Duizenden mensen rennen langs ons huis. Voorop gaat een groepje snelle donkere mannen, de kopgroep van de halve marathon. Nog voordat ik de camera kan pakken, zijn ze al uit het zicht verdwenen. 

Naarmate er meer hardlopers langskomen zakt ook het tempo en het veld is al flink uit elkaar getrokken. Dan maar een foto gemaakt van 'zomaar een groepje hardlopers".

Want die winnaars krijgen straks nog publiciteit genoeg...

Op TV-West zie ik net dat de camera langs ons huis komt, dat te koop staat. Als het even meezit hebben we een Open Dag niet nodig, denk ik.

  Henk

© 2010 HvL

De kaarten liggen op tafel. Dat heeft niets met het edele kaartspel te maken, maar alles met de vakantiekriebels. We zoeken op de wegenkaarten leuke routes uit en met Google Maps berekenen we de dagafstanden.

Ja, we zijn er helemaal klaar voor.

We denken ook nog even terug aan die Franse boerderijcamping waar we ooit een weekje stonden. Het was er zo heerlijk rustig dat de hond los mocht rondlopen van de boer. En af en toe kregen we bezoek van de boerderijhond, een leuk Spaniëlteefje. Onze Sheltie, een reu, vond dat wel heel gezellig. Te gezellig eigenlijk, want ze bleek loops te zijn.

Toen we weer verder gingen dacht ik achter in de auto een zacht ‘liefdesverdrietig’ gejank te horen. Ik ben benieuwd of daar nu een leuke mix van Spaniëls en Shelties rondloopt...

Door het bladeren in allerlei reisgidsen werd mijn vrouw steeds reislustiger en stelde voor om door te rijden naar Italië. “Dat is toch veel te ver,” zei ik, “en hoe komen we dan met de caravan de Alpen over? Ik ben Hannibal niet!”

Detail van een fresco uit ca 1510 in het Palazzo del Campidoglio, Roma

“Vele wegen leiden naar Rome,” zei mijn vrouw, die ook enig historisch besef heeft. “Dat klopt,” antwoordde ik, “dáárom is het daar zo druk...”

   Henk

© 2010 HvL

Onverwacht, dat wel, maar best wel wijs, dat besluit van Agnes Kant. Jan Marijnissen opvolgen is eigenlijk vragen om moeilijkheden. Want de SP heeft dan wel veel ‘bezige baasjes m/v”, maar Marijnissen heeft zo lang zijn stempel op het imago van de partij gedrukt, dat iedereen die na hem komt het moeilijk krijgt.

Wie is die Agnes nou eigenlijk?

Toen ik ruim tien jaar geleden voor mijn werk regelmatig aanwezig moest zijn in en rond het parlement viel ze mij al meteen op door haar felheid. En daar maak je niet altijd vrienden mee…

Bij nadere beschouwing bleek echter dat ze best wel veel in haar mars heeft. Als Kamerlid hield ze zich vooral bezig met zorg en kinderen. Een voorbeeld daarvan is haar wetsvoorstel voor de Wet Buitenspeelruimte, een wet die er nooit gekomen is. Wat er echter wel gebeurde is dat andere partijen de inhoud van de wet min of meer overnamen. En soms leidt dat tot meer resultaat dan dat de wet zelf van kracht wordt. Iedereen kan dan namelijk scoren op dat onderwerp.

De strekking van de wet was dat, als kinderen voldoende buiten kunnen spelen, ze gelukkiger opgroeien en later ook meer kans hebben gelukkige volwassenen te worden en dat de samenleving er dan ook beter uitziet. Geniaal door de eenvoud, gewoon bij het begin beginnen.

www.tweedekamer.nl/

Niet de eerste de beste

Maar Agnes is dan ook niet de eerste de beste. Ze studeerde gezondheidswetenschappen en medische wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Nijmegen en was daar ook wetenschappelijk medewerker epidemiologie tot augustus 1994. (een KUN-collega van mijn vrouw dus, bedenk ik net). Ze is daardoor één van de weinig wetenschappers in de politiek.

Mocht ze de politiek vaarwel zeggen, dan hoop ik dat ze als wetenschapper in haar eigen vak nog veel zal bijdragen aan de samenleving, met name in het belang van onze kinderen en kleinkinderen.

