Ik had in de namiddag in de kantine speciaal het raam ervoor alvast geopend en zit nu , met schaar in de aanslag , te wachten op de dingen die gaan gebeuren. Naar buiten kijk ik over het rangeerterrein van de NS dat verlicht wordt door een geel licht dat het veld met de door elkaar wriemelende sporen een vreemd aanblik geeft. Het terrein grenst aan de achterkant van ons gebouw maar ik zie er nooit personen lopen , althans niet wanneer ik naar buiten kijk . De wagons lijken als door een onzichtbare hand , als damstukken , over het terrein geschoven om met een kabaal tegen elkaar tot stilstand te komen. Op deze wijze is men zo'n 2 kilometer verderop , vanuit het wisselstation , bezig de rijen met wagons samen te stellen die de volgende morgen hun reis zullen aan vangen naar verre onbekende bestemmingen.

Vraag en aanbod bepalen in vele gevallen de hoogte van de spanning binnen het huis . Dat is niet de enige aanleiding , maar wel een die soms van doorslaggevende factor kan zijn hoe een en ander verloopt gedurende een week. Vraag en aanbod is het wel , dan wel niet , aanwezig zijn van voldoende dope , en de gangbare prijs afhankelijk van het aanbod. Dope , en ik praat over cannabis e.d , is het betaalmiddel onder de jongeren en ook in sommige gevallen een machtsmiddel . De dope komt op vele manieren het huis binnen en wij , de AID'ers , zijn meesters in het opsporen ervan.

In mijn tijd bij de Marine hebben mij maten en ik er ook een kunst van gemaakt om de douane om de tuin te leiden als we terug kwamen van lange reizen over de wereldbol en we , voordat we van boord gingen , lijsten moesten invullen wat en hoeveel we hadden gekocht. Slechts de helft , of soms minder , kwam op de lijsten te staan , en de rest verborgen op de meest ongelooflijke plaatsen. Maar ook de douane had natuurlijk mensen in dienst die zelf gevaren hadden , een schip van binnen en buiten kennen , en soms massaal op zoek ging . Niemand ging dan van boord voordat zij het groen licht gaven. Een keer liep ik tegen de welbeknde lamp . Dat wil zeggen , mijn vooraad kwijt maar ze konden het me niet aanhangen.

Ondanks het feit dat de jongens denken vrij spel te hebben zijn wij het in feiten die de flow binnen het huis controleren. Dat is een onbeschreven wet die door de leiding oogluikend getollereerd wordt daar het uiteindelijk de orde ten goede komt en iedereen aan het einde van de dag ongeschonden naar huis wil met de jongens veilig en rustig op cel. Als de flow niet loopt zoals het hoort loopt de spanning behoorlijk op binnen het huis en moeten we snel met een oplossing komen zodat alle AID'ers op 1 lijn staan . Immers , niet altijd weten we van elkaar wie wat wanneer heeft tegengehouden als we elkander een paar dagen niet gezien hebben.

Dope komt binnen via allerlei wegen , maar de meeste is het trachten het via familie binnen te krijgen . En het verbaasd me hoevaak ouders en familieleden zich hiervoor laten gebruiken . Op Zaterdagen is het visite en loopt de loge vol met mensen die hun jongen komen bezoeken . Vaak neemt men mee tassen vol met kleding en allerlei zaken die je nodig kunt hebben als je zelf niet instaat bent om boodschappen te doen. Alles zit in zakken en wordt , voorzien van naam , bij de portier achtergelaten . En nu begint voor de portier een van de meest plezierige taken , het onderzoeken van die tassen op contraband , zijnde cannabis en/of scherpe voorwerpen , de welbekende zaag in de cake. Je wil niet geloven de moeite die mensen zich nemen om het te verbergen in de hoop erdoor te glippen en hun zoont te verwennen met de spullen waar hij om gevraagd had. Immers zijn reputatie staat soms op het spel.

Ik zit op de kruk te wachten op de dingen waarvan ik weet dat ze gaan gebeuren deze avond. De kantine is donker verder en ik zie dus alles wat er buiten plaats vindt heel duidelijk . Er beweegt zich een silhouette over de sporen richting achterzijde van ons gebouw . Het gaat beginnen. Ik moet even geduld hebben want de persoon moet soms , als zijnde op straat , wachten voor weer een aanrollende wagon. Dan eindelijk heeft de schim de achterkant bereikt en kan ik hem , zonder uit het raam te hangen zover als de tralies dat toelaten , niet meer zien. Maar dat hoeft ook niet want ik weet wat er gaat gebeuren . Na enige ogenblikken is het zover en vangt het " ge pisssss " aan als zit er een een enorme slang ergens vast of loopt er een dikke band leeg. Het resultaat laat slechts enkele seconden op zich wachten . En daar verschijnt , met kleine schokjes , het object van mijn aandacht , zijnde een ietwat gebogen tube tandpasta vastgeknoopt aan tape van een cassetebandje . Op groep 1 staat boven mij een van de jongens met de rest van het cassetebandje voorzichtig voor het open raam de rest van de tape te laten zakken terwijl de andere jongens de groepsleider bezig houden.

Met kleine schokjes dus zakt de tube richting de schim die het doel van de tube is. Als de tube hem heeft bereikt verwisseld de tube plaats met een voorraad dope om dan vervolgens met de terugweg naar groep 1 aan te vangen . Nu is het dus aan de AID'ers om te bepalen of de wet van de zwaartekracht , al dan niet geholpen door de schaar , zijn werk doen moet , of dat de voorraad zachtjes schokken weer naar boven kan. De spanning in het huis , en mogelijke afspraken met jongens , bepalen ook verder of deze missie succesvol zal zijn of niet. We hebben besloten deze zending zijn einddoel te laten bereiken , maar een eventuele 2de te onderscheppen. Deze zending zal dan voor ons een middel zijn om weer verder te kunnen onderhandelen met de jongens om derhalve soms waardevolle info te verkrijgen.

En zowaar , een 2de tube verschijnt schokkend voor mijn raam . Nu grijp ik echter wel in en knip de tube los van de tape die 'm gevangen hield en die nu in vrije val richting schim onderweg is. Er volgt een stevig gevloek van zowel boven me , alswel van de schim , gevolgd door de rest van de nu nutteloos geworden cassette die nu opweg is van het raam van de 2de verdieping naar de schim. Die daar niet op staat te wachten maar als een speer hoppend over de sporen zijn exit maakt. De cassette valt , met slierten achter zich aan dwarrelend , in het prikkeldraad waar het een plaatsje vindt tussen de rest van alle voorgaande pogingen en die het prikkeldraad langzaam aan het veranderen is in een vreemde soort van slingergallerij van in de wind fladderende bruine resten van verwoede pogingen . Met de wetenschap " mission accomplished " sluit ik het raam en ga onderweg naar groep 1 waar ik het een en ander te regelen heb. Onderweg stel ik de andere AID'ers , en vooral de portier die de geluiden van achter het gebouw in de gaten houd , ervan op de hoogte zodat we allemaal op dezelfde pagina zijn. 

Ik loop de groep op om de bewuste jongen even appart te nemen voor een " mano-el - mano " onderhoudje waarvan ik reeds de uitkomst ken , maar voor hem een verrassing zal zijn . Hij doet voorkomen alsof er niets aan de hand is terwijl hij achter mij aan de groep af loopt de gang op . Ook op de gang probeerd hij zijn onschuld vol te houden. " wil je dan nu al je vooraad kwijt raken ? " vraag ik hem , want een celonderzoek is zo geregeld . Hij ziet in dan verder ouwehoeren deze keer  , ook mede gegeven het feit dat ik niet achter zijn dope aan zit , niets op zal leveren . Maar we zitten achter andere zaken aan waarvoor ik , of een van mijn collega's ,  'm de komende dagen wel even appart zullen nemen. Ik steek mijn hand uit , die hij schud , daarmee zich verplicht om zijn belofte aan mij na te komen. En zo is aan deze dag van handel en wandel een einde gekomen en weten we dat we weer ergens weer een voet tussen de deur hebben , en dat het de komende dagen wat rustiger zal zijn.

Mij rest de afsluiting van de dag , en voor hem het verkrijgen van tandpasta van iemand anders ,  voor ons zeker , en voor de jongens wellicht, een teken van een wel / niet gelukte hengel missie en weer een kostbare cassete minder.

Copyright 2010: The_Saint

Lees verder ...

De jongens verzamelen zich in kleine groepjes op de luchtplaats ver weg van ongenode oren. Immers , dit is de enige plek in het hele gebouw waar ze vrij onderling hun zaken kunnen regelen . Vrij , omdat de rest van het gebouw als een havik over hun heen hangt en ze nergens dus vrijuit kunnen spreken zonder dat dat eventueel ongewenste gevolgen kan hebben. Alle zaken die jongeren in een gesloten setting te regelen hebben neemt een aanvang , en soms ook een einde , op de luchtplaats . Dope wordt verhandeld , materiele zaken wisselen van eigenaar , en de pikorde wordt soms bijgesteld. Telkens kijken er een , of meerdere hoofden , onze richting uit om te kijken of de kust nog steeds veilig is voor hun duistere zaken die uit onze aandachtsfeer blijven moet. Ze staan er niet bij stil dat wij al 'n dagje langer op de planeet rondlopen , en via de ons tegemoet komende wind wel kunnen inschatten , ruiken en voelen , waar de zaken deze ochtend uit bestaan. Dat ook de pikorde deze ochtend opnieuw vast gesteld is is na wat er de vorige avond heeft plaats gevonden nu ook wel duidelijk maar bij mij nog niet overgekomen.

