Kijk dat is nu leuk, zelfs de vriend van Ramidochter houdt de beestenboel voor mij in de gaten. Zo liep er vandaag de hele dag een Ooievaar (Ciconia ciconia) op het Ravelijncenter in Den Helder rond. Dat kan, want er overwinteren zo'n 500 stuks in ons koude kikkerlandje.

Nieuwsgierig als ik ben toch even inzoomen op het ringnummer. Een horizontale streep op de lip van de ring betekent dat het een Nederlandse ooievaarsring is. Ik ga er maar vanuit dat het krasje daaronder ergens anders ontstaan is. Verder hoort er een drie- of viernummerig getal op te staan. Dat begint in ieder geval met 239, dus het zou nummer 2399 kunnen zijn, volgens ooievaars.net een broedvogel in Haastrecht sinds 1999. De tekst over het vogeltrekstation kan ik verder niet lezen.

Niet echt bang voor mensen, deze kindervriend, wel bang in het donker zo te zien.

Ramizoon Roeland is weer in het land, terug uit de sneeuw. Zojuist hebben we samen de hoogtepunten van zijn weekje weg bekeken. Ik moest vooral benadrukken dat het altijd goed ging, dat schansspringen. Alleen niet op het moment dat de camera aanstond. Tja, zo werken die dingen.

Hij scoorde ook nog een (Spits?) muisje in de sneeuw - dat was voor Rami weer even een leuk hoogtepuntje.

Het was al laat, half twaalf 's avonds, toen ik werd afgehaald van station Zuid. We waren nog maar even onderweg of ik zag dankzij het schijnsel van de koplampen, in het slootje naast de weg, vier hele kleine eendjes. Het was maar een flits, voordat ze weer door het duister werden opgenomen.

De volgende dag kon ik het toch niet laten; samen met zoon Tom op pad om te kijken of 'ze' er nog zaten. Het bleken Wintertalingen (Anas crecca) te zijn. Het kleinste Europese eendje.

Behoorlijk schuw en op de rode lijst. Met dank aan de jager.

Gisteren samen met zoon Tom op jacht geweest in de polder. Kijken of er nog iets te schieten viel. Ik achter het stuur, hij achter zijn trots, een Canon met nieuwe zoomlens.

Zolang je in de auto blijft zitten is geen vogel bang voor je. Helemaal verkeersveilig waren we eerlijk gezegd niet, onze ogen waren overal, behalve op de weg. Gelukkig valt het aantal medeweggebruikers in de polder wel mee.

Aalscholvers (Phalacrocorax carbo) zie ik altijd graag, ze liggen zo mooi diep in het water en hebben de uitstraling dat ze lang geleden ontstaan zijn en altijd zo gebleven - gewoon omdat er evolutionair niets meer te verbeteren viel.

Eigenlijk is elk commentaar overbodig. Deze Blauwe Reiger (Ardea cinerea) vertelt zijn eigen verhaal.

Eet smakelijk.

Ze kunnen behoorlijke deuken in je auto rammen.

Hoewel, deze ramt nog geen deuk in een pakje boter.

Want hij is nog kleiner dan een A4-tje.

Het nieuwste schilderij van dochter Marijke; een Neushoorn.

Alleen al om de Koperwieken (Turdus iliacus) en de Kramsvogels (Turdus pilarus) ben ik gek op de winter. De liefde voor Koperwieken gaat zelfs zo ver dat ik er een schilderij van heb (Weenink) - ook daarop zitten ze heerlijk bol in de sneeuw.

Nu zie ik deze twee lijsters altijd gebroederlijk samen, dus toen ik de foto van Krampie op de schutting had geschoten besloot ik dat ik er pas een blogje van zou maken zodra zijn maatje Koperglans erbij kon.

Toen moest ik even weg, maar een uurtje later weer thuis bleek zoon Tom de ontbrekende schakel al gefotografeerd te hebben. Alleen was het hem nog niet opgevallen dat het een andere was dan die ik had gekiekt.

En dat alles gewoon in onze eigen tuin.

Het begon al goed. Het ziekenhuiszaaltje waar een bedje stond te wachten op Toos lag vol met 'kerels'. Eén daarvan lag te rochelen en winden te laten, waarop Toos aan zijn buurman vroeg of hij dat altijd deed. Het bevestigende antwoord was genoeg om Toos volledig in paniek te krijgen. Daar ging ze dus nooit naast liggen.

