Sneeuw zondag 10 januari
Opgejaagd door de voorspellers, waag ik mij op glad ijs.
Bij wijze van spreken dan.
Strenge vorst , sneeuwstormen, elfstedentocht.
Eerst zien,zei de blinde.
Natuurlijk geeft de winter veel hinder en ellende.
Dat is practisch ieder jaar het geval
Nog even volhouden. De Lente komt er aan. Slechts 70 dagen.
Dan koesteren wij ons in het Lentezonnetje.
Vandaag zon op : 8.45 uur - onder : 16.49 uur –
Morgen zon op : 8.44 uur - onder : 16.51 uur
Dat zijn toch mooi 3 minuten winst.

Het leven een roman ?
Het leven is een roman. Een verhaal waar je middenin zit.
Jij bent de hoofdpersoon.
Soms is het opwindend, soms saai, soms afschuwelijk.
Soms ben je gelukkig. Altijd weer ben je hopelijk verbaasd.
Maar het verhaal gaat door tot het einde.
Of er dan nog een vervolg is?
 Als je al wat langer bestaat heb je de neiging om te kijken.
Maar je wilt ook verder. Dus je bedenkt er maar weer eens een.

Opgroeien in een buurtje heeft iets beschermends.
Vijf dubbele houten huisjes, ooit neergezet door iemand
die Kruimel heette, hetgeen de naam *Het Kruimelpark*
opleverde, was het mijne. Net voor het rijtje het huis van
groenteboer Kees Tanis. Net na het rijtje het huis van de Paus.

Ze stonden op de dijk die de Haarlemmermeerpolder omringt.
Als in een kommune leefden er 10 families.
Zoals Jongkind, Kesting, Kok, van der Meer, Nijkamp,
de Paus, Visser, Versteeg, Verbeek.
Namen die je overal in Holland tegen kunt komen.
Op de voorgevel van het huis uit mijn kinderjaren
(het staat al jaren te verkommeren)
prijkt de weidse naam * t Woelige Nest *.
Wat ik schrijven wil is het destillaat,
de droesem van wat tot ver buiten dat woelige reikte.
Wat overbleef.

Sommige herinneringen zijn het herhalen waard.
Anderen absoluut niet.
Ze kunnen je een loer draaien.
Dan komen er beelden die je belasten.

Gejaagd
ik ken geen rust - nog tijd - nog keer
ik voel de dreiging - telkens weer
ik ken geen plaats - nog huis - nog halt
waar de onrust - mij niet overvalt
is het de aard - of het - mijzelf
waar ik ook zoek - of in mij delf
vind ik de sporen - van de strijd
*gejaagd * te zijn - raak ik nooit kwijt

Het ontstaan van dit gedicht zou ik willen verklaren aan
de hand van een tekst die met een gloeiend ijzer
in een stukje triplex was gebrand.
Ik kocht het, voor een kwartje, lang geleden op het Waterlooplein.
* Verbergt den verdrevenen en meldt de omzwervende niet *

Er onder stond met kleine letters en cijfers, Jesaja 16:3.
Wat ik aan wil kaarten lijkt voltooid verleden tijd.
De wereldbrand die ons overspoelde,
zorgde - naast dood, pijn en verdriet -
voor een enorme chaos in menselijke relaties.
De een hield het op de vijandelijke bezetter
die ons land in 1940 overwon, de ander verzette zich,
de meeste waren bevreesd voor hun veiligheid.
Hele families, groepen, raakten gescheiden in voor-tegen
en kat uit de boom kijkers. De bezetter kondigde
een *Nieuwe Orde* aan en trachtte de macht totaal te maken.
Uiteen gestoven, door het dreigende gevaar
huis en haard te moeten verlaten, zonder daar
in vrijheid zelf over te kunnen beslissen,
trachtte menigeen zich te verbergen.

Onderduiken was een gezegde dat een nieuw begrip,
een nieuw woord opleverde. Onderduiker.
Het leek welhaast een beroep. Zoveel mannen, jongens,
die zich moesten verbergen voor de vijand die
heer en meester leek te zijn. Immers, weigeren te buigen
voor die macht betekende gevangenneming en
daar tewerkgesteld te worden waar het die vijand geviel.
Dat was inmiddels bijna geheel Europa.

Er ontstonden tegen de bezetter gerichte
ondergrondse organisaties, netwerken van verzet.
Zij schuwden geen middel om aan de benodigde gelden,
persoonsbewijzen, ausweisen en levensmiddelenbonnen
voor de onderduikers te komen.
Daarnaast was de bereidheid om te verbergen,
met alle gevaren van dien, groot.

De bezetter en zijn handlangers, die ondermeer door
grootscheepse razzia`s op mensen jaagde,
waarbij hele dorpen, wijken, werden afgegrendeld
en uitgekamd, deed dit met wisselend succes.

