaar. Zeker oude boeken. Hoe boeken ruiken kan ik nauwelijks beschrijven. Het heeft iets gronderigs, maar ook weer niet. Stoffig ook een beetje, maar verder gewoon als boeken. Een unieke lucht, te vergelijken met niks anders.

Het was heerlijk om het weer eens te ervaren. Maar eerlijk is eerlijk, zoeken die ik liever, sneller en efficiënter in de database. Voor de lucht van boeken en het uitsparen van de verzendkosten wacht ik tot het digitale lijstje een fysiek adres heeft. Kan ik even gezellig langsgaan.

Bpleeg.

Handjes boven de dekens...!
Wel eens afgevraagd waar die term vandaan komt...? Ik weet het. Het komt uit de bedverpleging die van begin 1900 tot ruimschoots over de helft van de 20e eeuw voor elk ziektebeeld, somatisch of psychiatrisch, de oplossing was.

Ik schrijf op mijn site Het Oude Gesticht over allerlei aspecten van de psychiatrie in het verleden. Ik haal mijn wijsheid voornamelijk uit oude leerboeken die, globaal, vanaf 1895 in omloop zijn gebracht te beginnen bij Jacob van Deventer. Ik zie een leuk onderwerp in zo'n boek en besluit er een artikel op mijn website aan te wijden.
Na de hydrotherapie was deze week de bedverpleging aan de beurt. Dat gaat wederom een lijvig artikeltje worden.
Voor het eerste deel heb ik een gouwe ouwe uit mijn persoonlijke biebje gepakt, Zielszieken, Zenuwzieken en hun verpleging, van der Loef en Barnhoorn, 3e druk 1936. Het hoofdstuk Bedverpleging (§3) gaat over de plaatsing van de bedden, het opmaken van het bed, voor en nadelen van de bedverpleging, onzindelijkheid en nog nog heel wat meer van die zaken.

En natuurlijk onanie, want dat was een hot item bij de bedverpleging. Ik citeer:

Een groot bezwaar van de bedverpleging is  hierin gelegen, dat de patiënten er toe komen te onaneren. Hiertegen moet zorgvuldig gewaakt worden, want wanneer deze gewoonte eenmaal is aangenomen, kost het meestal zeer groote moeite ze weer af te leeren.
Het dek mag niet te dik en te warm zijn, want daardoor ontstaat prikkeling aan de genitaliën en dit is vaak de eerste oorzaak van manipulaties daar ter plaatse.
Daar ook de genitaliën bij het wasschen der patiënten niet te vergeten, voorkomt men eveneens hinderlijke kriebeling en jeuk. Men zorge er verder voor, dat de patiënten steeds de handen boven de dekens houden. En ten slotte -dit is wel het voornaamste- zorge men hiertoe weer voor geregelde bezigheid, want de verveling drijft vaak alleen reeds tot onanie.

In een ander boek las ik nog een andere verklaring, namelijk dat het strakgespannen beddengoed de "lijder" als een stevige hand zou omspannen en per definitie zou leiden tot een heftige staat van opwinding. Beetje BDSM dus.

Hoe dan ook, ziek zijn was in het verleden niet altijd een straf. Lekker in bad, drooggewreven worden door een zuster, ingepakt worden in dekens en/of beddengoed en dan maar broeien in die schaarsverlichte zaaltjes.

Kom daar nu nog maar eens voor.

Bpleeg.

Wie denkt dat dit stuk over vrouwen gaat heeft het mis. Het gaat namelijk over mannen. De vrouwen blijven aan het einde van dit logje over. En wel hierom:

Mannen als ik zijn aan het verdwijnen in de zorg.

Eerst maar eens even uitleggen wat voor soort man in de zorg ik dan wel ben. Ik ben aan de verpleegkundige (B)opleiding begonnen toen ik 35 jaar oud was. Ik had al 6 serieuze carrières achter de rug in evenveel beroepen bij minstens 80 verschillende werkgevers.
Verder niet onbelangrijk, ik ben een rustige jongen, gezellige bierbuik, gevoel voor humor, al wat ouder, zeker nu we krap 15 jaar verder zijn, en een uiterst gevarieerde maatschappelijke ervaring. Op de opleiding die ik deed was ongeveer de helft van de mannelijke kunne en allemaal rond de 35. Een enkeling wat ouder, een enkeling wat jonger.

