Click hier om de Nieuwsbrief van de Labrador Retriever Club Nederland (LRCN) te lezen.

Op 4 oktober 2001 schreef ik het volgende: "De gezondheid van honden is meetbaar d.m.v. DNA- of markertesten. Momenteel kunnen er nog maar enkele erfelijke aandoeningen van honden middels deze testen worden aangetoond, maar de wetenschap schrijdt voort en over niet al te lange tijd is het mogelijk door middel van een uitstrijkje uit de wang van een pup of door bloedonderzoek vast te stellen hoe goed of slecht het met de erfelijke aandoeningen van de pup is gesteld. Deze uitslag bepaalt in hoge mate de kwaliteit van de pup en diens geschiktheid voor de voortplanting. Kortom: deze uitslag is een soort APK-keuring van de hond."

 

"Aan het ontwikkelen van deze DNA- of markertesten hangt een prijskaartje. In Amerika is men al ver gevorderd, maar er is veel geld nodig om de betrouwbaarheid van de testen verder te ontwikkelen.

De Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland heeft veel geld uitgegeven aan de ontwikkeling van een Centraal Fokbeleid, dat slechts door een klein deel van de totale kynologie in Nederland wordt gedragen en waarvan de controle op de naleving van dit Centraal Fokbeleid onbetaalbaar zal blijken te zijn, waardoor de invoering van dit beleid contra-effectief zal blijken te zijn. Weggegooid geld dus.

Ik ben van mening dat dit geld beter kan worden geïnvesteerd in de ontwikkeling van DNA- en markertesten, in samenwerking met Amerikaanse onderzoeksinstituten als het James A. Baker Institute en de Veterinaire Faculteit van de Universiteit Utrecht. Met een betrouwbare DNA-of markertest is het Centraal Fokbeleid namelijk overbodig.

Terugkomend op het eerste argument: wanneer de overheid en de samenleving de verbetering van de gezondheid van honden werkelijk belangrijk vinden, moet die samenleving ook bereid zijn daar een prijs voor te betalen."

 

"Er zijn nog meer voordelen verbonden aan het invoeren van de DNA- of markertest:

1. Alvorens een hond wordt verkocht, kan de koper op basis van de DNA- of markertest

bepalen of de risico's aanvaardbaar zijn of niet. In het koopcontract verklaart de koper

akkoord te gaan met deze risico's, waardoor gerechtelijke procedures over de

aansprakelijkheid voor erfelijke aandoeningen achterwege kunnen blijven. M.a.w.: de koper wordt mede-verantwoordelijk.

2. Slechte honden zullen niet meer (of in steeds mindere mate) worden verkocht, waardoor de goede fokkers zichzelf zullen profileren en de slechte fokkers zichzelf uit de markt prijzen, zonder enige regelgeving of ingrijpen van de Raad van Beheer, de rasverenigingen of de overheid. Laat het marktmechanisme zijn werk maar doen. Flauwekulmaatregelen als het invoeren van "stambomen met een gouden randje" kunnen achterwege blijven.

3. Als gevolg van het genoemde in punt 2 zullen de bonafide fokkers met slechte honden de behoefte hebben aan begeleiding en advies, uiteraard op vrijwillige basis. Deze fokkers zijn gemotiveerd om (met) goede honden te fokken. Hier is een taak weggelegd voor de Raad van Beheer, het toekomstige begeleidend en adviserend orgaan van de kynologie.

4. Als gevolg van het genoemde in punt 2 zullen de rasverenigingen weer gezellige

ontmoetingsplaatsen worden van mensen die het beste met hun ras voorhebben en hun

collega's met raad en daad willen ondersteunen, uiteraard op basis van vrijwilligheid."

 

We zijn nu bijna negen jaar verder. De Raad van Beheer heeft inmiddels het DNA-profiel

geïntroduceerd, maar de DNA technologie wordt nog steeds niet gebruikt ten behoeve van gezondheidsonderzoeken, alhoewel dit al heel lang tot de mogelijkheden behoort. In plaats daarvan stelt de Raad zich op het standpunt dat de DNA technologie "voorlopig" wordt gebruikt als beheersmiddel, om te controleren of pups ook echt zijn verwekt door de dekreu die de fokker heeft opgegeven. Niet dat ik tegen zo'n controlemiddel ben, maar er had al jaren zoveel meer met de DNA-technologie gedaan kunnen worden, ten behoeve van de gezondheid van rashonden. De Raad zou zich meer moeten opstellen als belangenbehartiger van fokkers dan als politie-agent. Hoe lang moeten we wachten alvorens de bestaande DNA-technologie wordt aangewend voor erfelijkheidsonderzoek en gezondheidsonderzoek? Nog eens negen jaar?

 

Jaap van der Wijk

 

Op de ledenvergadering van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland van 31 oktober 2009, waar met 56 tegen 53 stemmen werd besloten de Raad open te stellen voor meerdere rasverenigingen per ras (een besluit dat werd afgedwongen door een voorlopige uitspraak van de Nederlandse Mededingingsautoriteit) opperde de voorzitter van de Nederlandse Labrador Vereniging (NLV) dat er voor elk ras maar één rasspecifiek fokreglement mag zijn. Zijn standpunt kreeg bijzonder veel bijval van de andere leden.

 

Hieruit blijkt maar weer eens hoe weinig de NLV kaas heeft gegeten van de democratische beginselen. Wanneer de Labrador Retriever Club Nederland (LRCN) zou toetreden tot de Raad van Beheer, zou zij zich moeten onderwerpen aan de regels van de Raad. De NLV is kennelijk van mening dat de LRCN zich daarnaast ook zou moeten onderwerpen aan de regels van de NLV, want het fokreglement van de NLV is opgesteld en bepaald door de leden van de NLV en niet door de leden van de LRCN. Elke onderwerping van de LRCN aan de regels van de NLV is dus in principe in tegenstrijd met de democratische beginselen in dit land en derhalve onrechtmatig. De LRCN heeft eigen leden, waarvan velen de NLV juist hebben verlaten vanwege het gebrek aan democratie in die vereniging. Het zou een gotspe zijn wanneer de georganiseerde kynologie akkoord zou gaan met een dergelijk ondemocratisch voorstel. Helaas duidt de "bijval" voor de voorzitter van de NLV erop dat diezelfde georganiseerde kynologie er geen enkele moeite mee zou hebben om zo'n ondemocratisch voorstel te steunen. Tijd dus voor de LRCN om op de barricaden te stappen en de onrechtmatigheid en domheid van zo'n voorstel aan te tonen.

 

De AVRO maakt deel uit van de publieke omroepen en heeft zich derhalve te houden aan (o.a.) de Omroepwet. De leden van de AVRO hebben zich te houden aan de regels die door het bestuur van de AVRO zijn opgesteld en zijn goedgekeurd door de Algemene Ledenvergadering van de AVRO.