Dit brengt mij op het tweede gedeelte van de tekst,
* en meldt de omzwervende niet *
Diegenen, die bijvoorbeeld aan een razzia wisten te ontsnappen
en naar een adres opzoek waren om onder te duiken,
liepen groot gevaar verraden te worden.
Aangebracht bij de bezetter.
Een gevangene te worden in het concentratiekamp Amersfoort.
Door de nazi`s Polizeiliches Durchganglager Amersfoort genoemd.

Nu dat was het natuurlijk ook. Een Durchganglager .
Om van daaruit als gevangene getransporteerd te worden naar
een van de vele kampen in Duitsland of door hen bezette gebieden.
Om daar onder bewaking van de Gestapo of SS onder
de slechtst denkbare omstandigheden zware arbeid te verrichten.

Slecht gevoed, slecht gekleed, werden ruwe en verfijnde martelingen,
die door de misdadige leiding met genoegen werd toegepast, hun deel.

En nu is het dan 2007. Ruim 60 jaar later. We hebben wat verder
van huis een afschuwelijke oorlog kunnen volgen.
Vertoond op de TV als een superstrip. Als je zit te kijken vermengt
de adrenaline zich nutteloos met je bloed.
Gespannen tot iedere vezel, maar aan de oppervlakte je gedragend
als of er in je kamertje niets aan de hand is. Verbaast het je,
dat op duizenden of misschien slechts honderden kilometers afstand
van het helse lijden en sterven,
mensen in de war en uit hun evenwicht raken.

Wat is taal ?
Een middel om je gevoelens, je denken,
je mening te vertalen. Bijvoorbeeld :
 "Er is niets nieuws onder de zon " ,
een vijandelijk leger overvalt ons land.
Overwint en neemt de macht over.
Je enige bezit is je naakte bestaan.
Het lukt je om te vluchten. Weg te komen.
Je komt in een streek waar je nog nooit geweest bent.
Je kunt niemand om hulp vragen
vanwege het gevaar er bijgelapt te worden.
Waardoor je alsnog ten gronde dreigt te gaan.

De in het stukje triplex gebrande tekst
is meer dan 3000 jaar oud.
*Verbergt den verdrevenen -
                    meld de omzwervende niet *
Ook vandaag nog, misschien in een ander verband, van toepassing.
Wie is er nooit geschrokken. Er gebeurt iets wat je overweldigt.
De adrenaline stroomt in je bloed. Hot shot ! De spanning
van het moment verstijft je spieren met zo`n geweld
dat geen handeling mogelijk is.
Of juist het tegenovergestelde. Ze maakt dat je aanvalt.
Schrikken is een fenomeen dat in je onderbewustzijn schuilt.
Generatie op generatie overgeleverd uit de oertijd.
Vluchten, aanvallen, of juist doodstil zijn behoorden tot
de belangrijkste functies om te overleven. Ook vandaag,
`t is raar maar waar is deze
uit de oertijd overgeleverde reactie nog hoogst noodzakelijk.

eeuwigheden vanuit het water
vanonder een steen
vanachter een blad
naar het leven vol van emotie
gekeken om te overleven
expressies ge-etst tot in het
nu vormen een lint door de tijd

Ik geloof niet dat ze allemaal op de pappot afkomen.
Surinamers, Ethiopiërs, Tamils, Marokkanen enzovoort.
Er is een tijd geweest dat je met evenveel gemak
het rijtje aan kon vullen met .... Hollanders ... weg er mee !!!!!
Als dat was doorgegaan waren wij nu slaven in Europa,
waarschijnlijk in Polen. Als het tijdswiel verdraait,
vermorzelt het met evenveel gemak onze zekerheden.
Vluchtelingen zijn mensen die in de vreemde,
hier dus, veiligheid zoeken.

Kunst is een woord. Er zijn boeken over vol geschreven.
Creatie zou een beter woord zijn. Het vermogen om iets vorm te geven.
Te cre-eren. Daarin is de mens uniek.
Het van te voren klaar sudderen in de hersenpan. Misschien wat lijnen trekken.
Om de gedachte een begin te geven. Ik  zie het een hond niet doen.
Toch is dat ook net al wij, een creatie van uit het niets.
Zijn we dan aan de schepper van het geheel. Wie of wat dat dan ook is, gelijk.  
Natuurlijk niet.  Maar sudderen, daar zijn we niet slecht in.
Er is naar mijn idee niets mis mee. Met sudderen in de hersenpan.
Wonderlijk is dat vermogen, om te zien, om te voelen.
Indrukken op te doen, die in woorden niet zijn te vertalen.
Wonderlijk is de wisselwerking.
Tussen het aanschouwen,
van iets, dat vanuit een brein,
vorm kreeg, en de emotie,
die dat in de hersenpan,
van een ander, op kan roepen.