De begane grond dus daar waar het kloppend hart van de inrichting zit . Het kloppend hart zijnde : het kantoor van de direkteur , de administratie , de keuken , de gymzaal , de geestelijke ruimte , en natuurlijk , als een zwarte weduwe , de portiers loge waarvan alles aanvangt en soms ook geregeld wordt mocht dat nodig zijn. Ook op de begane grond 2 van de vele werkplaatsen waar de jongens overdag bezig zijn . In dit geval de schilder en teken zaal en het " kleien en boetseren " en techniek [ fietsen en motoren e.d]. De werkzalen bestaan voorts nog uit 3 apparte zalen die een verdieping lager zich bevinden . Dat zijn dan : Houtbewerking - Metaalbewerking en Electra. Elke zaal is voorzien van alles nodig voor de beste resultaten op dat vak . En om alles in goede banen te leiden is een vakman er de baas en geeft leiding en onderricht . Voorts zijn dan buiten de zalen die , m.u.v van de schilder & techniek zaal , door een traliedeur zijn gescheiden met de gang , voorzien van een plaats waar altijd een AID'er aanwezig is voor de veiligheid. Deze heeft dan ook weer aan de muur een speaker en micro , als op de luchtplaats , die weer in kontakt staat met de portiers-loge.

De portiers loge is de spil binnen de inrichting , als een dikke spin in haar web, en 24/7 bezet door een van de AID'ers die graag , vooral in de avond en nachturen , de dienst van portier wil vervullen. Je bent dan op je eigen en met niemand wat te maken verder. En er staat een TV in de loge die s'avonds/s'nachts de soms lange vervelende uren moeten verzachten. De portier bezit de 2 belangrijkste sleutels in het hele huis namelijk die van de sluisdeur en die van de voordeur. De loge zit dus direkt voor het merendeel in de benedengang verbonden en dat deel is dus aan 3 zijden voorzien van weer die kleine ruitjes. Op deze wijze kan de portier , zittende in zijn stoel , de gehele gang overzien en actie ondernemen wanneer dat nodig blijkt , en dat is soms veel te vaak. Want de loge , met die ene deur naar de sluis , is het enige opstakel naar de vrijheid voor een jongen als hij door de gang onderweg is . Simpel dus , maar een onoverwinnelijk obstakel naar de vrijheid. Het doet des te meer pijn daar ze vanuit de gang dus de aan de voorkant liggende straat kunnen zien met alles wat er plaats vindt. Zo dicht bij , en toch zo ver weg. Er tussen een AID'er met de 2 belangrijkste sleutels tussen de gang en de vlucht naar de vrijheid.

Op de eerste verdieping bevinden zich , zals vermeld het personeels verblijf , de kantine , en achterin de gang een lege reservegroep die later door de jeugd TBS inrichting " Op den Berg " uit Amersfoort bezet zou worden daar hun gebouw verbouwd zou gaan worden. Later zou ik er als medewerker mijn intrede maken.

De kantine is de plaats waar de jongens op Zaterdag hun visite ontvangen en waar verder alle andere zaken kunnen worden gedaan die op de groepn niet mogelijk zijn. Er staat bv een biljard tafel die gretig gebruikt wordt door de jongens . Een uitgifteluik voor alle suikers en vetten die een minderjarige dagelijks tot zich nemen moet en allerlei video en audiozaken. Voor een jongen dus de Tuin van Eden al was het maar om het monotome op de groep te ontvluchten. Soms gaan de jongens met hun groepsleider er een paar uurtjes heen alszijnde een beloning voor de orde op de groep , en soms om de orde terug in handen te krijgen als hij/zij het kwijt was.

De bezetting van het gebouw bestaat uit : Een direkteur , een adjunct , een paar boekhouders , een kok [ met hulp van 2 jongens ] , een leraar lichamelijke opvoeding , een aantal aan het huis verbonden geestelijken , een maatschappelijk werker die zich op een tussenverdieping bevond [ met soms een stagere ] , medisch personeel , een hoofdgroepenleider , een personeelschef ,  werkzaal vakkrachten , een huis psycholoog , groepsleiders en AID'ers.

Wat mij opviel was de toch enorme berg mensen op een relatief kleine groep jongens +/- 35-40 maar die allemaal hard nodig waren om het huis goed en veilig te laten functioneren.

Hoe veilig is een strijd die we dagelijks weer opnieuw moeten voeren want we hebben per slot van rekening de verantwoordelijkheid over het welzijn van minderjarigen. Dat iedereen daar een eigen kijk op zou hebben moest ik nog leren , en dat gaat binnen zo'n setting sneller dan je zou verwachten.

Ik ben , voordat ik naar huis ga , nog even opweg naar de isolatie om te kijken hoe het met 'm gaat. Een vierkant ruitje van 30x 30 , vol met de littekens van ongenoegen en onmacht , is het enige blikveld wat we hebben in onze 2de ontmoeting. Hij ijsbeerd in zijn cel op en neer want meer valt er in die ruimte niet te doen. Ook deze 2 cellen zijn ruimtes die dubbel pijn doen . Een is de totale isolatie van je mede groepsgenoten en spartaans ingericht , en 2 dat ze aan de straatkant liggen ozo dicht bij de vrijheid. Een trieste maar kostbare plaats. Een kille wind omhult mij als ik de eerste meters op m'n fietsje richting pont maak. Nog 5 minuten en dan wacht me de warme stale huid van de pont.

Copyright 2010: The_Saint

Lees verder ...

Ik zoek de warme stalen huid van de pont op voor mijn overtocht naar de bewoonde wereld . Het is een ijzig koude ochtend , en de pont , die ons fietsers moet verlossen uit de greep van Amsterdam - Noord , loopt langzaam vol. Niemand spreekt , maar allen willen zo dicht als mogelijk naar die warme kant van de pont want het is je enige warme pauze opweg tussen je huis en je werk. De stadsbus neemt ook plaats op de pont en de klep gaat omhoog voor de 2 minuten oversteek naar het Centraal Station. Terwijl de klep omhoog gaat zie ik fietsers in de remmen knijpen omdat men net deze pont niet heeft gehaald , en dus op de volgende moeten wachten die reeds onderweg is vanaf het Centraal Station. De klep gaat neer en het Centraal Station zwelgt de meeste fietsers op terwijl ik links af buig voor de 5 minuten rit naar het Lloyd Hotel , daar waar ongetwijfeld de gevolgen op me wachten van de vuurdoop.

" Is dit wat er volgens jou heeft plaats gevonden ? " en een rapport , de eerste in een lange lijn , is in mijn handen gedrukt . Ik bevindt me in het kantoor van het hoofd der groepsleiders die zich van het gebeuren een kompleet beeld vormen wil. " Ja , dat klopt wel zo'n beetje " zeg ik 'm , niet echt wetende wat eventueel de gevolgen kunnen zijn van mijn " ja ". Maar als ik het wil maken in dit werk zal ik zo dicht als mogelijk bij de waarheid moeten blijven. Daarbij zal later blijken dat ik daarbij niet altijd de oorzaak en gevolgen onder controle zal hebben. Dus op m'n 2de dag moet ik een indruk achter laten die model moet zijn voor waar ik in geloof . En in het rapport staat , in grote lijnen , weergegeven hoe de zaken waren verlopen . Dus dat was niet zo'n opgave voor me. Ik kon dus met een gerust hart het document ondertekenen onder de reeds aanwezige hanepoten w.o die van de hangsnor die , buiten het open doen van de deur , zich niet echt had ingespannen , maar wel getuigen was van het geheel . Het is goed dat er een systeem in plaats is die rekenschap geeft van zaken die er binnen de muren van een inrichting plaats vinden. En zeker als je van doen hebt met minderjarigen.

Op groep 3 was de puinhoop verdwenen want die hebben ze voor het ontbijt gezamelijk moeten opknappen , en stond de boom weer overeind. Wat scheef , en zonder een aantal ballen , maar weer met de lichtjes aan. Ik liep de groep op om te kijken of er een soort van na-gesprek nodig was. Per slot van rekening was het een behoorlijke explosie van geweld , en er verder niet meer over praten leek me geen goed idee . Ik zelf had namelijk nog het een en ander toe te voegen , en ik dacht dat de jongen in kwestie ook wel even kwijt wilde wat hij van mij dacht die avond dat zijn ego , samen met de ballen , in duizende stukjes op de vloer van zijn groep belanden. De boom stond er weer , en nu kijken of zijn schade een zelfde oprijzen had ondergaan. Ik trof 'm niet aan want de groepsleiding had besloten , om als straf , hem voor een aantal dagen van de groep te verwijderen. In de isolatie dus. En de groepsleider verzocht mij verder de zaak even te laten voor wat het was om de rust op de groep te laten wederkeren. Het was zijn groep.

Een groepsleider is een persoon die de groep jongeren dus begeleiden moet tijdens hun verblijf in de inrichting om het zo soepel als mogelijk te laten verlopen . Als het mis loopt zoals de avond ervoor , om welke reden dan ook , komt de AID in het plaatje om de boel te sussen en eventueel op te treden zodat de groepsleider zich niet schuldig hoeft te maken aan het toepassen van de " zachte dwang " om de zaken voor elkaar te krijgen. De groepsleiders zijn dus personen , zoals gevraagd in de vacature , die zo dicht als mogelijk in de buurt van de leeftijd van de jongeren blijven moet . Een AID'er heeft deze beperking dus niet omdat men denkt , en ik schrijf " denkt " , dat een AID'er geen pedagogische kwaliteiten in zich hoeft te hebben maar eigenlijk de " stoottroepen ' zijn als de groepsleider de controle verloren heeft. Hoe mis kan je het hebben als beleidmakers bij de overheid is te zien in het Lloyd Hotel waarin de AID'ers een onmisbare schakel daarin zijn. Vaak soms nog belangrijker en makkelijker een voet tussen de deur krijgen om bij een jongen zijn muur te laten zakkken . Immers , zij zijn reeds jarenlang door allerlei instanties door de mangel gehaald en dat waren allemaal dus mensen met een hoge opleiding en dat is nu juist iets wat hun ontbreekt in het leven.