     Henk

© 2010 HvL

Als er verkiezingen zijn voor de gemeenteraad, de Provinciale Staten of de Tweede Kamer der Staten Generaal gaat iedereen die mag en wil stemmen als vanzelfsprekend naar het stembureau. Dat is nu niks bijzonders, maar ooit was dat wel anders.

In vroeger eeuwen was stemmen slechts voor weinig mannen weggelegd en voor vrouwen zat het er al helemaal niet in. Na vele jaren van strijd voor het vrouwenkiesrecht, werd in 1919 de wet aangenomen die vrouwen het volledig kiesrecht gaf. Maar het duurde tot 1922 voordat vrouwen de eerste oproepkaart toegezonden kregen.

De arts Aletta Jacobs, het boegbeeld van de beweging voor vrouwenkiesrecht, bracht als een van de eersten haar stem uit: "Beladen met bloemen, die dankbare vrouwen mij aan den ingang van het stembureau hadden aangeboden, kon ik mijn eerste stembiljet in de bus werpen, waarbij de voorzitter van het stembureau mij met een handdruk geluk wenschte."

Donderdag 8 maart is de Internationale Vrouwendag. Die dag is ondermeer bedoeld om overwinningen als deze te gedenken. En op veel plaatsen wordt de hele week uitgeroepen tot Internationale Vrouwenweek.

Daarin wordt ook stilgestaan bij het lot van vrouwen die hun rechten nog steeds onthouden worden.

Vrouwen en mannen zijn biologisch ongelijk, en dat kan het leven best leuk maken, maar ze zijn wel gelijkwaardig!

 Henk

© 2010 HvL

Slecht gedrag wordt beloond. Dat weet je wel, maar als je het voor je ogen ziet gebeuren, sta je tóch even met je ogen te knipperen. Zo zaten wij enkele maanden voor de invoering van het rookverbod in de horeca een "hapje rijst" te eten in het rookvrije deel van een vrijwel leeg restaurant.

Er kwam een stel met twee tieners binnen. Ze namen plaats aan de tafel naast ons. Verbaasd zien ze het bordje "rookvrij" en verwachtten vervolgens dat ze daar toch mogen roken…

Onze gastheer komt uit een verre cultuur waar het woordje "nee" een vloek is, maar "Kafka" bracht uitkomst.

Voordat ik één wenkbrauw kon optrekken waren alle "rookvrij"-bordjes op de tafels vervangen door asbakken, alsof er nooit een rookvrij deel was geweest, en kregen wij de rook van vier sigaretten over ons en onze maaltijd heen.

Toen ik in de richting van de gastheer de tweede wenkbrauw optrok, besefte hij dat hij een probleem had. Beschaamd bood hij ons een andere tafel aan. In het rokersdeel, dat wel, maar dáár werd niet gerookt!

Ter plaatse kregen we een VIP-behandeling en voornoemde hufters werden bediend in een tempo waar Speedy Gonzales jaloers op zou zijn geweest en vervolgens via de "oprotkoffie" naar de uitgang geholpen.

Voor het slapen gaan vroeg mijn vrouw, die mij die avond verdacht rustig vond: "Wil je er nog iets over kwijt, Henk?". En ik vertelde haar in goedgekozen woorden hoe ik aankijk tegen lomperiken die zich niet als een goede gast weten te gedragen, doordat ze de gastheer en zijn huisregels niet respecteren, hun medegasten schofferen en niet beseffen dat beleefdheid ook van hun kant moet komen.

"Daar zal je vast wel gelijk in hebben," zei ze, "maar die sigaar, die ze je aanboden na het dessert, vond je best lekker…."

 Oeps

© 2010 HvL

***************************************

Militaire eer voor Britse speurhond

De Britse zwarte labrador Treo krijgt een onderscheiding voor zijn werk als speurhond in Afghanistan.Door in 2008 twee bommen te ontdekken,heeft hij de levens van vele militairen gered. Treo wordt geëerd met de Dickin Medal, een Britse onderscheiding voor dieren in het leger.Het is de 63ste keer dat het 'Victoria Cross voor dieren' wordt uitgereikt.Na de Tweede Wereldoorlog kregen 32 postduiven de onderscheiding. Verder zijn 26 honden,drie paarden en een kat in de loop der jaren geëerd. De 9-jarige labrador is inmiddels met pensioen.Hij woont bij de sergeant die in het leger al zijn baasje was.