Wanneer een deel van de leden van de AVRO zich vanwege ongenoegen over die AVRO verenigt in een andere omroepvereniging, bijvoorbeeld de VARA, dan heeft de VARA zich te houden aan (o.a.) de Omroepwet, maar het zou volstrekt onzinnig en ondemocratisch zijn om de leden van de VARA te dwingen zich te houden aan de regels die door het bestuur van de AVRO zijn opgesteld en zijn goedgekeurd door de Algemene Ledenvergadering van de AVRO. Dat is voor iedereen duidelijk, maar niet voor het bestuur van de NLV dat al zo'n 45 jaar (wat de Labrador Retriever betreft) een monopoliepositie in ons land heeft en daar geen afstand van kan nemen.

NLV: de VARA heeft eigen leden, een eigen kijk op wat een omroep zou moeten zijn, en derhalve beslissen de leden van de VARA (en niet die van de AVRO) waaraan de leden van de VARA zich dienen te houden.

 

Voor de (bestuurs)leden van de NLV die nog steeds geen flauw benul hebben waarover ik het heb: bovenstaand voorbeeld is een a-na-lo-gie. Dit woord, evenals het woord de-mo-cra-tie, kun je Googlen of opzoeken in een woor-den-boek.

 

Jaap van der Wijk

Voorzitter RashondenFederatie Nederland (RFN)

 

 

Op de Algemene Ledenvergadering van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland heeft 60% van de leden vóór de erkenning van meerdere rasverenigingen per ras gestemd en 40% tegen.

Dit betekent dat nieuwe rasverenigingen zich bij de Raad kunnen aanmelden als lid en dat het na 107 jaar is afgelopen met de monopoliepositie van de erkende rasverenigingen.

De erkenning van meerdere rasverenigingen per ras is tot stand gekomen door een (voorlopige) uitspraak van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) van februari 2009.

Het is dus niet zo dat de Raad van Beheer met zijn tijd meegaat en uit eigener beweging een einde heeft gemaakt aan de monopoliepositie van de reeds erkende rasverenigingen. De motivatie om dit te doen was puur extern en daarom is het noodzakelijk de vinger op de pols te houden bij de praktische tenuitvoerlegging van de uitspraak van de NMa.

Na in tien jaar tijd 26 nestjes Labradors te hebben gefokt vond ik het tijd om een paar jaar vakantie te houden in Zuid Frankrijk, en uiteindelijk ben ik daar blijven hangen, maar dit terzijde. Ik had verwacht dat de minder succesvollen in de hondenwereld hun biezen al lang hadden gepakt, maar onlangs werd ik opmerkzaam gemaakt op een radio-uitzending waarin zowel Ed Gubbels en Amanda Velt aan het woord kwamen. Beiden geen onbekenden voor mij. 

 

Ed Gubbels was de man van de Harlan Connectie, de man die meer dan tien jaar lang de grootste broodfokker van Nederland was, de man onder wiens verantwoordelijkheid talloze Beagles onder erbarmelijke omstandigheden werden blootgesteld aan de meest gruwelijke dierproeven. Ed Gubbels was de man die jarenlang op handen werd gedragen door de voltallige kynologie, inclusief zijn werkgever, de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland, totdat ik mijn Harlan Connectie publiceerde. 
Het gevolg daarvan was dat vivisectionist Ed Gubbels zijn biezen moest pakken. Om toch nog wat brood op de plank te krijgen richtte Gubbels zijn dubieuze en controversiële bedrijfje Genetic Counseling Services (GCS) op. Alhoewel verguisd door het voltallige bestuur van de Raad van Beheer en een groot deel van de rest van de kynologie, deed Gubbels goede zaken met onder andere de Nederlandse Labrador Vereniging (NLV), waarvan het bestuur sinds jaar en dag - dankzij of ondanks de adviezen van Gubbels - bestaat uit mensen die niet het flauwste benul hebben wat het fokken van Labradors inhoudt. 

Getuige bestuurslid Amanda Velt van de NLV. Het één-tweetje op de radio tussen die twee is dus geen toeval. Het obscure duo kent elkaar al langer dan vandaag. Tijdens het radio-interview liet Amanda Velt, die zich een "bescheiden fokker" van Labradors noemt, blijken dat zij uitermate gefrustreerd is, en daarom niet langer Labradors wil fokken. Zij liet doorschemeren dat zij zeer teleurgesteld is in het fokmateriaal van de Labrador Retriever, dat zij persoonlijk als fokster zeer schrijnende situaties heeft meegemaakt, met ingrijpende gevolgen voor de pupkopers, maar weigert daarvoor ook maar enige verantwoordelijkheid te nemen. Zij zegt: "Ik heb die honden niet op de wereld gezet, dat zijn andere mensen geweest."

 

De jarenlange weigering van de Nederlandse Labrador Vereniging (NLV), inclusief Amanda Velt, in het kielzog van Roswitha Lubbers, om de fokkers van die vereniging serieus te nemen, laat staan de dialoog met hen aan te gaan, heeft ertoe geleid dat er binnen die vereniging tot op de dag van vandaag geen enkele deskundigheid bestaat op het gebied van het fokken van Labrador Retrievers. Zou Amanda Velt het deskundige advies hebben ingewonnen van een van de aangesloten ervaren fokkers, dan had men haar direct kunnen vertellen dat het door haar geselecteerde fokmateriaal alleen maar tot deze teleurstellende resultaten kon leiden. Nu echter doet Amanda Velt het voorkomen alsof zij als fokster geen enkele blaam treft voor de door haar gemaakte selectie van haar fokmateriaal, noch voor de gigantische teleurstelling van haar pupkopers, om van de pups zelf maar te zwijgen. "Ik heb die honden niet op de wereld gezet," zegt Amanda Velt. Nee, maar zij heeft die honden wel geselecteerd om mee te fokken. 

 

Het is echter niet des NLV's om het mea maxima culpa uit te spreken. Geheel in de stijl van Roswitha Lubbers is elke blunder die er gemaakt wordt binnen de NLV een "onvolkomenheid" die zijn oorsprong elders heeft, in elk geval buiten de vereniging. En door vivisectionisten als Ed Gubbels binnen de deur te halen kan men wellicht een enkele onnozele een rad voor ogen draaien, maar de ervaren kynologen kennen hun pappenheimers en weten dat het niet kosjer is. 

 

Ik herinner mij het geval Meutstege. Meutstege was lid van de NLV en fokte Labradors ("lid van de NLV"), zonder dat zijn honden en de door hem gebruikte dekreuen over de vereiste gezondheidsuitslagen beschikten. Bovendien verzorgde hij zijn pups uitermate slecht. Als lid van de NLV en als woordvoerder van LabradorNet deed ik een beroep op het zelfreinigend vermogen van het bestuur van de NLV, inclusief Amanda Velt, en verzocht ik hen Meutstege ter verantwoording te roepen. Ik kreeg nul op het rekest en werd verzocht mij met mijn eigen zaken te bemoeien. Meutstege spande een geding tegen mij aan, en het bestuur van de NLV verstrekte de rechtbank ongevraagd belastend materiaal tegen mij, in plaats van tegen Meutstege. Een jaar later, toen de bewijslast tegen Meutstege zo groot was dat zelfs het bestuur van de NLV, inclusief Amanda Velt, dit niet meer kon ontkennen, werd Meutstege alsnog geroyeerd door het bestuur van de Nederlandse Labrador Vereniging (NLV) "vanwege herhaald overtreden van het door de ALV vastgestelde fokbeleid". Maar toen was hij nog wel een jaar langer door de NLV in de gelegenheid gesteld om Labrador pups te fokken, met alle - door Amanda Velt beschreven - ellende van dien.