Derhalve was mijn taak bij het Lloyd Hotel die van de AID geworden , en niet die van een groepsleider waarvoor mij de jaren en de opleiding ontbraken. Voor mij maakte het niets uit want het vooruitzicht om 8 uur tussen 4 muren te zitten is ook niet voor mij weggelegd. Hoofdzaak was dat ik in de runnig was. Een AID'er is : Ambtenaar Interne Dienst , met andere woorden , de interne veiligheids en orde dienst die voor het veilige verloop binnen de inrichting verantwoordelijk is.

De beveiliging van het het Lloyd was verassend simpel in opzet , geen hi-tech , maar behoorlijk effectief. Het bestond uit stralies rondom , en verder een strikte routine van handelingen die ervoor zorgde dat ontsnappen eigenlijk uitgesloten was. Eigenlijk schrijf ik , omdat een gevangene altijd het gevoel moet blijven houden te kunnen ontsnappen. Maar wij moeten het hem zo moeilijk mogelijk maken , en daar wordt je een " meester " in hoe langer je er werkt . Ik had reeds een voorsprong omdat bij de Marine ook altijd van je verwacht wordt vooruit te denken en eigen initiatief te nemen daar waar nodig. En verder was het eigenlijk een geval van logisch denken om fouten te voorkomen die zouden kunnen aangegrepen worden om te ontsnappen . Vandaar mijn 1000 ogen gevoel.

Een ontsnapping die ook daadwerkelijk was gelukt heb ik in 3 jaar slechts 1 keer meegemaakt. En dan ook nog via een weg waar niemand , maar dan ook niemand , buiten de jongen zelf dan , bij stil gestaan had . De wijze waarop hij het voor elkaar gekregen had heeft vooral bij de AID'ers groot respect af gedwongen. Als het moest , dan graag op die wijze en zonder de andere mogelijkheden die wel eens werden aangewend maar die allemaal een boel geweld als basis hadden.

Het is tijd om te " luchten ". Luchten is een bij de wet vastgelegd recht van iedere gevangene om iedere dag in de vrije buitenlucht te zijn. De luchtplaats bevind zich op de begane grond , aan het einde van de glimmende gang , en bestaat uit een ommuurde binnenplaats van zo'n 15 bij 15 meter schat ik en die door een trap van 5 treden naar beneden te betreden is . Een van de muren is gelijk verbonden aan de voorkant van het gebouw welke direkt aan de weg ligt. Niet een van de beste stekken dus om een luchtplaats te hebben waarvan de muren ook niet al te hoog zijn. Hoe laag die muren zijn blijkt uit de vele pogingen om via die muren te ontsnappen wat ook een aantal malen is gelukt. Aanwezig op de luchtplaats voor de orde zijn minstens 2 AID'ers die bij de ingang van de luchtplaats bovenaan de trap toezicht moeten houden.

De groepen gaan niet allemaal tegelijk luchten maar in delen om e.e.a. handelbaar te houden en jongens in isolatie worden appart gelucht. 

Voorts is er een speaker naast de deur gemonteerd die tevens als microfoon dienst doet. Deze staat aan als er gelucht wordt en staat in direkt kontakt met de portiers loge die , op zijn beurt weer in verbinding staat met de rest van het aanwezige personeel. De jongens mogen tijdens het luchten niet de trap op komen want anders is het eigenlijk gelijk over met het luchten daar ontsnappingen of pogingen daartoe vaak begonnen met het de trap op komen van een aantal jongens. [later deel meer]

Ik sta naast mijn collega te wachten als de eerste groep jongens door de gang hun aankondiging maakt . Dat moet altijd , zoals als dat hoort in die leeftijd , gepaard gaan met een enorm kabaal . Een voor een passeren die jongens mij en kijken mij recht in mijn ogen aan wat ik vremd vindt , maar zijnde de nieuwe wellicht bij het ritueel van het " kicken " hoort. Wie weet. Later zal blijken dat de gebeurtenissen van de avond ervoor al , voordat ik binnen was voor een volgende dag , al door het huis waren gegaan. En het interessante daaraan was dat deze jongen door de rest van de jongeren op de nummer 1 stek in de pikorde stond , Capo di tutti capi zogezegd. Ik wist dat nog niet toen men diep in mijn ogen starend de luchtplaats betrad . Maar het was een gegeven die ervoor heeft gezorgd dat ik de komende 3 jaar zo goed als nimmer het principe verbale oplossing moest inruilen voor een aanpak als tussen de puinhopen de dag ervoor.

Copyright 2010: The_Saint

Lees verder ...

'Zullen we dan maar ?' vraagt de mentor als een deur achter de glimmende joggingpakken sluit en het gebouw ze verzwolgen heeft in een voor mij nog onbekende ruimte. Het hele gebouw leeft want overal vandaan komt geluid maar ik zie daar geen bewijs voor verder . Alles schijnt zich af te spelen achter deuren en tralies waar ik geen kijk op heb , maar die mijn oren wel bevestigen. Mentor maakt de eerste deur voor mij open en voor mij een stenen trappenhuis met weer dezelfde tegels , maar nu ook voorzien van een mooie hardhouten trapleuning. Deze leuning heeft door de duizenden op en neer gaande handen een mooie patina gekregen die perfect past bij de tegels.

Bovenaan gekomen weer een deur , en deze keer stelt de mentor voor dat ik hem zelf maar even open moet maken. De bos is verwarrend voor een beginneling maar ik gok snel op de juiste en de deur zwaait open en weer staan we in een gang die paralel loopt met de gang van zojuist. Wel heb ik nog de tegenwoordigheid van geest deze deur gelijk ook weer achter ons te sluiten wat me een compliment opleverd van de mentor . Het lawaai zwelt in kracht en ik meen dat we dichter bij de kern van het gebouw zijn gekomen , maar ik heb het mis . Het gebouw galmt een vreemde mengeling van slaande deuren , veel te luide radio's en verhitte gesprekken en het voelt me aan alsof ik erin zwem.

Op deze gang ook weer de vreemde lichtval die word veroorzaakt door de veel te kleine ruitjes , ongeveer 20x20 cm , in alle deuren overal die overigens niet van glas blijken maar van perspex en , vanwegen het vele poetsen , zijn die dus vaal geworden wat het licht op een vreemde wijze buigt. Het enige glas is te vinden in het kantoor van het hoofd van de groepsleiders dat op de 2de verdieping huist.

Mijn mentor blijft het welkoms verhaal afsteken waar ik maar weinig aandacht aan blijk te schenken. Voor mij is mijn impressie van mijn omgeving me veel belangrijker dan het monotome verhaal , wat ongetwijfeld interessant zal zijn , maar me niet kan boeien op dit moment. De gang heeft overal dezelfde groene ijzeren deuren met die ruitjes tegels en leuningen , en ik probeer me een beeld te scheppen van hoe het er ooit heeft uitgezien in de dagen dat hier de families overnachten wachtende op hun reis naar nieuwe wereldelen en een nieuw leven.

Aan het einde van de gang was het doel van mijn eerste kennismaking met de 1ste verdieping namelijk de kamer waar ik , samen met mijn collega's , de middag/avonduren in zou doorbrengen, het AID persooneelsverblijf dus , die tot mijn verbazing als enige een wijd openstaande deur had. Wijd open omdat , zo vertelde men mij , er op deze verdieping geen jongeren komen zonder begeleiding . En als iedereen weg was ging de deur uit voorzorg wel op slot.

Binnen werd ik met een mengeling van interesse en onverschilligheid welkom geheten. Er waren er die heel open en geeinteresseerd mij tegemoet traden , en er waren er met de intstelling : 'zo,dus dat is 'm dan ?' , 'eens kijken hoelang deze het gaat volhouden'.

Het verblijf had , net als de rest van het gebouw , betere tijden gekend. Een koelkast , een kookplaatje , koffiezet apparaat met bijbehorend rood geschilderd houte bakje voor de filterzakjes , een aanrecht met wat boven en onderkasten , vitrage voor het raam , en een kleedje op de formicatafel moesten je de indruk geven toch nog thuis te zijn op je werk. Hier zou ik vandaag tot 11 uur vanavond in en uit lopen om m'n boterhammetje eten. Een grote dampende mok met thee moest het ijs gaan breken.

Onderweg in het trappen huis , na de mok thee , belande ik op de 2de verdieping waar het dus om ging , de verdieping met de leefgroepen van de jongeren . Ook deze gang dus weer paralel met de 2 voorgaande met dit verschil , dat ik nu wist waar die kakafonie vandaan kwam die door het huis galmt. Nu moest ik wel bij de les blijven want nu werdt het dus ernst en was de veiligheid en orde mede onder mijn verantwoordelijkheid , en die neem ik altijd uiterst serieus. Langzaam lopend , en luisterend naar de uitleg van de mentor , voelde ik  1000 ogen op mij prikken. Ik keek even op , maar zag niets. Maar het gevoel te worden begluurd door een roedel wolven liet me niet los. 'Maak je niet al te druk , iedereen heeft dat gevoel de eerste dag ' daarmee aangevend dat de mentor toch wel meer in zijn observatie had dan het monotome verhaaltje van 'n uurtje of wat geleden.

De verdieping huisde 3 leefgroepen met jongeren in de leeftijdsgroep van pakweg 13/14 t/m 17. In feite was het een inrichting voor 12 t/m 18 jarige waarna het volwassen strafrecht van kracht zou worden.[*] Jeugdstraf is maximaal 6 maanden.

De jongeren zijn niet allemaal op de verdieping maar zijn door het gebouw verdeeld voor allerlei bezigheden in het kader van de pedagogische ommezwaai die men tracht te verwezelijken in de tijd dat ze vast zitten. De groepen worden geleid door een groepsleider[ster] die , samen met anderen op die groep , de jongens begeleiden moet opweg naar een zo'n soepel mogelijk verblijf en terugkeer in de maatschappij die ze veelal uitgekost heeft.

Mijn introductie op de groepen , waar op dat moment geen jongens zijn , verloopt aangenaam en ontspannen , immers kunnen we op ons gemak even praten zonder daarbij gestoord te worden. Op de groep waar wel jongens zijn verloopt het chaotisch en tref ik ook de glimmende joggingpakken weer die me even zouden kicken. Van kicken komt niets want ze zitten , onderuitgezakt op luie banken , totaan hun ellebogen in zakken chips en hun aandacht gaat uit naar het stripboek wat op hun knieen ligt. Niks geen kicken dus deze keer.

