Tijd weer voor een blogje. Maar waarover zal ik het eens hebben? Voor de verandering maar een niet over politiek, het koningshuis of Marco Borsato. Maar ja… waarover dan?

 

Vet Zalmpje

De politiek overslaan lijkt mij een goed idee nadat Wouter Bos de bonus voor ABN-AMRO topman  Zalm‘erg bescheiden’ vindt.  De maximaal anderhalf miljoen euro die hij, boven zijn salaris, kan opstrijken zijn de laagste van de hele bankensector volgens Bos. Wow. Een riant salaris verdienen om een bedrijf winstgevend te maken en daar nog eens een bonus bovenop als het lukt. Doe mij ook zo’n job zeg. Aanbiedingen welkom en stuur gerust een e-mail. Al denk ik dat er wel meer mensen zijn die zo’n baantje willen. Rare toestand ook, want werkt niet iedere werknemer om het bedrijf winstgevend te maken? Naast de belachelijke bonus, want waarom belonen waar je voor aangenomen bent, vind ik zijn jaarsalaris van 750.000 euro ook wel wat hoog voor iemand die zich niet echt in het klotsende okselzweet hoeft te werken. Zoals bijvoorbeeld de mensen die in de zorg werken of ‘gewoon’ zwaar werk verrichten wel doen.

 

Lekker werken
De AOW toestanden zijn ook te belachelijk om over te schrijven. Lekker twee jaar door werken wordt bedacht door iedereen met werk en inkomen a la ons vette visje Zalm. Ja, zo kan ik het ook. Met chauffeur, mensen die je ‘ondersteunen’ en adviseurs om je eigen grijze cellen niet te hoeven overbelasten kan ik ook nog gemakkelijk jaren mee.

 

Ga toch vliegen
Over de koningin en haar familie wil ik het helemaal niet hebben. Ik kan niets met iemand die met droge ogen over offers en bezuinigen praat terwijl ze, als een van de rijkste vrouwen van de wereld, ongeveer de enige in Nederland die er dit jaar geld bij krijgt. En haar onderdanen maar bezuinigen en afknijpen. En waarom reizen zoon en schoondochter geen toeristenklasse en laten ze een vakantiehuisje bouwen in Spanje aan zee?

 

Failliet

Marco Borsato sla ik echt over. Net als vele anderen is hij dit jaar failliet gegaan met dit verschil dat zijn appeltje voor de dorst een behoorlijke fruitmand is terwijl het bij de andere faillissementen echt op is.

 

Weer het weer
Ok, dan schrijf ik deze keer toch maar weer niets. Of ik moet het weer hebben over het weer. Daarover kunnen we praten zonder een zwarte piet aan te wijzen voor regen of storm. Of droogte of hitte. O nee! Ook daar zijn al commissies voor.

 

 

Woopie. Vanaf volgend jaar kunnen we allemaal aan de ‘witte werkster’. Kan iedereen eindelijk zijn of haar zwartwerkende hulp de deur uitzetten. Staatssecretaris Jan Kees de Jager maakt het allemaal mogelijk door schoonmaakwerk onder een verlaagd btw-tarief te laten vallen. Kijk, dat zet nou eens zoden aan de dijk.

 

Ik herinner me nog dat een paar jaar geleden de kapperstarieven drastisch omlaag zouden gaan door ook zo’n verlaging van het btw-tarief. Volgens mij was er toen ook een achterliggende gedachte dat door die verlaging méér mensen van de zwartknippende thuiskapper af zouden stappen.

Nou zoek ik al jaren naar een kapper met verlaagde tarieven en omdat ik die niet kan vinden laat ik ten einde raad zo nu en dan mijn hoofd maar knippen voor een behoorlijk fors bedrag.

Met dat schoonmaakwerk gaat dat precies hetzelfde. Het zal echt niet gebeuren dat de tarieven zo omlaag gaan dat mensen massaal aan de witte werkster gaan. Bovendien, die moeten er dan wel zijn en geloof me, een verlaging van het btw-tarief stimuleert niemand aan de onderkant van de markt om werk als hulp te zoeken. Als werknemer houd je er namelijk niet meer aan over dan je nu al zou doen. Die verlaging van btw heeft geen invloed op het te verdienen salaris.

Hulpen vragen al snel 10 tot 15 euro per uur. Netto. Gaan we er vanuit dat het minimumloon rond de 8 a 9 euro bruto ligt dan vraag ik me in alle gemoedsrust af in welke wereld de staatssecretaris woont.

 

Nee, helaas. Dit plan is leuk bedacht, maar volkomen irreeël. Net als veel plannen van het kabinet. Dus lieve mensen, hoop niet te veel op een stort- en overvloed aan huishoudelijke hulpen volgend jaar. De enige garantie op hulp in de huishouding is in je eigen huis zelf je handen uit de mouwen steken. In de wetenschap dat het tegen verlaagd btw-tarief is. Dat scheelt!

Michael Jackson is dood. Wow. Vijftig jaar en een hartstilstand. Volgens de berichten althans. Triest dat een leven zo jong moet eindigen. Alle leven dat zo jong moet eindigen. Maar wat is dat toch dat als je dood bent alles wat je fout hebt gedaan, alles dat er mis is gegaan, ineens vergeven en vergeten blijkt.

 

Huilende fans, krantenkoppen die schreeuwen dat de koning dood is. En hij wilde nog wel net op 13 juli zijn comeback maken. O, wat erg. Wat missen we nu allemaal wel niet. Wat een gemis voor de muziek bla bla bla.

Ik kan me de kritische vragen van de pers herinneren toen MJ zijn comeback aankondigde. De verhalen over zijn neus, huis, haar, zuurstoftank, vermeend of niet vermeend kindermisbruik en noem maar op. Ik denk dat MJ redelijk kansloos aan zijn comeback zou zijn begonnen. Hij zou in ieder geval heel hard hebben moeten werken om al die critici de mond te snoeren. En nu is hij dood en wordt hij bejubeld en gezien als sneu figuur die pech had in zijn leven en waar wat dingetjes mee zijn misgegaan.

 

Van de doden niets dan goeds, wordt gezegd. En dat is helemaal terecht. Want wie dood is kan nooit meer iets goed doen, of kwaad. Ik vind het jammer voor zijn echte fans die hem al die jaren wel hebben gesteund, maar de krokodillentranen van mensen die hem de afgelopen jaren verguisden kunnen wat mij betreft gedroogd.

Zijn platenverkoop zat behoorlijk in het slop. Ik voorspel vanaf vandaag een enorme stijging.

Alsof je eerst dood moet gaan om mensen weer te laten beseffen hoe goed, aardig, lief, vakkundig, getalenteerd etc. je toch wel was.

 

Dood geeft brood. Helaas niet meer voor degene wiens brood het had moeten zijn.

Ben ik fan van MJ? Niet echt. Niet meer nu dan gisteren, toen hij nog leefde. Maar heel veel mensen zijn nu ineens weer helemaal into MJ. Opstaan uit de dood zou heel lucratief zijn voor hem zijn. Wat een fanastische comeback zou hij nu maken op de 13^e juli.  Een nieuwe ‘Thriller’. Helaas. MJ’s hart ‘beat it’ no more. Let his stardom begin.

Ik hoef niet te citeren wat onze JP deze week allemaal in de diverse media heeft geroepen. Samengevat komt het erop neer dat hij niet de waarheid heeft gesproken over de brand in het Catshuis.

 

Mooi. Hier hebben we de christelijke moraal te pakken. Het vingertje van JP zwaaide nogal op en neer toen hij, in een grijs verleden, sprak over ‘normen en waarden’, wat overigens waarden en normen zouden moeten zijn, maar dat terzijde.

