Er zijn iets te veel PVV aanhangers of notoire rascisten die hier anoniem reageren. Dat zou an sich niet verkeerd zijn, ware het niet dat de meerderheid zich bediend van vuilbekkerij en grove wijze van 'op de man spelen'.

ik heb, na mijn laatste bijdrage, nog even getracht om op eenzelfde manier een braakopwekkende reageerder van repliek te dienen... zinloos!

Je komt er niet doorheen, het is kletsen tegen een muur van domheid.

Onfatsoen is bij deze lieden niet te bestrijden.

Zo lijkt het.

 

Maar er is er ook nauwelijks één te vinden die het lef heeft om een blog aan te maken opdat hij of zij ook afgerekend kan worden op smerige uitlatingen, verdachtmakingen of bedreigingen.

Steeds vaker komen er kreten langs die insinueren dat er, na de machtsovername van Geertepeerd,  persoonsgerichte fysieke gewelddadigheden, deportaties en ander ongemak over de kritische blogger zullen worden uitgestrooid.

 

U bent van harte welkom op mijn adres hoor.

 

Maar toon eens wat lef en maak je kenbaar.

Je bent als anonieme vuilbek gewoon een laffe hond die z'n verantwoordelijkheid niet durft te nemen.

Dat maakt je vooral lachwekkend.

En het maakt je een trol.

 

Tuurlijk, er zijn er die in eerdere pogingen (terecht) van het blog zijn verwijderd. Maar als je mening je zo hoog zit dan heb je toch wel andere manieren om alsnog legaal op het blog te komen.

En doe dan ook eens moeite om een bijdrage te schrijven die hout snijdt zonder je fatsoen te verliezen.

Moet je echt eens proberen: knap je van op.

 

En anders donder je gewoon lekker op.

 

Tip voor een thema: een week lang negeren van dergelijke stoorzendertjes.

 

 

Ik verwacht meer initiatieven van Geert Wilders en zijn PVV. Vanuit het oogpunt van de nationale blondine en zijn hoogbegaafde kamergenoten (en ook zijn achterban) moeten we waken voor iedere vorm van onderdrukking vanuit de Islam. Ik ken Geert inmiddels wel een beetje en ga er dus vanuit dat hij ook oog heeft voor andersoortige en wereldvreemde religies. Maar bovenal voor de meest kwetsbare groep in onze samenleving: onze kinderen.

 

Geert gaat niet over één nacht ijs en zal mijn volgende tip ook zeker waarderen. Want een hoofddoekjesverbod om een statement af te geven met betrekking tot vrouwenonderdrukking is één ding: een religieuze organisatie verbieden omdat ze tot op de dag van vandaag binnen onze landsgrenzen kinderen misbruiken is een andere.

 

Ik stel dus voor dat Geert in zijn komende verkiezingsprogramma zal opnemen dat alle katholieken het land uit worden geflikkerd. Want als de opperhoofden binnen deze kerk hun lul niet in hun broek kunnen houden en hun handen in hun pij, dan wordt onze bloem der natie letterlijk verneukt.

 

En zeg nu zelf: als we zo aan de gang gaan dan ruimt het lekker op. Tot nu toe de moslims, vanaf vandaag de katholieken...

Morgen komt op dit weblog weer een andere religie aan de beurt.

Eind 2010 ben ik, denk ik, alleen in Nederland over.

Neem allemaal alsjeblieft je rotzooi mee. 

 

En zet je vuilnis buiten.

 

Iemand nog een bolus?

 

 

HET IS EEN SCHANDE! HET IS ZO EEN SCHANDE

DAT IK MOET VLUCHTEN

IN DE CAPS A LA 

ÉÉN FRED VAN DER WAL!

 

JIJ, JIJ BLOGGER!

JIJ VERVUILT!

MET JE WITTE ACHTERGROND!

 

NEEM

JA NEEM NOU EENS

BLACKLE

IN PLAATS VAN GOOGLE

DAT SCHEELT GE WOON

HOE VEELHE DEN EUROOS

 

ALS HET BLOG

OP ZWART GAAT

HAALT DE WERELD

WEER WAT SNELLER

 

ADEM

 

 

 

 

 

 

(waarbij maar even gezegd dat blackle (www.blackle.nl) een gaaf alternatief is voor google. de zwarte achtergrond scheelt veel energie in vergelijking met het witte google. en van het Vkblog) 

 

...en als ik dan toch wat wil kopieren van m'n ouwe blog...