De groepen zijn minimaal ingericht wat me later op de avond wel duidelijk zal worden. Op de groep ook een tafeltennis tafel die moeite heeft om horizontaal te blijven , en er blert van alle kanten muziek en geen van de boemboxen op de zelfde zender of cassette. Jongens lopen in en uit het cellenblok wat aan het groepsverblijf vast zit en een deur geeft ze vrije toegang tot die ruimte. Elke nieuw joggingpak wat het cellenblok afkomt onderzoekt de " nieuwe " die het team komt versterken. Van hanengedrag voorlopig nog geen sprake.

Het cellenblok van de groepen is kaal en kil en , volgens mijn nieuwe mening , allang al niet meer geschikt voor permanente bewoning , laat staan voor een gesloten setting.

De deur van een cel bestaat uit dikke , reeds 60 jaar lang , in groen overgeschildere tralies. Wie ooit de film Ciske de rat heeft gezien weet zich de scene nog voor de geest te halen dat hij de eerste nacht alleen , en in het donker , achter de tralies in een cel zat. Die scene is opgenomen in het Lloyd Hotel. Een groep heeft iets wat meer op een gesloten deur lijkt. In de cel , die verder niets anders heeft dan een stalen , aan de grond verankerd bed , en stalen aan de muur verankerde kast , en een plaats om wat spulletjes kwijt te raken op een plank , er staat een plastic emmer met deksel in de hoek voor de nachtelijke behoeftes , want eenmaal op cel komt er niemand meer vanaf. Je kunt op 2 groepen op het cellenblok rond alle cellen lopen wat soms voor de nodige problemen zorgt als men op cel moet.

Verder op de gang dus enkel nog het kantoor van het hoofd van de groepsleiders.

De kennismaking verloopt prettig al merk ik dat men toch behoorlijk gespannen is op de groepen en dat uit zich dan in allerlei kleine verbale schermutselingen. Het is de donkere tijd voor de Kerst en velen hadden gehoopt met kerst thuis te zijn , wat voor velen niet door zal gaan. Men tracht dan met een speciaal feest diner , en een Kerstboom op alle groepen , de stemming er wat in te brengen. Een futiele poging in mijn ogen. Hoe futiel zal 2 uur later blijken.

Ik besteed mijn middag verder , zittende in het personeelsverblijf, met het in me opnemen van de regels samen met de mentor die van tijd tot tijd weggeroepen wordt om hulp te verstrekken bij het een of het ander.

Het kruipt tegen de tijd dat de jongeren op cel moeten en dat de nachtploeg het kan overnemen van de middag/avondploeg. Dat is de tijd dat de aanwezigheid van de AID door de groepsleiders zeer op prijs gesteld wordt . Op dat uur worden namelijk nog even grenzen getrokken en soms rekeningen rechtgezet. Het lijkt redelijk rustig te verlopen totdat de paniekknop is ingedrukt op groep 3 achterin de gang.

Binnen no-time staan alle beschikbare AID'ers in de gang en zijn opweg naar groep 3 om te kijken waarom de knop is gebruikt. Het is snel duidelijk.

De groepleider staat witjes en trillend op de gang , en de herrie komt ons tegemoet.

De chaos is kompleet op de groep . Er staat niets meer overeind en zelfs de kerstboom is gesneuveld in de verwoesting al branden de lichtjes nog wel wat , via die vale perspex ruitjes weer een surealistische blik geeft op de snel groeiende berg puin op de groep.

De jongens rennen en schreeuwen op en over het puin heen als zijnde in en overwinningsdans waar geen einde aan lijkt te komen en waarbij ze onderweg , alles wat nog wel overeind staat , nog even onderdeel laten zijn van hun vreugde dans.

Tja, daar sta ik dan als broekkie, met een bos sleutels , midden in een groep van medewerkers die in hoog tempo aan het overleggen zijn hoe dit aan te pakken. Iedere keer stopt het even als er weer een aantal jongens probeerd de kleine ruitjes met alle geweld te breken met stoelpoten e.d . Maar dat is nutteloos , die raampjes breken gewoon niet.

De beslissing is gevallen:

We zullen nog even wachten totdat de volledige nachtploeg binnen is en de adrealine wat gezakt is , en een deel gaat verder met het assisteren van de andere ploegen die onrustig aan het worden zijn door het kabaal en zelf graag ook wel zo'n feest zouden willen bouwen.

Ik maak me op voor m'n vuurdoop maar weet natuurlijk van niets wat me te wachten staat. De nachtploeg komt , op aangeven van de portier ,   gelijk naar boven en het doet me plezier ook de hangsnor te zien. Nu kan er niks meer stuk dacht ik nog.Hoe fout ik kon zijn zou in 5 minuten blijken. De hangsnor is in z'n nopjes want hij verveeld zich snel zegt hij nog tegen mij voordat de rangen opgesteld worden . Dat wil zeggen , iedereen probeerd een zo goed mogelijk plekje te vinden voordat de deur opengaat en het feest gaat beginnen . De deur is niet zo breed , en met het positioneren sta ik ineens in de voorste stek . dat was even slikken. Veel tijd tot denken had ik niet want Klaas smijt de deur open en stapte ik met een razende hartslag het slagveld in. Ik hoorde nog wel de deur achter me dichtgaan , maar was vol van spanning dus lette daar niet al te veel op mijn prioriteit lag voor me.

Naast me een collega , aan de ander kant een , en dat was 't?  3?.  Waar was rest verdomme!?. De rest stond achter de kleine ruitjes toe te kijken. Welkom bij de Rijksambtenaren van Justitie.

De wat oudere collega nam het woord toen alle strijdkreten aan het uitsterven waren en dat vondt ik wel prima want wat had ik te zeggen op m'n eerste avond. Het had wat effect doordat er een aantal uit zich zelf naar het cellenblok gingen . Bleef over de harde kern die bereid waren het nog even verder te trekken om te testen hoe het zou verlopen met 3 AID'ers. Op de achtergrond zag ik , van de nu nog maar 10 jongens , een knaap heen en weer lopen en aanwijzingen geven wat waarschijnlijk de volgende stap in de strijd zou worden. De collega was nog steeds aan het onderhandelen toen de lijn steeds dichterbij kwam en het langzamerhad een weinig eng werd. De Kerstboom had nu ook de charme van z'n lichtjes verloren en was nu onderdeel van de troosteloze berg puin die ons nu nog scheiden. Wie zou de eerste stap nemen.

Ondertussen bleef ik de leider van de opstand in de gaten houden die wijselijk achter zijn linies bleef en voor ons buiten bereik. Maar daar zou snel verandering ik komen.

Mijn bos sleutels had ik inmiddels , op aangeven van de collega's in een soort " boksbeugel ' veranderd. Dat wil zeggen , de celdeur sleutel , een massieve lange cillinderachtige sleutel met een enorme baard , stak tussen mijn vingers uit en de rest als bal in mijn hand. Dat was het enige wat ons ter beschikking stond , en zelfs dat was niet toegestaan zou ik later ontdekken . De jongens hadden wat meer , namelijk een enorme berg aan puin waaruit ze van alles konden aanwenden maar waarvan wij , volgens de wet , geen gebruik van konden/mochten maken.

Tijd van praten was over , en moest er wat gebeuren voordat de rest weer terug van het cellenblok kwam. Steun vanuit de gang kwam niet , en dus was het het uur U.

Ze stapte op aangeven van de knaap naar voren en ik sprak hem persoonlijk nog even aan : ' Wat er ook gebeurd nu , ik pak jou vast en laat je niet meer los hoe het ook gaat uitpakken voor je '. Even zag ik in zijn houding dat hij dat niet had verwacht en dat was voor mij het sein om 'm bij z'n joggingpak te pakken en hem door de lijn naar voren te trekken. Daar schokken ze van en dat resulteerde in het feit dat er nog een aantal vertrokken. Die hielden het verder voor gezien.

Ik had hem vast en inderdaad was ik net zo opgepompt als hij toen ik hem nog steviger vast greep. " Zeg het maar , is dit je dag? "

Praten was wat moeilijk voor 'm maar dat vondt ik niet van belang op dat ogenblijk en ik voelde zijn weerstand wegebben mede geholpen door het feit dat mijn celsleutel  in de strijd op een onaangename plaats vast zat en de witte vlag kwam derhalve snel.

Schade : Mijn knopen van m'n shirt . Voor hem voor het merendeel z'n ego.

Alles was net zo snel weer over als dat het begonnen was en het insluiten door de groepsleider was nog een formaliteit.

Ik kwam trillend als een pasgeboren veulen de gang weer op en probeerde m'n ademhaling en harslag onder controle te brengen terwijl ik als een verloren zoon van iedereen schouderklopjes kreeg. Daar had ik verdomme wat aan vloekte ik nog , maar vooral de hangsnor was in z'n nopjes . Nog zuiniger als op je eigen pik kreeg ineens een heel andere betekenis.

 Copyright 2010: The_Saint

Lees verder ...

Een nutteloze discussie achter de rug over wel , dan wel niet , een stropdas dragen.  En de man voor mij in de spiegel kan mij ook niet helpen op mijn steeds groter wordende vragenlijst die ik in mijn hoofd aan het creeren ben . Ik ben behoorlijk nerveus , meer dan dat ik eigenlijk had verwacht toen ik over m'n schrijfblok gebogen zat. De realiteit dat veel , zoniet alles , in mijn huidige stand van mijn leven/huwelijk hangt aan het komende gesprek maakt het er allemaal niet makkelijker op. Ik besluit me zo casual mogelijk te kleden . Want op komen dagen met een stropdas zou ,in mijn optiek althans , het gestelde in mijn brief afvlakken . Mijn vrouw denkt daar klaarblijkelijk anders over en steekt dat niet onder stoelen en banken.