Uit al die uitlatingen kan ik uiteindelijk maar één conclusie trekken over de normen en waarden van Balkenende: they suck.

Als onze premier glashard liegt wat geeft dat dan voor voorbeeld voor de rest van Nederland. De kiezers die onze leugenbalkenende op zijn troontje hebben geholpen.

Laat JP maar eens gaan praten in Rhenen met zijn zo mogelijk nog christelijker vriendjes van de SGP over het verschrikkelijke bloot lopen van de naturistenvereniging.

Kan een gesprek worden als volgt:

 

JP: “Mijn beste Van Leeuwen, u heeft groot gelijk dat bloot niet mag. Dat staat immers in de Bijbel. Poot stijf houden hoor!”

VL: “Ja, JP, bedankt voor uw support. In de Bijbel staat namelijk ook iets over oneerlijk zijn, liegen en bedriegen. Het zou dus oneerlijk zijn om de Bijbel niet te volgen.”

JP: “Liegen en bedriegen in de Bijbel? Waar dan?”

VL: “Misschien is het allemaal wel een leugen. Waar blijven we dan met ons vingertje tegen het vermaledijde bloot?”

JP: “Ja. Ik roep het al jaren, we moeten de normen en de waarden wel hoog houden in dit land, anders zakken we behoorlijk af met onze moraal.”

VL: “Wat u zegt, JP. Maar ik ga gelijk dat van dat liegen en bedriegen eens opzoeken. Misschien staat het er wel niet en dan is uw eer gered.”

JP: “Dat zou wel fijn zijn. Succes ermee.”

Bloot is vies, eng en verboden. Althans, volgens de SGP. De partij is bang en geschokt door de plannen van de Naturisten Federatie Nederland om op 4 september in Ouwehands Dierenpark een ledendag te houden.

 

SGP-fractievoorzitter Piet van Leeuwen wijst op grond van de Bijbel naturisme af. In De Pers beweert Van Leeuwen over naturisme:  “Bloot zijn is zondig en kleren zijn bedoeld om schaamte te bedekken. Adam en Eva kregen niet voor niets kleren van God om hun naaktheid te bedekken.”

En hier zakt dus mijn broek van af.  Wie is Van Leeuwen eigenlijk dat hij zijn eigen veronderstelling over de rest van de mensheid probeert heen te sauzen. Weet hij eigenlijk wel wat naturisme is? Weet hij wel het er naturisten juist om te doen is respect voor elkaar, de natuur en de wereld uit te dragen. Weet Van Leeuwen met zijn Christelijke vingertje wel dat naturisme wel bloot is, maar niets heeft te maken met respectloos zondigen en schaamte te hebben voor het lijf. Dat lijf dat immers, zo staat ook in de Bijbel, door God geschapen is.

Bah. Ik word een beetje triest van dit soort bekrompen gedachten. Adam en Eva? Tja…. God die kleren heeft uitgedeeld om schaamte te bedekken? Nou….Het is maar net wat je zelf wilt geloven. En geloof is heel persoonlijk, niet dan?

Waarom let Van Leeuwen niet op zaken die wel wezenlijk de samenleving schaden. Vandalisme, moord, overval, roof. Ik heb nog nooit gehoord dat een naturist een moord pleegde. Of een gewapende roofoverval uitvoerde. En ga eens een kijkje nemen op een naturistencamping: geen rommel, prettige sfeer, respect voor elkaar. Daar kan menige ‘feestcamping’ met aangeklede drankorgels en overlast tot in de wijde omgeving nog een puntje aan zuigen. Om het ook maar eens zwart wit te stellen.

 

Ik hoop voor de NFN dat er op 4 september heel veel mensen naar Ouwehands Dierenpark komen.  Mensen die niet bang zijn voor bloot en het daarom ook niet bloter maken dan het is. Mensen die willen genieten van het dierenpark op een manier zoals God het vast bedoelde: respectvol. En of dat niet aangekleed kan? Natuurlijk wel. Maar wie is Van Leeuwen om mensen te verbieden dat bloot te willen doen? Laat hij zelf in zwembroek onder de douche gaan staan en verder zich niet bemoeien met dingen waar niemand last van heeft. Want wie het niet prettig vindt die gaat toch gewoon niet? Nou dan.

Vraagje op internet: kan ik Twitter gebruiken als zakelijke mogelijkheid om meer werk te krijgen?
Ik las de vraag en voegde er in gedachten al die andere netwerken aan toe. Linkedin, Facebook, Mindz, blogs, allemaal virtuele netwerken bedoeld om er fysiek wat mee 'te kunnen'. Maar kunnen we er ook iets mee?
Kijk ik op Hyves dan zie ik mensen met honderden vrienden.

Op Linkedin lijkt het wel een wedstrijd 'wie heeft de meeste contacten'.
Facebook is een mix tussen Hyves en Twitter met als centrale vraag: 'waar ben je mee bezig'. Dat je vrienden dat leuk vinden staat buiten kijf. Dat het voor jezelf leuk is om mee te doen ook. Maar is het inderdaad interessant voor mensen waarmee je zaken doet of wilt doen?

Is Twitter een mogelijkheid om meer werk te krijgen? Is aansluiting bij elk virtueel netwerk een kans op een leuke klus?
Ik weet het niet. Mensen zien wie je bent, wat je doet, kunt en kan. En vooral wie je kent. Voraal virtueel kent. Maar levert het iets op? Of verbergen al die netwerken toch een geheim om meer te kunen werken? Deze vraag stelde ik ook op die andere netwerken. Dus wie het weet mag het zeggen en wie het zegt kan het weten. Toch?

 

 

Wachten waarop?

Achter elkaar in een rij

Een groter besef

Meer weten, meer leven

Leef je leven wanneer je leeft

 

Tijd

Gaat voorbij

Komt niet terug

Denk aan de toekomst

Die komt zo vlug!

Ritselende bomen, aarzelende zon

wolken die twijfelen of ze wel of niet hun druppels laten vallen.
Dreiging in de verte, warmte dichterbij.

Valt de beslissing vandaag nog of trekt de bui toch voorbij?

De eerste druppel valt, de zon vecht terug.

Ze zwaaide nog even met haar dunne armpje en ik had een brok in mijn keel toen ik de deur dicht deed. Daar zit je dan. 87 jaar. Een leven geleefd, kinderen gebaard, een huwelijk achter de rug. Zelfstandig, ijverig, ad rem. Gereduceerd tot een hoopje mens dat moet wachten tot iemand tijd heeft om haar uit bed te halen. Heel alleen tussen vele anderen.

 

Onlangs was ik in een ‘bejaarden’ centrum. Wat een vreselijk woord, wat een vreselijk oord. Dat is niet omdat het verplegend personeel vreselijk is, en ook niet omdat het er somber is. Nee, het  leek wel op een kleurige basisschool. Ik vond het er zo vreselijk omdat mensen de laatste jaren van hun leven doorbrengen op een manier die we ons niet willen voorstellen als we jonger zijn.

 

In de recreatiezaal staan tafels en (rol)stoelen. De ouderen zitten naast elkaar, kijken wat voor zich uit en proberen nog iets van hun dag te maken. Privacy is er niet. Tijd voor persoonlijke aandacht al helemaal niet. Met een beetje geluk wordt je op tijd naar het toilet gebracht. Kun je nog een beetje uit de voeten dan probeer je zo goed mogelijk om jezelf te bedruipen. Op meerdere bewoners is één verzorgende om hun wel en wee in de gaten te houden. Even wachten mevrouw, u bent zo aan de beurt.

De tijd draait doelloos door, slechts onderbroken door een maaltijd die ze zelf vroeger nooit klaar gemaakt zou hebben. En nu maar hopen dat je het ook eten kunt!