Een jaar voorbij - alweer een jaar
het zijn voor mij - omdat ik vaar
toch 12 maanden weer geweest
waarin ik werkte als een beest
bij tijd en wijle met plezier
maar `t liefste zit ik zo als hier
op mijn gemak - met jou er bij
en jou  en jou  en  jij
met hete koffie en met bier
zeg wat je wilt - je mag het hier

 

Als je vaart heb je ook wel eens wat. Echter weinig gelegenheid om naar een dokter te gaan. In een winkel op de Brouwersvliet Antwerpen ) lag een boek, met de titel hierboven. Dus. Afin, dezelfde middag voer ik over de vloed de Kattendijksluis uit. Richting Gentbrugge en dacht : “mij kan niets meer gebeuren”. Ik had toen een schip van 250 ton. Er stond een 60 pk, 2 cylinder, gloeikopmotor in. En dat waren echt geen ezels, maar ossen.. Beresterk dus. Over de vloed met gewassen water, kon je naar Dendermonde varen. Daar moest je tij stoppen. Vastmaken aan de palen. Gemiddeld verschil tussen hoog en laagwater is er ongeveer 5 meter. Het volgende tij kon je dan naar Gentbrugge . In èèn keer van Antwerpen naar Gentbrugge. Dat was onmogelijk. Tegen dat je daar zou zijn, had je te weinig water in de Schelde. Vertrok je eerder dan kwam je niet over de droogtes van de Schelde. Het was in de 50er jaren. Nu is dat allemaal veranderd. Terwijl we de stad Gent doorvaren, las ik af en toe, in, *dokter aan boord*. Het was versierd met mooie plaatjes over het menselijk lichaam. Daar niet van. Maar als je dit voelde. Of dat. Dan kon je, dat enzo, hebben. Alle mogelijke enge ziektes kwamen op die manier in beeld. Eenmaal door de stad, varend op het kanaal Gent-Terneuzen (Ik moest vaten met spijsolie laden in Doornzele), kreeg ik er genoeg van .Voor de ogen van mijn verbaasde vrouw, smeet ik het boek overboord. “Wat doe je nu”: vroeg ze. “Ik heb alles wat er in dat boek staat. Weg ermee” . In middels ben ik ruim over de 80. Zonder dat boek, nog ver gekomen.

Het is natuurlijk een avontuur. Ik bedoel. Het leven. Je begint eraan zonder dat je het weet. Voor je er erg in hebt begin je te praten. Ze verstaan je wel niet. Maar dat komt wel. Je eerste woordjes worden op een goudschaaltje gewogen. Hij praat. Versta jij hem. Je moeder wel. Je vader doet alsof. Veel later kijk je nog eens om. Ben je er wijzer van geworden. Van dat praten. Nou ja. Het is vaak makkelijk. Honden hebben het beter voor elkaar. Blaffen. Een paar verschillende toonhoogten. Wat janken. Wat grommen. De rest bestaat uit aanrakingen. Ze hebben tegenwoordig een hondeleven. Dan die honden van mijn grootvader. Blackie en Bruno Die hadden pas een leven ! Ze trokken zijn kar met handel.Galanterie-en. Tot hij er genoeg van had. Dan ging hij op de zijkant zitten en gaf opdracht de kar naar huis te trekken. Geloof mij. Ze vonden het prachtig. Het was tenminste een zinnig bestaan. Samen met de baas de kost verdienen. O.K. Het is 70 jaar geleden. Nu zou ik geen hond willen zijn. Wat een leeg bestaan. Maar mens zijn valt ook niet mee. Je aanpassen aan de normen en waarden. Met mijzelf ben ik wel aardig in mijn sas. Maar die anderen he. Die hebben dat ook. Zo`n eigen sas.

Enkhuizen Mijn vorige schip was een luxe motor van 120 ton. Met pijn in het hart verkocht. Je went aan je schip. Al die reizen die je samen maakte. Zij is in 1934 gebouwd bij Bodewes in Foxhol. Een prachtig schip. Maar ja. Op een dag voer ik er mee van de Zaan naar Enkhuizen. Eenmaal op het IJsselmeer, dwars van het paard van Marken viel ik in de mist. Het is dan een kleine wereld. Maar met een koers pal Noord, tikkie Oost, kom je natuurlijktoch wel in Enkhuizen. Het is wel aan te raden af en toe met de slaggaard de bodem aan te tasten. Die avond schreef ik in mijn scheepsjournaal de volgende waarneming : De schipper zei: " Ik heb het ontdekt,de wereld is een pannekoek ". Het land was op die dag al 2 uur zoek de mist was grijs als muizen en het schip voer naar Enkhuizen Maar dwars van Broekerhaven,nog netaan vrij, van `t Enkhuizerzand daar riep hij luid : " Ik ruik het land, graag zat ik,met mijn rechterhand mij daar aan `t bier te laven ". In `t Krabbersgat ging `t anker neer en riep hij : " Sodemieter,de mist is weg, nu brandt de zon `k lust zeker wel een liter ". De sloep,die in de david hing,werd door hem neergelaten waarin dra, met man en muis,de schepelingen zaten Aan de oever stond een oude man, hij voorspelde, " Die gaat zinken ". Maar ondanks dat zat even later, de bemanning, bier te drinken. Aan `t eindvan dit verhaal,daar schuilt dus de moraal ; * Hoort ge ooit,onheil preken,bedenk dan maar, dat deze sport,beoefend wordt,door leken *.

