The best thing that has ever happend to me, I can't afford. Last year I gained two friends, but lost one of them short after. Tonight my luck ran out, because I lost the other.

Een croissant met kaas. Ik was alweer onderweg naar huis om van een goede nachtrust te gaan genieten. Morgen staat er weer een vermoeiende bijeenkomst op het programma. De tijd gaat daar zo langzaam; het lijkt dan wel alsof Escher met zijn hand aan de zandloper zit om het zand oneindig te laten vallen in een korrelige illusie.

Een aanhoudend gevoel.

Toch maar even stoppen bij de pomp om mijn trek te stillen. Zo'n croissant met kaas is eigenlijk nooit een slechte keuze. Oké, het is geen bermuda met ham en honingsaus, maar het is nog altijd beter dan een witte punt met gehakt. Ik ben dan misschien wel een fijnproever, maar zeker geen kieskeur. Ieder moment heeft zo zijn eigen waarde en het ontdekken ervan heeft iets bijzonders. In het volle spectrum van het leven laat ik het een het ander niet uitsluiten. Zo is het dat ik dan bij het uitstappen nog even snel een blik in de binnenspiegel werp. Je weet immers maar nooit wie erg tegen het einde van de avond nog een blik over een door wind en zwaartekracht onderhevig kapsel laat glijden. Een goede voorbereiding is het halve werk. Zo zal nog blijken.

Het is alweer lang geleden dat ik bij deze pomp ben geweest om iets te halen. Een half jaar geleden kwam ik er nog regelmatig. Maar ja, het leven staat niet stil. Gelukkig maar. Een in mijn aanloop korte blik naar binnen laat me herinneren hoe het toen ook alweer was. Mijn geheugen van die tijd, hoe kort ook geleden, krijgt weer vaste vorm. Daar achter de kassa staat nog steeds de jongedame van toen. Niet iedere dag; vanavond weer wel.

Haar lieve uitstraling en vriendelijke houding maken het afrekenen van overprijste producten iets aangenamer. Ze heeft een aantrekkelijkheid over zich die anders toch ook wel opvalt. In haar wang heeft ze een piercing. Niet echt mijn ding, maar het staat haar goed. Daar gaan we. Een vriendelijke begroeting; in het oogcontact ligt de herkenning. Een praatje maken hebben we echter nooit gedaan. Ze is wel altijd erg beleefd tegen me. Ik ben 'meneer'. Zou ze er op een speelse manier iets mee bedoelen? Ik las laatst nog dat mannen de flirts van vrouwen vaak niet herkennen. Ik geloof het graag.

Met een vlotte beweging druk ik de barcode tegen het glas. Zij mag die scannen om me vervolgens nog even te wijzen op de chocolade aanbieding. Bij het betalen schuif ik een briefje van twintig onder het glas door. Voordat ik kan loslaten heeft ze met haar vingers het briefje al klem. In het korte, schuifloze moment van overdracht maken we contact. Onze vingers raken elkaar op een ongebruikelijke wijze: net iets langer dan wanneer het toeval zou zijn. Even was ik beduusd; was het de onverwachte aanraking of was mijn blik blijven hangen op haar versierde nagels? Ik weet het niet, maar hersteld van het moment dacht ik: oh ja, zo ging dat toen.

Iets anders dan een fijne avond en tot ziens kwam er weer niet uit. Daar moet ik toch echt iets aan gaan doen. Waar het aan ligt dat er nooit een praatje wordt gemaakt, weet ik niet precies. Mijn haar zat nog goed, dus de gedachte daaraan blokkeerde in ieder geval niet.

Mijn croissant met kaas smaakte goed. Onderweg besefte ik weer eens hoe mooi het leven kan zijn. Ik kwam net terug van een heerlijke avond bij mijn vriendin. Na bijna een jaar ben ik nog steeds erg verliefd. Ik weet echter niet of ik haar dit bericht gelijk laat lezen; ik had gezegd even een paar dagen niet meer te bloggen.

Nergens zo veel woorden gericht als aan de zinnen van een ander. Het zijn niet de fonetisch gestreelde zinnen in de woorden van een taal, maar het doen en nalaten in gedrag dat ons het leven doet benemen. De commissie en omissie dartelen langs elkaar om al spelend de expressie in ons zicht te onthullen. Boekenkasten vol vertalingen van wat wij denken te zien door onze kennis en kunde. Kennis is wijsheid zullen we maar zeggen. Dat lijkt althans voorlopig zo te zijn.