 

Transparantie, openheid van zaken, is evenmin iets waar het bestuur van de NLV om bekend staat. 

De ellende die Amanda Velt als Labrador fokster heeft meegemaakt is op geen enkele wijze te achterhalen. Op haar website From Stenrick's Stable zijn prachtige verhalen te vinden over haar fokkerservaringen, maar nergens verklaart zij waarom zij is gestopt met het fokken van Labrador Retrievers en welke stompzinnigheden, eigenwijsheden en ondeskundigheid ertoe hebben geleid dat pupkopers van haar verre van gelukkig zijn met de door haar gefokte pups. 

Zoals wij dat gewend zijn van bestuursleden van de NLV wordt de waarheid verdoezeld, wordt elke eigen verantwoordelijkheid ontkend, wijst men elke aansprakelijkheid af. 

Ed Gubbels en Amanda Velt. Het is een koppel dat aan elkaar is toevertrouwd. Geen van beiden wordt ook nog maar voor een meter serieus genomen door de ervaringsdeskundigen in de kynologie, maar zo nu en dan vinden zij een obscuur medium, zoals een radiostationnetje uit Oss, dat bereid is hun ongenuanceerd geraas aan te horen, en nog uit te zenden ook. 

 

Ed Gubbels, Amanda Velt, het bestuur van de NLV, het bestuur van de Raad van Beheer, jij en ik - uiteindelijk zijn wij allen slechts simpele huisvrouwen. Het verschil tussen jij en ik en die opgeblazen hotemetoten is dat wij het weten, en zij niet. Zij denken dat zij iets voorstellen in de kynologie, dat ze zich kunnen beroepen op status, respect en weet ik veel wat. Wij kunnen hen slechts herinneren aan hun twijfelachtige wapenfeiten, met het verzoek een beetje te dimmen.

 

Jaap van der Wijk
labradors@usa.net

 

Click hier om naar de website van de FokkersGazet te gaan.

 

 

 

Iedere bestuurder van een organisatie werkzaam in de Nederlandse kynologie moet op zijn tellen passen en de geldende normen en waarden in die kynologie in acht nemen, werd mij ooit eens verteld. Eén van de redenen om de RashondenFederatie Nederland (RFN) op te richten was echter om die normen en waarden te doorbreken.

De reden daarvoor was simpel: de (destijds en voor een groot deel nog altijd) geldende normen en waarden van de Nederlandse kynologie, althans dat deel van de kynologie dat door de Raad van Beheer wordt erkend, sluiten voor geen meter aan bij de geldende normen en waarden van de Nederlandse maatschappij. Daardoor is dat deel van de Nederlandse kynologie een karikatuur van zichzelf geworden, een verzameling karkassen uit de oude doos die uit zelfbehoud hun bekrompen mening trachten op te dringen aan welwillende hobbyisten. Je merkt het al zodra je een ruimte betreedt waar dergelijke vaandeldragers van weleer (of hun lijdzame volgelingen) vergaderen: het ruikt er muf, het ruikt naar vergane glorie en tanende macht, het ruikt naar angstzweet van mensen die doodsbenauwd zijn voor nieuwe structuren, nieuwe normen en waarden.

Ik heb geen medelijden met die mensen. Integendeel, ik zal er alles aan doen wat in mijn macht ligt om die oude machtshebbers en hun sterk verouderde normen en waarden aangaande de Nederlandse kynologie uit die kynologie te verwijderen. Geen enkel respect heb ik voor hen, want zij hebben de vooruitgang van de kynologie en daarmee de instandhouding en verbetering van rashonden in Nederland jarenlang tegengehouden.

Gezien de doelstelling van de RashondenFederatie Nederland (zie de site van de RFN) kan ik als voorzitter van die organisatie niet anders dan op de barricades springen en samen met andere voorstanders van het toelaten van meerdere rasverenigingen per ras strijden voor een rechtvaardiger, moderner en democratischer Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland.

Jaap van der Wijk,
voorzitter RashondenFederatie Nederland

 

 

.

Een nar (ook: hofnar) is van oorsprong de grappenmaker die een speciale positie had aan het hof van een hooggeplaatst persoon. Hij of zij was een wezen dat zich opmerkingen of handelingen kon veroorloven die door niemand anders aan het hof gemaakt konden worden. Door de speciale positie konden opmerkingen, suggesties en handelingen plaatsvinden die buiten de dagelijkse orde en normen vielen. De wereld werd op zijn kop gezet. Vaak kon een hofnar meer bereiken dan alle raadgevers van de koning tezamen.

 

De nar werd gezien als staande onderaan de sociale ladder, maar mocht zeggen wat hij wilde, vaak tegen de heersende opvattingen in, zonder dat hij daarvoor gestraft werd. "In de grap ligt de wijsheid verborgen"

 

De rol van de nar werd in Engeland in de negentiger jaren van de vorige eeuw opnieuw ontdekt in het bedrijfsleven. De kwaliteit van de besluitvorming bleek aanmerkelijk verbeterd te kunnen worden door een medewerker die met iedereen vrijuit kan praten en overal toegang heeft.

 

De doelstelling van dergelijke projecten is om met het aanstellen van een "hofnar" binnen profit en non-profit organisaties de kwaliteit van deze organisaties te verbeteren. Door het inzetten van de specifieke hofnar-kwaliteiten wil men het vernieuwen en verruimen van de kijk op werkwijze en organisatiestructuur stimuleren. Voor de hofnar staan welzijn (zowel van werknemers als van de organisatie) en het ontwikkelen van een prettige, zinvolle en zingevende werksfeer eentraal. De hofnar neemt daarbij als uitgangspunt de innerlijke drijfveer van mensen en zoekt tevens naar de kerngedachte die de organisatie als geheel inspireert. Overtuigingen, processen en gewoontes die op een onzichtbare manier hun werking binnen de organisatie hebben worden naar de oppervlakte gebracht en zichtbaar gemaakt.

De eigenheid van de hofnar ligt daarnaast in het aandragen van creatieve oplossingen en methoden, op een speelse en niet-dwingende manier. De hofnar reikt keuzemogelijkheden en nieuwe gezichtspunten aan: zó kan het ook!

 

Als columnist van de FokkersGazet en de NVFR heb ik mij altijd opgesteld als "hofnar" in de door de Raad van Beheer gereguleerde kynologie. Dit werd en wordt door sommigen in de kynologie niet begrepen. Wanneer ik kynologische bestuurders in hun hemd zet (en dat gebeurt regelmatig), dan doe ik dat niet alleen om de personen in kwestie een spiegel voor te houden, maar de hele kynologie.

