Mijn verhaal begint ongeveer 5 jaar geleden. Onverwacht en toch onvermijdelijk verbreekt mijn partner onze relatie. Ons (enige) kind is dan 5  maanden oud. De teleurstelling over deze breuk luidt een lange en ingewikkelde strijd in.

De verwarring is groot en ik probeer in deze situatie toch vorm te geven aan het grote geluk die de geboorte van dit meisje mij geeft en te wennen aan het vaderschap. De tijd om alleen met haar te zijn is beperkt en wordt uiteindelijk door moeder verboden. Zij zoekt steun bij een advocaat en die meldt mij telefonisch dat geen Rechter het zou toestaan om omgang te hebben met mijn dochter. Ik voel me dan ook genoodzaakt juridische steun te zoeken.

Na de eerste rechtszaak volgt mediation. Gelukkig treffen we een zeer gekwalificeerde jurist/mediator die al vrij snel en met enorme inzet de communicatie weer op gang brengt. Hier leer ik voor het eerst een simpele maar doeltreffende regel: Als er geen druk is is tegendruk niet mogelijk. Dus als er tijdens een conflict uitgehaald wordt is het doel te raken en geeft elke reactie hierop voldoening en herhaling is daardoor onvermijdelijk. Door niet te reageren ontneem je de aanvaller indirect zijn genoegdoening en wordt het middel om te raken onbruikbaar en zal het stoppen. Zo simpel.
Het zogenaamde splitsen van partijen maakt ook dat de aanval van de omgeving van de tegenpartij te verwachten valt. Ook hier geldt: niet reageren helpt.

In een gesprek met een lotgenoot hoor ik hem zeggen dat hij zich bij het begin van zijn eigen problemen heeft voorgenomen om zijn strijd volgens zijn eigen beschavingsnorm te voeren. Dus niet mee gaan in het liegen en bedriegen van de tegenpartij maar alleen vanuit zijn eigen waarheidsgevoel te handelen. “Wie veel liegt moet ook veel onthouden” je maakt het voor jezelf daardoor ook makkelijker. Ik besluit ook op deze manier verder te gaan.
Illustratief is dat tijdens de rechtszaak mijn ex altijd al haar ordners meeneemt en gaat bladeren en zoeken naar een antwoord als de rechter haar een directe vraag stelt “wat heb ik toen ook alweer gezegd…”. Ik heb alleen mijn notities en kan meteen vanuit mijn eigen gevoel reageren op een vraag van de rechter.  

Tijdens mijn “coachingsgesprekken” bij het Instituut voor geschillen wordt ik hard geconfronteerd met mijn slachtoffergedrag, iets wat ik in eerste instantie niet in de gaten heb. “houdt je kind centaal” zegt Martine Groen. Het gaat bij het verkrijgen van een omgangsregeling niet om vader niet om moeder maar alleen om het kind. Jezelf slachtoffer voelen maakt ook dat je niet meer serieus genomen wordt, het lijdt je ook af van je werkelijke doel.  Bij de belangenverenigingen voor vaders in een vergelijkbare situatie merk ik dat dat besef nog niet is ingetreden. In een reportage van Nova over dit onderwerp in 2006 zie ik heel veel huilende vaders. Natuurlijk is er enorm veel verdriet maar collectief zitten huilen omdat het allemaal zo erg is helpt niet, integendeel. En het probleem bij hen is dat ze niet erg serieus genomen worden, zeker niet door mij.

Nu na bijna vijf jaar strijd, drie keer mediation, zes rechtszaken en een hoger beroep heb ik nog steeds contact met mijn dochter,  nog niet veel en het is zeker niet makkelijk ook niet voor haar.

Maar het gaat zeker beter worden en ik prijs me gelukkig.