De Brandaris is nu netjes ingepakt als een Christo project.

Sinds een paar dagen staat de Brandaris in de steigers voor een voegbeurt.  Waarom dat uitgerekend nu, in dit polaire weer, moet gebeuren, dat weet ik niet, het zal met planning te maken hebben.  Je zou toch denken dat het werken in deze kou met ijzeren buizen op grote hoogte reden is tot het verlenen van een royaal vorstverlet, maar de bouwvakkers uit Friesland die voor deze klus zijn ingehuurd, hebben er blijkbaar maling aan en doen gewoon hun werk.

 

Het waait hard om de toren.  De wind die door de steigers waait, zorgt voor een spookachtig, fluitend geluid dat helaas …

“Dus dit is Kerst dit jaar: drie gedumpte meiden van bijna veertig op een uitgestorven Waddeneiland.”Dat was Sylvia. Sylvia had nog de meeste puf over van de klim naar de mistige duintop. Eline volgde al licht hijgend, met haar schoenen in de hand.“Mijn voeten vriezen er af, doe die deur open!” gilde ze. Maar Mirjam had de sleutel en kwam als laatste aanzetten met de boodschappentas. Afgepeigerd.“Ik heb nu al spijt, jongens,” zei Sylvia somber. “Wat een akelig vakantiehuis is dit, zo grauw en betonnerig.” Ze tuurde over de duinen, het had licht gevroren en er zweemde iets wits over …

Op  Terschelling is een bom verdwenen.  Dat kan gebeuren.  Toch? Een eerlijke jutter laat niets achter dat van waarde kan zijn. Zo heb je een bom, zo istie pleite.

Ik vraag me af wie het ding nu thuis zit te demonteren. Kopje koffie erbij, sigaretje.

Wat gebeurde er ook alweer met... Bakema?

 

http://www.123video.nl/playvideos.asp?MovieID=173919

 

 

Sinterklaas is aangekomen  (ja vind je het gek, met al die snoep in zijn zak).

Sinterklaas kortom is gearriveerd.  Hij is binnen.

 

Het was vandaag mistig, een Sinterklaasaankomst in de mist heeft altijd wat mysterieus.  Als kleumende kleuter sta je met gespitste oortjes vlak bij het kille water te wachten, temidden van een hele hoop snotterende, huilende en soms nog niet zindelijke leeftijdgenootjes.  En dan hoor je die zware, middenrifdoorklievende toeeeet.

 

Je hart gaat sneller slaan, je dringt zo ver mogelijk naar voren, de wanhopige juf duwt de meute zo goed mogelijk veilig terug, bijna valt er eentje in het water, en het …

 

Sinds kort kan ik Skypen (dit snapshot is er ook mee gemaakt, ga me niet vertellen dat het ook zonder Skype kan, want dan snap ik het toch niet,) en nu kan ik dus zoonlief die in de kost in Harlingen zit in de smiezen houden.

 

"Is dat vuile was op de grond?"

"Doe ik zo wel in de tas."

"Je hebt een baard.  Je bent zeventien, waarom heb je een baard?"

"Che Guevara. Ben ik fan van."

"Als je fan was van Dolly Parton noemde je …

 

“Nootjes!”

“Laptops!”

“Hout!”

Het zou er allemaal liggen of het kwam er aan, dus wij gistermiddag in de spieren naar het strand.  Maar welk  strand?  We kozen voor Formerum aan Zee, daar zouden we de Jeeps en Landrovers wel in de goede richting zien rijden, vermoedden we,  en daarom parkeerden we ons autootje onder de strandovergang, waar we meteen al gezandstraald werden. 

Zo’n twintig mensen liepen verspreid over kilometers vloedlijn langs de razende branding en keken hoopvol naar wat er zoal aankwam.

Niks dus.