"Schande!" roept de één. "Respectloos!" roept de ander. Zo gedraagt men zich immers niet aan het "hof" van de Raad van Beheer of aan het "hof" van bepaalde rasverenigingen. Het zal mij worst zijn.

 

Toch zou het zonder deze nar anders zijn gelopen in de kynologie. Wanneer ik het artikel "De Harlan-connectie" niet zou hebben geschreven, zouden wij waarschijnlijk nog steeds opgescheept zijn met een man als Ed Gubbels, die door het toenmalige bestuur van de Raad op handen werd gedragen, maar door het huidige bestuur van de Raad wordt verguisd. En terecht.

Het gevolg van de "spiegel" was dat men in de kynologie kritischer ging kijken naar het functioneren van bestuurders. En ook dat is terecht.

De conservatieve, minder intelligente kynologische bestuurders die alles bij het oude willen laten, zien deze nar als luis in de pels van de kynologie, als een regelrechte bedreiging van hun status. Het zij zo.

 

Onlangs nam ik de bestuurders van een aantal verenigingen van Duitse rassen op de hak. De reacties waren gemengd, zoals gewoonlijk. Veel positieve reacties, maar ook een enkele negatieve, onder andere van een bestuurslid van een Japans ras. "Schande!" "Respectloos!" Het wachten is nu op de respons van Italiaanse rassen.

Sommige kynologische bestuurders reageren echt heel basaal, zoals Theo Prenen, de huidige voorzitter van de Nederlandse Labrador Vereniging: "Geachte Heer van Wijk," (de man kan mijn naam niet eens schrijven). "Naar aanleiding van uw laatste Fokkersgazet verzoek ik u het bestuur van de Nederlandse Labrador Vereniging van uw verzendlijst te verwijderen. Wij hebben geen behoefte aan de ronduit beledigende kwalificaties van organisaties en personen, zoals wij die in uw laatste nummer aantroffen. Wij stellen een open en scherpe discussie en dito polemiek over de Nma kwestie - en elk ander onderwerp - op prijs maar hechten daarbij aan het respecteren van de fatsoensnormen die in het maatschappelijk verkeer gelden. Naar onze mening heeft u die grens overschreden. Bovendien denken wij dat u met uw mails het tegenovergestelde bereikt van wat u feitelijk beoogt (meerdere rasverenigingen aangesloten bij RvB) omdat mensen nu eenmaal weinig vertrouwen stellen in personen en organisaties die zich bedienen van een taalgebruik zoals u! 
Met vriendelijke groet,  
Theo Prenen". 
Het begin en het eind van zijn reactie duidt er al op dat Theo Prenen een typische kynoloog van de oude stempel is. Een typische huichelaar dus. Hij begint met "Geachte" terwijl hij mij in het geheel niet acht, en sluit af met "Met vriendelijke groet" terwijl hij mijn bloed wel kan drinken. En dan het kinderachtige argument waarvan meerdere kynologische bestuurders zich bedienen: "Wij waren in principe allemaal van plan om voor de toelating van meerdere rasverenigingen per ras te stemmen, maar nu de nar zich van dergelijke schandelijke taal bedient, kiezen wij tegen."
Wat een zielig zootje is het toch. Op de NLV-clubmatch loopt 'ie straks - net als z'n collega-bestuurders - vast weer allerlei mensen af te lebberen waar 'ie een bloedhekel aan heeft. Nee hoor, hen zal je niet kunnen verwijten dat ze de "fatsoensnormen die in het maatschappelijk verkeer gelden" niet respecteren. Alhoewel...

Trouwens, heel typisch van bestuurders als die van de NLV, u weet wel, die bestuurders die zogenaamd de fatsoensnormen zo hoog in hun vaandel hebben, om zonder medeweten of inspraak van de leden tot een bepaald (zeer belangrijk) besluit te komen en dan, omdat één nar een grote bek heeft, dit besluit te wijzigen, met alle ingrijpende gevolgen van dien. Want de Raad zal de hoge boetes doorberekenen naar de rasverenigingen en KC's, en die zullen op hun beurt de boetes doorberekenen naar de leden, in de vorm van verhoging van het lidmaatschapsgeld. En de leden van deze pseudo-democratische organisaties hebben geen enkele mogelijkheid om dit besluit democratisch te beïnvloeden.

 

Click hier om naar de website van de FokkersGazet te gaan en het werk van de nar(ren) met eigen ogen te aanschouwen.

 

Jaap van der Wijk

Terwijl het bestuur van de Raad van Beheer er bij de leden van de Raad op aandringt om toch vooral toe te stemmen met de toelating van meerdere rasverenigingen per ras, zijn sommige lieden zo bang voor hun hachie en hun cluppie, zo bang om hun gezicht en hun kunstmatig in stand gehouden kynologische erectie te verliezen, dat zij trachten alles in het werk te stellen om het oude bij het oude te houden: één rasvereniging per ras, één formele of informele leider die ongehinderd dertig jaar of langer de dienst kan uimaken in een vereniging. De mafia had het niet beter kunnen verzinnen. 

 Nu is het gebruikelijk dat machthebbers weerstand hebben tegen veranderingen. Het is dan ook de taak van hogere machthebbers om die weerstand te doorbreken. Het bestuur van de Raad van Beheer is daarbij op de goede weg, maar er is nog veel werk te verrichten. Jur Deckers, afgebrand en verlopen bestuurslid van de Raad van Beheer en Weimaraner fucker, George van Kranen, vorzitzer von der Dobermann Veruntreinigung, het voltallige hakkenklakkende beschtür van de Veruntreinigung von Deutsche Herders, en het beschtür van de Deutsche Schtaande Kurzhar Veruntreinigung sind alle, pardon - zijn allen tegen deze veranderingen gekeerd. De zekerheid van de monopolie bood hen zoveel macht en pseudo-potentie dat zij zich geen leven zonder die macht meer kunnen voorstellen. Sukkels.  

 Een vreemde eend in deze bovenbijt van machtsbeluste kynofielen is het bestuur van de Greyhound Club. Daar is men ervan overtuigd dat het opvolgen van de eis van de NMa door de Raad betekent dat de fokkers hun huis en haard zullen kwijtraken aan de belastingdienst, omdat de Raad van Beheer daarmee te kennen geeft dat fokkers ondernemers zijn.  
Deze opvatting getuigt niet bepaald van een hoogstaande intelligentie. Nu weet ik niet hoe de Greyhound Club aan een nieuw bestuur is gekomen, want ik ben een aantal jaren niet actief geweest in de kynologie, maar ik kan mij nog heel goed herinneren dat de Greyhound Club zich een aantal jaren geleden aan de afgrond bevond en dat men toen dringend een bestuur nodig had. Het had maar een haartje gescheeld of de Greyhound Club was er niet meer geweest. Hoewel ik niks met Greyhounds heb en nog geen windhond van een keeshond kan onderscheiden, heeft men zelfs mij verzocht voorzitter van die club te worden. Hoe diep kan een vereniging zinken. Dus alhoewel het bestaansrecht van deze club als erkende rasvereniging ten sterkste mag worden betwijfeld, wenst men toch gebruik te maken van de mogelijkheid om een tweede rasvereniging, met mogelijk meer potentie en een aanzienlijk grotere achterban, het recht op erkenning door de Raad te ontzeggen.  