 

 

 

 

 

 

houd ik in ieder geval mezelf scherp

In een nieuw blog.
Dit jaar, iedere dag, een bijdrage.
Over goede voornemens gesproken.

Vanavond de aftrap.
Same name, different blog.

Voor iedereen: het is 2009.
Nou en?

De vrucht van de geest daarentegen is liefde, vreugde, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtaardigheid, zelfbeheersing.
Tegen zulke dingen is geen wet

Laatste bijdrage verwijderd door het VMT (Volkskrant Moderatie Team).
De reden:

Geachte [naam],   Hierbij willen wij u dringend verzoeken uw blog http://www.volkskrantblog.nl/bericht/231874 te verwijderen omdat het de gebruiksvoorwaarden van het Volkskrantblog met voeten treedt. Met name:   Pesterijen op het Volkskrantblog worden niet geduld. Personen die zich schuldig maken aan pesten en/of stalken krijgen een tijdelijke of permanente verbanning opgelegd.   Wij gaan er van uit dat u binnen 24 uur aan ons verzoek hebt voldaan.   Met vriendelijke groet,   Het moderatieteam van de Volkskrant.

Verzonden op maandag 24.11.'08 om 0:04:03 uur.

Prima.
Ben ik aan het pesten geweest in het bewuste blog?
Valt wel mee, dacht ik.
Korte samenvatting: ik krijg een mail van Peter Louter dat hij mij nog eens terug wil zien zodat hij mij kan pesten. Eén en ander omdat ik hem aangevallen heb op één van zijn bijdragen.
Heb ik gedaan: ik plaats de bijdrage, een tijdelijke bijdrage. Peter reageert, ik reageer.
Klaar.
Wat reacties over en weer, wat bemoeienissen van een Gulden Regel volger die mij zijn mening opdringt in mijn reactieruimte.
Soit.

Maar pesten?

Kort door de bocht van het VMT.

Maar ik begrijp het wel.
Ik ben natuurlijk ook niet wars van een staaltje 'ik haal het bloed onder de nagels vandaan' praktijken.
Ik pak de waarschuwing op en ben voornemens de bijdrage verwijderen.
Ware het niet dat het VMT erg pro-actief is deze dagen en het al gedaan heeft.

Dat moeten ze niet doen.
Vierentwintig uur is vierentwintig uur.

Maar de boodschap is helder en daar gaat het de redactie om.

Uit:    Vuile handen         
          J.J. Voskuil - 1996

Kan die niet, net als al dat andere tuig, gewoon omgelegd worden?

Ik moet morgen naar Rome.
Er is daar iets te zien waar ik bij moet zijn.
Ik heb geen zwijgplicht gekregen.
Dus wat ik te zien krijg kan ik na zondag plaatsen.

Het klinkt misschien wat sinister.
Dat is het ook.

Wie gaat er immers op 23 oktober naar Rome?
En wie komt er daarbij ook nog eens op de 26e terug?
Zonder reden...

Het is een akelige situatie
Ik ben mijn hoofd volkomen kwijt
                (Situatie - Doe Maar)

  Over Prometheus worden vier sagen verteld: Volgens de eerste werd hij omdat hij de goden aan de mensen had verraden aan de Kaukasus vastgeklonken, en de goden zonden adelaars die van zijn voortdurend aangroeiende lever vraten.
  Volgens de tweede drong Prometheus zich door de pijn van de hakkende snavels steeds dieper in de rots, totdat hij er één mee werd.
  Volgens de derde werd in de duizenden jaren zijn verraad vergeten, de goden vergaten, de adelaars, hij zelf.
  Volgens de vierde werd men wat redeloos was geworden moe. De goden werden het moe, de adelaars werden moe, de wond sloot zich moe.
  Bleef het onverklaarbare rotsgebergte. -De sage probeert het onverklaarbare te verklaren. Daar zij uit een grond van waarheid is ontstaan, moet zij weer in het onverklaarbare eindigen.



