Nog even een kleine extra wetenswaardigheid over het recente Kabinetsuitje, waarbij Hirsch Ballin gewond raakte: lees meer.

Omleiding...

Rekeningrijden...

Afgelopen nacht stond ze ineens voor me. Levendig. Haarscherp. In een nieuwe outfit, die ze pakweg twintig jaar geleden had gekocht en heel vaak droeg. Ze had gevoel voor mode en kleedde zich altijd met veel smaak. Een plaatje om te zien. “Zie ik er leuk uit?”, vroeg ze, terwijl ze me guitig aankeek zoals ze dat zo vaak kon doen. En waardoor ik altijd ter plekke smolt. “Ja scheet, je ziet er lekker uit”, zei ik. Ze glimlachte, draaide wat heen en weer, en keek me aan met die mooie, donkere ogen. En weer smolt ik ter plekke. Toen werd ik wakker. Op 26 juni zou MevrouwPB 56 jaar zijn geworden...

Wie nog durft te beweren dat Twitter een mislukt internetavontuur en een communicatievehikel van nul en gene waarde is heeft het m.i. niet helemaal begrepen. Lees meer...

Na veel aarzelen heb ik vandaag Internetbankieren omarmd. Eerlijk gezegd vertrouw ik de boel in feite nog niet helemaal. Internet is nu eenmaal een prachtig maar hoogst onbetrouwbaar medium. Een beetje hacker of sniffer koekeloert volgens mij zonder moeite mee op mijn bankrekening. Maar aan de andere kant ben ik het gesjouw met betaalopdrachten naar de bank dermate beu dat ik alsnog overstag ben gegaan. Zolang ik geen vreemde afschrijvingen zie zal het wel goed gaan. Zojuist maar eens ingelogd om te zien of alles werkt.

En jawel: na wat gefrummel met de bankpas in een calculatorachtig apparaatje en wat codes intikken zie ik ineens mijn bankrekening voor me. Met alle opnames en pinbetalingen die ik de afgelopen twee jaar heb gedaan. He, zie ik, in maart vorig jaar zat ik in Noord-Frankrijk, want daar heb ik bij een bank flappen getrokken.

Potdikke, ja, dat klopt. Dat ik daar was was ik eigenlijk alweer vergeten. Nu weet ik het weer: een slaperig provinciaal stadje, waar het mooi voorjaarsweer was en de terrasjes al gezellig open. De reden om te pinnen en er wat te gaan drinken. Waar ik prompt in een gezellig gesprek raakte met een oudere Poolse uit Warschau. Ze was op zoek naar het graf van een familielid dat in de Tweede Wereldoorlog in die buurt is omgekomen. Dat gesprek was ik allang weer vergeten, maar nu weet ik haast weer woordelijk het verhaal dat deze vrouw me in gebrekkig Engels vertelde.

Het ging om haar broer, die aan de zijde van de geallieerden tegen de Duitsers had gevochten, nabij de Belgische grens was gesneuveld, en was begraven op een Amerikaanse begraafplaats ergens in deze regio. Ze was al een paar dagen op zoek, en had al drie van die erevelden afgezocht. Het graf van haar broer was er nog niet bij geweest. Ze moest nog vier van de velden af de komende week. Ik wenste haar veel succes en sterkte bij de zoektocht.

Ze bedankte me, verliet het terras, stapte in een Lada met Pools kenteken, en reed in een wolk uitlaatgassen het pleintje af. Waarna ik mijn glas wijn in stilte hief op de mij onbekende dappere Pool, die er met zijn hulp en leven mede voor heeft gezorgd dat ik daar in vrijheid mijn wijntje kon drinken. Het was een mooi moment.

Nu ik het zo bekijk: prima service, dat internetbankieren. Je krijgt er gratis een dagboek bij.

(Deze post verscheen eerder in PBDoetMee op 28 juli 2003).

“Goedemorgen”, zeg ik tegen de man die ik niet ken. “Val dood teringlijer”, zegt de man. Gelukkig, ik ben weer in Amsterdam.

Binnenkort te Amsterdam: de Swaffelette!

De liberalisering van de postbezorging -van kracht sinds 1 april- komt me nu al de neus uit. Ligt er vanavond een briefje in de bus van post- en pakjesrijder General Logistics Systems oftewel GLS. Of ik even oplijn een formulier wil invullen, voor nabezorging van een pakje. Doe ik. De datum waarop je de tweede bezorging wil kun je wel aangeven, het tijdstip echter niet. Ergens tussen 09:00 en 17:00 uur. Anders dan dit kunnen ze niet inplannen. Heel fijn: dat gaat dus geheid weer verkeerd, want per ongeluk werken wij overdag. Kan het ook bij de buren worden afgegeven? Ja, tuurlijk kan dat, kun je ook aangeven. Alleen: die werken ook. Dus ook dat gaat geheid verkeerd.

En nu komt het: wanneer de tweede bezorging niet lukt mag ik het pakje komen ophalen. Waar? In het GLS-depot in Wijchen. O nee, er staat zelfs: in UW depot. Pardon? Da's volgens routenet.nl via de snelste route (via de snelweg) 50,1 kilometer hier vandaan, en via de kortste route (door de binnenstad van Nijmegen) 34,4 kilometer. Goeiendag dan. Is men daar bij dat GLS nou geheel van de ratten besnuffeld?