De Raad van Beheer heeft zich gelukkig ingedekt en heeft al aangekondigd de zeer hoge boetes van de NMa bij weigering van de leden van de Raad om meerdere verenigingen per ras toe te laten, door te berekenen op de rasverenigingen. Voor veel rasverenigingen zal dit een faillissement betekenen. Terecht, wanneer zij tegen het toelaten van meerdere rasverenigingen per ras hebben gestemd. Verrekte jammer wanneer zij vóór die toelating hebben gestemd. Mocht de vereniging Raad van Beheer echter na de eerste boete alsnog besluiten tot het toelaten van meerdere verenigingen per ras, dan is het onbillijk de nieuwe verenigingen (mede) te laten opdraaien voor de hoge kosten van die boete, aangezien zij niet verantwoordelijk waren voor het stemgedrag van de leden. 

 

 

 

Ondernemer of niet? Jur Deckers heeft het weer eens bij het verkeerde eind

 

In zijn "Vragen aan het bestuur van de Raad van Beheer / de advocaat van Van Doorne inzake de Nederlandse Mededingingsautoriteit Nma", een artikel dat naar tal van bestuursleden is gestuurd, tracht Jur Deckers, voormalig bestuurslid van de Raad van Beheer, de leden van erkende rasverenigingen ervan te overtuigen dat het onverstandig is om voor het toelaten van meerdere rasverenigingen per ras te stemmen.  
Deckers' belangrijkste argument (zijn artikel is zeer moeilijk te lezen en bevat tal van taal- en stijlfouten, om van een juiste weergave van de feiten maar te zwijgen) lijkt te zijn dat de hobbyfokkers die via hun rasverenigingen zijn aangesloten bij de Raad van Beheer door de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) worden beschouwd als ondernemers, en dat de Raad van Beheer daardoor een vereniging van ondernemers is. 

Jur Deckers probeert de fokkers kennelijk wijs te maken dat zij een forse navordering van de belastingdienst kunnen verwachten wanneer de Raad van Beheer accoord gaat met de uitspraak van de NMa, en tracht deze angst te benutten om zijn eigen persoonlijke doel te bereiken: geen meerdere rasverenigingen binnen de Raad van Beheer.

 

Zoals gewoonlijk heeft Jur Deckers het bij het verkeerde eind. Er moet in dit verband onderscheid worden gemaakt tussen "ondernemer" als economisch begrip en "ondernemer" als fiscaal-juridisch begrip. Vanwege de omzet van hobbyfokkers en de omzet van de Raad van Beheer maken zowel de hobbyfokkers als de Raad van Beheer deel uit van de Nederlandse economie. Vanuit economisch standpunt gezien zijn zij dus ondernemers, want het fokken genereert omzet en omdat er geld van de ene portemonnaie naar de andere vloeit is er sprake van economische activiteit. En omdat er nogal wat rashonden van eigenaar verwisselen is er sprake van een significante economische activiteit. Dat de netto winst op een pup doorgaans tamelijk laag, zo niet nihil  is, doet aan dat feit niets af. 
Fiscaal-juridisch ligt dat anders. In een uitspraak van de Belastingkamer van het Gerechtshof in Leeuwarden (Van der Wijk versus Belastingdienst Emmen) heeft het Hof bepaald dat mijn Labradorkennel en ik fiscaal-juridisch niet konden worden beschouwd als ondernemer. De Belastingdienst was doodsbenauwd voor mijn erkenning als ondernemer, omdat dit zou betekenen dat ik al mijn onkosten (shows, jachttraining, vervoer,  etc.) zou kunnen aftrekken van de belasting, en dat deze jurisprudentie alle hobbyfokkers dit recht zou verschaffen. Men zag bij wijze van spreken de nieuwe Landrover Defenders al rijden, op kosten van de belastingbetaler. Deze uitspraak van het Hof in Leeuwarden is dus jurisprudentie en geldig voor alle fokkers van rashonden die zijn aangesloten bij een rasvereniging die lid is van de Raad van Beheer. 

De vraag of de Raad van Beheer een onderneming is, is een heel andere kwestie. Immers, het bedrijf van de Raad van Beheer bestaat niet uit hobbyisten, maar uit betaald personeel, en de winstmarge op de bedrijfsactiviteiten is niet mis. 

De (voorlopige) uitspraak van de NMa dat de Raad van Beheer op straffe van hoge boetes niet langer kan weigeren om meerdere rasverenigingen per ras toe te staan, heeft dan ook geen fiscaal-juridische gevolgen voor hobbyfokkers. 
Met dit feit zijn Jur Deckers' voornaamste argumenten ontkracht. 

 

Het verbaast mij geenszins dat Jur Deckers er niet in is geslaagd om met steekhoudende argumenten tegen meerdere rasverenigingen per ras op de proppen te komen. De meeste mensen stoppen op het hoogtepunt van hun carrière, en Jur Deckers bereikte dit hoogtepunt rond het jaar 2000, als bestuurslid van de Raad van Beheer. Als zodanig was hij Koning Eénoog en werd hij door de volgzame oudgedienden van de kynologie behandeld met alle egards.  
Als jurist heeft Jur Deckers nimmer indruk gemaakt. In 2002 trad hij namens de Raad van Beheer op tegen de RashondenFederatie Nederland (RFN) die - in mijn persoon - een klacht had ingediend bij de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa). Destijds was de NMa van mening dat het economisch belang niet groot genoeg was om tot een inhoudelijke uitspraak tegen de Raad te komen, maar dat was geenszins een verdienste van Jur Deckers. In 2005 zijn de richtlijnen van de NMa gewijzigd, waarmee de weg werd vrijgemaakt voor een diepgaander onderzoek naar de economische activiteiten van de Raad en het belang van hobbyfokkers.

 

Het zou niet zijn eerste nederlaag tegen mij zijn. In 2003 diende Jur Deckers namens de Raad van Beheer een klacht in tegen mij, in mijn hoedanigheid van voorzitter van de RashondenFederatie Nederland (RFN). Ondanks het feit dat Deckers ervan overtuigd was dat het Tuchtcollege voor de Kynologie hem en de Raad in het gelijk zou stellen, stelde het Tuchtcollege mij en de RFN in het gelijk.  
In februari 2003 kreeg Deckers de volgende teleurstelling te verwerken. Tot dan maakte het Tuchtcollege voor de Kynologie gebruik van gerechtsgebouwen. Echter, het Tuchtcollege maakt geen deel uit van de Nederlandse rechtspraak en is niets meer en niets minder dan een geschillencommissie van de plaatselijke geitenfokkersvereniging, dus diende ik namens de Nederlandse Vereniging van Fokkers van Rashonden (NVFR) een klacht in bij het ministerie van Justitie, die enkele maanden later werd gehonoreerd. 