-Uit: Bij de bouw van de Chinese muur en andere postuum gepubliceerde verhalen
                                                                             (januari 1918) - Franz Kafka

We schrijven 1962.
Maarten en Nicoline brengen Frans Veen naar de bushalte.
Het is een vroege en grijzige zondagmorgen en het is stil in Amsterdam.
Maarten vind het jammer dat de zon niet schijnt. Nicoline zegt dat het dan al gauw te warm zou worden en Frans vindt het, gelooft ie, al wat warm.
De bus komt over de brug en zwenkt naar hun halte.

En dan schrijft Voskuil het volgende:

"Maarten stapte als eerste in en liet zijn kaart drie keer afstempelen terwijl Nicoline en Frans doorliepen."
 
Noem mij een autist.
Noem mij een mierenneuker.
Noem mij wat je wilt maar...

Ik heb toch zorgvuldig gezocht naar de geschiedenis van de vervoersbewijzen in Amsterdam.
Want was er in 1962 wel een kaart waar je meerdere mensen op kon laten afstempelen? 
In mijn herinnering waren er alleen persoonlijke vervoersbewijzen, enkeltjes of retour. Wilde je met meerdere mensen reizen dan kocht je, in geval van Maarten op pagina 497, drie kaartjes.

Heeft Voskuil zich vergist? Dat kan natuurlijk maar met zijn gevoel voor detail lijkt me dit een uitglijer die hij zich niet snel zou veroorloven: het lijkt wel alsof de strippenkaart in de handen van Maarten ligt. En die was er echt niet in 1962.

Is er een Amsterdammer die het nog weet van toen?
Melden graag, dan gaan we van Oorschot lastig vallen.

En natuurlijk ook voor Rotterdam de hartelijke felicitaties. Het getuigt van lef om in deze tijd een Marokkaan als burgervader voor te dragen.
Mooie stad, Rotterdam!

De meest indrukwekkende opmerking over deze gebeurtenis komt weer op rekening van dhr Wilders: 'we hebben hier nu Rabat aan de Maas'.
Dank u wel mijnheer Wilders voor deze waardevolle opmerking die, zoals altijd uit uw mond, zoveel toevoegt aan het debat.

Een goede tweede, qua opmerking, komt van het spraakorgaan van één onzer zuiderburen: ‘Marokkaan burgemeester van Rotterdam: islamitische machtsovername is een feit', schrijft Vlaams Belang-voorman Filip Dewinter vrijdag boven zijn reactie op de voordracht van Ahmed Aboutaleb door de gemeenteraad in de Maasstad.
Ook bij dhr. de Winter kan je om een heel zinnige opmerking komen, zo blijkt. 

Mijnheer Aboutaleb, veel plezier in uw nieuwe baan, maak er iets leuks van en veel succes!

Tien jaar werken aan een verhaal. Heb er vooral geen romantische ideeën bij want er is lang niet altijd literaire arbeid mee gemoeid geweest. Wel veel denkwerk, veel productiewerk ook.
De eerste versie van het verhaal werd geschreven met een ordinaire ballpoint en met carbonpapier tussen twee blanco bladen. Zo was er gelijk een kopie voor de ontvanger van de brief. Later moesten alle brieven overgetikt worden, weer later kwam het verhaal op een amateuristische tekstverwerker. Waarvan er ook slechts één exemplaar was: de mijne. Hij had een gezin te onderhouden en zeker geen geld voor de aanschaf van een computer. Bovendien: hij had voor die pc een elektrische Brother typemachine gekocht. 
[L]
Anyway, hij was daarmee afhankelijk van de afdrukken die uit zo'n 9-naalds matrixprintertje kwamen. Ken je het geluid van die krengen nog? Weet je nog dat die ellendige dingen met inktlinten werkten? Weet je nog hoe lang het duurde voordat er één fatsoenlijk vel van die kettingformulieren afgescheurd kon worden? Met die irritante randen die ook nog zorgvuldig afgescheurd dienden te worden? Dat was onze romantiek van het schrijven... mijn god.
 