 

Dode kwallen, een roestig blikje, nog een roestig blikje, veel piepschuimbolletjes.  Ik hoop dat de vogels er af blijven want …

Lieve Anna,het moet maar eens. Ik wil je vertellen over vroeger.Achttien was ik toen. Het gymnasium had ik netjes afgemaakt, met allemaal goede cijfers. En het had mijn moeder als beloning wel leuk geleken om, samen met haar, een tijdje mee te varen op het schip van mijn vader, want anders zou ik hem nooit goed leren kennen, zo zei ze. Mijn oudere broers zaten in die tijd al in Indië. Het zou een gezellige reis worden, met ons drietjes in de kapiteinssalon.We waren op Rathlin Innes terechtgekomen na een Atlantische zomerstorm, die het roer van de 'Pooldam' onklaar had …

Het zenuwslopende van huurmoordenaar zijn, is dat je je nergens veilig waant. Dat was aanvankelijk ook de reden dat ik er van afzag toen me werd gevraagd de dood van mijn petekind te wreken. Ik zei iets in de trant van: “Dan heb ik geen rustig leven meer, Suus.” Waarop mijn verdrietige vriendin, een aan huis gebonden reumapatiënte, zei: “Dat is dan jammer, maar dat hebben we nu dus ook niet meer.” En ze had gelijk. Dus voilà.Anton de Vijver heette de klootzak die haar kleindochter Lies om zeep hielp door met zijn zatte hersens te hard te rijden en …

Sinds kort hebben we hier op het dorp een Intertoys.  Aangezien er nog geen kleinkinderen zijn om iets voor te kopen, ben ik nog niet binnen geweest, maar de dikke folder kregen we evenzogoed. Ik schrok me een ongeluk.  Wat is alles duur geworden!

 

Maar dat was niet het meest schokkende, dat bewaarden ze tot het laatst!  Op de achterste pagina trof ik namelijk een op=op, nergens goedkoper aanbieding aan.  Geen 39.99 maar 17.98. Het betrof hier een Roze pony. Met knalblauwe enorme mensenogen en slappe knietjes.  Hij / zij heet Pinkie Pie.  Roze taart?  Of bedoelen ze pee? Een speeltje voor …

Vroeger renden we opgewonden naar het raam als een auto ons huis passeerde, tegenwoordig hebben we op Oud West ( dat klinkt ook al een beetje grote steeds, vroeger woonden we in de Frethoek)  een heus parkeerprobleem. Er zijn domweg teveel auto's voor te weinig parkeerplekken.  In de winter telt het probleem niet echt, maar in de zomer is het merkbaar, als de gasten  hun autootje ook ergens kwijt willen.

 

Parkeren kost hier nog altijd niets, wat mij ook logisch lijkt, je moet je auto toch een keer uit, eeuwig rondrijden is geen optie en we betalen toch al wegenbelasting etc. …

 

Op het strand bij Paal Acht zit een gezin op een gestreepte handdoek.  Dat wil zeggen, de moeder zit op de handdoek, de vader loopt al direct na aankomst naar de zee en werpt een professionele hengel uit, waarna hij op een klapstoeltje de horizon gaat zitten bestuderen, daar hebben ze de eerste uren geen kind aan.  Het dochtertje heeft al snel een Duits maatje gevonden om samen emmertjes zand om te draaien in torentjes.  En haar broertje, een jongetje van een jaar of vier, zit in het rulle duinzand achter moeders brede rug, en probeert hetzelfde te doen als …

Smoorheet was het gisteren, windstil en de meeste badgasten zaten op het strand, al dan niet ingesmeerd met veelbelovende zalfjes, hun vel te verbranden. Maar er waren ook mensen die langs de schragen tafels van de barderie op West slenterden en een paar oorbellen, een gehalveerde natuurstenen bol of een potje honing kochten.

 

Bij de Rabobank voor de Brandaris stond een lange rij voor de geldautomaat, ernaast waren artiesten van de Horizontoer (wij doen hier heus wel aan cultuur dus) bezig publiek te werven voor hun straatoptreden.

Het geld uit de automaat van het postkantoortje, dat nu direct naast de Spar is …

Dat was wel even schrikken,  gisteravond.  Mijn man riep:  "Zet de tv aan, op twee!"

Ik zat boven minding my own business en zette aan.  Er waren beelden gefilmd vanaf het Seinpaalduin, ik zag nog even ons dak ook geloof ik.  En toen:  bekende gezichten.  Ze wonen een paar huizen verder en voor zover ik ze ken, aardige mensen wel.  Vriendelijk.  Maar wat ze zeiden, daar schrok ik toch van.

 

De donkere mensen, daar kwam het op neer, die zorgden voor een hoop ellende in dit land en daarom stemden ze nu PVV.  Een ander had problemen met Staatsbosbeheer, die de erfpacht …