Toch redelijk op m'n gemak zit ik in een comfortabele stoel in een ruim kantoor bekleed met veel donker hout met allerlei frutsels . Tegenover mij een aantal mensen die van mij nu alles willen weten waar ik , samen met de man in de spiegel , me voldoende op voor bereid hoop te hebben . Het wachten is op de Adjunct die wat verlaat was . Dat geeft me wat tijd me te focussen op het aanstaande gesprek waarvan ik hoop dat het vlekkenloos zou verlopen. De Adjunct treed binnen en excuseerd zich voor het te laat zijn . Dan gaat de deur dicht en is er geen terugweg meer. En als het handen schudden vooraf een indicatie moet zijn wacht mij een enigzinds ijzige ondervraging.

Aanwezig zijn : Adjunct direkteur van de inrichting , met een vriendelijke open handdruk - het hoofd personeelszaken , idem - de huis psycholoog - de maatschappelijk werker - en het hoofd van de groepsleiders, verplichte handeling.

Daar tegenover zit een persoon die nu alles op alles moet zetten om deze ploeg ervan te overtuigen dat ik de beste keuze zal zijn.

De adjunct neemt het voortouw met zijn openingsrede dat hij o.a aangenaam verrast om zo'n openhartige brief te hebben ontvangen , zonder al die gebruikelijke franje , en wilde derhalve de schrijver ervan persoonlijk ontmoeten. Als 2de nam de psycholoog het woord met de vraag : Waarom denkt U dat wij U in dienst zouden moeten nemen , en waarom heeft U een baan als Rijksambtenaar bij de PTT , met een levensgarantie , laten varen. Dat waren dus de 2 kern vragen die ik had verwacht en die ik dan u zo goed en kwaad als ik kon onder woorden brengen moest.

Ik zat met een ontspannen houding in de comfortabele stoel en hield mijn betoog over mijn jeugd , het opgroeien zonder vader , het daardoor afbreken van m'n schoolopleiding , en het feit dat ik dus door m'n knieen kon gaan en op gelijke ooghoogte met de jongeren in kontakt kon treden en dus derhalve verbaal de zaken wat makkelijker voor elkaar zou kunnen krijgen. Over de PTT kon ik vrij kort zijn . Een bedrijfsarts , die waarschijnlijk duizenden " rugklachten " bij de PTT te verwerken had gehad nam mijn zaak dus helemaal niet voor vol . Het werdt dus een onderlinge strijd tussen mijn huisarts , die mij vertelde dat , als het erop aan zou komen ,ik beter voor m'n gezondheid zou moeten kiezen. Want stelde hij : " een gezonde rug krijg je maar 1 keer in je leven , ander werk daarintegen kun je altijd vinden " en de bedrijfsarts die mij , kost wat kost , weer op de werkvloer wilde zien . De keuze die ik toen voor mijn gezondheid nam had natuurlijk z'n gevolgen.

Ik was dus heel relaxed toen ik het verhaal van mijn jeugd aan het vertellen was en zag dat de houding achter de tafel ook goed ontspannen was daar men in het begin nog rechtop gezeten in hun stoel mij begonnen aan te horen , en dat men onderling aan het smoezen ging. Ik had er op dat moment bijna alle vertrouwen in de zaak beklonken te hebben mede gelet dus op het onderuit zakken van de adjunct die volgens mij genoeg gehoord had waarom ik me geen jota had aangetrokken van de maximale leeftijdsgrens en het ontbreken van de MBO opleiding.

Vreemd genoeg had ik nog meer vragen verwacht , maar het bleef bij deze 2 die ik dus voorzien had te moeten gaan beantwoorden. De verassing was echter kompleet toen de adjunct op stond uit zijn luie positie en op mij af kwam lopen.

Hij knoopte formeel zijn colbert dicht , stak zijn hand uit met de woorden : " We weten genoeg , komt volgende week beginnen je uit? "

Komt volgende week uit? En ik keek naar zijn uitgestoken hand , en weer naar zijn gezicht , en de tijd die verstreek moet slechts seconden zijn geweest . Maar het was net of ik de grote klok aan de muur , waar mijn blik naar getrokken werdt toen de adjunct op stond om te kijken hoelang het nu werkelijk geduurd had , met elke klik van de seconde wijzer , die als een klokslag in m'n hoofd met een schijnbaar eindeloze pauzes tussen de seconde's in , zijn harde werk deed . De rest stond op , en was bezig het kantoor te verlaten . Ze liepen langst me heen als in slow motion en feliciteerde me als nieuwe medewerker binnen de inrichting .

" Ja, antwoorde ik , morgen kan ook! "

" Nou ", sprak hij , " er moet nog het e.e.a geregeld worden , maar maandag morgen zie ik je graag verschijnen ". En weg was hij weer het gebouw in waarvanuit een kakofonie van geluiden kwam zodra hij zich door de deur naar buiten begaf.

Ik keek naar de volgende uitgestoken hand , en die was van het hoofd personeelszaken , want de rest was al reeds vertrokken en het kantoor verder dus leeg op het donkere hout met de frutsels na , en de klok die ik nu niet meer kon horen tikken.

Hartelijk welkom binnen mijn team.

Copyright 2010: The_Saint

Lees verder ...

Met enige tegenzin blader ik door de krant naar de pagina met de vacatures . Met tegenzin omdat ik zo langzamerhand steeds meer begin te twijfelen bij het nut van de opdracht tot solliciteren mij opgelegd door de Sociale dienst. Twijfels die steeds meer aan kracht opbouwen bij elke brief met de zin " Helaas is onze keuze deze keer niet op U gevallen "  waarvan de stapel steeds groter aan het worden is samen met die van allen die niet eens de moeite nemen om mij even terug te schrijven.

Mijn attentie is gelijk getrokken naar een enorme advertentie van " Het Ministerie van Justitie zoekt " . Normaal lees ik vacatures van onderaf aan omdat ik nu wel weet wat men vraagt , en wat men te bieden heeft . Voor mij is altijd van belang , en vaak de deal breker , wat de eisen zijn , want daarover struikel ik namelijk altijd.

Tot aan het , met veel plezier , zijn van een postbode in Amsterdam verliepen mijn sollicitaties altijd als vanzelf en had er nimmer echt moeite voor moeten doen.

Immers , de vermelding van " Koninklijke Marine " in mijn CV , was altijd een reden om zulke procedures snel en met succes te doorlopen.

Een bedrijfsarts van de PTT  [daarover in volgend deel meer] toen nog een staatsbedrijf , bracht daar abrupt een einde aan en moest ik aanschuiven in de steeds groter wordende rij der werkzoekenden.

Ik las de eisen toch maar voor alle zekerheid om te kijken wat ik eventueel mis zou lopen.

Functie eisen : Maximaal 28 jaar en minimaal MBO.

Nou , dat kon ik dus wel vergeten om uit het gat te stappen en weer als overheids ambtenaar aan het werk te komen.

Het liet me echter niet los de rest van de dag , en ik vondt mezelf s'avonds achter een schrijfblok terug om wederom maar weer eens een brief de deur uit te sturen.

Ik ging nu anders te werk dan alle voorgaande brieven en liet eigenlijk duidelijk blijken dat , hoe de uitslag ook zijn zou , het m'n leven erdoor verder niet bepaald zou worden en het eventueel gewoon een nieuwe voor de groeiende berg zou zijn.

De leeftijd van 28 was ik reeds ruim gepasseerd , en MBO was iets waar ik als LTS'er , en dan ook nog zonder het te hebben voltooid , slechts van kon dromen.

Ik volstond dus met wie ik was , waar ik voor stond , en wat ik kon bieden aan ervaring.

Met toch een vreemd gevoel van hoop liet ik de brief door de zwarte tanden van het rode monster vallen en keerde huiswaards.

Twee weken gingen voorbij toen een plechtig aandoende envalop half uit mijn brievenbus stak.

Nog net kon ik lezen " Ministerie van Justitie "

Binnen zette ik eerst een kop koffie , stak een sigaret aan , en maakte voorzichtig de envalop open.

Ik bleek toch gevoeliger te zijn voor afkeuring dan dat ik altijd had gedacht schijnbaar . Want wat als dit er weer een is? . Ik trok de brief eruit , en die was zo gevouwen dat ik reeds de laatste regels lezen kon.

" Het is ons een genoegen U derhalve uit te nodigen voor een kennismakingsgesprek "

Wow , zo'n zin had ik in jaren niet meer gelezen , en wat nu?

Het gaf we toch een onbeschrijfbaar gevoel om eindelijk weer eens een kans te hebben jezelf persoonlijk te presenteren in plaats van het via brieven te moeten afhandelen.

Niet alleen begon ikzelf langzaam af te brokkelen door zoveel afwijzingen , maar ook mijn huwelijk stond daardoor onder de nodige spanning. Dus deze brief was dus meer als welkom.

Nu moest ik mezelf weer eens flink onder m'n reet schoppen en kijken of m'n sales pitch nog up to date was om te laten zien waarom het gebrek aan de eisen 28 , en MBO , voor mij geen reden waren niet te reageren , en voor hun schijnbaar niet om mij voor een gesprek uit te nodigen.

Ik had dus nog een berg werk te doen wilde ik de week erop mijn plaats veroveren binnen Justitie.

Lees verder ...

Wees er nog zuiniger op als op je pik.." hoorde ik vanachter een enorme hangsnor die het gezicht sierde van een jofiale , rasechte Amsterdammer , die net zo breed als dat hij hoog was ,en die mijn handen omklemden met daarin een enorme bos sleutels die hij me net daarvoor dus in m'n handen had gedrukt.

Even was het stil met enkel het geluid van het metalen plaatje aan de bos , met het nummer 13 , dat als enige de stilte verbrak.

Zijn ogen spraken boekdelen aan jarenlange ervaring , waarvan hij er zeker een aantal zou kunnen schrijven , over het werk binnen de inrichting.

Hoe zuinig ik zou moeten zijn zou in de toekomst nog duidelijk worden , maar zeer zeker diezelfde dag nog

.