Toen ik gedurende mijn opleiding wat zat na te kletsen aan het einde van een avonddienst bleek mijn collega-leerling een gelijkwaardige voorgeschiedenis te hebben als ik. Nadat we daar achter waren gekomen en onze wederzijdse ervaringen hadden uitgewisseld wenden we ons tot onze werkbegeleider en vroegen gekscherend; èn, hoeveel mislukte carrières heb jij gehad voor je de verpleging inging?.
Hij ging er eens even lekker voor zitten en begon te vertellen wat hij allemaal had gedaan. Net zo iets als wij dus, een bonte verzameling banen en baantjes in even zoveel beroepen.

Relaxte peren zijn we, mijn soort mannen. Ouwejongens-krentebrood-types die, in ieder geval in de psychiatrie, een geheel eigen bijdrage leveren aan de zorg.
En die mannen zie ik dus niet meer. Ik zie geen mannelijke leerlingen meer van 30 jaar of ouder behalve een enkele verdwaalde herintreder. Die mannen zijn verdwenen.

De oorzaak is voorlopig onbekend. Ik denk dat het te maken heeft met 2 dingen:
1) Het nieuwe opleidingsstelsel is niet gepast cq interessant voor deze groep
2) De instellingen nemen in steeds mindere mate zelf leerlingen aan waardoor deze groep zich bij de school moet melden. En dat is een hogere drempel dan zoals voorheen gewoon solliciteren voor een baan met een opleiding erbij.

Zoals reeds gesteld aan het begin van dit stukje, de vrouwen blijven over. En dat vinden ze niet leuk want elke keer als ik ergens binnenkom krijg ik te horen dat het toch wel weer leuk is, een dergelijk man er bij tussen al die vrouwen.
Ik heb er geen probleem mee, al die vrouwen om me heen, integendeel. Maar zeker in de psychiatrie is een gezonde verdeling tussen mannen en vrouwen niet onbelangrijk.

Helaas gaan we terug richting Anna Reynvaan en haar tijdgenoten. Voornamelijk vrouwen in de zorg. En behalve een enkele gezellige bierbuik zoals ik vinden we dat toch ongewenst en terug naar vroeger?

Niet dan…?

Bpleeg

Sinds ik in 1996 in de zorg ben gestapt heb ik me meermaals verschrikkelijk geërgerd aan de volgende opvatting:
De oorzaak van het personeelstekort in de zorg is het feit dat het zo goed gaat met de economie. Als het weer wat slechter gaat met de economie krijgen we vanzelf weer personeel.

Ik ga dus geheel en al over mijn nek van deze in mijn ogen volstrekt debiele opvatting die vooral getuigd van een hoge mate aan fatalisme en wanhoop.
De mensen die deze opvatting aanhangen c.q. ventileren zijn zonder uitzondering managers maar helaas ook diverse opleidingsinstituten. Ze kunnen geen mensen vinden en om hun onmacht en gebrek aan kundigheid om ze wel binnen te halen te maskeren komen ze met bovenstaande verklaring.
Even googelen en een eerste bewijs van dit mechanisme is snel gevonden, dit keer toevallig in Zeeland:

Tekort valt lager uit ... Positieve kanttekening is dat de zojuist genoemde tekorten lager uitvallen dan de verwachtingen die vorig jaar zijn gerapporteerd. Het verwachte tekort voor 2011 van verpleegkundig, verzorgend en pedagogisch personeel lag vorig jaar aanzienlijk hoger.. Eén van de oorzaken van het nu lager uitvallende tekort is dat de economie zich minder gunstig heeft ontwikkeld. Hierdoor is er minder concurrentie vanuit andere sectoren en blijft het werken in de zorg- en welzijnsector aantrekkelijk. In Zeeland vinden momenteel verschillende initiatieven plaats om het tekort aan personeel tegen te gaan... (Bron www.zz.nl)