De zusters toonden begrip; ze mocht op het 'sterfkamertje'. Dat kon Toos niets schelen, zei ze flink. Dezelfde dag  moest ze onder het mes. Bij aankomst op de operatiezaal vroeg de chirurg verbaasd waar haar operatiemuts was gebleven. Toos had hem verstopt onder de dekens - ze moesten niet denken dat ze met zo'n geval op haar hoofd door de gangen gereden wou worden.

Met een groot litteken op haar buik werd ze weer wakker en morfine moest de pijn enigszins dragelijk houden. Dat lukte redelijk, alleen werd ze er kotsmisselijk van.

Toen werd het nacht. Toos hoorde geschuifel en keek verschrikt wie daar aankwam. Het was een man, volledig in het zwart, met een bolhoed op. Zijn gezicht kon ze niet zien, maar het was direct duidelijk; hij kwam haar halen. Logisch natuurlijk, de dood weet de weg in het sterfkamertje.

Er was maar één probleem, Toos was nog niet van plan om met die engerd mee te gaan. Ze rukte alle slangetjes waar ze mee verbonden was los en maakte dat ze wegkwam. Erg ver kwam ze niet - in de hoek van haar kamertje lag ze, zonder kracht om verder weg te vluchten.

Toen de verpleging haar vond lag ze weer in haar bed. En alles zat onder het bloed. Toos was op slag genezen; geen morfine meer, liever pijn dan die kerel met zijn bolhoed nog eens tegenkomen.

De afgelopen nacht heeft ze goed geslapen. Eén keertje wilde ze nog aan de wandel, maar toen klonk uit de luidspreker; "Mevrouw Verhuisdoos, wilt u als de sodiemieter weer uw bed ingaan!"

We hebben er samen lol om. "Je zet het toch wel op het internet hé? Ik moet altijd zo lachen om de reacties."

Komt goed ma.

Toos de verhuisdoos

De keuring van tante Miep

De ingrijpende facelift van Toos

Toos heeft weer een kerel aan haar broek hangen

Toos klust zich rondom happy

Het nieuwe behang van Toos

Toos krijgt een spieronderzoek

Toos gaat op vakantie

Toos is de waakhond van de buurt

Toos elke nacht gemolesteerd

Mijn moeder in de klas

Harry Potter doet me eerlijk gezegd niet zoveel. De films heb ik uiteraard wel allemaal gezien, je hebt kinderen of je hebt geen kinderen. Wat ik het mooiste vond? Zonder enige twijfel het moment dat er plantjes met dikke wortels uit potten werden getrokken die vervolgens verschrikkelijk begonnen te schreeuwen. Zeldzaam chagrijnige wortels.

Het grappige is dat ik op dit moment het fantastische 'De grote natuuronderzoekers' aan het lezen ben en dezelfde Alruinwortel (Mandragora officinarum) tegenkom. Iets minder boosaardig, maar toch. Niet alleen een schreeuwertje, maar ook goed voor de geslachtsdrift.

Beschreven door Dioscorides (circa 40 - 90 na Christus) in de Materia medica. Die boeken vol kennis over het geneeskrachtig gebruik van kruiden werden eeuwenlang overgeschreven. De eerste uitgave in het Latijn dateert uit 1478.

Bijna 2000 jaar later te zien in de bioscoop, Dioscorides zou eens moeten weten.

Sinds kort moet ik regelmatig naar Amsterdam met de trein en dan verder met de tram, dus ik besloot dat het tijd werd voor een persoonlijke OV-chipkaart. Lekker makkelijk, nooit meer kaartjes kopen, het ding laadt zichzelf op zodra het saldo te laag wordt. Overal door het land reizen, zonder problemen; het is een chipkaart naar de vrijheid.

Even rondgekeken op het internet en er ééntje aangevraagd. Dat was makkelijk, zoals je mag verwachten in deze moderne tijden; foto uploaden, even met de iDeal geld overmaken, klaar. Na een paar dagen lag het nieuwe speeltje in de brievenbus.