De pc was zo amateuristisch dat de diskettes met de zorgvuldig opgeslagen bestanden (met elke keer twee reserve kopieën!), een jaar of wat later, op een nieuw verworven DOS-systeem niet uit te lezen waren en vervolgens de hele handel wederom opnieuw ingetikt moest worden.
Ik heb er zelfs nog twee scanners voor aangeschaft. De eerste scanner (type ‘goedkoop is wel degelijk duurkoop') had een woordherkenning die waarschijnlijk was gebaseerd op het Aramees of Sanskriet... Nederlands was in ieder geval niet in de software geïntegreerd. Hel en verdoemenis heb ik bij elkaar gevloekt!
Iedere pagina die in Word werd ingelezen moest nagekeken worden omdat een 1 werd gelezen als een l en een i ook als een l. Een o werd gezien als een nul en zo werd ik op nog meer ellende getrakteerd. Maar goed, uiteindelijk lag het eindresultaat er. Ik had door die fijne productietaakjes een ongezonde haat ten opzichte van ons geesteskind gekregen.
Het verhaal kon wat mij betreft wel verbrand worden.

Naast die productieve arbeid moest er ook nog nagedacht worden over de compositie van het geheel, over de nieuwe ideeën die we hadden. Met de komst van de nieuwere computers werden de mogelijkheden ineens veel groter. Er was een mogelijkheid om sneller te werken en tegelijkertijd allebei dezelfde versies van het verhaal (of van een nieuw probeersel) te hebben. Een zegen voor de snelle denkers die we waren. Zonder overdrijving (we hadden er meer last dan gemak van): de ADHD-achtige activiteit rondom ons schrijven was dodelijk vermoeiend. Niet alleen voor ons, ook voor de omgeving. Inmiddels hadden we beiden een goed werkende pc die elkaar ook nog eens verstonden (WP 5.1 was toen nog dé tekstverwerker).
Met de komst van email en internet werden de mogelijkheden gigantisch.
En dat werd ook het begin van het einde. [R]

We werden in literair opzicht een onderdeel van het verhaal. Ik schreef deze zin al aan het einde van de vorige episode van dit verhaal. Dat was al zo in de tijd van het carbonpapier, dat werd diepgaand in het virtuele tijdperk, eind jaren negentig.

Het kwam er op neer dat ik, voordat ik het goed en wel door had, steeds vaker in een virtuele wereld mijn relaties moest onderhouden... meer dan dat ik dat in de werkelijkheid deed.
Het werd ook gevaarlijk... ik kreeg dubbele relaties: als ik hem tegenkwam in de werkelijkheid dan werd er niet zelden gesproken over de relatie die er tussen hem en mij in de soms ongrijpbare literaire wereld was.
Dat begon vrij onschuldig: niet voor niets was er in onze brievenschrijverij een scala aan personages  op papier verschenen waar we onze verantwoordelijkheid voor droegen. Ik heb de rol van een heuse freule gedragen (knettergek weliswaar, maar toch...), ik ben, tot twee keer toe, een broer van een tweeling geweest.
Tijdens het schrijven van de Grote Leegte waren er personages die zich ontwikkelden tot werkelijke alter ego's. Misschien een te groot woord: bij het schrijven van Wijkverraad werd het ego uit de Grote Leegte (Manuel) net zo makkelijk ingewisseld door die ander (Bob).

Eén ego is mij werkelijk trouw gebleven. Ik zal hem aan het eind van deze openbaring aan je voorstellen.

Goed, terug naar de relaties: in het carbontijdperk was het allemaal nog goed in de hand te houden. Het werd veel moeilijker met de beeldschermen en de toetsenborden. Het werd ook complexer omdat we, middels internet, anderen in onze verhalen konden gaan betrekken.
Dat was al zo op de werkvloer op het paviljoen, dat werd schimmiger en geraffineerder in die virtuele wereld. Daar kwamen we niet alleen meer collega's tegen maar ook andere mensen die een rol begonnen te spelen in ons verhaal. Die een veel krachtiger rol hadden en meer intrigeerden dan wie ook. Dat kwam door het feit dat ze niet zichtbaar waren en omdat wij geen beeld van hen konden maken. Het waren personages die we bedacht zouden kunnen hebben maar die in die virtuele werkelijkheid een eigen leven begonnen te leiden.
Het werd, kortom, bizar.