Eveneens in 2003 werden Jur Deckers en de Raad van Beheer door het College Bescherming Persoonsgegevens op de vingers getikt vanwege het publiceren van namen van personen die door het Tuchtcollege waren veroordeeld. Dit terwijl Deckers en de Raad door mij (in mijn hoedanigheid van voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Fokkers van Rashonden (NVFR) regelmatig op deze onrechtmatigheid zijn gewezen. Dankzij Jur Deckers' juridische adviezen dacht de Raad van Beheer dat men juridisch onaantastbaar was. Op 15 maart 2003 mocht Jur Deckers het veld ruimen als bestuurslid van de Raad van Beheer. 

In juni 2003 wees ik nogmaals op het belang van de toelating van meerdere rasverenigingen per ras. Ik heb tot nu toe echter geen steekhoudende argumenten gehoord van kynologen die voor het verbod op meerdere rasverenigingen per ras pleiten. Met zijn laatste schrijven is jurist Jur Deckers er ook niet in geslaagd om te overtuigen. Hij verwart de RashondenFederatie Nederland (RFN) met de Federatie van Rasverenigingen in Nederland (FRN), denkt dat deze organisaties hetzelfde zijn terwijl dat absoluut niet zo is, en toont daarmee aan niet op de hoogte te zijn van de (juridische) feiten. Hij lijkt zich er, zoals gewoonlijk, met een Jantje van Leiden vanaf te hebben gemaakt. 

De Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nedeland is niets meer dan een Kennel Club. Jarenlang werd de website van de Raad dan ook www.kennelclub.nl genoemd. In de Verenigde Staten kent men - in het kader van het concurrentieprincipe - meerdere Kennel Clubs, waaronder de AKC en de UKC. In het Verenigd Koninkrijk kent men maar liefst dertien verschillende rasverenigingen voor de Labrador Retriever, die allen zijn erkend door de Britse Kennel Club. 
Tussen deze rasverenigingen bestaat een gezonde concurrentie. De meeste rasverenigingen aldaar zijn regionaal, maar iedereen kan lid zijn van meerdere rasverenigingen tegelijk zonder dat dit problemen oplevert. Bovengenoemd concurrentieprincipe is het belangrijkste doel van de NMa, wellicht zelfs het enige doel, en ik kan dit doel alleen maar toejuichen. Meerdere rasverenigingen per ras kan alleen maar voordelen opleveren. Uiteraard zullen rasverenigingen waar het al jaren een zootje is een leegloop kunnen verwachten wanneer er een alternatieve vereniging wordt erkend, maar de goedlopende rasverenigingen, waar zowel fokkers als "gewone leden" zich thuis voelen, hoeven zich geenszins bedreigd te voelen. 

Het verbieden van meerdere rasverenigingen per ras is niet meer van deze tijd, en het toestaan daarvan biedt perspectief voor mensen die al jaren vinden dat het weer leuk moet worden in de kynologie. Want is dat niet een belangrijk doel van een hobby: dat het leuk is? Of zijn we dat door alle ellende van de afgelopen jaren even vergeten?
                    

Jaap van der Wijk  
labradors@usa.net

Door het besluit van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) om de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland op straffe van gigantische dwangsommen te verplichten meerdere rasverenigingen per ras te erkennen, is het bestuur van de Raad bijna op eigen kracht tot het inzicht gekomen dat de beperking van één rasvereniging per ras niet meer van deze tijd is.
Wij mogen derhalve verheugd vaststellen dat een nieuwe rasvereniging voor de Labrador Retriever zich heeft aangemeld als lid van de Raad van Beheer, en met nog meer genoegen mogen wij constateren dat de Raad van Beheer er weinig aan kan doen om dit lidmaatschap af te wijzen. Een jarenlange strijd van de FokkersGazet, de NVFR, de RFN, de FRN en andere organisaties hebben uiteindelijk tot dit resultaat geleid. 

De FokkersGazet wenst de Labrador Retriever Club Nederland veel succes!

Click hier om naar de website van de LRCN te gaan.

Click hier voor het artikel "Nieuwe Labrador vereniging heeft grote kans van slagen".

De eerste Nieuwsbrief van de Nederlandse Vereniging van Fokkers van Rashonden (NVFR) verscheen op 28 juli 2001. Op 5 december 2002 werd de naam van de Nieuwsbrief veranderd in "FokkersGazet".
Op 1 januari 2003 werd de FokkersGazet werkelijk onafhankelijk en stond de redactie los van de NVFR. De verzelfstandiging had te maken met de wens om in de toekomst onafhankelijk te zijn van een verenigingsbestuur, om de vrije nieuwsgaring en onafhankelijke berichtgeving te kunnen voortzetten. 
Op 7 augustus 2004 verscheen de laatste FokkersGazet. Via deze website heeft u toegang tot een groot deel van het archief (een deel is door een computer crash verloren gegaan).
Ik wens u veel leesplezier en hoop dat het archief ertoe bijdraagt dat het wiel niet telkens opnieuw dient te worden uitgevonden.

Jaap van der Wijk,
Hoofdredacteur FokkersGazet van 2001 t/m 2004.

De LabradorPost is het officiële orgaan van de Nederlandse Labrador Vereniging (NLV). De Nederlandse Labrador Vereniging ontvangt de ooguitslagen en de uitslagen van de keuringen van heupen en ellebogen van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland, en publiceert deze uitslagen in de LabradorPost.
In de LabradorPost van augustus 2006 vermeldt de NLV bij de ooguitslagen dat onze Shona (Farbourne's Wild Irish Rose) NIET VRIJ is van Retinadysplasie (RD). Dit klopt niet. Shona's ogen zijn op 14 januari 2006 gekeurd door veterinair oogspecialist Willy Roelofsen, en uit het rapport oogonderzoek (zie hier) blijkt overduidelijk dat Shona VRIJ is van alle oogziekten. Er werd alleen een klein vlekje op het oog waargenomen, dat niet ernstig en zeker niet erfelijk is, derhalve de aantekening NB in de rubriek "vrij".

De Nederlandse Labrador Vereniging heeft dus een ernstige fout gemaakt, met mogelijk ernstige gevolgen voor Shona en voor onze kennel. Alhoewel "fout"? Het is een ieder bekend dat Jaap al jarenlang de luis in de pels van de NLV is. Dat wordt hem door het bestuur van de NLV niet in dank afgenomen. Het is niet ondenkbaar dat de NLV deze "fout" aangrijpt om hem terug te pakken voor al zijn kritiek op de NLV, met name op het democratisch gehalte van deze vereniging.