Daar kan ik nou echt van genieten. Zo'n pretentieloos bericht over dieren die gewoon doen wat ze gewend zijn. Ze hebben geen idee van wat hun prestaties voor hun baasjes betekenen. En je kan het ook niet aan ze uitleggen omdat het niet in hun vermogen ligt om het te begrijpen.

(Tot zover de vergelijking met politici.)

Maar zo'n bericht staat model voor de beroemde Engelse dierenliefde. Toen we met onze hond in Ierland waren merkten we dat honden nauwelijks in huis mochten komen. Later in Wales en Engeland merkten we dat het ook anders kan. Waar we ook kwamen, er was meteen veel aandacht voor onze hond, een 'Schot van de Shetland eilanden' nog wel. Iets minder aandacht had wat ons betreft ook gekund.

We gaan die reis nog wel eens overdoen. Maar dan wel zonder hond en 's avonds lekker 'kantelen' in een Ierse pub...

Henk

© 2010 HvL

Heerlijk toch, zo'n vroege "voorjaarsdag" vier weken voor het eind van de winter. De sneeuw is verdwenen en de zon schijnt uitbundig op deze zaterdagmiddag. In de tuin klinkt het tevreden gegrom van de 'canis domesticus', die vrolijk over het gazon ligt te rollen, een spoor van lange grijze haren achterlatend.

Zo'n dier is ook blij als de lente eraan komt en hij weer wat van z'n wintervacht kan afschudden. Ik ga er maar even bij zitten met een late ochtendkoffie en een bescheiden sigaartje en kijk eens om me heen. Ik zie dat de rhodondendron al flink in bloei staat en dat ik zeer binnenkort de heg zal moeten snoeien.

Twee merels zijn op zoek naar een plekje om een nest te bouwen. Net als die kwetterende koolmeesjes verderop, die ook op de jaarlijkse huizenjacht zijn.

Dat doet me eraan denken dat ik het mezenkastje nog moet ophangen. Wel uit de zon hangen, anders wordt het in mei veel te heet daarbinnen!

Toen ik vorig jaar na het vertrek van de bewoners het nestkastje schoonmaakte, trof ik daarin een schoolvoorbeeld aan van recycling. Werkelijk alles konden ze gebruiken, maar vooral veel lange grijze haren. Nee, niet die van mij, maar van de hond die momenteel zijn wintervacht op het gazon deponeert.

De mensheid denkt in onwetendheid dat ze het begrip 'recycling' hebben uitgevonden. Dieren kunnen 'recycling' niet bedenken, die doén het gewoon.

Henk

© 2010 HvL

 Deze doos met drie LP's van Bach kan ik kort over zijn: Mooi, maar ik draai ze zelden!

===================================================

Deze LP kocht ik tweedehands in 1965. Met name de Roumanian Rhapsodies zijn door mij veel gedraaid vanwege de prachtige dynamiek.

========================================

Deze LP draaide ik heel veel en ik heb ''m ook gedigitaliseerd.

Sabícas is de artiestennaam van de flamencogitarist Agustín Castellón Campos (Pamplona, 18 maart 1912 – New York, 14 april 1990). Sabícas wordt gezien als de meestergitarist die de flamenco internationale bekendheid gaf. Zie verder op Wikipedia onder Sabícas.

Deze plaat is in 1958 opgenomen in de RCA studios in New York. Ik kocht 'm in 1965.

http://www.youtube.com/watch?v=ociBQdt0XQo&feature=related

Henk

© 2010

Hoewel ik niet zo’n puzzelaar ben, kan ik best wel genieten van de quizzen van Bart en Grandmaster DJ. Overigens breng ik daar niets van terecht, op een enkele uitzondering na. 

Nou liep ik al een tijd rond met de gedachte de hoezen van mijn LP’s te digitaliseren. Een quiz ga ik er niet van maken, anderen kunnen dat beter en ik heb geen enkele behoefte ze te beconcurreren.