D'r was nog wel een bijzonderheidje - je kon er niet zomaar mee gaan treinen, hij moest worden geactiveerd op het station. Vreemd, net alsof de trein niet bij het openbaar vervoer hoort.  Dus langs de balie op het station, om daar een poster aan te treffen dat de baliedames echt niets wisten over de OV-chipkaart. Dat riepen ze voor de zekerheid ook allebei in koor. Ik moest het bij de automaat regelen, wisten ze. Dat viel tegen - ik moest eerst op het internet "reizen op saldo" bij de NS activeren.

Dus nadat ik thuis naast de account "mijn OV-Chipkaart" nu ook "mijn NS" had aangemaakt snel weer naar het station om mijn kaart te activeren met de knop "produkt ophalen". Joepie, gelukt - ik was er helemaal klaar voor om woensdag voor het eerst op pad te gaan, samen met mijn collega die al die modernismen maar onzin vindt.

Woensdag dus samen op pad, hij kocht een kaartje, ik haalde in een vloeiende beweging mijn persoonlijke OV-Chipkaart langs het OV-Chipkaart-paaltje, véél makkelijker. Saldo ontoereikend, zei het schermpje. Wat nu weer. Het bleek dat ik de kaart voor de eerste keer zelf moest opladen met de pin, pas daarna ging hij zichzelf opladen bij een te laag saldo. Mijn collega stond met zijn kaartje in de hand te grinniken.

In Amsterdam moest ik eerst langs het GVB om de kaart te activeren, nog zo'n club die schijnbaar niet bij het openbaar vervoer hoort. Gelukt, snel de tram in.

Toen deed het éénmalige chipkaartje dat mijn collega had gekocht het niet. Eindelijk gerechtigheid. De mevrouw van de tram, een soort van conducteur maar dan achter glas, wist het ook niet. Ik stelde voor om hem uit de tram te zetten, maar dat wou ze niet, haar dienst zat er net op.

Wanneer moet je stoppen met een blog? Ik denk dat de tijd gekomen is.

Kijk hier hoe het afliep.

Dit blog lijkt vrolijk te beginnen, maar het einde zal verschrikkelijk zijn. Deze week ben ik getuige van een drama dat zich afspeelt op een slagveld. Dat slagveld bevindt zich in mijn hoofd, stevig genesteld sinds het lezen van 1812, het fantastische boek over de fatale veldtocht van Napoleon naar Moskou, geschreven door Adam Zamoyski.

Hierboven zijn Marijke en Tom nog nietsvermoedend bezig met het recruteren van deze moedige soldaat van de Grande Armée. Trots staat hij kaarsrecht in de houding de wacht te houden in onze achtertuin.

In de tijd van Napoleon bleven de soldaten altijd staan als er op hen werd geschoten door de artillerie. Als je geraakt werd door de kanonskogels dan was dat je lot. Opzij stappen had geen zin, alsof de kanonskogel zijn baan zou aanpassen. Men bleef in het gelid staan totdat het verlossende "aanvallen!" klonk.

Hetzelfde bleek al de eerste nacht te gelden voor onze dappere sneeuwman. Hij stapte niet opzij en begon langzaam te sneuvelen.

Verbijsterd zag ik langzaam de sneuvelende soldaat van Robert Capa verschijnen. "Ook in 1812 gingen ze dus al zo neer", zei ik tegen mijn vrouw. Die bekeek het allemaal wat minder in historisch perspectief; "hij is gewoon aan het limbo-dansen".

Al met al duurt de dodelijke val nog steeds. Zo nu en dan maak ik een foto, zo blijven jullie op de hoogte.

Hieronder de update van maandag 11 januari:

Hieronder de update van dinsdag 12 januari:

Hieronder de update van donderdag 14 januari:

Hieronder de update van vrijdag 15 januari - nog 10 centimeter boven de grond:

Hieronder de update van zaterdag 16 januari - de cirkel is rond:

De klassen rondgaan om de leerlingen te vertellen dat ze om half één naar huis mogen in verband met de enorme hoeveelheid sneeuw die naar beneden komt is leuk. En ook een beetje gemeen, want de docent voor de klas heeft daarna de grootste moeite om de les nog rustig af te maken.

De leerlingen waren niet de enigen met geluk - ik zag vanmiddag een Boomkruiper  Certhia Brachydactyla en wist 'm nog te filmen ook. Zo'n piepklein vogeltje met de verplichting om z'n lichaamstemperatuur op 41 graden te houden; hij was in deze koude wereld alleen nog maar druk met voedsel zoeken en deed net of ik er niet was.