Een woning Voorbij - voorbij voor altijd voorbij in het uur van de dood het voor altijd verlaten in het uur van het sterven lijkt alles voorbij ieder huis is een woning ieder hart een verblijf `t laat de mens overleven de herinnering omschrijft alle dagen van leven van het wereldse gaan van het geluk - van de zorgen van het tezamen bestaan van heel ver bij de sterren in dat donkerste blauw blijft het licht altijd schijnen ben ik bij jou

De stromen van ons land die heb ik wel bevaren het is water klei en zand een helling naar benee het komt allemaal terecht in de lagelandse zee en in de zoute baren nu lig ik aan de wal zeg maar het vaste land en loop onwennig rond op waterklei-ig zand geen lading in het ruim naar havens ver van hier het is een tijd van praten van liters koffie - - - - bier een tijd om te vertellen uit herinnering hoe al wat was vervloog het avontuur verging Indien je terug wilt schrijven `k zal voorlopig hier wel blijven

Gesprekken in de kroeg. Ik kom meestal rond het middernachtelijk uur binnen. De bemanning achter de bar is variabel. Verder nog wat onregelmatig vervangend dekvolk. De bezoekers zijn van diverse pluimage. Je zou ze zo kunnen verplaatsen naar een willekeurige havenkroeg in Antwerpen.Er wordt overwegend Nederlands gesproken. Anders kwamen Bremen , Emden, Marseille of welke andere plaats met een waterkant in aanmerking. Overwegend, zei ik. Russisch, Duits, Engels, Frans, Turks, Chinees.plus menig daarvan afgeleid dialekt of taalvorm drijft er tussendoor .Het etablissement is, zoals te verwachten, gelegen aan de {zoals hij officieel heet } Noorder IJ en Zeedijk .De dijk die van Durgerdam tot Beverwijk kronkelt, diende ooit als directe bescherming tegen de zee. Het stukje waar ik het over heb, waar de kroeg dus aan ligt heet Hogendijk. De plaats Zaandam. Ik ben nog maar net binnen. Geniet van een jonge ijskoude Ketel 1. Raak aan de praat met Harry . Hij heeft iets op zijn lever. Meestal praten we over schepen.Over betimmeringen in stijl. Over rompen. Van schepen. Hoe oud ben je nu ? 81, Harry . Je moet het allemaal eens opschrijven, zegt ie. Als je zo oud bent als jij. Dan heb je zo het een en ander meegemaakt tussen vroeger en nu. Zeg nou zelf. Er volgt nog een heel verhaal waarom hij dat vindt. Dat heb ik al een keer gedaan Harry. Over de oorlog en zo. In een oplage van 5 stuks. 228 pagina`s. Zelf getypt. Zelf ingebonden. Voor mijn kleinkinderen schreef ik het. En voor mijzelf natuurlijk. Om het allemaal eens op een rijtje te krijgen.

Op een aalscholver Gedichten zijn vaak impressies. Komend van Groningen. Westwaarts varend, kom je over het Bergummermeer. Aan stuurboord, de invaart markerend, staat daar een baken. Zo`n houten paal met daarop een latwerk. Een halve ruit met de plattekant naar boven . Het is bovendien een landingsplaats voor aalscholvers. Op een mooie, ietwat winderige zomerdag, als we het meer naderen, zie ik hem zitten. Zijn vleugels gespreid. Ik droog mijn vleugels ieder uur en houd mijn veren vet er is altijd wel een kei of paal waar ik mij dan op zet Ik spreid mijn vleugels ver uiteen de wind speelt door mijn veren helaas ziet het er nu naar uit dat ik een ander ritme moet hanteren de vissen die ik vang de paling vlak voor` t net zwemmen in verzurend nat `t raakt over met de pret ja Holland is een landjuweel met vaarten meren plassen sloten kijk ik stel vast ik weet het toch zo gaat alles naar de kloten van nu af aan droog ik elk kwartier en speur naar vette vis het soort dat nog gezond en gaaf en nog te vreten is

Antwerpen Schelde