Dus, gratis en voor niks volgen hier de platenhoezen, binnen en/of buiten, van:

The Flying Burrito Brothers Anthology 1969-1972 - Hot Burrito

The Flying Burrito Brothers - Last of the Red Hot Burritos (1972)

No Nukes (1979)

Kansas - Two for the Show (1977) Front

The Carpenters (1973). (Een bijdrage van mijn vrouw)

Buckingham Nicks (1973)

THe Allman Brothers Band - Brothers and Sisters (1973). Deze LP inspireerde mij in 1975 om mijn jongste dochter Jessica te noemen.

En dan Jackson Heights - Bump 'n Grind (1973) !!!

Het is niet de binnen- maar de buitenkant van de hoes. (Who cares...)

Toch wel het fotografische hoogtepunt in deze reeks, dacht ik...

Henk

©2010 HvL

Het is van twee dingen één. Of Nederland is te groot of het weerbericht is te klein. Er staat voor de hele week maar 30 procent kans op zon op teletekst, maar hier aan de kust schijnt vandaag de zon volop.

Meer zekerheid geeft de Buienradar op Internet. Kijk, dáár heb je wat aan. Nou ja, voor het komende uur dan. En dat is net genoeg voor mijn vrouw om te weten dat ze het vanmiddag met haar 'Nordicgroepje' lekker droog zal houden.

Ja, die nieuwe technieken zijn best handig. Zo reden we eens in de mist op een kronkelende weg door het Zwarte Woud. Maar door ons navigatiesysteempje kon ik precies zien wanneer we bij een bocht zouden komen. Dat gaf een veilig gevoel, maar op het verkeer letten moet je natuurlijk wel zelf doen…

Dat iemand zich op al die technische mogelijkheden verkijken kan, merkte ik laatst nog. Een kennis die met wintervakantie zou gaan vertelde trots dat ze voor de actuele sneeuwhoogten keek op Google Earth en ze liet meteen de satellietbeelden zien.

"Als je dát gelooft, geloof je alles," dacht ik. Met een 'grimlach' schoof ik het beeld door naar ons huis en zoomde sterk in.

De Japanse kers in de straat stond volop in bloei en voor de deur stond de auto die ik lang geleden had ingeruild. Bij ons in de straat is het al vijf jaar lente...

Henk

© 2010 HvL

"We doen het relaxed en we laten ons niet gek maken", zei ik een tijdje terug tegen mijn vrouw. "Jij relaxed?", glimlachte ze, wetend dat de rest van mijn opmerking volstrekte onzin was...

We hadden net ons huis te koop gezet en de eerste bezichting kwam eraan. Toen de tweede, daarna een afzegging, enzovoort.

Hoewel we er een jaar de tijd voor nemen, komt er geleidelijk toch wat onrust tussen de oren. Lag ik eerder nog in de vroege ochtend meerdere columns "op het plafond te schrijven", nu zie ik daar allerlei woningpresentaties en hypotheekoffertes. En dat terwijl we nog niets anders op het oog hebben...

Het gevolg is dat ik wekenlang bijna geen letter meer geschreven heb. Eigenlijk is dat geen probleem, want onder deze omstandigheden zou het resultaat toch matig zijn geweest.

foto: Boomerang

Intussen lopen er regelmatig mensen nieuwsgierig rond ons huis en schatten de lengte van de tuin. (32 meter, wat ze ook op Internet kunnen lezen).

Kijken is prima, maar kopen is beter. Want eigenlijk zijn we wel aan wat verandering toe.

Die 200 vierkante meters gras maaien en al dat snoeiwerk heb ik intussen wel vaak genoeg gedaan. Dat is het noodlot met een te grote tuin; je bent nooit klaar. Maar ik ken er één die dat "uitrengebied" wel zal missen.

Inderdaad, Barney...

Henk

© 2010 HvL

Herplaatsing, eerdere reacties zijn dankbaar meegenomen.

Het was in 1975 dat ik kennis maakte met de muziek van Emmylou Harris. Een vriendelijke mooie vrouw met een gouden stem. Vervolgens werd de ene na de andere LP aangeschaft en ik heb ergens ook nog een cassettebandje liggen van de radio uitzending van het concert in de RAI in 1977.