 

Onze regering is in jubelstemming: er komen steeds meer cellen leeg. Hoera. Dat betekent dat er minder criminaliteit is. Er worden minder mensen beroofd en veel minder vermoord. Onze maatschappij doet het goed! Welke kranten lezen zij en in welke maatschappij wonen ze? Onze volksvertegenwoordiging zit op een eiland en vertegenwoordigd een heel ander volk. 

Maar we kunnen wat met die cellen doen want ze zijn leeg en heel aantrekkelijk: privé-cel met tv, wastafel en toilet en de hele dag door verzorging en aandacht. Wat wil je nog meer. Ok, je bent crimineel dus de deur moet dicht maar ja, je moet toch een beetje lijden wanneer je iemand hebt vermoord of beroofd.

Ook Somalische piraten vinden onze cellen wel lekker: een op één verzorging, smakelijk eten waarbij rekening wordt gehouden met ieders voorkeuren want je mag de gevangenen niet ontrieven.

 

Waarom gebruiken we onze cellen niet anders. Om onze ouderen een verzorgde oude dag te geven mogen ze in een cel. Die geven we allemaal een leuk kleurtje en natuurlijk blijven de deuren gewoon open. Per bewoner ontfermt één verzorger zich over het wel en wee van de oudere. De maaltijden worden gebracht én de bewoner wordt erbij geholpen. Net als bij het wassen, aankleden en toiletbezoek. Op een leuke tijd, zeg tien uur ’s morgens, komen bewoners en verzorgers bij elkaar in de recreatiezaal waar een gezellig programma iedereen door de dag helpt.

 

De gevangenen en Somalische piraten dumpen we dan in de verzorgingstehuizen. Daar laten we hen doelloos op bed liggen totdat iemand tijd heeft voor verzorging. Overdag zetten we ze allemaal bij elkaar aan een lange tafel waar ze in stilte mogen wachten tot het weer avond is en ze naar bed gaan. Overdag niet zeuren, want er is natuurlijk maar één verzorger voor heel veel gevangenen.

Wat zou het mooi zijn. Een privékamer met één op één verzorging voor iedereen die heel hard heeft gewerkt, zich in heeft gezet voor ons land, kinderen gebaard en een leven heeft geleefd. Met al die nutteloze cellen hebben we dat potentieel. Jan des Bouvrie: er is werk aan de winkel!

Het moet toch niet zotter worden in dit land. Ik las dat het CDA een verplichte test voor honden wil om zo het aantal bijtincidenten te verminderen. Dat is nodig, oppert Tweede Kamerlid Henk Jan Ormel, omdat de meeste honden, die agressief gedrag vertonen, niet als zodanig zijn geboren, maar zo zijn geworden door onkunde of moedwil van de houder van het dier. Iedere hond, zelfs een dwergpincher, kan agressief gedrag vertonen en een gevaar voor de omgeving vormen."

Kleine happertjes
Natuurlijk begrijp ik het wel. Er zijn best veel bijtincidenten en daar moet wat aan gebeuren. Maar om nou elke hond met een schofthoogte van 40 centimeter en meer te laten testen? Want waarom dan die kleintjes niet. Hij zegt het zelf: ” Iedere hond, zelfs een dwergpincher, kan agressief gedrag vertonen en een gevaar voor de omgeving vormen."
Maar als het voornamelijk ligt aan de opvoeding, onkunde of moedwil van de eigenaar van het dier, waarom laten we dan niet alle potentiële hondeneigenaren een test doen voordat hij of zij een hond neemt.
Levert ook nog veel voordelen op voor de hond: minder ‘boomachterlatingen’ en ook zouden er veel minder honden een kwijnend bestaan leiden omdat ze de hele dag alleen zitten.

Agressietest
Er zijn nog andere testen denkbaar. Wat dachten jullie van een test van kinderen? Elke 2 tot en met 17-jarige moet een verplichte toets afleggen om te kijken in hoeverre er agressief, destructief of zelfs dodelijk gedrag aanwezig is. Vorige week immers ging een groepje jongeren in winkelcentrum Zuidplein door het lint en zij hebben geen andere middelen tot hun beschikking dan vijf keer een kogel op een andere jongere afvuren. Ook zij zijn een gevaar voor de omgeving.
Ik denk dat Henk Jan Ormel zal zeggen: “Die agressieve kinderen zijn niet zo geboren maar zo geworden door onkunde of moedwil van de ouder(s).
Klinkt dit hard? Nee hoor. Een baby wordt immers geboren met simpele behoeften: eten en liefde. De rest komt later. Is dan alles altijd de schuld van de eigenaar van het dier of de ouder? Absoluut niet. Net zoals bepaalde honden van nature agressiever zijn zullen er ook kinderen zijn die van nature moeilijker en lastiger zijn. Daar helpt geen moedertje lief aan. Maar daar moet je wel aandacht aan besteden. Want ondertussen is bewezen dat opvoeding absoluut invloed heeft op het gedrag van kinderen. Als jij als ouder een ernstig kort lontje hebt zul je je kind ook niet leren dat je niet altijd overal agressief op hoeft te reageren.
Dus ook een verplichte test voor aanstaande ouders. Want iedereen mag gewoon kinderen krijgen, ongeacht je situatie, achtergrond of wat dan ook.

Bospepperspray
Kortom, er is nog veel werk aan de winkel voor het Tweede Kamerlid. Test voor honden, test voor hondeneigenaren, test voor kinderen en test voor aanstaande ouders.
Maar ik weet nog wel een test. De ‘sociaal’ test. Die is voor iedereen. Want als ik op tv een reportage zie over een boswachter die gewapend met pepperspray en dienstpistool zijn werk moet doen ‘omdat de mensen tegenwoordig zo agressief reageren’, dan moet het toch niet zotter worden in dit land.

Vorige week is in Rotterdam op klaarlichte dag een 8-jarig meisje verkracht. Op weg van school naar huis meende een idioot dat hij het kind wel kon beroven van haar onschuld en vertrouwen in de mensheid. En dan mag ze nog van geluk spreken dat ze er levend vanaf is gekomen.

Dit meisje heeft wel levenslang, want zo’n ervaring vergeet je je hele leven niet meer. De idioot die dit op zijn geweten heeft zal er absoluut niet over nagedacht hebben toen hij de lokroep van zijn gestoorde brein volgde.
Arm meisje. Want ook al wordt de dader gepakt , de straf zal nooit hoog genoeg zijn om de daad ongedaan te maken.

Ik bezocht onlangs een goede vriend in het ziekenhuis. Op weg van een bezoek naar huis is hij door twee mannen beroofd en neergestoken. Twee gestoorde mannen vonden dat de fiets waarop hij reed eigenlijk meer voor hen bestemd was. Na een kort gevecht waarbij hij op de grond viel en een trap tegen zijn oog kreeg stak een van de twee mannen hem neer. Twee keer! In eerste instantie dacht mijn vriend dat hij twee trappen tegen zijn rug kreeg. Hij is zelfs nog naar de EHBO gelopen om de wonden in zijn gezicht te laten verzorgen.
Daar bleek dat hij twee messteken in zijn long en ribben had. Om een lang verhaal kort te maken. Het werd een crisissituatie want hij verloor inwendig en uitwendig veel bloed.
En dan mag hij nu nog van geluk spreken dat hij het er levend vanaf heeft gebracht. Maar de twee daders beroofden hem niet alleen van zijn fiets maar ook van een doodnormale gedachte: dat je ’s avonds gewoon over straat kunt om naar huis te gaan.
Arme vriend, Want ook al worden de daders gepakt, de straf zal nooit hoog genoeg zijn om de daad ongedaan te maken.

