Vorige week schreef ik een post naar aanleiding van de uitzetting van een groot aantal Roma uit Frankrijk. In het weekend kwamen daar vijftien reacties op. Zo veel reacties hebben we nog nooit gehad, dus ik was erg opgetogen, mailde al mijn collega's erover gisteren - voordat ik ze gelezen had... Ik had ze misschien beter toch even eerst kunnen lezen, want zoals mijn man zei - de onderbuik van Nederland komt goed aan bod. Dacht ik dat ikzelf (dus Jonna Lind) mij niet al te genuanceerd uitdrukte, het is niets vergeleken met een aantal van de commentaren op het stuk over de Franse Roma. Ik heb zelfs twee commentaren verwijderd omdat daar levende personen wel erg beledigd werden - en niet in hun openbare hoedanigheid. De overige heb ik laten staan, omdat ik ze toch ook illustratief vind voor hoe mensen blijkbaar denken over een bevolkingsgroep, waar ze - vermoed ik, maar correct me if I'm wrong - niet al te veel eerstehands ervaring mee hebben.  

Die eerstehandservaring. Ik herinner mij dat mijn vroegere docent Rolf Zwaan 20 jaar geleden vertelde dat de onverdraagzaamheid jegens 'andersculturelen' vooral hoog was in zogenaamde 'confrontatiebuurten'. Je hebt m.a.w. iets tegen Turken als je trapportaal stijf staat van de knoflookgeur of tegen Marokkanen als de zonen van je Marokkaanse buren met hun te strak aangetrokken, omgekeerde petten op hun scooters voor je raam staan te gassen. Dan begrijp ik die afkeer van Roma niet helemaal. Er wonen echt heel weinig Sinti en Roma in Nederland - tussen 3000 en 5000 (http://www.art1.nl/nprd/factsheets/roma_en_sinti.pdf) - dus de mogelijkheid om goed kennis te maken is voor de meesten hier beperkt. Men gaat af op vooroordelen en mythes ("elke Roma-moeder in Roemenie heeft 60 kinderen die ieder voor 150 per dag bedelt" en meer van die onwaarschijnlijkheden). Of gaat het omgekeerd? Men vindt die 'Zigeuners' uitschot en verzint dit soort verhalen er dan bij om dat gevoel te staven?

Dus ik vraag mij dus echt af, waar die afkeur vandaan komt - wie heeft een (goed onderbouwd) bod?

Op moment loopt Sarkozy te hoop tegen de Criminele Allochtoon. Hij vindt dat de immigratie is gefaald, als resultaat van vijftig jaar laks immigratiebeleid. Mensen, die elders zijn geboren en doodsbedreigingen uiten naar agenten of anderen met een publieke functie, moeten hun nationaliteit ontnomen worden. Voor het doden van een agent zou 30 jaar moeten staan.

Het gaat de laatste tijd niet alleen over de 'gewone' criminele allochtoon. Frankrijk voert nu vooral een offensief tegen de criminele Roma. Een groot aantal kampen zijn gesloten en mensen die willen terugkeren (naar bijv. Roemenie en Bulgarije) krijgen een een geldsom aangeboden. Dit betekent natuurlijk dat niet alleen de criminele Roma het normaal leven in Frankrijk onmogelijk wordt gemaakt. Ook 'gewone' Roma die in de gesloten kampen woonden, zijn hun woning kwijt. Verder wordt de bevolkingsgroep natuurlijk gewoon bestempeld als een ongewenst element, ondanks de bewering van Sarkozy dat dit niet de bedoeling is.

Dat dit stempel toch niet geheel onschuldig is, laat de protesten van oorspronkelijk Franse woonwagenbewoners zien, die tegen de sluiting van hun kamp protesteren met het argument dat zij Fransen zijn. Het begint hierdoor meer te lijken op het tegenwerken van bepaalde etnische groepen en er zijn al vergelijkingen getrokken met de deporteren van (toen nog) Zigeuners tijdens de Tweede Wereldoorlog. 

Wat ik mij afvraag, is: Waarom volstaan de geldende wet van Frankrijk niet? Waarom worden criminele allochtonen niet gewoon net zo vervolgd als de doorsnee Fransoze Penoze? Wat zou Rachida Dati - de voormalige allochtone minister van justitie - hier eigenlijk van vinden? Wat vindt u?