Langzaam verslapte zijn enorme greep op mijn handen , en op de daarin samengeknepen  bos sleutels , zodat ik een stap naar achteren kon maken  

Voordat ik nog wat kon vragen , of hem bedanken , sloeg de deur met een enorm kabaal achter mij in het ijzeren frame dicht.

Daar stond ik dan , samen met een medewerker die mijn mentor zou zijn de komende weken ,in een troosteloze lange gang die eens een pracht en praal ten toon moet hebben gespreid maar dat reeds lang in vervlogen tijden was weg gevaagd.

De muren waren betegeld met geglazuurde tegels in de kleuren creme/groen en rood-bruin , om er maar eens een paar te noemen.

Deze tegels glommen tegen je op en hadden als enige de tands des tijds schijnbaar moeiteloos doorstaan.

Uit ervaring weet ik dat dit soort tegels inderdaad onverwoestbaar zijn en dus was dat niet verwonderlijk dat nu juist de muren er nog uit zagen als vlak na de opening van het gebouw destijds in 1921.

Ik sta namelijk binnen in een van de gangen van het voormalig Lloyd Hotel in Amsterdam , wat na een lange geschiedenis met vele toepassingen , nu in gebruik is door Justitie die er een inrichting in gehuisvest heeft voor jeugdige deliquenten , en die ondergetekende binnen haar ranken had gehaald om het team te komen versterken.

 " Kijk, de nieuwe , die gaan we effe lekker kicke man ! "....dat schoot m'n linkeroor binnen en deed me weer gelijk bij de les zijn van waar ik me nu eigenlijk in bevindt , en waarom ik die enorme bos sleutels draag.

Er passeerd ons een groepje jongeren in de gang , begeleid door weer een andere collega , allen gekleed in veel te grote trainingspakken die hun best deden om de tegels op de muren te overglimmen en met gympies zonders veters , en die mij even op hun gebruikelijke wijze welkom wilde heten binnen hun terratorium.

Schijnbaar was mijn aankomst reeds onderwerp van vele gesprekken geweest en werdt het nieuwe bloed met hoge verwachtingen tegemoet gezien.

Ik moest duidelijk ook nog veel van de gangbare mode inhalen nu ik hier zou gaan werken.

Het was midden jaren '80 , en ik was na lange tijd werkloos te zijn geweest weer in de running om een baan te krijgen als ik tenminste door de inwerkperiode heen kon komen.

Ik zou er mijn allerbeste aan geven , en later op de dag zou blijken hoe snel ik een boel zou moeten leren

Maar staande in die lange glimmende gang , met een bos sleutels in m'n hand , wist ik nog van niets wat die dag nog voor me in petto zou hebben.

Lees verder ...

Nu heb ik dan eindelijk de knoop doorgehakt en mijn Nederlands rijbewijs niet meer verlengd. Ik was daarover met mijzelf al geruime tijd in een dialoog verwikkeld of ik het nu wel of nu juist niet moest doen.  Want wat zegt me dat nu?

Moet ik wel vast blijven houden aan dit rijbewijs?...immers,ik heb ook een Israelisch rijbewijs...en daarmee heb ik ook gewoon een auto kunnen huren op Schiphol.

Ik mag met toestemming sinds 1973 legaal een auto besturen en dat doe ik met veel plezier en zou niet weten hoe zonder.

Destijds heb ik mijn rijbewijs " gehaald " op het eiland Curaçao waar ik in 1973 voor de Koninklijke Marine gestationeerd was.

Het halen van een rijbewijs daar was destijds een fluitje van 'n cent , en het omzetten naar een Nederlands rijbewijs slechts een papieren kwestie , waar verder niemand meer aan te pas kwam om te kijken of je rijvaardigheden ook voldoende waren om in Holland de weg op te gaan.

Dat resulteerde in het zogenaamde rijbewijs toerisme van vliegtuigen vol die naar de Antillen gingen om daar hun " rijvaardigheid " op te doen om na een week met het felbegeerde roze papiertje weer huiswaards vlogen.

Wat was nu zo gemakkelijk aan het halen van je rijbewijs daar?

Examens werden destijds afgenomen door politieagenten die deze extra taak bij rotatie in de hete middaguren moesten doen.

Het traject ging van het parkeer terrein van het Politie Bureau rechts af...100 meter verder nog eens rechts af...en toen kwam je in een hele rustige buurt waar je een paar testen afleggen moest.

Die testen bestonden uit:

Achteruit langst de stoeprand met rechterachter en voorwiel over een bult naast de stoeprand.

File parkeren.

Achteruit in parkeren.

Hellingproef.[minstens 2 pogingen]

Straatje keren.[minstens 2 pogingen]

Weer rechts af....en nog een keer rechts af...en je stond weer op het parkeerterrein.

Een goede rij-instructeur was van de buien van alle agenten op de hoogte....wist ook waar ze " nadruk " op gingen leggen...welke muziek ze wilde horen...en welke dropjes er in het handschoenenvakje moesten liggen.

Daarna de theorie:

Die bestond uit zo'n 15 vragen en een platte grond met een allergaardje aan auto'tjes , figuurtjes en fietsjes van allerlei afmetingen....die schijnbaar s'avonds weer terug naar de kinderen moesten.

Achter het bord zat een andere agent....en naast je stond een andere kandidaat.

Het ging dan zo:

De agent ging met de figuurtjes aan de gang en plaatste op het bord , bij een van de vele getekende verkeerssituaties , zijn opstelling met de poppetjes , auto'tjes en eventueel de fietsjes.

Dan vroeg hij aan jou wat de volgorde was ....wie mocht eerst...wie moest voorrang geven enz...

Dan moest je zelf met die figuurtjes aan de gang en tegelijk uitleggen wat je aan het doen was.

Als je daarmee klaar was vroeg hij aan de kandidaat naast je of dat wat je deed ook klopte.

Als hij antwoorde met " ja " en het was fout , had je beiden een minpunt....en je mocht er maar 5 in totaal maken..incluis het " rijden ".

En daarna was het de beurd aan je buurman...enzovoort...tot zo'n 15 vragen..of tot wanneer de man zin had door te gaan.

Dan kreeg je een stempel op je formulier....ging naar buiten naar het loketje...gaf je pasfoto....50 piek...en 5 minuten later mocht je de weg op.

Ik heb daar met veel plezier gereden en me aangepast aan het verkeer ala Caribbean style.

De problemen kwamen pas toen ik in Holland terecht kwam en in Amsterdam met mijn verworven " rijkunsten " deel moest gaan nemen in het dagelijkse stressvolle westerse verkeer.....en van trams moest ik al helemaal niets weten...

Snel , heel snel , heb ik eigenlijk toen pas geleerd om te rijden...want op het eiland was het eigenlijk meer " voort bewegen " volgens de temperatuur...en die was heet , heel heet.

In Holland kwam ik terug midden in de olie crisis en de autoloze zondagen en wc papier op de bon.

Mijn rijbewijs omgezet naar een geldig roze papiertje en klaar was Clara....

Nu woon ik dus geruime tijd in Israel....en had net na de overstap naar hier mijn rijbewijs nog verlengd dus daar had ik geen omkijken meer naar voor de komende 10 jaar.

Hier heb je dan de kans om het probleemloos , binnen 2 jaar , om te zetten naar een Israelisch rijbewijs.

Ik heb dat niet gedaan en moest het hele traject opnieuw door om alsnog te slagen voor het Israelische rijbewijs....wat niet een slimme aanpak was natuurlijk.

De gang van zaken was anders dan het eiland natuurlijk , maar niet te vergelijken met de rij-opleiding en het rij-examen in Holland.

Was geslaagd , met vlag en wimpel , en dus met een gerust hart de weg op hier met de wetenschap dat Bromsnor nu geen reden meer vinden kon om mij op een bon te slingeren...als ie al zou weten wat die wet was.....

Tot de dag kwam dat ik mijn Hollands rijbewijs zou moeten verlengen...

Toen zat ik er toch wel even mee....want waarom zou ik het moeten doen?...een hoop rompslomp...en niet gratis natuurlijk....en wat bereik ik er eigenlijk mee?...wat is het voordeel?...ga  ik nog terug naar Holland?...zoja?..dan kan ik ook nog voorlopig blijven rijden op dit rijbewijs en het omzetten naar een Hollands rijbewijs.

Ik heb besloten om het niet te doen en het termijn te laten verlopen....en toen ik die beslissing nam was dat toch een vreemd gevoel.....alsof er weer een klein touwtje met het vaderland doorgeknipt was ....en ik spreek maar over een rijbewijs.

Ik kijk nog wel eens naar mijn eerste rijbewijs van het eiland dat ik nog steeds in mijn bezit heb....en ik kijk naar het formulier van het RDW dat op de kast ligt...klaar voor verzending.....

Over blijft....en daar is niet aan te tornen ....mijn Nederlandse nationaliteit en het daaraan verbonden paspoort.

Of ik in de loop der jaren Israelier geworden ben?.....wellicht in mijn interactie met mijn omgeving wel ja....in en aanpassen heet dat...maar daarbij ga ik altijd uit van mijn Hollandse wortels......en ondanks alles , en ondanks het niet verlengen van mijn rijbewijs , staat dat nog altijd ergens voor.

Lees verder ...

Hierover ging , juist of niet , de wereld bijna in de vlam

En over dit soort vrije expressie moeten de Joden niet zeuren...want ze moeten nu eens ophouden met dat gezever over de Shoa en de Palestijnen.

Is plaatje 1 dan ook geen vrije expressie?..en waar blijven nu dan al die liberale Moslims , die claimen in het midden te staan in de dialoog , en dit zouden moeten afkeuren met de zelfde felheid als hun radicale  fundamentalistische broeders binnen hun geloof destijds over plaatje 1 ?

Lees verder ...

Ik heb het al eens gemeld op de dagen dat bijna niemand het deed , en nu dan weer.

Wederom kunnen er een aantal opgeschreven worden op die lijst....en het gaat maar door.