Ik hoorde dat er in een bepaalde wijk in een stad een golf brutale inbraken was. Er wordt aangebeld en als je open doet lopen gewapende mannen zo je huis binnen, slaan je neer en beroven je van geld, pasjes en andere dingen die ze toevallig zien liggen. Dan mag je van geluk spreken als je het er levend afbrengt. Je wordt niet alleen beroofd van je spullen, maar ook van de spontaniteit om een deur open te doen als er wordt aangebeld.
Arme mensen. Want ook al worden de daders gepakt, de straf zal nooit hoog genoeg zijn om de daad ongedaan te maken.

Dit soort mensen beroofd je van je gevoel van veiligheid. Het wordt steeds brutaler en gewelddadiger. Ik word dan ook helemaal rood en paars als ik onze nieuwe bewindslieden hoor praten over de kentering in de samenleving. Abortus mag niet want dat is een leven doden. Ga toch weg. Gebruik dat woord ‘respect’ toch niet te pas en te onpas. Respect voor het ongeboren leven? Prima, maar hoe zit het met respect voor het geboren leven.
En die daders maar piepen dat ze met respect behandeld willen worden. Dat ze toch vooral menswaardig opgesloten moeten worden. Dat ze in ieder geval voorbereid moeten worden op terugkeer naar de maatschappij.

Sorry, maar ik mis nog een onderdeel in dit ‘respect’ verhaal: respect voor het slachtoffer. Want hun verkrachting, moordaanslag en beroving vind ik nou niet bepaald humaan en respectvol. Respect, beste regering, uh….Voor wie?….

Vorige week las ik in de krant dat het restaurant, waar geen kinderen onder de 12 mogen komen, een groot succes is. “Die rondrennende kleuters en gillende kinderen storen als je lekker romantisch zit te eten.”

Daar heb ik even over nagedacht: romantisch eten doe je volgens mij niet om 4 uur ’s middags. Welke ouders nemen hun baby, kleuters en peuters na 8 uur ’s avonds nog mee naar een restaurant? En waar eet je dan als je zoveel schreeuwende kinderen ziet? Een fastfoodrestaurant? ‘Wat onvriendelijk’ luidde het ene commentaar. ‘Eindelijk rust’, meende een ander. Ik begreep de commotie niet en had er geen oordeel over. Tot deze week.

Al een poos stond een afspraak in de planning met een bevriende zakenrelatie. Door tijdgebrek stelden we de afspraak steeds maar uit maar uiteindelijk vonden we toch een gaatje. En om vriendschap en zaken te combineren zouden we samen een hapje gaan eten.
We kozen een normaal, doorsnee, geen romantisch en geen fastfood, restaurant. Simpel en gezellig. Dachten we.

Niet rookvrij
Helaas is in Nederland de horeca nog niet rookvrij. Ongelofelijk. Want in een land als Italie, waar je bijna worden geboren met een sigaret in je mond, kun je overal naar binnen zonder te verstikken in iemand anders rook.
Er werd dus vrolijk gepaft in het restaurant en het ‘rookvrije’ gedeelte, bestaand uit twee tafeltjes, vrolijk gesitueerd naast de toiletten,was al vol. Helaas heeft rook de irritante gewoonte NIET te blijven hangen rond het hoofd van de paffer.
Nee. Ik ben niet van de anti rook lobby. Ieder moet maar doen wat hij wil. En ja, ik heb zelf gerookt, en behoorlijk ook, maar met de inzichten van tegenwoordig kun je toch niet met droge ogen beweren dat een ander er geen last van kan hebben.
Maar goed. Buiten dat we het idee kregen in een barbecuerestaurant te zitten liepen er tussen alle tafeltjes door ook nog een paar kinderen. Aan elke tafel bleven ze staan om de mensen irritant lastig te vallen. Ze struikelden, trokken een vaasje van tafel en een jongetje van vier keek met een snotkoker het eten van je bord.
De ouders hadden het ondertussen prima naar hun zin. Vier volwassenen, druk in gesprek met elkaar, hadden even geen oog voor hun kroost.

Grillen
Het snotkokertje verscheen aan ons tafeltje en ik stuurde hem weg. Sorry, maar met een rokerige biefstuk hoef ik niet ook nog eens een groene sliert naast mijn bord te zien.
Snotkokertje ging niet en ik vroeg aan het groepje ouders of ze hun kind bij zich wilde houden.
Alsof ik vroeg om hem te grillen, zo reageerde de vader op mijn toch zo normale vraag. “Hij heeft ook recht om hier te lopen”, brieste hij verontwaardigd. “Hij is klaar met eten en moet toch iets te doen hebben.”

Dan haak ik af. Want ik heb ook kinderen en de vriend met wie ik was ook. Maar wij hebben die van ons geleerd om te blijven zitten aan tafel. We brachten kleurtjes en boekjes mee om ze zoet te houden, we hebben ze bijgebracht dat ze andere mensen niet mogen lastigvallen.
Kinderen zijn geen godjes. Kinderen moeten gewoon leren wat wel en wat niet mag. Want die kinderen groeien op en denken dat alles is toegestaan. Hier ontstond voor onze ogen een nieuwe groep ‘verveel’ jongeren die later denken dat ze alles mogen en overal aan mogen komen.

We waren blij dat we buiten waren, de frisse lucht in, ver weg van rook en gillende kinderen. En met een ervaring als deze begrijpen we nu wel waarom dat rook- en kindvrije restaurant een succes is. Onvriendelijk? Voor wie?

In Nederland mag zo ongeveer iedere groep of groepering een partij oprichten. De kranten staan bol van het laatste misstandje op partijgebied: een partij voor pedofielen. Lijkt me een prima idee.

Beste partij. Ga gewoon lekker de Tweede Kamer in, zorg dat je een beetje aan de macht komt. Win zieltjes bij iedereen die jouw partijgedachte uitdraagt. Ronsel vast de zieltjes van de slachtoffers zodat je in ieder geval GROOT wordt. En schuif aan in de rij belachelijke ontwikkelingen in Nederland.

Jullie zijn in goed gezelschap. In de regering zitten immers mensen die bedacht hebben dat je, als je maar geen gebruik maakt van de medische voorzieningen, lekker geld terugkrijgt.
Oooo, daar hou je me toch een partij geld aan over: er zijn immers heel veel mensen met een chronische ziekte die het zich helaas niet kunnen veroorloven om NIET naar een dokter te gaan. Hoewel, het zou de regering weer heel veel opleveren als ze inderdaad geen gebruik meer maken van de voorzieningen. Dan gaan er in ieder geval een heleboel vanzelf dood. Mijn eigen echtgenoot ook trouwens. Hij heeft diabetes en is verplicht om 4 keer per dag insuline te spuiten. Ik zal hem er toch eens op aanspreken dat wij maar steeds niet die 250 euro per jaar terugkrijgen!

Er is nog meer goed gezelschap. Onlangs is een gevluchte TBS-er veroordeeld omdat hij een oude man heeft doodgeslagen terwijl hij ‘vrij’ was. Hij heeft weer TBS gekregen maar volgens zijn advocaat ligt het aan de klinieken als de TBS mislukt. De advocaat beweerde met droge ogen op tv: “De mensen moeten wel gemotiveerd worden anders kan die behandeling nou eenmaal niet slagen. Het ligt aan de behandelaars als de patiënten die motivatie niet zien. Dat is ook het geval met mijn cliënt.”
OK, dan mag het volgende slachtoffer van zijn cliënt gewoon zijn eigen vrouw of moeder zijn. Dan heeft hij er vast geen moeite mee want ja, de dader was nou eenmaal niet gemotiveerd om behandeld te worden.