De Koninklijke Bibliotheek is van voornemens om kranten uit 1940-1945 online toegankelijk te maken. Dit gaat zowel om verzetskranten - de 'goede' kant - als NSB-kranten zoals Volk en Vaderland - de 'foute' kant. Vooral dat laatste geeft aanleiding tot veel commotie.

Het OM overweegt om het KB te vervolgen als zij de NSB-kranten publiceert. In tegenstelling tot wanneer de KB de kranten alleen ter inzage legt, verspreiden ze bij het online beschikbaarstellen de inhoud ervan. Dit wordt door het OM gezien als haatzaaierij.

Ook bestaat de angst dat ex-NSB'ers en dergelijke - die in vele gevallen al boete hebben gedaan voor hun daden - alsnog last krijgen wanneer hun namen in de openbaar komen. Kwaadwillenden, of gewoon mensen die wraak dan wel genoegdoening wensen, kunnen deze mensen gaan opzoeken en lastig vallen. Ook voor familieleden van de in de kranten onthulden, zou het tot veel leed kunnen komen.

De KB heeft een expertgroep bijelkaar geroepen, waarmee ze van gedachten zullen wisselen over het al dan niet publiceren van dit gevoelige materiaal. Het is overigens niet zo dat de KB automatisch het advies van deze groep zal volgen, het blijft de verantwoordelijkheid en keuze van de KB om al dan niet door te gaan met het digitaliseringsproject. Voor de expertmeeting is o.a. Ceciel Huitema uitgenodigd. Zij is werkzaam als projectasssitent bij Cogis in het kader van het project "Het Open Archief" (www.hetopenarchief.nl), waarbinnen (klein)kinderen van 'foute ouders' hun verhaal kunnen doen.

Persoonlijk vind ik (Jonna Lind) dat het een dilemma is, wel of niet publiceren van 'foute' teksten op het internet. Enerzijds vind ik dat alle relevant bronnen openbaar en toegankelijk moeten zijn. Anderzijds verwacht ik - onder andere door het lezen van de verhalen op het Open Archief - dat het veel leed bij de betrokkenen zal kunnen veroorzaken.

Hoe zou u in dit dillema staan? Moet coute que coute de waarheid - in het belang van een objectieve geschiedschrijving - geopenbaard worden? Of moet je meer rekening houden met de gevoelens en het welzijn van (de kinderen van) de betrokkenen?

(lees meer bij: http://www.nrc.nl/binnenland/article2601025.ece/NSB-kranten_nog_niet_online of http://www.informatieprofessional.nl/nieuws/8100.html)

Mijn collega heeft altijd een goed begin van de dag - haar wachtwoord heeft te maken met zon en bloemen en vrolijkheid. Daar wordt een mens blij van. Mijn dag begint met het intikken van een nietszeggend wachtwoord (iets met de buren en een nummer) en het doorzoeken van de krantenwebsites en dergelijke op nieuws over conflicten, haat en geweld. Daar wordt een mens stukken minder blij van.

Soms is het nieuws op die sites echter van dien aard, dat je hardop zou lachen als het niet zo erg was. Neem bijvoorbeeld het bericht over de Internationale Koraanverbrandingsdag waarover de USA Today-blog Faith and Reason berichtte.

De Dove World Outreach Center - een redelijk antagonistisch ingestelde christelijke kerk in Florida, VS - wil 11 september uitroepen tot internationale Verband een Koraan-dag. Het doel is om Moslims te laten converteren. De leider van die kerk - Terry Jones - gebruikt de vaker gehoorde tegenstelling tussen gelovigen en de religie. Het is niet de Moslims die hij haat, maar de Islam. De vraag is natuurlijk of je deze scheiding zo makkelijk kunt aanbrengen, maar het is wel een vaak gehoorde stelling, die de afzender moet vrijwaren tegen beschuldigingen van discrimminatie, racisme e.d.

Op een of andere manier vind ik deze aangekondigde actie - ondanks haar abjectheid - zo absurd en overtrokken, dat het bijna een klein beetje grappig wordt. Een kleine kerk wil zijn boodschap kracht bij zetten door te grijpen naar een middel dat in het algemeen fout (denk aan de boekverbrandingen door de Nazi's) danwel belachelijk (het verbranden van Beatles-lp's en Harry Potter-boeken) wordt gevonden. Ik vraag mij af hoeveel gehoor buiten de eigen kring, zij verwachten. Het geheel wordt nog opvallender, als je hun website bezoekt. Je vindt er Ten Reasons to Burn a Koran, protesten tegen homo's, abortus en teveel tolerantie. Maar vooral dus tegen Islam. En allemaal op een toon ("All cultures are not equal", "Islam is the New Nazism"), die ik maar zelden tegenkom. Misschien moet ik er een beetje om lachen omdat ik moeilijk mijn houding kan bepalen - is het erg of belachelijk? Of beiden?