Hedendaagse wijsheid lijkt zich vooral te centreren rond het ego in onszelf. Met mijn vinger naar voren wijs ik dan ook naar de spiegel. Al ziende mijn reflectie ben ik me onbewust van het nietige mijn persoonlijkheid als analoge vertegenwoordiger eigenlijk voorstelt. Hoe anders is het in de met nullen en enen vergeven wereld van de spinnenzijde. Sociale interactie laat het betere in ons bovenkomen, zo zegt men. Complimenten en vriendelijkheid domineren de elektronische post; communiceren is daar vaak reden om de bereidwilligheid van de ander te bespelen als de snaren van 'August Rush'; schitterend aan het oppervlak, maar in de diepte niet te filmen. In de digitale wereld kunnen we zijn wie we willen, tenzij de ander ons ontdekt natuurlijk. Dan vluchten we in de vergetelheid van pseudoniemen om (on)opgemerkt steeds weer boven te komen drijven.

Het Netwerk-verkeer wordt door sommige goedwilligen nog steeds verheven tot een sollicitatie bij Tefal. Het is maar goed dat glazuur zich niet zo makkelijk laat digitaliseren, want anders krijg je straatbeelden vol mensen met atlantique blauwe ogen.

E-mail is mijns inziens dan ook nog altijd met een streepje.

Was alles nog maar bij het oude. Dan zouden we met onze verzwakte schouders deze crisis niet hoeven dragen. Biblisch literalisme heeft plaats gemaakt voor mondiale plutocratie. Alles weggeven aan de armen, zo staat het ergens geschreven. Lang leven de filosofen. Een goddelijke inspiratie.
 
De psychologie van vandaag is aan mij iets minder besteed.




*Kunikos is de fonetische weergave van κυνικός: Grieks voor 'honds', cynisme in het Latijn. Het oude (filosofische) cynisme ging in tegen verlangens voor bezit, roem en geld. Het moderne (psychologische) cynisme heeft meer betrekking op het wantrouwen in de goedheid van de mens.

Dinsdagavond, zo rond een uur of acht, zat ik aan mijn bureau. Half luisterend naar de tv schuin achter mij en lichtelijk verdiept in een boek dat ik voor mij had liggen; een avond waarvan ik er al vele had meegemaakt.

De Wereld Draait Door met Matthijs van Nieuwkerk was op. Tijdens het lezen vaak omkijkend bij interessant klinkende gesprekken om maar niets te moeten missen van hetgeen zich op tv afspeelt.

Matthijs is in gesprek met Eric Vloeimans. Een Nederlands jazztrompettist. Samen met gitarist Anton Goudsmit en pianist Harmen Fraanje vormt hij het trio Fugimundi. Ze spelen een minuutje 'Fatima' van hun nieuwe cd 'Live at Yoshi's'. De tekst bij de cd is geschreven door Martin Bril.

"Het zijn dagen waarin we veel aan Martin denken", zei Matthijs tegen Eric. Achter hem op het grote scherm een foto van Martin met pet. Ik schrok. Uit het gegeven leidde ik af dat Martin Bril was overleden. Was ik zo slecht op de hoogte van het laatste nieuws dat dit slechte nieuws mij mogelijk was ontgaan?

Martin Bril, bekend van zijn columns, boeken en tv-optredens, heeft natuurlijk een eigen pagina op Wikipedia. Snel zoekend naar een datum achter 21 oktober 1959, zijn geboortedatum, trof ik geen tweede aan. Het schrijven had de schrijver nog niet ingehaald - zo dacht ik -, want anders had ik er wel wat meer over gehoord.

Eergisteren was een lange dag waarop ik uitblonk in afwezigheid. Redelijk druk en buiten bereik van de media. Gisterenochtend, donderdag, las ik nietsvermoedend de krant om te vernemen dat waar ik dinsdag nog aan kon ontkomen, nu toch werkelijkheid was geworden.  

Martin Bril is 49 jaar geworden. Ik kende hem niet zo goed, maar voelde me vaak bij de kraag gegrepen om zijn aanwezigheid op tv te aanschouwen. De wereld draait nu door; had ik maar eerder mijn interesse voor hem geuit. Nu, achteraf, is het te laat. Vol bewondering ga ik kijken naar het verleden; mijn inspiratie voor de toekomst.