We waren begonnen met ‘Wijkverraad', een verhaal wat sterk was gebaseerd op de IRT affaire van destijds. Er was een grote overeenkomst met De Grote Leegte. Ook hier brachten we landelijke gebeurtenissen terug tot belevenissen in de straat, of om de hoek, of op het winkelcentrum.
De drugskoeriers in ons verhaal waren trawanten uit café ‘Het drinkpaleis', de politieke kopstukken uit ‘Wijkverraad' zaten in de gemeenteraad en hadden connecties met de vader van onze hoofdrolspelers.
En die hoofdrolspelers zaten op chatsites om door te kunnen dringen in een web van intriges die in hun wijkje afspeelden.

Maar in onze werkelijkheid wilden we weten hoe je kon manipuleren op dergelijke chatsites. Dat wilden we weten zodat we daar over konden schrijven.

Maar toen we werkelijk contact kregen met mensen ging die realiteit zich ineens vermengen met de fictie... en kon het bijvoorbeeld gebeuren dat de fictie werd nagespeeld door onszelf.
In het echt.
Het werd, kortom, bizar.
 
Hoe dat in z'n werk ging lees je in de volgende aflevering.

  Jaren geleden, we spreken eind jaren tachtig van de vorige eeuw, kreeg ik voor het eerst in mijn leven te maken met de consequenties van het volgen van mijn geweten. Ik kwam als dienstweigeraar te werken in een instelling voor verstandelijk gehandicapten in Den Dolder.
Dennendal.
Het roemruchte zorgoord dat in het decennium daarvoor de landelijke pers had gehaald met het gedachtegoed van ‘de emancipatie ten behoeve van zwakzinnigen'. Van die strijd en de verlichting van toen was tijdens mijn vervangende dienstplicht niet veel meer terug te vinden dan een ordinaire verhuizing.
Hoewel verhuizing. Beter is het te spreken van een 'verplaatsing' van een willekeurige groep mensen vanuit het veilige en vertrouwde instellingsterrein (met de beschermende hekken!) naar een woonwijk in, godbetert, Nieuwegein...

De cultuur van die roemruchte weken in de jaren zeventig was er in mijn 'vervangende diensttijd' nog wel. Die zit trouwens tot op de dag van vandaag nog in de bomen van Dennendal.
Maar laat ik het niet over de instelling hebben want daar gaat het helemaal niet om.

Ik kwam daar te werken voor een periode van 18 maanden. Vier maanden meer dan de reguliere dienstplicht. Vier maanden meer want er moest immers een sanctie gezet worden op het feit dat je het lef had je geweten te laten spreken.
Je kwam trouwens nóg goed weg want als je de route volgde van de zogenaamde totaalweigeraar (dat waren de werkelijke helden die niet in dienst gingen en geen beroep deden op de wet Gewetensbezwaren) dan zat je negen maanden in de zwaarst bewaakte gevangenis van Nederland.
Tussen grote criminelen... je was immers staatsgevaarlijk.
Ook hier verder geen uitwijdingen meer over want ook daar gaat het niet om.
 
Het gaat me namelijk over hem. Over de man die voor een deel opgeborgen is in de schijngestalten van de m(a)an. 
De man die daarmee een wezenlijk onderdeel van mijzelf is geworden. Die ik met geen mogelijkheid uit mijzelf kan snijden als het over de schrijverij gaat... als ik dat al zou willen.
Ik ontmoette hem daar op Dennendal.
Hij werkte op hetzelfde paviljoen (zo noemden we dat toen nog: paviljoen). Na een paar diensten werd duidelijk dat we in het schrijven een gedeelde interesse hadden.
Niet zozeer het schrijven van verhalen maar veeleer het schrijven van brieven.
De belangstelling ging over in een concrete correspondentie tussen ons beiden waarin de dagelijkse werkzaamheden (én onze collega's) een voedingsbodem bleken voor een veel groter project dan slechts een briefwisseling...

Ik ga er hier nu nog niet over schrijven, dat komt allemaal later.  De correspondentie ging van werkelijkheid over naar fictie: het vloeide vanuit de correspondentie over in het componeren van een verhaal. Het was onze collegialiteit die overging in een intensieve vriendschap.