In tegenstelling tot wat veel mensen geloven is de NLV een vereniging die wordt geleid en in stand gehouden door amateurs, door vrijwilligers. De NLV heeft er (op een enkele meeloper van het bestuur na) altijd voor gezorgd dat er geen deskundige en ervaren fokkers in het bestuur en de organisatie werden opgenomen. Hooguit trekt men een gelegenheidsfokster met enkele teven aan als excuustruus. Het beeld van "professionele organisatie" of zelfs "officiële instantie" dat de NLV van zichzelf schetst is dan ook volkomen onterecht en misplaatst.

Opzettelijk of niet: de foutieve vermelding in de LabradorPost levert ons materiële schade op. Je koopt een pup met een uitstekende afstamming, hebt daar terecht hoge verwachtingen van, en brengt die pup groot. Op leeftijd van een jaar wordt ze voor het eerst gekeurd. Alles is in orde. Het duurt daarna nog minstens een jaar voordat ze voor het eerst wordt gedekt. Ze krijgt pups, en die pups worden voor een deel (het deel waarmee zal worden gefokt) ook gekeurd. Alles prima, alle uitslagen uitstekend.

Maar dan komt die foutieve publicatie in de LabradorPost. Mensen die een zoon of dochter van Shona in huis hebben gaan zich zorgen maken en denken "dat is erfelijk, als mijn hond nu maar geen RD krijgt". Wellicht durven zij in het vervolg geen mensen meer naar onze kennel te verwijzen, wellicht weerhoudt deze publicatie hen van het fokken met hun hond. Dan het directe effect van de publicatie op de populatie van Labradorliefhebbers: Shona is loops en zal eerdaags worden gedekt. Er is immers geen enkele reden om dit niet te doen, want de hond is perfect gezond, in tegenstelling tot wat de NLV beweert. Door deze publicatie zullen potentiële pupkopers er vanaf zien een pup van ons te kopen, mogelijk niet alleen een pup van Shona, maar zelfs een pup van onze kennel. Ook zullen dekreu-eigenaren zich wel twee keer bedenken alvorens zij een van hun reuen beschikbaar stellen om Shona te dekken, want dit kan immers leiden tot royement door de NLV.

Je investeert in een hond en die investering loopt thans ernstig gevaar. De toekomst en het verleden van Shona's carrière als fokteef heeft ernstig te lijden door de foutieve publicatie van de NLV. Al deze feiten en andere leveren ons materiële schade op. Het spreekt voor zich dat wij de NLV, de organisatie die voor de foutieve publicatie verantwoordelijk is, aansprakelijk stellen voor deze schade. Een rectificatie heft deze schade niet op, want niet iedereen zal die rectificatie (kunnen) lezen, en bovendien is Shona niet de jongste meer, is haar loopsheid dan voorbij, en produceert een teef minder pups naarmate zij ouder wordt.

Wij zullen de materiële schade voor onze kennel, die vooralsnog wordt ingeschat op zo'n 60.000 euro, verhalen op de NLV, c.q. het bestuur van de NLV op persoonlijke titel. Het kan immers niet zo zijn dat een organisatie die door het overgrote deel van het publiek als "officieel", "professioneel" en "betrouwbaar" wordt beschouwd straffeloos dergelijke volkomen onjuiste uitslagen publiceert. Opzettelijk of niet.

Ik heb de CD-rom Stamboek 1997-2005 aangeschaft bij de Raad van Beheer, voor de prijs van 39,95. Vandaag, vrijdag 26 mei 2006, kreeg ik de CD-rom thuis bezorgd. Benieuwd naar de inhoud instaleerde ik de CD-rom volgens de aanwijzingen op mijn computer, die beantwoordt aan de minimale vereisten.
Toen ik het programma wilde opstarten, gaf ik de code in die mij in de begeleidende brief was verstrekt. De code was niet bekend, het programma start niet op.
Gebeld met de Raad van Beheer. Niemand aanwezig. Ik kan dus minstens tot maandag geen gebruik maken van mijn CD-rom.

Het probleem is waarschijnlijk een fout bij de Raad van Beheer. Alhoewel het verifiëren van de code automatisch gebeurt en de installatiecode automatisch wordt geactiveerd, zie ik de Raad ertoe in staat bij afwezigheid (een deel van) de server uit te zetten, want stel je toch voor dat iemand het in zijn hoofd haalt de Raad te benadelen.

De Raad en automatisering: het heeft ons al honderdduizenden euro’s gekost en het wordt nooit wat.