De rest van Noorderhaven was trouwens ook prachtig, met z'n witte pak aan.

Op de heenweg naar Hargen aan Zee kregen we te maken met een plotselinge en wat geheimzinnige daling van de temperatuur. Binnen nog geen kilometer daalde de temperatuur langs het Noord-Hollands kanaal volgens het dashboard ineens van -3 naar -6. Daarbij verscheen er een mooie laag mist die er met de onderkant van de windmolens vandoor ging.

Het rondje in Hargen werd mooi samengevat door een meneer die we onderweg tegen kwamen; "De mooiste dag van het jaar!"

Tijdens ons rondje Huisduinen in de sneeuw viel vooral de gedempte rust op. De sneeuw absorbeert het geluid, je loopt door een stille witte wereld.

Blijf er wel even voor staan, anders hoor je alleen maar het geknerp van sneeuw onder je schoenen.

Zilvertje die kennen we natuurlijk allemaal - volgens mij is ze hartstikke lief. Liefde is belangrijk in het leven en Trudy snapt dat. Zo belangrijk dat het door grenzen heen kan breken.

Vandaag zag ik daar een mooi voorbeeld van. In een weiland bij Callantsoog zaten een Kleine en een Grote Zilverreiger (Ardea alba) knus bij elkaar.

Nog wel even goed gekeken, samen met mijn vrouw vanuit de auto; ja hoor, die grote heeft geel op zijn snavel en de kleine heeft een zwarte snavel. Toen ze opvlogen was het helemaal duidelijk; de Kleine Zilverreiger (Egretta garzetta) heeft namenlijk het opvallendste onderstel uit het dierenrijk; zwarte poten met grote gele tenen.

Thuis nog maar even de Petersons er op nageslagen. De Grote Zilverreiger komt hier het hele jaar voor, maar de Kleine is een zeer schaarse zomergast. Dus was heeft zo'n koude gevoelig onderdeurtje hier dan nog te zoeken in de sneeuw?

Voor mij is er maar één verklaring; echte liefde.

En denk nu  niet dat deze Zilvertjes wegvlogen omdat ik ze verstoorde; ze werden weggejaagd door een Blauwe Reiger!

Het is een gaaf en schitterend ei, een stralende kans op een fantastisch 2010.

Ga ervoor en maak d'r wat van!

Liefs van Ramirezi.

Het is al enkele dagen terug gebeurd, maar het gezin had even de tijd nodig om één en ander te verwerken. Hou je vast en lees over de gevaren van ijzel.

De situatie was als volgt; we hadden kerstinkopen gedaan in Den Helder en wilden met de auto van het parkeerdak af. Dat dak ligt hoger dan de weg en je moet een meter of vijf steil naar beneden, door een constructie met aan weerszijden van je auto 50 centimeter afstand tot de betonnen muur. Stel je een soort van rodelbaan voor.

Voor ons reed een dikke vierwiel aangedreven bak uit de PC-Hooftstraat die ondanks zijn dure aanschaf alle kanten opglibberde vlak voor afrit; spek en spekglad. Met veel moeite wist hij om te draaien, de bestuurder durfde het niet aan. "Daar kan je echt niet meer naar beneden", sprak mijn echtgenote, "Levensgevaarlijk!"

Tja en toen gebeurde het; ik ging het met mijn eigenwijze hoofd natuurlijk toch proberen. Langzaam reed ik richting de skischans, euh afrit. Vlak ervoor ging de auto ineens zijwaarts in plaats van vooruit en het gezin schreeuwde het uit. Ik bleef kalm, maar zou volgens de verhalen achteraf wel lichtelijk van kleur verschoten zijn.

We stonden nu met de voorwielen vlak voor de gapende diepte en ik draaide het raampje open om met de hand de auto van de betonnen wand af te houden. Terug kon niet meer, dus dan maar vooruit. Daar was niet veel gas voor nodig; als een bobslee vlogen we recht naar beneden, zonder ook maar iets te raken.

Veilig over de finisch keek mijn vrouw me verwilderd aan en schreeuwde; "stinkzak!"

Tja, dat had dus enige verwerkingstijd nodig.