[L]

Het was het volle leven dat werd vastgelegd in ‘De Grote Leegte', een roman die z'n weerga niet kent.
Nog steeds niet.
Het verhaal vertoont, qua compositie, overeenkomsten met de Max Havelaar. Niet wat betreft de inhoud, de hoogmoed(!), want wat kan dát werk overtreffen?

De Grote Leegte is onze aanklacht tegen de zorg, verpakt in een verhaal over een man met een bipolaire stoornis die, als zoon van Adolf Hitler, de oorlog continue beleeft. De Grote Leegte was onze proeve van bekwaamheid. We hebben er meer dan tien jaar aan gewerkt voordat eindelijk de laatste punt op papier stond. Daarna was er eindelijk ruimte voor iets anders. In die jaren leek alles wat naast De Grote Leegte werd geschreven niet van belang... en als dat wel het geval was dan bleek het geschreven om uiteindelijk in de Grote Leegte verweven te worden.
We werden in literair opzicht onderdeel van het verhaal... meer dan ons lief was, zoals later zou blijken.

Het was een worsteling, een beer van jewelste. Maar er waren twee schouders waar het monster overheen getrokken kon worden. Schouders van figuranten.. voor een deel dan.
Maar ook dat.. ook dat komt later.

Het wordt er niet leuker op.

  De reden om je te vertellen over dit weblog en het bestaansrecht ervan komt voort uit de vragen die lezers van dit blog stelden.
Hele bijzondere vragen in de trant van: ‘Zeg Prometheus, waarom heet jouw weblog eigenlijk ‘de schijngestalten van de m(a)an?' Weer anderen maakten geweldig goede grappen over de prefix ‘de grote leegte' en verbonden daar mijn herseninhoud aan of, nog mooier, de inhoud van dit weblog.
Iedere keer dat een dergelijke vraag of opmerking mijn reactieruimte vulde of mijn postadres bereikt had kwam weer dezelfde behoefte naar boven. De behoefte om te vertellen waarom de naam van het weblog is zoals die is.

Vol goede moed begon ik dan aan een verklaring totdat die godvergeten beer (beer? beer? lees dan ook deel één van deze serie, beste lezer!) weer voor mijn voeten liep. Nu houd ik best van een worsteling op z'n tijd, maar een beer blijft een beer en ik heb slechts één goede schouder tot mijn beschikking waar ik een dergelijke kolos overheen placht te trekken. Die andere schouder gebruik ik zelden. Ik zou ook niet weten wat daarover getrokken zou moeten worden. Bovendien is het mijn linkerschouder en dat is nu eenmaal niet mijn favoriet. 

Het was dus wachten op de Muze (waar ik er inmiddels toch al enkelen van versleten had) die mij de toegang tot die kelder zou verschaffen waar die drank lag óf wachten op dat andere: het Inzicht.
En dat Inzicht kreeg ik in de vorm van een interview met een schrijver. Maar voordat ik vertel hoe dat in z'n werk ging zal ik je eerst nog vertellen over die schijngestalten en de rol van de m(a)an daarin.

[Terzijde]
Het vertellen over de schijngestalten is óók geen sinecure. Het is weliswaar geen beer maar het is wel een worsteling.
Kijk goede vriend, met het vertellen van het Eén kan ik niet anders dan ook verhalen over het Ander. En dat gaat allemaal gepaard met Emoties. Ik waarschuw je daarom maar vast: het wordt er allemaal niet leuker op. Er gaan veel mensen dood, er wordt wat afgehoerd en gesnoerd, de schrijver dezes geeft een niet zo'n fraai beeld van Zichzelf én, last but not least, er komt een finale kwijting.
Met een verrassende wending, dat dan weer wel.
Al met al reden genoeg om aan mijn lippen te blijven hangen, lieve lezer en vooral deze serie uit te zitten tot het catastrofale eind.
 

Goed, zou ik nu die Schijngestalten en dat wat ermee samenhangt in een verband schetsen, of in een schema zetten, dan zou dat er als volgt uitzien:

[L]

































Afbeelding 1: schematisch overzicht van de schijngestalten van de m(a)an



Ik heb de titel van het weblog centraal gezet. Niet zozeer voor mij, eerder voor jou. In mijn schematisch overzicht is de titel ‘slechts' een regel geplaatst in een wirwar van draden die Ergens uit komen en mogelijk tot Iets leiden.
Rondom de titel zie je namen, plaatsen en de volgende thema's: sterven; afscheid; loslaten; verraad; liefde en bedrog.
Nou ja, ik zei het al: de Schijngestalten zijn géén sinecure.
Goed, terug naar de uitleg.