Met ingang van 1 mei 2005 heeft de Stichting BREIN de toestemming voor het gebruik van de eigen organisatiecode voor de Raad van Beheer, te weten 400 resulterend in een chipcodereeks beginnend met 5281400, ingetrokken. De reden daarvoor is dat de Raad van Beheer weigert deel te nemen aan de uniciteitcontrole. Contractueel is vastgelegd dat de Raad van Beheer dat moet doen en in datzelfde contract is vastgelegd dat deze code aan hen is toegewezen. Ondanks de intrekking van de toestemming voor het gebruik van die code, chipt de Raad van Beheer er nog lustig op los met chips van die codereeks. Ook de leverancier van de Raad levert nog chips met die codereeks aan de Raad van Beheer. Aangezien de codereeks weer vrij is, zou het zo maar kunnen dat een andere fabrikant nummers binnen die reeks gaat produceren, terwijl die nummers reeds zijn geproduceerd. Dat kan niet gecontroleerd worden, want de Raad van Beheer heeft de door haar gebruikte nummers niet doorgegeven. Wat is BREIN? BREIN staat voor Bureau REgistratie Identificatiecodes Nederland. Met identificatiecodes wordt hier bedoeld elektronische codes, transponders of chips, welke voldoen aan de internationale ISO-norm 11784. De huidige voorzitter van BREIN is Rietje Lentjes. De belangrijkste doelstelling van BREIN is het controleren of een bepaald transpondernummer niet in meerdere dieren voorkomt. We noemen dit controle op uniciteit. BREIN kan deze doelstelling realiseren doordat registrerende organisaties de transpondernummers van de dieren die zij hebben geregistreerd doorgeven aan BREIN. Wanneer een bepaald transpondernummer meer dan één keer voorkomt, wordt de organisatie die dit transpondernummer heeft gemeld daarvan op de hoogte gesteld. Het kan voorkomen dat een dier bij meer dan één organisatie is geregistreerd en dan is er dus niets aan de hand. In alle andere gevallen kunnen de daarvoor geldende maatregelen worden getroffen. BREIN verwerkt de meldingen in een databank. Hierbij wordt vastgelegd bij welke organisatie een dier met een bepaald transponder staat geregistreerd. De gegevens van de eigenaar van het dier staan hier dus niet in; die zijn alleen bekend bij de organisatie die het dier geregistreerd heeft. De BREIN databank is via Internet voor iedereen vrij toegankelijk. Op de startpagina van BREIN kunt u het transpondernummer intypen. Met deze opvraagdatabank kan BREIN nog een belangrijke doelstelling realiseren en wel het herenigen van huisdieren met hun eigenaar indien een dier is weggelopen of anderszins verloren gegaan. Wanneer een gechipt dier wordt gevonden, kan men in de Opvraagdatabank zien bij welke organisatie het dier geregistreerd is. Deze organisatie beschikt over naam en adres van de eigenaar. Indien de betreffende organisatie over een website beschikt en de gegevens op deze website opvraagbaar zijn, kan vanuit de BREIN databank direct doorgelinkt worden naar de betreffende databank om de gegevens op te vragen. Elke databank die bij BREIN is aangesloten is automatisch indirect aangesloten bij het European Pet Network, of kort gezegd EPN. Hierdoor is elk dier dat geregistreerd is bij een databank die bij BREIN is aangesloten ook traceerbaar via de website van EPN. EPN is een databank met een traceringfunctie op Europees niveau. Aan EPN werken databanken mee uit diverse Europese landen, waaronder Duitsland, Zwitserland, Spanje, Litouwen, Zweden, etc.. Hierdoor is het mogelijk dat als uw dier verloren gaat op uw vakantieadres en de EPN website wordt geraadpleegd door de vindende instantie, u op uw vakantieadres wordt gebeld waar u uw dier weer op kunt halen. Dat wil zeggen: wanneer de Raad van Beheer en de Nederlandse Databank Gezelschapsdieren deelnemen aan de uniciteitcontrole, hetgeen thans niet het geval is. De uniciteitcontrole zoals deze door BREIN wordt uitgevoerd is volgens het Honden- en Kattenbesluit 1999 een taak die plaats vindt onder verantwoordelijkheid van de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Om te voldoen aan deze regelgeving zal de taak van BREIN op termijn worden overgenomen door het Bureau I&R LNV, een uitvoerende dienst van het ministerie van LNV. De exacte datum hiervoor is nog niet bekend. In de tussenliggende periode worden de werkzaamheden die behoren bij de uniciteitcontrole uitgevoerd door BREIN. Daartoe is een overeenkomst met het ministerie van LNV gesloten. Motivatie van de Raad van Beheer Het zou de Raad van Beheer niet misstaan wanneer men op korte termijn duidelijkheid verschaft over de redenen waarom men zich niet houdt aan het contract met BREIN. De Raad heeft zich naar aanleiding van eerdere publicaties in de FokkersGazet niet geroepen gevoeld uitleg te geven aan het kynologisch publiek. Op de website van de Raad valt slechts het volgende te lezen: "Registratie chipnummer. Het kan handig zijn om de pup, naast de registratie in het Nederlands Honden Stamboek, ook aan te melden bij een andere databank. Via zo'n databank kan namelijk iedereen, 24 uur per dag, de eigenaar van een hond traceren. Ook een pup kan weglopen of kwijtraken! Het is aan te raden dat aanmelden onmiddellijk te doen, zodra u de hond in huis krijgt. De eigenaar moet wel zelf zorgdragen voor het laten registreren van het chipnummer van zijn hond bij een databank." Een uitermate vreemde voorstelling van zaken, want wanneer de Raad van Beheer zich aan haar contractuele verplichtingen met BREIN zou houden, zou de eigenaar van een rashond zijn dier niet zelf hoeven aan te melden bij "een andere databank". Daar hebben we namelijk de databank van de Raad voor, en BREIN. Nu mogen wij als fokker zelf formulieren aanvragen bij de Nederlandse Databank Gezelschapsdieren (NDG), die wij aan de pupkopers verstrekken, en dan maar hopen dat alles goed komt. Raakt een aldus geregistreerde hond in het buitenland zoek, dan is de eigenaar de pineut, want de NDG heeft in het verleden weliswaar een bestand aangeleverd, maar haar aanlevering niet actueel gehouden. Derhalve wordt de NDG niet als formele deelnemer van BREIN aangemerkt. Mogelijke juridische gevolgen voor de Raad van Beheer De Raad stelt zich in onze ogen juridisch nalatig op door zich niet aan de contractuele verplichtingen met BREIN te houden. Een pupkoper mag, wanneer zijn pup door de Raad is gechipt, verwachten dat de Raad zich aan het contract met BREIN houdt, mag dus verwachten dat hij, wanneer zijn hond in Nederland of in het buitenland zoek raakt, een beroep kan doen op de Raad en op de EPN. Wanneer nu blijkt dat men in het buitenland niet in staat is om de Nederlandse eigenaar van de rashond te traceren vanwege de nalatigheid van de Raad, dan kan de Raad juridisch aansprakelijk worden gesteld voor alle schade die uit die nalatigheid voortvloeit. En wat gebeurt er wanneer de chipnummers die thans niet meer door de Raad mogen worden gebruikt, terwijl de Raad gewoon doorgaat met het gebruik van die chipnummers, volkomen legaal worden gebruikt door andere chipverstrekkende organisaties? Dan is de kans groot dat u, wanneer u uw rashond als vermist opgeeft, te horen krijgt dat de hond helemaal niet wordt vermist en gewoon bij zijn eigenaar thuis zit. En ook voor die schade is de Raad van Beheer aansprakelijk, althans zoals de zaken er nu voor staan.

Op 7 augustus 2004 verscheen de laatste FokkersGazet. In verband met problemen op het gebied van gezondheid en relaties konden de redactionele werkzaamheden niet worden voortgezet. Wij bieden u, de ruim 1200 abonnees van de FokkersGazet, daarvoor alsnog onze oprechte verontschuldigingen aan. Thans is het tij zover gekeerd dat we hebben besloten de FokkersGazet een doorstart te laten beleven, dat wil zeggen op bescheiden voet door te gaan met het publiceren van kynologisch nieuws en het becommentariëren van dat nieuws. Is er belangrijk kynologisch nieuws, dan zullen we dat publiceren, maar we doen niet aan komkommernieuws of bladvulling, dus wanneer u eens een paar maanden niets van ons hoort, moet u maar denken: geen bericht, goed bericht.

Er is sinds 2001 heel veel gebeurd in de kynologie. Er is geschiedenis geschreven. Daarom vinden we het belangrijk het oude nieuws wederom op het internet te plaatsen, zodat u in onze archieven nog eens kunt nalezen wat er in de loop der jaren allemaal is besloten en hoe die besluitvorming tot stand kwam. Het wiel hoeft niet telkens opnieuw te worden uitgevonden en wanneer wij in de kynologie onze fouten vergeten, kunnen we er ook niet van leren, en dat zou zonde zijn van alle tijd en inspanning die we in deze materie hebben gestoken. Het verschijnsel "weblog" heeft zich sinds enige tijd behoorlijk ontwikkeld, en om kynologen in de gelegenheid te stellen mee te praten over kynologische gebeurtenissen en rechtstreeks en openlijk te reageren op kynologisch nieuws, hebben wij via De Volkskrant een FokkersGazet weblog geopend. De FokkersGazet blijft een interactief medium, dus zelfs wanneer u geen gebruik maakt van de weblog, zullen wij u op de hoogte houden van de belangrijkste informatie die via deze weblog wereldkundig wordt gemaakt.
Een bescheiden archief wordt hier opgezet.

Jaap van der Wijk,
hoofdredacteur FokkersGazet