Wanneer gaan we hiervoor de straat op?.......en waar zijn al die mensen rechten voorstanders met hun blogs ?

Lees verder ...

Nog niet zolang geleden werd een wapenhandelaar van de hamas dood aangetroffen in zijn hotelkamer....en uiteraard kwam de geruchtentrein snel up to speed over de dader[s].

Los van het feit dat de man wellicht een dozijn aan lieden had rondtlopen die alles te winnen zouden hebben bij zijn claim op de 72 maagden , ging natuurlijk de Mosad op de # 1 spot als zijnde de suspect bij uitstek.

Uiteraard zou ook de Mosad een kans niet laten liggen deze man aan zijn claim te helpen maar zij zijn dus schinbaar  niet de enige in die wereld waarin wraak dus op 72 maagden komt te staan.

Het onderzoek begint nu wel heel vreemde vormen aan te nemen nu de politie in Dubai over een uitgebreid rapport beschikt dat verteld , en middels een uitgebreide film laat zien , dat een team van minstens 11 personen met Europese paspoorten , betrokken zijn bij zijn executie....althans , als je wilt aannemen dat de personen die men op de film samen plakt ook daarwerkelijk samen horen...

Gekker is het dat de namen , schijnbaar gebruikt door deze reizigers om Dubai binnen te komen , gestolen zouden zijn van personen die in Israel leven en van Europese komaf zijn.

Volgens de gegevens van de UK & Ierland is er spraken van identiteits diefstal door Israel en heeft men de Ambassadeur op het matje geroepen....

Het nieuws hier , en de kranten , staan er bol van....en iedereen , of bijna iedereen , heeft het gevoel dat er hier iets niet echt klopt...het is mij in ieder geval allemaal te gladjes.

Een verklaring voor de namen e.d heeft men niet....althans voorlopig niet...maar we zijn benieuwd hoe dit verder zal uitpakken.

Als blijkt dat de Mosad hier toch achter zit zal ik zeer verbaasd zijn over de wijze waarop ze dit aangepakt hebben..niet over de uitkomst , want de wereld is 'n stukje veiliger met hem naast zijn 72 maagden , maar de knullige wijze waarop e.e.a is gebeurd....

En oja..bijna vergeten...ook nog een positief berichtje uit Dubai...

De Jodin mocht dit jaar wel deelnemen aan het Dubai open tennis tournooi....verleden jaar werdt zij als Jodin niet toegelaten op het tournooi :

".......In February, Pe'er was prevented from playing at the Dubai Tennis Championships after she was denied a visa by the United Arab Emirates, a country that does not have diplomatic relations with Israel. A number of players^[who?], among them Venus Williams^[8], condemned the action to not grant Pe'er a visa, and WTA chief Larry Scott said that he had considered cancelling the tournament, but chose not to after consulting Pe'er. Tournament director Salah Tahlak said that Pe'er was refused on the grounds that her appearance could incite anger in the Arab country, after she had already faced protests at the ASB Classic over the 2008–2009 Israel–Gaza conflict.^[9] The WTA said that it would review future tournaments in Dubai. ^[10] Due to the action, Tennis Channel decided not to televise the event ^[11] and The Wall Street Journal dropped its sponsorship.^[12] ATP player Andy Roddick chose not to defend his title, with prize money of over $2 million, to protest against the UAE's refusal to grant Pe'er a visa for the event. "I really didn't agree with what went on over there," Roddick said.^[13]...."

^Bron:

^{Maar een jaar later , na een $300.000 boete, en een mogelijke intrekking van het tournooi ,  mag deze beroepstenisser weer doen waar zij goed in is....plezier hebben in tennissen.}

Daar deze blogger mijn reacties niet toestaat op zijn blog , moet ik derhalve gebruik maken van mijn eigen blog om zijn schrijfwijze tegen het licht te houden...iets wat ik gaarne zal doen , en waarvoor ik dan nu alle vrijheid zal hebben binnen mijn eigen blog.

Wat is het geval in dit laatste schrijven van van Waning?

Het is bekend dat deze blogger het bestaansrecht van de staat Israel afkeurd en geen middel ongebruikt laat om zijn afkeuring te ventileren.

Deze keer gebruikt hij een welbekende taktiek namelijk die van het ondermijnen van het recht op zelf verdediging van een democratische staat.

Met deze aanpak probeerd hij de weegschaal van de feiten door te laten tippen naar zijn ideologie

Hoe moet je dat dan aanpakken?..iedere staat heeft toch recht op self defence?...ja..maar in de zienswijze van van Waning en co heeft deze staat geen ligitieme basis en kan derhalve van het recht op verdediging geen spraken zijn.

Hij komt met de openingszin : dat de hamas , in zijn visie een " verzetsbeweging " , met buiten proportioneel geweld is aangepakt.

Door de term " verzetsbeweging " te gebruiken , daar waar de rest van de internationale gemeenschap , incluis een aantal Arabische staten  , deze " verzetsbeweging " bestempelen voor wat ze zijn , namelijk een terreurorganisatie [proxi van Iran] , probeerd hij in zijn visie dus een legitieme basis te creeren voor zijn blog.

Immers.....de staat Israel heeft geen bestaansrecht...en dus ook geen recht op self defence..hamas is geen terreurorganisatie en dus ook de war-on terror probeerd hij op deze wijze te ondergraven.

Dan kan er  , volgens zijn visie , ook geen spraken zijn van het optreden van de IDF tegen deze groep " verzetsstrijders "

Dat maakt dan de weg vrij voor zijn stelling dat de IDF willens en wetens dus burgers heeft aangevallen en dat de hamas slechts zich zelf [ zijnde verzetsstrijders], en de bevolking , waarvan zij claimen op te komen [ zie youtube hoe ] heeft verdedigd.....

Dat de feiten wat genuanceerder liggen zul je in zijn visie op dat blog niet lezen.

De IDF heeft er , volgens mijn mening , alles aan gedaan om slachtoffers onder de burgers te voorkomen....niet binnenvallen was natuurlijk altijd nog beter geweest , maar dat was , gegeven de situatie destijds , na 8 jaar voor de IDF geen optie meer.

Men heeft vooraf , en dat vergeet van Waning gemakshalve ook maar even te vermelden , alle bewoners van de aan te vallen bewoonde gebieden waar de hamas zich verschool en waarvanuit men de IDF  , en het zuiden van Israel , bestookte , per sms en flyers , op de hoogte gebracht van de komende acties.

Zijn er fouten gemaakt?...o ja zeker wel , en dat heb ik ontelbare keren ook geschreven.

Zullen er idioten gewest zijn die zich misdragen hebben?...o zeker wel..geen leger ter werld die zulke dwazen niet binnen hun gelederen hebben...en helaas glippen er soms een aantal onder de radar met soms gruwelijke gevolgen van misdragingen.

Die zullen worden aangepakt en hun staf niet ontlopen als vast is komen te staan wat ze uitgehaald hebben..immers...dat zijn de gevallen die personen als van Waning orgasmisch uitbuiten....en dus is de IDF ,met de grootste loep ter wereld op zich , er alles aan gelegen dit soort uitwassen in de kiem te smoren

.

Verder:

Dat de bewoners niet weg konden is bekend...maar vooral de reden waarom...ook dat vergeet van Waning even te vermelden...want voor de hamas was het zaak omringt te blijven door burgers...immers..de wereld keek toe.

Ook lees je niet in zijn blog dat wanneer je dus vanuit een burgerdoel een oorlogshandeling verricht , dat doel automatisch een legitiem militair doel is geworden en geen aanspraak meer kan maken op bescherming vanuit het oogpunt van burgers die er zich wel/niet in bevinden. [zie youtube voor de wijze waarop dat plaats vondt ]

De keuze , en de gevolgen , van het gebruik maken van bewoonde gebieden en burgers om , vanuit en vanachter ,  oorlogshandelingen te verrichten richting de IDF is dus ter verantwoording van de hamas die daarvoor , en de 8 jaar lange beschietingen op burgerdoeln in Israel die aan de invasie vooraf gingen, ook voor war-crimes is aangeklaagd...ook dat vergeet van Waning gemakshalve even te vermelden.

Daar kun je het mee eens zijn of niet , maar dat zal aan de juistheid niets afdoen.

Ook van Waning , die een militaire loopbaan achter de rug heeft , is daarvan donders goed op de hoogte maar kiest ervoor om daar overheen te stappen....immers..voor alles wat deze staat doet is , volgens zijn visie , juridisch dus geen basis...

Om zijn mening kracht bij te zetten sleurt hij er een berg links bij die allemaal min of meer zijn mening delen....zodoende de indruk wekkende dat het algemeen denkgoed is...zelfs zitten er Joden/Israeliers tussen en zelfs en berg NGO's uit Israel die intern de staat het vuur aan de schenen legt..en zelfs Goldstone...dus dan moet het wel kloppen...

Nee Heer van Waning...dat klopt niet....en de ideologie die u nastreefd is door de geschiedenis reeds beoordeeld....deze ideologie zet namelijk niet aan tot vrede zoals U , door de inzet van gelijk denkenden zoals Duisenberg en de SDB groep valselijk claimed , maar tot haat.

U heeft vanzelfsprekend recht op Uw eigen mening , echter niet op Uw eigen feiten.

Feiten zijn dat deze staat zich , met of zonder Uw goedkeuring en die van Uw medestrijders in deze ideologie , zich ten alle tijden zal weren tegen aanvallen op haar burgers , hoe , waar en door wie die dan ook worden uitgevoerd.

Het is derhalve gelukkig niet aan U  , en Uw gelijk denkende , om te bepalen wie de vijanden zijn van de staat Israel......want de leuzen onlangs nog galmend in de hoofstad maken dat meer dan duidelijk waar deze ideologie voor staat.....

Wat de vrees was is bewaarheid geworden...en 12 mensen , die niet om deze strijd hebben gevraagd , betaalden met de hoogste prijs....

Een fout noemt men het..een tragische fout , maar evengoed een fout....