Morgen.

In deel drie.

Ik kijk naar buiten. De schemering is al ingetreden, het is bijna donker. Net boven de bomen staat de maan. Knalgeel. Eerste kwartier. Links daarboven een heldere ster, Jupiter, die in avondkwadratuur staat. 
Zulke dingen weet ik omdat ik vroeger zo'n amateur astronoompje was dat op avonden als deze met z'n telescoop naar de maan en de planeten stond te turen.
En dat werkt tot op de dag van vandaag door: één keer in de zoveel tijd kijk ik op teletekstpagina 718 of er bijzonderheden zijn aan het firmament. 
En met wat basiskennis weet je de plaatsen van de hemellichamen vrij eenvoudig te duiden.
Die telescoop is overigens iedere verhuizing meegegaan. Nu ook weer, ligt op een beschermde plek in de schuur. Als ik ‘m nodig heb zet ik ‘m op het parallactisch statief en tuur de oneindigheid in. Dat maakt me nietig en vervult me met ontzag.
Het zal na de eerste blik door een telescoop zijn geweest dat ik me realiseerde dat ik in God geloof.
Ja, zo makkelijk gaat dat bij mij.

Als de maan zo prachtig geel boven de kim staat denk ik af en toe aan het gedicht wat ik 31 oktober 2006 op dit weblog plaatste. ‘...daar schommelt Mare op haar rug'. Die kleur zo mooi en de stand zo fabelachtig.. 
Maar ook aan ‘Zilverblauw (februari)' van 10 september in datzelfde jaar. Foto aan de oever van de Nederrijn, hier even verderop.  
De maan speelt een rol op dit weblog. Dat is misschien een open deur met een titel die daar zo duidelijk naar verwijst: ‘De schijngestalten van de m(a)an'. Maar het is evenzo een samenloop van omstandigheden, misschien het uitvergroten van een raadsel, zoals Mulisch dat kon beweren.
Dat zegt je natuurlijk nog niks.. 

Weet je, ik ben dit weblog ooit met de meest fraaie bedoelingen begonnen. Eerst had ik het idee er een openbaar dagboek van te maken mooi omgeven door foto's, filmpjes, her en der een gedicht en, wie weet!, een doorlopend verhaal. Dat verhaal zou dan bovendien de titel van het weblog verklaren. Dat had alles te maken met een dikke frustratie die ik destijds te verwerken had.
Niet veel later gooide ik de complete inhoud van het weblog weg en begon opnieuw. Met het verwijderen van die bijdragen verdwenen blijkbaar ook de eerdere verwachtingen die ik aan mijzelf had gesteld.
Maar het vertellen van dat verhaal is nooit uit mijn hoofd verdwenen (Als hulpverlener zou ik denken dat ik moeite heb om frustraties te verwerken).
 
Nu is het vertellen van een verhaal een klus op zichzelf.
Ik ken persoonlijk geen enkel mens dat ooit, op een willekeurige morgen, zijn of haar bed is uitgestapt met de gedachte een verhaal te componeren, om dat vervolgens ook werkelijk te noteren en, op één of andere wijze, te publiceren.
Juist in die volgorde, van de ene dag op de andere, weken of maanden gestaag doorwerkend tot het eindstuk was geschreven en het woord ;'einde' de zaak afgesloten heeft.
Natuurlijk, er zijn professionals die zich de kunst, de vaardigheid, meester hebben gemaakt en op gezette tijden aan het werk gaan: de beroepsschrijvers. 
Anderen hebben de Muze gezien, bemint en nooit meer laten gaan. Deze romantici hebben wellicht het grootste geluk ontvangen wat een mens ooit kan krijgen: zij zijn behept met een talent, vinden de liefde, houden deze vast en hebben toegang tot de kelders waar de drank ligt die hen in staat stelt de prachtigste zaken te componeren.
En dat is ze van harte gegund, ik neem nog een biertje.