Een van de mooiste songs vond ik Pancho and Lefty van Townes van Zandt, die er zelf minder succes mee had.

Emmylou Harris : Pancho & Lefty (1977)

http://www.youtube.com/watch?v=TMPydiR4NaQ

Pancho and Lefty werd in 1983 door Willie Nelson en Merle Haggard op de plaat gezet en tot een hit gemaakt.

 Willie Nelson (on 'crash guitar') and Merle Haggard - Pancho and Lefty

http://www.youtube.com/watch?v=iloyyrVt7EM

En nu dan de sobere, maar mooie versie van de meester zelf:

 Townes van Zandt - 01 Pancho and Lefty (A Private Concert)

http://www.youtube.com/watch?v=eQQUgxGHxUM

John Townes van Zandt overleed op 1 januari 1997, slechts 52 jaar oud. Meer informatie over hem is te vinden op http://en.wikipedia.org/wiki/Townes_Van_Zandt .

Pancho and Lefty

Livin' on the road, my friend
Was gonna keep us free and clean
But now you wear your skin like iron
And you breath's as hard as kerosene
You weren't your mama's only boy
But her favorite one, it seems 
She began to cry
When you said good bye 
And sank into you dreams

Pancho was a bandit, boys
Rode a horse fast as polished steel
Wore his guns outside his pants
For all the honest world to feel
Pancho met his match, ya know
On the deserts down in Mexico
No one heard his dyin' words
But that's the way it goes

And all the federales say 
They could of had him any day 
They only let him slip away 
Out of kindness, I suppose

Now Lefty he can't sing the blues
All night long like he used to
The dust that Pancho bit down South
It ended up in Lefty's mouth
The day they laid old Pancho low
Lefty split for Ohio
Where he got the bread to go
Well there ain't nobody 'knows

But all the federales say
They could of had him any day
They only let him slip away
Out of kindness, I suppose

Now poets sing how Pancho fell
Lefty's livin' in a cheap hotel
The desert's quiet and Cleveland's cold
And so the story ends, we're told
Pancho needs your prayers, it's true
But save a few for Lefty, too
He only did what he had to do
And now he's growin' old

And all the federales say
They could of had him any day
They only let him go so long
Out of kindness, I suppose

Yes a few old gray federales still say
They could of had him any day
They only let him go so wrong
Out of kindness, I suppose

 Henk

Eerdere reacties:

The_Saint 22-01-2010 14:49

 Bart 22-01-2010 16:41

Ja, mooi, het verhaal van Pancho and Lefty, prachtig ingetogen gezongen door Emmylou...
Aanbevolen... :)

Hartelijke groet, Bart

"De vorige en de huidige ANWB-directeur, Paul Nouwen en Guido van Woerkom, behoren tot de bedenkers van de heffing." schrijft De Telegraaf vandaag.

Niets is minder waar! Het eerste plan kwam - volgens geruchten vanuit V&W, dat wel - van een ambtenaar die nog nooit ergens mee gescoord had en het werd hem of haar graag gegund.

De ANWB verzette zich op inhoudelijke gronden tegen dat plan omdat het niet deugde. Niks geen gelul over "door de ANWB bedacht"! Het hele gedoe kwam ons te staan op een langdurige imagoschade. Tineke Netelenbos gedroeg zich daarna uiterst onvriendelijk naar mijn parlementaire collega die mij daar inwerkte.

Nagekomen: Vanavond zag ik dat Eurlings zelf op TV deze deze uitspraak deed. Wat mij betreft een reden voor ontslag!

Voordat het speculeren weer begint, zal ik maar alvast een voorzetje geven:

'Voor de troon wordt men niet ongestraft geboren’, schreven Dorine Hermans en Daniela Hooghiemstra twee jaar geleden in hun boek over het koningshuis. Een lezenswaardig feitenrelaas in een tijd dat velen, behalve de koningin zelf, spreken over haar mogelijke aftreden ten gunste van Willem Alexander.

De kroonprins heeft een dubbele naam en daarmee kan hij dus meerdere kanten op. De vraag is dus of hij als koning Willem IV of als Alexander I de geschiedenis in zal gaan.