Nog meer goed gezelschap: politici die menen dat lang en duur betaalde verworvenheden moeten worden ingeleverd: AOW, prepensioen en VUT. Daarvoor in de plaats stellen ze dan een onmogelijke levensloopregeling. Ga toch weg. Voordat die regeling werd ingevoerd was al bekend dat het een draak is.

Kortom, beste partij voor de Pedofielen, jullie zijn in prima gezelschap. Het lijkt wel of het gewone boerenverstand op straat ligt. Macht maakt blind en eenmaal aan de macht is het vooral eigenbelang wat regeert. Hoe kan het ook anders met al die compromissen die gesloten moeten worden om maar aan de macht te kunnen blijven.

Maar er gloort hoop. Want wat als al het boerenverstand nou ook eens een partij opricht: de Partij Voor Normaal Gedrag In Nederland. De PVNGIN.
Daarin zitten mensen die ondermeer vinden dat:
• onnodige belastinguitgaven voor van te voren tot mislukking gedoemde projecten voorkomen moeten worden (HSL, Betuwelijn).
• een niet meewerkende TBS’er gewoon niet de straat op mag.
• iemand, die zijn leven lang betaalde voor AOW, deze ook moet krijgen.
• de ziektekosten beheerst moeten worden maar de chronisch zieken er niet om gevraagd hebben ziek te worden.
• kinderen beschermd moeten worden tegen volwassenen die ‘heel erg veel van ze houden.’
• dat er regels moeten zijn, die weten dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken maar wel dat je gewoon je verstand moet gebruiken als je regels vast stelt.
• als je met zoveel mensen in zo’n klein landje leeft dat je dan gewoon een beetje rekening houdt met elkaar.


Daarin zitten mensen zoals ik ze in mijn omgeving gelukkig nog vaak zie. Maar waarom zien we die mensen nou toch nooit in de politiek…..
Kom maar op met die PVNGIN.

Een bekende reclame van vroeger: je gaat op vakantie, neemt een pak Biotex mee en al je vakantiewas wordt gedaan. Dat waren nog eens makkelijke vakanties. Toch? 
Het makkelijke van 'vroeger' was dat je naar een speciale tentenwinkel ging en daar je tent ging kopen. Groot feest. DE TENT. Je had keuze uit een drietal modellen. Klein, groter en grootst. Loodzwaar tentdoek, op te zetten met nog zwaardere stokken. Dat vergde de eerste vakantiedag al heel wat van vaders- en moeders rug. En hun vakantiehumeur.

Luchtbed en matras
De rest van de vakantieoutfit bestond toen alleen maar uit de essentiële zaken die een mens op vakantie nodig heeft: slaapzakken, verkrijgbaar in de modellen dun of dik; luchtbedden of gewoon schuimmatrasjes (afhankelijk van het budget) en eet- en kook benodigdheden. Vier pannetjes, verkrijgbaar in de uitvoering zwaar of zwaarder, plastic borden, verkrijgbaar in twee te gekke vakantiekleuren en plastic bekers. En de baby? Die ging gewoon in de box of op een dekentje tussen vier op z'n kant gezette stoelen. Stukje vitrage eroverheen en klaar.

Huishoudklos
Moeder was nog steeds de huishoudklos. Koken stond gewoon elke dag op de agenda en ditmaal niet met de luxe van thuis, nee… er werd gekookt op het handige, maar zeer wiebelige kooktoestelletje. En dan het liefst die met twee-pitten. Uiteraard moest moeder natuurlijk ook dagelijks de tent vegen met, jawel, een ouderwetse stoffer en blik. Niks handy-lichtmetalen-inklapbaar en snoerloos stofzuigertje, op de knietjes mevrouw.
Natuurlijk mag je bij al die activiteiten het vakantiewasje niet vergeten maar dat was in ieder geval eenvoudig. Moeder had immers Pak Biotex mee. Dat weekte de vlekken vanzelf los.

Soorten en maten
Mag het kamperen zelf dan veel gemakkelijker zijn geworden, de aanschaf van de spullen is dat niet. Zijn jullie recent nog in een campingwinkel geweest? Zo ja, dan weet je dat er zevenhonderd negen en vijftig soorten tenten zijn. In evenzoveel maten en in de keuze licht, superlicht of ultralicht materiaal. Opzetten is zo gepiept, dat wel. Maar het humeur van pa en ma schijnt er met dat opzetten niet beter van te worden, getuige de hilarische situaties die anderen! altijd op de campings meemaken. Ook op de afdeling slaapzakken is de keuze niet gering. Van zakken waarmee je in een iglo kunt overwinteren tot flinterdunne 'isolatie' zakken die in de Sahara nog voor afkoeling zorgen. En dan hebben we het maar niet over de kleuren, maten en dessins. De afdeling luchtbedden is, voor wat keuzemogelijkheden betreft, een goede runner-up voor de slaapzakken en de potten en pannen zijn zo licht dat je niet eens weet of je ze wel op de ultrahypermoderne vierpits kooktoestellen hebt gezet.

Turbobox
Toppunt van gemak is een speciaal tentje voor baby's. Een soort box met gaas erover heen maar dan wel in turbodesign en voor een turboprijsje van 180 euro. De verkoper weet het zeker: "een leuk hebbedingetje mevrouw". Beetje veel geld voor een twee jaar te gebruiken turbobox. Mijn kinderen deden het prima mugloos onder een stukje gaas van 1 gulden….niet turbo, helaas.

En nu
Ach, met al die luxe kampeerspullen is het er voor moeder veel makkelijker op geworden. Koken gaat bijna hightech en de ‘handheld’ tent- en caravanstofzuiger zuigt alles schoon. 
Maar toch, ook al helpen de mannen tegenwoordig 'wel mee' met de afwas en is een enkeling zelfs aan het koken geslagen, moeder moet het nog steeds allemaal gewoon doen. Dus ook het vakantiewasje. Maar daarvoor heeft ze in ieder geval nog ‘Pak Biotex’ mee. Dat weekt de vlekken vanzelf los.

En weer is er commotie in de politiek. Zalm roept op tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Ja, je gelooft het niet. Onze brave minister, uitknijper van vele portemonnees, roept op om geen OZB te betalen.