Deze post is overigens op persoonlijke titel door Jonna Lind geschreven. Zij vraagt zich wel af: Is deze boekverbrandingsactie er een die je serieus moet nemen of zet deze kerk zichzelf eerder te kijk?

Vandaag hebben we een nieuwe spreker voor het congres kunnen vastleggen. Het gaat om Evert Kets, research fellow bij Clingendael. Zijn werkgebied is conflict en veiligheid in het Grote Meren gebied en de Hoorn van Afrika. Daarvoor werkte hij als Afrika-analist bij het Belgische ministerie van Defensie en als journalist voor de locale tv in Brussel.

De parallelsessie oftewel workshop, waar Kets zal spreken, draait om etnische conflicten en hun rol bij de wederopbouw van een land. Congo en Burundi dienen als voorbeelden.

Zowel in Congo als in Burundi bracht de nieuw verworven onafhankelijkheid conflicten over de bestuurlijke en economische machtsverdeling met zich mee. Etnische verschillen, waar voorheen niet echt een rol van betekenis aan werd toegekend, werden door de strijd over de machtsverdeling opeens wel van belang en hadden een katalyserend effect op de verdere intensivering en uitbreiding van vijandigheden, hetgeen in sommige gevallen aanleiding gaf tot zeer ernstig geweld met genocidale trekken. De vraag rijst hiermee tot op welke hoogte het nog mogelijk is te komen tot de opbouw van een vreedzame en duurzame maatschappij wanneer de haat tussen de verschillende etnische bevolkingsgroepen zulke ernstige wreedheden in oorlogstijd tot gevolg heeft gehad.

Om beter in contact te kunnen treden met mogelijk geïnteresseerden in ons congres, hebben we een o.a. een twitteraccount opgericht - onder de naam CongresOverHaat (zie de kolom naast de blogberichten). In dit verband heb ik ook gezocht naar de tweets van de sprekers op het congres en de leden van het Comité van Aanbeveling. De heren (want dat zijn het toch voornamelijk, zoals mw. Bijleveld van de Vereniging voor Vrouw en Recht Clara Wichmann fijntjes opmerkte) zijn echter niet erg actief, Web 2.0-gewijs - of ik kan ze niet vinden in verband met ondoorgrondelijke aliassen. Ik vond er 6 twitteraars, waarbij alleen Tariq Ramadan en Felix Rottenberg op persoonlijke titel de nek uitsteken.

Op moment ben ik aan het zoeken naar relevante blogs. Tot nu toe heb ik een oude blog van Jan Pronk gevonden - blijkbaar reikt de adem van deze verder onvermoeide langeafstandsloper niet zo ver op de gebied. Ramadan heeft (natuurlijk) ook een site met blogachtige trekken en Awraham Soetendorp draagt bij aan het blog Worldconnectors. De overige sprekers bij het congres hebben het blijkbaar te druk om een blog bij te houden...

Ook buiten de directe kring rondom het congres zijn er relevante blogs. De VKblog van Johanna Nouri - Levantijnse berichten - behoort tot onze favorieten en niet alleen omdat de schrijfster aan Cogis gelieerd is.

Er zijn natuurlijk vreselijk veel blogs over haat, conflict, oorlog enz. Wat ik een beetje zoek zijn goede tips over goed onderlegde, genuanceerde maar geopinieerde blogs. Laat mij het weten, ik ze jet link bij onze linkverzameling.

Haat: obstakel voor een duurzame vrede

Haat ligt overal op de loer. Haat is als een ondergronds smeulende veenbrand waarvan het vuur telkens weer wordt aangewakkerd, waarna de vlam in de pan slaat.
Denk aan etnische zuiveringen, terroristische aanslagen, burgeroorlogen, racistische incidenten, massamoorden en godsdiensttwisten. Concrete voorbeelden zijn Cambodja, de Balkan, Rwanda en Darfur.

Haat lijkt daarbij een cruciale factor. Hoe kan dat? Welke processen en mechanismen spelen daarbij een rol?
Kan daarop worden ingegrepen en hoe dan?

Onder auspiciën van een breed samengesteld comité van aanbeveling organiseert Cogis een congres over dit onderwerp.