Een keuze voor Willem – hoewel dit toch ook een van mijn eigen 'prachtige' voornamen is – lijkt me niet handig. Want wie waren die 'genummerde' Willems nou eigenlijk?

Willem I ontbrak het volledig aan politiek inzicht en vooral aan tact. En erger nog, hij legde ook de persvrijheid aan banden.

Willem II, in de ogen van het volk een van de 'helden van Waterloo', was in zijn latere leven vermoedelijk chantabel, om het voorzichtig te zeggen…

Willem III werd halverwege de 19e eeuw door de New York Times "de meest losbandige figuur van onze tijd" genoemd.

Al met al geen bemoedigend rijtje voorgangers, toch? Maar gelukkig is daar nog die andere naam, Alexander. Slechts zijdelings verwant, dat wel. De zwager van Willem II was namelijk Tsaar Alexander I, een van de interessantste tsaren, succesvol in zijn buitenlands beleid en beroemd door zijn sociale hervormingen.

"What's in a name", vroeg Shakespeare zich ooit af. "Eigenlijk niets", denk ik dan en ik zie weer die stille bezorgde vader tegenover me staan, toen in dat Leidse ziekenhuis. Eigenlijk moest zo’n jongen helemaal geen koning willen worden. En hij lijkt die indruk soms een flink handje te helpen…

Neuhh, Willem de Vierde lijkt me geen goede keus. Alexander de Eerste kan tenminste met een schone lei beginnen. De vraag is alleen in welk land…

  Henk

© 2010 HvL

Soms ben ik onbedoeld getuige van bijzondere muzieklessen. Dat vind ik wel leuk, want dat ik een muziekliefhebber ben, laat dat duidelijk zijn.

Op de woensdagochtenden zit ik meestal in mijn werkkamer wat schrijfwerk te doen. Staat dan de wind de goede kant op, dan waaien er vaak allerlei fluitklanken naar binnen. Ik luister aandachtig naar de melodie, maar die valt bij nader inzien toch wat tegen.

 Het klinkt eigenlijk nogal monotoon, maar soms worden er toch enkele fraaie accenten gelegd en ook wat emotie. Enigszins nieuwsgierig besluit ik te gaan kijken. De hond wil ook mee, want die is nog nieuwsgieriger dan ikzelf. En wat blijkt? Er is fluitles voor verkeersregelaars!

Op een tochtige straathoek bij de Haagse Beek staan de leerlingen van deze "openluchtschool" geduldig op hun beurt te wachten. En ik op mijn beurt wacht geduldig tot de "dirigent" de hardwerkende fluitist erop wijst dat voetpadders ook bij het verkeer horen en toch ook wel eens willen oversteken...

Tja, muzikaal gezien stelt zo'n fluitje niks voor, maar het effect van zo'n ding is enorm, toch?

   Henk

©2007/2009 NLK/HvL

De stad Den Haag is merkwaardig ingedeeld in buurten, wijken, steinen, oorden, houten, burgen en kwartieren en soms een plaatsnaam. Dat is niet van de ene dag op de andere gebeurd. Het is historisch zo gegroeid, maar enige logica is ver te zoeken. Het is dan ook niet zómaar dat de gemeente overging tot het systeem van administratieve stadsdelen. Daardoor kwam ik zonder te verhuizen van de ene dag op de andere in Scheveningen te wonen.

  © onbekend    

Nu was ik als kind al voorbestemd tot rebellie en dat zal nooit overgaan. Dat is net zo'n zekerheid als bij de maffia: “Eenmaal er in, nooit meer er uit.” Volgens de geleerden - en wie ben ik om ze tegen te spreken - komt dat door mijn geboorte in 1945 tijdens “Operation Destroyer”; de actie om de laatste Duitse militairen de Betuwe uit te jagen. Stel je maar eens voor hoeveel adrenaline er dan door zo’n kakelvers babylijfje stroomt...

Maar goed... Rebels als ik ben zou ik voortaan de "wijken, steinen, oorden, burgen, kwartieren, venen, enz" eens lekker door elkaar willen gooien. Zeg maar Vogelbuurt, Bomenwijk, Fruitoord, Notenstein, enzovoort.