Zijn noodkreet is ondertussen al weer teruggedraaid. Want hij had de cijfertjes niet goed gelezen. Hmmm, daar hebben meer politici last van. In het AD staan de resultaten van een onderzoekje over de euro. Het vertrouwen in de euro blijkt lager dan ooit. Mensen die vroeger roemend riepen over de nieuwe munteenheid fluisteren nog zachtjes ‘ gulden, gulden’, met schaamrood op de kaken over hun eerder enthousiasme. Beetje net als Zalm dus.
Nu kan ik het weer gaan hebben over de prijsstijgingen die wel degelijk plaats hebben gehad maar ik denk dat iedereen het daarmee zo langzamerhand wel eens is. Behalve natuurlijk onze JP (jaja, het wordt zoet, we weten alleen nog niet wanneer en voor wie) en natuurlijk de overige leden van dit kabinet.
Helaas is het altijd onmogelijk om gezond verstand te schoppen in botte koppen. Dus die poging wil ik dan ook maar niet wagen. Heb het al druk genoeg om extra bijverdiensten te zoeken om alle gaten te vullen. Want, alle geinvesteerde muntjes ten spijt, er is er met het nieuwe zorgstelsel erg veel mis. Bovenop het feit dat je eerst moet zien te overleven zonder je eigen bijdrage op te souperen (wat mij, en vele met mij, overigens niet is gelukt) moet je nu over je bijverdiensten ook nog eens premie gaan afdragen. Nog maar een beetje harder werken dus om ook die extra kosten binnen te halen.
Of, en dat is een gedachte die me nu ineens erg aantrekkelijk lijkt: gewoon helemaal stoppen met werken. Scheelt een heleboel stress en misschien word ik dan wel zo kalm, relaxed en gezond dat ik in 2007 mijn eigen bijdrage niet heb opgemaakt. Pure winst dus. Oooo, wat een mooi vooruitzicht.
Mijn dagelijkse boterhammetje wordt wel een probleem. Tenzij ik natuurlijk naar een onbewoond eiland in de Stille Oceaan ga. Geen telefoon, geen e-mail, geen files en geen stress. Heerlijk.
Ik ga dan lekker vissen, doe de hele dag niets anders dan boeken lezen en misschien zelfs wel schijven, puzzels maken en genieten van het aangename minimum.
Niks meer te maken met die oorlogen, knokpartijen en nucleaire toestanden in de wereld. Ik dobber op mijn luchtbedje en vis met mijn hengeltje naar zalm. ZALM! Ieks, dat had ik nou niet moeten bedenken. Nu ben ik weer met mijn voeten terug in Nederland. Mijn tropisch eiland vervaagt als sneeuw voor de zalm.
Hij is natuurlijk niet de enige schuldige aan deze snel voortschrijdende ellende in Nederland maar hij doet van die merkwaardige uitspraken waardoor hij constant in de picture blijft.
“Wij hadden vroeger thuis geen koffie”, zei Zalm een poosje terug. Nou, wij hadden vroeger thuis geen zalm.

Ik heb er al eens eerder over geschreven: over  het ‘zeg het eens’. De turbotaal waarmee je tegenwoordig in winkels wordt aangesproken door kauwgomkauwende meiden en jongens terwijl je ondertussen schreeuwend gek wordt van de harde voorgrondmuziek.

Deze week was weer een high-score op het gebied van geen service verlenen. Het begon in de sauna. Samen met een goede vriendin ging ik een avondje lekker bijkletsen en wij vinden daarvoor de sauna altijd prima geschikt. Lekker warm (we hebben een hekel aan kou), eten verzorgd en de hele avond doen waar we zin in hebben.

De sauna waar wij heen gingen is beslist niet goedkoop, niet voor wat entree betreft en ook de prijzen van het eten zijn eigenlijk schrikbarend. Maar goed, hard gewerkt, dus verdiend. Ik bestelde een uitsmijter ham/kaas/rosbief en wilde daar een klein beetje patat bij. “Ja, nou, we kunnen hier alleen maar een gewone portie serveren hoor”, zei het meisje. Vooruit dan maar. Vriendin bestelde een club sandwich. Zonder patat, want ik kreeg dus een grote portie.

Borden
Al kleppend vloog de tijd om en pats: daar werden twee borden voor onze neus gezet. De kaas van mijn uitsmijter zag eruit of hij te lang onder de zonnebank had gelegen: zweterig en met omgekrulde randen loerde hij naar me vanaf het bord. “ Deze kaas ziet er niet zo lekker uit”, sprak ik op fluistertoon het meisje toe. Want ach, het hoeft niet luidkeels verkondigd. Daar kreeg ik al snel spijt van want haar antwoord was verbluffend. “O, nou, jammer. Hij zal wel te dicht bij het vuur hebben gelegen” zei ze en stekkerde direct weg.

Vriendin en ik keken elkaar aan. Ons servicegevoelige lontje werd een beetje korter. Mijn kaas keek me treurig aan! Wist dat hij niet zou worden opgegeten.

De eerste hap clubsandwich was ook geen onverdeeld genoegen: de toast was heel taai en niet met het mes te snijden. Mijn vriendin bedacht zich even en galmde toen met luide stem door het restaurant: ‘Heeft u even een steakmes. Buiten dat de kaas op het bord van mijn vriendin er uit ziet alsof die net zelf uit de sauna komt is ook mijn toast niet te snijden.”
Zonder blikken of blozen galmde het meisje terug. “Sorry, we hebben geen steakmessen.” Dat werd beaamd door wat gasten aan het tafeltje naast ons die met veel moeite hun biefstuk in kleine stukjes probeerden te hakken.”

Geen sorry
Geen sorry, geen moeite doen om het goed te maken. Helemaal niets. Het meisje was niet gehinderd door enige servicegerichtheid. Wij hebben ons ongenoegen kenbaar gemaakt aan de kassa maar ook daar zat slechts een meisje dat alleen maar mocht afrekenen. Zij heeft wel aantekeningen gemaakt van ons commentaar maar ik betwijfel of die ooit op de juiste plek terecht komen.

Het tweede geen-servicegevalletje was bij een groothandel. Daar had een collega van mij haar pas gekochte, maar binnen een week al kapotte, digitale camera voor reparatie gebracht. Ze had een brief gekregen dat hij klaar was. Ik woon in de buurt dus zou het ding wel even ophalen. Aan de balie wachten is niet erg, maar wel als de medewerkster heen en weer loopt en druk wappert met een papier en je verder totaal negeert. Ik kuchte maar eens opvallend en waarempel, ze keek mijn kant op en zei: “zeg het eens”. Echt waar... "zeg het eens”.

Mijn zakje geduld vanwege slechte service bereikte het nulpunt: “Ik ben blij dat u even de moeite kunt nemen om te helpen en ik zeg het eens: ik kom een camera afhalen, hier is het inleverbewijs.” Ze keek ernaar en zei: “Heeft u een brief gehad dat hij klaar is want anders kunt u hier wel komen staan maar dan heeft het geen zin. Dan kan iedereen hier zomaar komen en zeggen dat iets klaar is.”

Afijn. Ik kan kort zijn: het gevolg van mijn kleine explosie was dat ze zonder brief heeeeel snel de gerepareerde camera ging halen. Tja… mensen gaan voor de lol zomaar aan balies hangen.

Nou ben ik zelf helemaal niet zo conventioneel maar er zijn grenzen. En die zijn deze week weer bereikt. "Zeg het eens", zei ze. 
Bij deze.

Er  werd mij gevraagd of ik tijd kon vrijmaken voor vrijwilligerswerk. Nu is er heel veel vrijwilligerswerk volkomen onmisbaar. Ik denk zelf dat onze maatschappij helemaal zou instorten zonder die vrijwilligers. Het zou echt niet meer leefbaar zijn.

Want zonder dat we het ons echt realiseren gebeurt er nogal wat in vrijwilligersland. Neem bijvoorbeeld de ouders die helpen schoonmaken. De voorleesmoeders, de schooltuinschoffelaars en de helpende handen tijdens speciale evenementen op scholen en clubs.
Maar ook de buurvrouw helpen met boodschappen. Je zieke moeder verzorgen (Mantelzorg!), een bezoekje brengen aan iemand die wel wat aandacht kan gebruiken of gewoon collecteren. Allemaal vrijwilligerswerk.
Ook het schrijven van deze column, het ‘regelen van PR’ voor de gymclub, deelname in een bewonersorganisatie en een beleidscommissie… allemaal vrijwilligerswerk.

Een aantal jaar geleden hielp ik met rolstoelrijden in een verzorgingstehuis. Daar hadden ze mensen nodig die op feestavonden en bingomiddagen de bewoners van- en naar de recreatiezaal wilden rijden. Leuk en nuttig werk. Vrijwillig.