Blijkbaar vinden veel managers en opleidingsinstituten dat werken in de zorg feitelijk niet aantrekkelijk is. Bovendien accepteren ze dat en zijn ook niet van plan om het aantrekkelijker te maken en/of er ook maar enige energie aan te besteden. Of, zeker niet onwaarschijnlijk, ze kunnen het gewoon niet omdat ze incompetent zijn. In plaats daarvan gaan ze zitten wachten tot de economie instort en er zoveel mensen in de WW terecht komen dat ze uit pure wanhoop een baantje in de zorg gaan zoeken. Sterker nog, ze gaan speciale acties op touw zetten om in een dergelijke periode, lees nu, personeel te werven.

Wat een ellende straalt er vanaf zeg. Ik vraag me af wat ze van mij denken dat ik in de zorg ging werken toen het nog goed ging met de economie. Dat kan nooit veel goeds zijn. Mijn nieuwe collega's, wanhopig op zoek naar werk (geld) maar feitelijk ongemotiveerd, moeten straks door mij worden ingewerkt. Dat is een energieverslindende inspanning die je natuurlijk alleen wilt leveren als het een beetje zin heeft.

Ik mag de komende periode mensen gaan inwerken die door ROC's en Hogescholen zijn geworven in advertentiecampagnes die ze hebben opgezet direct nadat de economie was ingestort. Ze zijn er meteen op ingesprongen, als een bok op de haverkist.
Dit is onze kans jongens, nu moeten we al die mensen gaan binnenhalen die eigenlijk iets anders willen gaan doen en veel geld willen verdienen maar door de economische malaise wel een paar jaar in de zorg willen werken. Na al het geld en energie dat we er aan besteed hebben gaan ze er over 2 of 3 jaar weer vandoor als de economie weer aantrekt en er weer poen verdiend kan worden.

Stelletje losers, dat zijn die ROC's en HBO's en de depressieve managers die de zorg bevolken. Ik kan wel janken van dit soort opvattingen.
Ik ben trots op het feit dat ik verpleegkundige ben, maar als je eigen leidinggevende dan van mening is dat mijn vak alleen maar aantrekkijk is als de rest van de wereld economisch op zijn kont ligt wat kan ik dan nog verwachten van die depressieve eikels.
In ieder geval niet dat ze van plan zijn of de mogelijkheid hebben om de problemen in de zorg op te lossen. Stijgen door gebrek aan gewicht is het enige lichtpuntje dat ze zien. De ellende van anderen aanwenden om je eigen shit wat op te leuken.

Jammer dat ik de mogelijkheid niet heb om die sukkels er uit te trappen. En dat zou een hele ramp zijn voor ze want ze kunnen zich dan niet meer tot de zorg wenden om een baantje te scoren in deze economisch slechte tijden.

Bpleeg

Dit weblog is zo nieuw als het maar kan. Het staat er pas sinds vanmiddag op. Het ruikt zelfs nog nieuw. De layout heb ik nog niks aan gedaan, dat is nog even wachten.

Ik ga het hier regelmatig hebben over de psychiatrie. Ik ben verpleegkundige B en werk bij een detacheringsbureau omdat ik ziek ben van de instellingen waar ik voor gewerkt heb.

Incompetent zootje, geloof me. Vergadertijgers en lulijzers, dat is zeker. Maar verstand van de zorg, nee, dat kan niet gezegd worden. En zoals gewoonlijk is de werkvloer daar het slachtoffer van. Te weinig personeel, geen randvoorwaarden, bureaucratie en een kluit managers die uitstekend borrelhapjes kan bestellen maar hoe ze op een afdeling in de zorg de boel aan de gang moeten houden weten ze niet.

Geniet mee met mijn klaagzangen op dit weblog alwaar ik mijn frustraties als "medewerker in de zorg" de komende tijd lekker van me af ga schrijven.

Greetz,
Bpleeg