Ik vind schrijven nog steeds vergelijkbaar met het op de schouder tikken van een beer met de vraag of hij er veel bezwaar tegen heeft dat ik ‘m middels een schouderworp over mij heen werp.
Ik vind het een zware klus. En ik weet ook wel waarom. Ik weet inmiddels wel waarom ‘De schijngestalten van de m(a)an' er nog steeds niet ligt. Zoals ik ook weet waarom ‘Dwalen In De Grote Leegte' (die andere titel) er wel ligt.

En daar wil ik het nu eens over hebben. 
Daarom ga ik een serie bijdragen schrijven die de redenen van mijn schrijverschap moeten verklaren. Een reeks, in de eerste plaats voor mijzelf, die zal vertellen over het hoe en waarom van de poezie, de terughoudendheid van de fictie en de vanzelfsprekendheid van het realisme.
Omdat ik het recent bij de lurven heb gegrepen, omdat ik nu eindelijk begrijp hoe het schrijven bij mij werkt.

Morgen deel 2.

Volgen eerst enkele uitspraken van korpschef Jan Stikvoort genomen uit een interview met de Volkskrant over de wijk Oosterwei in Gouda:

- "De bevolking herkent zich niet in het beeld dat de politici en de media schetsen van hun stad"
- "Ik ben klaar met politici die iets kleins heel groot maken en vervolgens zeggen dat de politie haar werk niet goed doet'
- "In deze regio hebben we vaker last van autochtone plattelandsjongeren die snuiven, spuiten en zuipen. Maar ik zie dat de politiek liever in de hypesfeer duikt op allochtonen"
- De Telegraaf riep de buurt Oosterwei in Gouda uit tot oorlogsgebied. De politici namen dat over. Geert Wilders, de PVV-leider, zette de toon. Kennelijk wilde niemand achterblijven. Ze wilden de PVV naar de kroon steken"

Eindelijk. Iemand die midden in de situatie staat en die de nodige nuance aan wil brengen. Want media, politiek en een zichzelf respecterend deel van het Volkskrantblog begeven zich te veel en te vaak aan de periferie van de werkelijkheid... of van hun bewustzijn.

Blogger Edu gaf in zijn bijdrage ('een ooggetuigeverslag') een weergave van een fors treinincident waarbij Marokkaanse jongeren waren betrokken. Ik gaf hem een reactie op zijn bijdrage die weer anderen stimuleerden te reageren. Idioot genoeg kwamen er uitspraken over het voetlicht die een vreemd soort verontwaardiging inhielden: mag je de vinger niet op de zere plek leggen? Mag je niet man en paard noemen? 
Een kleine bloemlezing uit de reacties: 'probleemmarokkanen', 'altijd weer die kutmarokkanen', 'het 'M-woord' en de onbegrijpelijke kreet 'we mogen alles bij naam noemen behalve dan 'de marokkanen'!'.
En dan de niet aflatende stroom bijdragen op het VK blog die op onvoorstelbaar grove wijze het probleem te eenzijdig berichten. 

Het krijgt allemaal een insinuerende bijsmaak.
We hebben weer een oude bekende op de koffie: hij of zij die de zondebok zoekt.
En dat is ook niet zo vreemd dat bloggers zo reageren en schrijven als je je bedenkt dat de huidige volksvertegenwoordiger in Den Haag de gelegenheid krijgt (of zelfs op instemming kan rekenen) als hij of zij termen gebruikt als 'tuig', 'goud- en/of gelukzoeker', 'terrorist' en 'kut-Marokkaan'.
Niet alleen de nuance is compleet zoek, ook het fatsoen heeft de Nederlandse politiek definitief verlaten. 

Maar de gemiddelde blogger kan toch wel zijn verstand gebruiken.

Want iedereen is het erover eens dat relschoppers, onruststokers in probleemwijken, vandalen en moedwillige geweldoplegers aangepakt moeten worden.
Autochtoon of allochtoon? Dat doet er geen donder toe!    

"Ik ben klaar met politici die iets kleins heel groot maken", vertelde de korpschef.
"En ik met bloggers die hetzelfde doen", zou ik willen toevoegen. 

 
Nog één citaat van Stikvoort:
"Als dat de lijn van de politiek wordt, krijgen we het als samenleving knap lastig"

Lees hier het artikel.

Lees hier het andere artikel.