Maar de vraag die ik deze week kreeg zal ik helaas niet honoreren. Ik zie helemaal niets in het werk waarvoor ik gevraagd ben. Ik ga er namelijk van uit dat je mensen met alle liefde moet, en kunt, helpen als het nodig is, maar dat je ze niet afhankelijk moet maken van de hulp.
Natuurlijk is iemand in een rolstoel afhankelijk, en ook je zieke partner, moeder of buurvrouw is liever niet ziek.
Nee, ik bedoel het soort hulp waarvan je je afvraagt of je daar eindeloos en oeverloos mee door moet gaan omdat de betreffende persoon in kwestie het misschien wel makkelijk vindt zo. Of door jouw hulp eigenlijk niet de moeite wil nemen om te kijken of ze er misschien zelf toch iets aan kunnen veranderen.
De vraag die ik kreeg was of ik hangjongeren wilde begeleiden in hun zoektocht naar werk, school of wat dan ook. En op die vraag heb ik ‘nee’ gezegd. Ik vind de term hangjongeren namelijk al een doorn in mijn oog.
Hoezo niks te doen: ga vegen, ruim de gemeenteplantsoenen op, ga op cursus, poets in een bejaardenhuis de ramen.
Maar ‘we vervelen ons en daarom maken we dingen stuk’ werkt bij mij als een rode lap op een stier. Er zullen vast wel jongeren zijn die een steuntje kunnen gebruiken. Die ken ik maar al te goed en van hen weet ik dat ze geen ‘hang’ jongeren zijn maar ‘zoek’ jongeren. Zij doen iets nuttigs met de hulp. Zijn even de weg kwijt en kunnen na een duwtje in de goede richting weer verder.
Maar die hangjongeren die eigenlijk gewoon geen zin hebben, zichzelf, elkaar en de maatschappij alleen maar weten te vervelen en ergeren, die mensen lastig vallen, dingen kapot maken en de boel lopen te verstieren omdat ze ‘niks’ te doen hebben… Nee, daar heb ik helaas geen geduld voor. Die hangen maar zonder mij. Die hebben mijn kostbare tijd en inzet niet nodig. Die geef ik dan liever aan mensen die alle hulp nodig hebben die ze kunnen gebruiken omdat ze geen keus (meer) hebben.

Normaliter heb ik moeite om nee te zeggen. Dat ging me dit keer fluitend en met gemak af. Tot verrassing van de vrager. Tja. Soms weet ik nog wel eens iemand te verrassen. Gelukkig voor de hangclubgroepjongeren zijn er nog mensen die ze wel willen ‘helpen’. Ik haak voor wat hen betreft af.

Ik ga liever op zoek naar mijn eigen hangplekkie waar ik kan chillen en te coolen en tegen een vrijwilliger kan klagen dat de wereld zo klote is en dat het aan de maatschappij ligt dat het ik helemaal geen nuttige dingen kan doen, mijn school niet af kan maken en zielig slachtoffer ben. Ja…. Vast.

Kort geleden ben ik een paar dagen weggeweest. Niet naar de zon, maar naar de sneeuw. Dit tot grote hilariteit van mijn familie. Ze rolden over de grond van het lachen toen ze hoorden dat ik op ski/sneeuw vakantie zou gaan.
“Jij op ski’s? Nou, dat zal dan wel direct de ambulance worden”, was nog het mildste commentaar. Want mijn struikelpartij van het caravantrapje is nog steeds een leuke anekdote. “Jij hebt een vreselijke hekel aan kou. Wat moet jij nou in de sneeuw?” was een andere opmerking, die overigens niet helemaal onterecht was.
Tja, wat moest ik daar? Ik moest er niets, want het was vrije wil. En ik wilde het zelf. Wilde eens meemaken hoe het was om op de lange latten te staan. Ik ging mee op reis naar Combloux in Frankrijk. Combloux is een wintersportgebied aan de voet van de Mont Blanc. Met het vliegtuig naar Geneve, hup in een huurauto en binnen een uurtje zit je in een alleraardigst dorpje waar de kleinschaligheid ervoor zorgt dat je je binnen no-time ook helemaal thuis voelt.
De eerste dag maakte ik een wandeling op sneeuwschoenen. Loodzwaar voor een ongetraind lijf als het mijne, maar het was geweldig. Leuke gids, mooie tocht en het prachtigste weer van de wereld.
De volgende dag was dan eindelijk mijn ski-doop. De rest van mijn groep ging naar een ander skigebied. Zij waren ervaren skiërs en konden de skipistes van het gebied ontdekken. Naar wat ik later hoorde waren het inderdaad geweldige pistes.

Ik weet nu wel dat de eerste passen op ski’s niet eenvoudig zijn: oef, wat zijn die schoenen stug. En mijn kuiten protesteerden nog hevig na de sneeuwwandeling van de dag ervoor.
Ik leerde die ochtend de basisprincipes van skiën. Leraar Antoine, zelf kampioen slalomskiën, krijgt van mij een diploma voor de meest geduldige skileraar aller tijden. Hij had het tot zijn persoonlijke missie gemaakt om mij te laten ervaren dat skiën meer is dan alleen maar vallen. Hij heeft mij dan ook heel wat keren die ochtend gered van een valpartij door zich voor mij te werpen om me op te vangen. “Ik heb je leren remmen, waarom wil je toch zo graag in mijn armen terechtkomen”, schaterde hij toen ik weer eens vergat hoe ik tot stilstand kon komen. Tja, Antoine…. Waarom denk je……
Maar zonder dollen. Het was leuk. Jammer dat ik maar zo weinig tijd had om het uit te proberen want veel verder dan langzaam glijden en mezelf in de armen storten van Antoine ben ik niet gekomen. Ik weet zeker dat ik het met veel geduld en tijd best wel kan leren maar een natuurtalent, nee, dat ben ik niet.

Maar dat gaf niet, want het prettige van dit gebied is dat er, behalve waanzinnige pistes (volgens de anderen), ook voor de niet-skiër veel te doen is. Je kunt er prachtige wandelingen maken, in de gezellige dorpjes zijn leuke dingen te doen voor jong en oud en ook ’s avonds is er vermaak genoeg. Gelukkig niet in de vorm van lollige après-ski avonden met veel drank, maar ontspannen in de vele leuke restaurantjes, barretjes en, voor de liefhebbers van pure verwennerij, in het saunacomplex. De heerlijke massages zijn een echte aanrader. En ik kan het aanraden want ik mocht er ook van genieten.
Kortom, drie dagen verwennerij, ontspanning en sportieve, jawel, ik ook!, activiteiten. Het was heerlijk in de sneeuw. Heel anders dan ik het in Nederland ervaar. Ik kan niet zeggen dat ik nu elke winter een skivakantie zal boeken, maar als ik nog eens een paar dagen sneeuw en ski’s wil combineren weet ik nu waar ik naar toe kan.

Ik had dus veel te vertellen aan gezin en familie. Ik hoefde mezelf niet te bewijzen of ‘mijn grenzen te ontdekken’, maar heb het dan toch maar gedaan op die ski’s. Het leuke bijverschijnsel is dat ik al die lachebekjes, die niet konden geloven dat ik het ook echt zou doen, eens lekker een poepie heb laten ruiken. Niet omdat ik ze de lol van hun gelijk niet gunde maar omdat ik mezelf de lol van het proberen wel gunde. Daar zal ik nog lang met veel plezier aan denken. Dat is voor mij de ware après-ski.

Wie meer wil weten over dit leuke oord: www.combloux.com

Ja, we hebben weer een nieuwe Nederlandse spelling. Of is het Nederlandsche? Want ja, zo langzamerhand zie je door de bomen het bos niet meer. Hoe schrijf je iets wel en hoe juist niet.

Christus wordt dan geschreven met een kleine c. Tenzij het aan het begin van de zin staat. Kerst is aan het begin, midden en eind met een grote K, of was dat juist de Kerstman?
Verder is een burqua een boerka en is iemand die op de Havo zit een havoër. Sorry, maar ik vind het niet leesbaar.