Loosduinen en Kijkduin mogen van mij zo blijven heten, want dat is historisch volkomen duidelijk. Maar wat moet ik nou met een wijknaam als Bohemen?

"Van Bohemen moet je afblijven!" zegt mijn vrouw streng. "Want daar gaan we volgend jaar met vakantie naar toe. Als je dát verandert verdwaalt m’n Tom Tom."

 Henk

© 2007/2009 NLK/HvL

"koningin Wilhelmina die in oorlogstijd lekker in Canada zat" schreef Roland Danckaert op 12 september vorig jaar in een artikel over de Dalaï Lama. Een vriendelijk corrigerend mailtje dat het niet "de Willemien was, maar de Juul" werd tot heden genegeerd. (Gelukkig hebben we de foto's nog...   )

Vandaag schreef hij echter een artikel over Prins Claus, waarin ik me gelukkig grotendeels kan vinden. Warm aanbevolen!

Voor mij is dit een mooie gelegenheid om even een oud cursiefje van stal te halen. 't Is kort, maar het moest in een kader van 4,5 bij 20 cm.

(en bij mij mag wél gereageerd worden...)

Prinses Glimlach

Beatrix Wilhelmina Armgard werd op 31 januari 1938 geboren in Paleis Soestdijk. Toen op 10 mei 1940 de Duitsers Nederland binnenvielen werden Prinses Juliana en haar kinderen voor hun veiligheid via Engeland naar Canada gebracht, waar Beatrix naar de kleuterschool ging. Terug in Nederland ging ze met haar zussen in Baarn naar school en behaalde het diploma Gymnasium Alpha. Daarna studeerde ze onder meer rechten, sociologie en geschiedenis aan de universiteit van Leiden. Tijdens haar bezoek aan Suriname en de Antillen in 1958 kreeg ze van de Surinamers de bijnaam Prinses Glimlach.

Beatrix, die voor het "beroep van monarch" als eerste daadwerkelijk werd opgeleid, besteeg de troon op 30 april 1980.

Plichtsbesef, zowel als vorst als in het privé-leven staat bij haar voorop. Maar de laatste jaren laat onze vorstin wat makkelijker zien wat ze voelt. Ze toonde zich erg emotioneel bij de dood van prins Claus, in 2002, en bij de dood van haar ouders, twee jaar later.

Al heeft ze zich een streng imago aangemeten, toch hoop ik dat daarachter nog steeds Prinses Glimlach zit.

 Henk

© 2007 NLK/HvL

Op verzoek van Gus een voorproefje van de 17e ...

http://www.youtube.com/watch?v=_aStz-hST4c&feature=PlayList&p=76BA9255840E8467&playnext=1&playnext_from=PL&index=1

Ja, in en rond Nijmegen is altijd wat te doen.

Stuur me een bericht met een (tijdelijk) emailadres en ik zend een mp3 retour.

HL

Vanavond was ze weer op TV, bij Pauw en Witteman. Zij kent mij niet, ik ken haar niet, maar ik vind haar een van de warmste BN-ers. Eén en al hart!

Wat zij niet weet, maar ik wel, is dat we ooit dezelfde huisarts hadden, dokter van Rijn in 's-Gravenzande. Ik zat op een ochtend bij van Rijn in de spreekkamer toen de deur openvloog en het plots heel donker werd...

Het was Erica Terpstra die naar binnen stormde met een zoontje die blijkbaar zijn arm gebroken had (of iets wat daarop leek). Een portie kinderleed van dusdanige afmetingen dat ik zei dat ik later wel terug zou komen. Dat leek me wel zo fatsoenlijk.

persfoto

En nu zagen we haar weer. Kilo's kwijt en vrolijk tot en met! Een voorbeeld voor alle "overgewichtheffers".

Morgen ga ik weer op de crosstrainer...

  Henk

©  2010 HvL

Maar het kon nog "erger", toen, daar op die bruiloft... De beide dochters hadden voor hun ouders een mooi lied gecomponeerd: "They are in love". Toen kregen alle bruiloftsgasten "du moment en gezamenlijk en in vereniging" alsnog kippevel.

  Henk