Ik scrol even door de blogs...en weer blijft het stil....12 niet hoog genoeg aantal wellicht....en ook hun nationaliteit schijnbaar niet.....

Goh...

Laat ik het daarbij maar houden.

Lees verder ...

In love and war mag alles [ zegt men]..en dus ook in de war against Israel.... schijnbaar.

Het viel mij op dat , toen ik heden morgen mijn Arabische buurman van zijn keukenkrukkie hoorde vallen , de Mosad / verdomde Zionisten niet gelijk aan de schandpaal genageld werden.....

Een vliegtuig onploft in Libanon....een top criminele wapenhandelaar van de hamas in de regio claimt zijn 72 maagden.....zware wateroverlast in Gaza....en zelfs de broers Kennedy.....allemaal goed leesvoer voor diegenen met hun weloverwogen objectieve mening over Israel....

Met de buurman gaat het overigens gelukkig goed...hij valt wel vaker...

Lees verder ...

Er zijn een aantal blogers met een speciale agenda jegens de staat Israel hier op het vk-gebeuren die van tijd tot tijd hun agressie moeten uiten...en dat vaak doen met de , naar mijn mening , meest weerzinwekkende opruiende blogs die ik lezen kan op het internet...tegenspraak wordt niet geduld en je gaat in de ban...ene Volkskrantwatch is daar ook zo'n prima voorbeeld van net als deze van Waning...maar er zijn er meer...maar daar kan ik in ieder geval hun non-facts nog aan de kaak stellen.

Deze " blogger " hier boven beschreven is het creme de la creme..ik zou haast zeggen " de Wilders van de Zionisten/Joden & Israel haat " samen met zijn broer op de baricade deze staat, en al haar inwoners met zijn , en die van zijn broer , niet aflatende vuilspuiterij op de knieen te krijgen.

Vandaag weer eens een volgend stuk van zijn " pen "...waarin al reeds moest stoppen met lezen bij de eerste leugen die ik tegen kwam [na mij zelve door de eerste regels geworsteld te hebben] :

"............In deze Kamervragen - waarin, opvallend genoeg, zionistische christenen niet worden genoemd maar wordt gesproken over 'antisemitische stereotypen en/of aanzetten tot haat'- eisen de christelijke fracties  stopzetting en terugvordering van subsidies aan de stichting 'Stop de Bezetting'. Mevrouw Duisenberg is voorzitter en belangrijkste woordvoerder van deze Stichting, die streeft naar een rechtvaardige en duurzame vrede tussen Israël en de Palestijnen......."

En dus gaat deze voorvechter voor de vrede hier in deze regio e.e.a aan de kaak stellen...wat we niet horen..niet van haar..niet van SDB...en zeker niet van Heer van Waning , is de onvoorwaardelijke steun van de regering , lees pegels , richting de PA.....daar zou u eigenlijk eens naar moeten kijken....wat er met uw zuur verdiende centjes gebeurd hier....

Nu ben ik veel gewend te lezen hier op het vk-gebeuren daar waar het " blogs " aangaat die geen middel ongebrukt laten om hun strijd in het zoeklicht te houden.....maar deze is voorlopig althans de top van deze week.

Mevrouw Duisenberg en haar SDB die zich inzet voor een rechtvaardig en duurzame vrede tussen de Palestijnen en Israel Heer van Waning?....SDB een organisatie die zich inzet voor vrede?....en waaruit maakt u dat op?....ik heb , tot aan de dag van vandaag dan , nog geen artikel kunnen vinden op die site die uw stelling enigzinds zou kunnen rechtvaardigen.

Sterker nog...ze zijn reeds een aantal malen betrapt op het verdraaien van de feiten en het maken van eigen feiten..en dat alleen nog maar door even oppervlakig er even naar te kijken....deze blogger heeft er wat tijd in gestoken en hun eigen feiten machine aan het licht gebracht.....werken voor de vrede zegt u Heer van Waning?...en welke vrede zou dat moeten zijn?

U zult het hoogst waarschijnlijk zelf geloven wat u schrijft in deze....maar ik moet hier eigenlijk , was het niet zo triest gesteld met uw realiteits zin in deze , vreselijk om lachen.

Buiten dat bekruipt mij , uw " bijdrage " lezende , nog steeds het onbehagelijke gevoel , samengaande met de gebruikelijke koude rillingen , van het feit dat ik hoogst waarschijnlijk ooit eens samen met u onder de zelfde vlag s'lands grenzen en belangen heb vertegenwoordigd op s'werelds zeeen en oceanen.....

Onlangst was 27 januari een speciale dag....blijkt eens te meer hoezeer deze nog nodig blijft...

Note:

Ik heb deze reactie hier moeten zetten daar ook deze " blogger " tegen-reacties niet op zijn blog toestaat....

Wat en wie/hoe hij wel toelaat kunt je op zijn blog lezen....

Lees verder ...

Ja....je leest het goed.

Een duits gezin heeft onlangs politiek asiel gevraagd , en ook gekregen , om in de USA hun leven verder te leven.

Maar wacht even...politiek asiel?....vanuit Duitsland?...hoe zit dat dan in elkaar vraag je je af?

Het probleem was begonnen met het onderwijs van de 2 oudste kinderen op de basisschool.

Deze 2 kids hadden het erg moeilijk op hun school...en dat werdt zelfs zo erg dat ze er lichamelijke klachten van kregen....en dat is voor 'n kind uiteraard een ramp als school een dermate straf gaat worden dat hun gezondheid er onder gaat lijden.

Hun ouders hebben alles geprobeerd om daar verandering in aante brengen maar zonder succes.....en toen begon het bizare verhaal.

Deze ouders besloten deze 2 kids dan maar thuis te onderwijzen via het principe " Home-Schooling "....een goed uit geballanceerd programma dat ouders in staat steld kinderen thuis te onderwijzen.

De overheid kwam met de wet op onderwijs aanzetten om deze ouders te dwingen om , met die wet in de hand , de kids terug op school te krijgen.

De ouders weken niet van hun standpunt af waardoor er een brievenwisseling opgang kwam met daaraan verbonden geldboetes voor elke dag dat deze kids niet op school waren.

Het ging zelfs zover dat de politie langst werdt gestuurd om die kids met geweld naar school te brengen.

Op dat ogenblik kreeg de pers in Duitsland wind van het verhaal en waren de rapen pas goed gaar.

De ouders werden voor geloof freaks uitgemaakt omdat ze nu eenmaal christelijke waarde en normen navolgen in hun leven....en binnen no-time waren ook de ander kinderen paria's geworden zodat alle kinderen nu thuis waren van school.

De druk van de regering , de pers , en van de maatschappij in het geheel , werdt voor de familie te groot en men zocht een uitweg.

Verhuurde hun woning en pakte hun koffers en vertrokken richting de USA.

Maar daar kn je maar een beperkte tijd blijven...je kunt er in de tussentijd niet werken..en dus moesten ze van hun gespaard geld leven.

Wel konden ze hun kinderen vrij thuis onderwijzen omdat de USA het systeem " home-schooling " wel ondersteund..in de USA maakt 5 % van de kids gebruik van deze mogelijkheid.

Om niet terug te worden gestuurd naar Duitsland riepen ze de hulp in van een advokaat....en die kwam met het idee om politiek asiel aan te vragen op grond van het feit dat het geven van [thuis] onderwijs is vast gelegd in het handvest van de universele rechten van de mens.

De rechter keek er naar en oordeelde dat de familie op die gronden dus een permanente verblijfsvergunning konden krijgen...

Iedereen blij..kids thuis met het onderwijzen..en de ouders die nu reeds werken in hun vak.

Wat over blijft is de blamage van de staat Duitsland die deze zaak zo op de spits heeft gedreven dat mensen hun roots moesten achterlaten en moesten grijpen naar het gegeven " Politiek asiel " in een ander land om voor het welzijn van hun kinderen borg te staan....

Duitsland blijkt het enige land in de unie te zijn dat het gegeven " home-schooling " nog niet accepteerd.

Hier wat sites met informatie over het gegeven " home-scholing "

Leren in vrijheid

Thuisonderwijs

Fox news over het verhaal

Wat meer feiten over Duitsland en Home-Schooling

Telegraaf.

Lees verder ...

Demonstreren is een recht dat vele landen in hun grondwet hebben verankerd...gelukkig.

In andere landen , waar een grondwet afwezig is , is demonstreren geworden tot russisch roulette....en de kans dat je op z'n minst een tijdje " gast " zal zijn van die regering erg groot aanwezig...zelfs zo groot dat je familie je niet meer kan traceren totdat je weer boven water komt.

Er zijn ook landen die schijnbaar het recht op demonstreren in een geheel ander daglicht plaatsen..een van die landen is Iran...tja Iran...je moet op Google eens intypen " executies in Iran ".

Onlangs , 28 januari jl , zijn 2 mensen opgehangen [ van de in totaal 11 veroordeelden op misdaden tegen god ] vanwegen het feit dat zij dachten hun onvrede met de gang van zaken inzake de verkiezing met hun aanwezigheid op straat kracht bij te kunnen zetten.

Europa was , voor zover ik het kan inschatten , stil...de blogs hier ook.....ik zelf heb gewacht om te kijken of er wel aandacht zou komen....niks dus.

Het bericht zou eigenlijk de naam Israel in zich moeten hebben...dan was het hek van de dam....nu zijn deze 2 mensen opgehangen voor hun overtuiging en het bleef stil....het meest weerzinwekkende is dat er site's zijn die voor hun info vergaring zelfs gebruik maken van de staats pers uit Iran...

Maar nu zijn er dus 2 mensen opgehangen die dachten door hun aanwezigheid op straat kracht bij te kunnen zetten in het uiten van de algemene onvrede over de verkiezingsuitslag....zij hebben daarvoor de ultieme prijs betaald.

Wat ik wel las is dat deze 2 waren vrijgesproken van weerzinwekkende gebeurtenissen tijdens een demonstratie.......maar over Iran niets....

Lees verder ...