Waardeloos of waardenloos
Zonder ideeën zitten wordt ideeëloos (waar is nou die tussen-n gebleven). Want dat is niet logisch omdat paardebloem juist paardeNbloem is. Meerdere paarden, meerdere bloemen. En het zijn toch echt meerdere ideeën…
Een zij-ingang wordt een zijingang. Makkelijk leesbaar! Maar een zwart-witfoto krijgt wel een streepje terwijl de managing director weer zonder streepjes wordt.
Ik raak de weg kwijt en met mij nog vele anderen. Want de regels zijn inconsequent. Of schrijf ik dat ook niet goed? Mijn spellingscontrole op mijn computer kan ik wel de vuilnisbak ingooien. Die heeft zich nog niet aangepast aan het feit dat BTW-tarief nu btw-tarief is geworden.
Er is sprake van een boycot door de media. Lijkt me eigenlijk wel een prima idee want ben een beetje ideeëloos over hoe het nu moet.

Wie wel, wie niet?
De officiële spelling is overigens alleen verplicht voor ambtenaren en op scholen. En daar zit hem nou net het probleem: lesboeken op scholen, onderwijzers voor de klas: zij zijn nog niet aangepast aan deze onlogische spellingsregels die in augustus 2006 moeten ingaan. Maar hoeven wij dan niet officieel te spellen als het alleen voor ambtenaren en op scholen is?
Folders, brochures, ook die kunnen de prulleNbak in.

Hoeveel mensen hebben zich de vorige wijzigingen helemaal goed eigen kunnen maken? Het cadeau werd kado en weer cadeau. De nieuwe spelling is echt onlogisch: waarom is het sterreNdom maar vedettedom. En het appel is zijn streepje verloren. Eet smakelijk.
De Taalunie, die de nieuwe spelling heeft opgelegd vindt de actie van de kranten- en bladenmakers om de nieuwe spelling niet toe te passen, niet in het belang van de lezers. Zij vrezen verwarring als iedereen maar verschillend gaat spellen en zeggen dat de burgers behoefte hadden aan meer houvast voor wat betreft spellingsregels. Wat een onnozele gansjes, wat denken ze dat er in augustus gebeuren zal?
Volgens de hoofdredacteur van Elsevier is juist dat ‘opleggen’ en niet raadplegen van het publiek het grote manco en vergelijkt het opleggen van de nieuwe spelling met het ‘nee’ tegen de Europese Grondwet. “Burgers willen over zoiets ingrijpends meepraten”, zegt hij in een interview in de Volkskrant.
Nou, dat wil ik zeker. Ik denk dat de meeste mensen eindelijk gewend zijn aan de onlogica van onze huidige spelling. De angst dat niet iedereen de juiste spelling zal gebruiken is terecht. Dat gaat ook niet lukken. Volgens Bas van Kleef, eindredacteur van de Volkskrant, blijkt de spelling van vóór 1995 het best aan te sluiten bij het intuïtieve taalgevoel. Wel, ik hoop dat er nog veel protesten zullen volgen.

Logies tog?
Wat een onlogisch gedoe om ergens logica in te krijgen wat dan weer blijkt erg onlogisch te zijn. Kunt u het nog volgen? Ik niet meer. Dus ik schrijf gewoon Jezus met een hoofdletter. Is tenslotte zijn eigen naam. Of is het eigennaam? Kerst is aan het begin en het eind met een grote K en verder blijf ik ideeenloos. Met N.

“Het aantal huishoudens dat op de armoedegrens leeft neemt toe”. Dit bericht stond deze week in de krant en daar wil ik het toch even over hebben. Niet dat u of ik er iets aan kan doen, maar het is tekenend voor de situatie waarin veel mensen in Nederland terecht gekomen zijn of gaan komen.

Voedselbank
Rotterdam staat op de eerste plaats als het gaat om het aantal mensen met een minimum inkomen. Daar kun je je wel iets bij voorstellen: een grote stad, veel inwoners. Maar ik woon in een van de omliggende gemeenten waarin luxe woonwijken, kapitale villa’s en gewone volksbuurten een vrolijke mix vormen van rijk, rijker en een doorsnee inkomen. Je verwacht in deze gemeente veel, maar niet dat de voedselbank het laatste jaar maar liefst het dubbele aantal aanvragen heeft gekregen voor het maandelijkse voedselpakket.

Als je daar over nadenkt dan schrik je toch. Een maandelijks voedselpakket omdat je niet genoeg geld hebt om eten te kopen. In Rotterdam is het grootste deel van de aanvragers van allochtone afkomst, in de gemeente waar ik woon zijn het voornamelijk bijstandsmoeders en mensen die het alleen van hun AOW moeten hebben.

Mooi vooruitzicht
Mensen die hun hele leven lang hebben gewerkt en die nu aangewezen zijn op een maandelijks voedselpakket. We hebben het hier over Nederland! Ik hou mijn hart vast, merk zelf ook dat wel de prijzen, maar niet het inkomen stijgt. Deze mensen hebben geen pensioen kunnen opbouwen en zijn aangewezen op hun AOW. Ik verwacht een nog grotere golf armoede. Als ik alleen al mijn eigen situatie neem: geen pensioen opgebouwd (om allerlei redenen is dat nooit gelukt); dure huurwoning, bevriezing van het salaris. En zoals ik zijn er dus meer. In afwachting van de voedselbank. Want is er over 20 jaar nog überhaupt wel AOW?

Reumafoon
Ik las trouwens ook een bericht over de herkeuringen voor de WAO. Dat gaat goed. Er worden er heel veel weer aan het werk gezet! Ja, ik ken mensen die net zo arbeidsongeschikt zijn als een jong lammetje in de wei. Maar ik ken ook iemand die zo zwaar reumatisch is dat alleen al het opendoen van een toiletdeur immense inspanning vereist. Recht zitten is een ramp, vingers zijn krom en stram. Zij kreeg een herkeuring: kon voor 75% aan de slag als telefoniste met een headset omdat het opnemen van de telefoon inderdaad wel wat lastig zou zijn.

Verbijsterd was ze. Ik ook. Ze is 53 en moet gaan solliciteren. Natuurlijk liggen de werkgevers in de rij om een reumatische vrouw van 53, die al 11 jaar met veel pijn thuis zit, aan de slag te helpen.

Er is vast wel een baan voor haar te vinden waar ze, met elke 10 minuten een pauze om haar pijnlijke lijf weer in beweging te krijgen, aan de telefoon mag hangen, 30 uur per week. Allemaal cijfers, allemaal letters, allemaal ellende. 
Ik weet niet wat er met al die WAO'ers gaat gebeuren als op 1 januari het nieuwe WIA in werking treedt. Ook in die regel is er een flink gat in de wet. Ik las in de krant het commentaar van een hoogleraar: bij de WAO had je een gat, bij de WIA krijg je een krater... 

Groeiende bedrijfstak
Ik ben bang dat het die vrouw van 53 niet gaat lukken en dat ze uiteindelijk aangewezen raakt op de bijstand. En op de voedselbank. Dat is een bedrijfstak met een spectaculaire groei. Elk jaar wordt dit bedrijf groter en groter, elk jaar komen er meer mensen bij. Eindelijk een bedrijf waar geen mensen ontslagen worden maar waarbij er jaarlijks meer aanmelden.

Het gaat goed met de voedselbank. Het is een populair instituut, steeds meer mensen maken er gebruik van. Maar waarom kan ik dat op de een of andere manier toch niet als een vooruitgang zien?

Waarom heb ik nou het idee dat juist deze stijging een enorme achteruitgang is?