In de alleen-TNT-tijd was het 't lokale postkantoor waar je je pakje kon ophalen. No problem. Maar dankzij de liberalisering (welke politieke partij is hier in eerste aanleg eigenlijk verantwoordelijk voor?) mag ik straks geheid 2 x 50,1 of 2 x 34,4 kilometer rijden om een pakje op te halen. Of nog erger: je zult maar slecht ter been zijn en geen auto hebben. Of afhankelijk zijn van ons fantastische openbaar vervoer. Daar is kennelijk even niet over nagedacht toen de postmarkt werd vrijgegeven. Tuurlijk niet.

GLS roeptoetert op de webzijde dat men werkt volgens de princjpes betrouwbaarheid, zekerheid, transparantie en flexibiliteit. Vooral dat laatste... GLS: dit valt slechts te kwalificeren als waardeloos en ronduit belachelijk! Hoe gaan we dit doen? Ik verrek het om die afstand te overbruggen voor een pakje. Geef het maar af bij het postkantoor in mijn dorp. Lijkt me een veel werkbaarder plan.

Ergens in Nederland staat een oude brandtoren. Zo’n hoge, met een klein vervallen uitkijkpost voor een brandwacht erop, en een roestige ladder om erin te klimmen. Je moet ‘m weten te vinden, verscholen als-ie staat tussen hoge bomen. Het wachtershokje steekt nog maar net boven de kruinen uit. Daar waar de toren vroeger trots afstak tegen de horizon wordt-ie nu langzaam maar zeker door de tijd en de bomen ingehaald. Zo af en toe ontvlucht ik alle hectiek, wandel naar die toren, en ga daar een paar uur zitten onderduiken. Pakje sjek mee, flesje met een of ander lekker slokje. Wel oppassen dat ik niet door het vervallen houten vloertje zak: de toren wordt al jaren niet meer onderhouden. En dan eens rustig overdenken wat er achter me ligt en welke kant het op moet.

Ondertussen de natuur om me heen een beetje bewonderen. Met een beetje mazzel steekt een koppel wilde zwijnen de hei over. Of een groep herten. Auto’s of ander geciviliceerde herrie hoor je daar niet: daarvoor staat de toren te ver van alles verwijderd. Mensen komen er eigenlijk ook nauwelijks. En zo kan het gebeuren dat ik daar twee, drie uur zit zonder iemand te zien, zonder iemand te horen, zonder iemand te hoeven antwoorden, zonder iemand te hoeven helpen, zonder van iemand iets te hoeven aannemen, zonder iemand iets te moeten vragen, zonder iemand te woord te staan, zonder telefoon, zonder computer, zonder email, zonder stress, zonder afspraak, zonder verantwoordelijkheden, zonder schuldgevoel, zonder mededogen, zonder begrip of onbegrip. Met uitsluitend en alleen mezelf.

Na die paar uur valt het me altijd bijzonder zwaar om het trapje af te dalen en terug te keren naar de geciviliceerde hectiek. Met alles waar ik zojuist nog zonder was…

(Deze post verscheen eerder in PBDoetMee op 9 december 2002).

Er was vandaag in Huize PB volop IT-leed. Het IP-nummer had vanochtend al een ernstige collision met het MAC-adres, waardoor de XML niet goed werd geparsed, en de Certified PDF eveneens corrupt raakte en buiten de tabellen van de TSR database kwam te vallen. Als gevolg daarvan is de embedded eps niet geRIPt, maar in drie chunks geRAID, en daardoor volkomen onbruikbaar geworden. De kernel is vervolgens gecrashed met de foutmelding “We have panic here”, waarna de XP niet meer communiceerde met de Linux en de OS X, waardoor elke communicatie verder volledig onmogelijk bleek. Dit alles had uiteindelijk tot gevolg dat de tagging consolideerde, terwijl die juist moet expanderen, en de conversie top down werd uitgevoerd in plaats van bottom up conform het originele PHP script. Toen tenslotte ook nog het SCSI-adres wegviel, en via USB geen enkele bitrate meer mogelijk bleek door een ingeklapte router, heeft PB de stekker uit het stopcontact getrokken en is in het bos gaan wandelen.
(Deze post verscheen eerder in PBDoetMee op 4 september 2002).

Tot voor een jaar of tien terug reed ik elke dag van D. naar Enschede, waar ik vijf jaar bij de krant werkte. Elke dag de Twenteroute op en af. Tot aan Groenlo, en dan door Duitsland naar Enschede. Dat was sneller en zo omzeilde ik de verkeerslichten en de ochtenddrukte in Eibergen en Haaksbergen. En soms binnendoor langs dorpjes en binnenweggetjes door de Achterhoek, om niet alweer die Twenteroute af te hoeven rijden waarvan ik inmiddels elk kuiltje wel kende.

Er gebeurde van alles en nog wat tijdens die ritten. Zoals die ene dag, dat Mandela werd vrijgelaten, en ik bij de grens werd aangehouden door de douane die toen nog de stippellijn bewaakte. Het was net op de radio, en de douanebeambte en ik luisterden zwijgend naar het nieuws dat uit mijn autoradio kwam. We knikten elkaar goedkeurend toe, en ik kon zonder verdere controle doorrijden. De man had tranen in zijn ogen.

Of die ene ochtend, dat ik zeker een uur naar een prachtig koppel herten heb staan kijken die in de mistflarden over de velden wandelde. Of die kip, die ik niet meer kon ontwijken en in een regen van veren het leven liet. Of het riviertje, dat was overstroomd, en waar ik doorheen moest om toch verder te kunnen. Of het pak sneeuw, waarin ik bijna kwam vast te zitten. Of die motorrijder bij Groenlo, die de binnenbocht kwam injakkeren, en mijn motorkap op een haar na voorbij schoot.

Of die losgebroken paarden, die ineens de Twenteroute over kwamen denderen. De Grolschwagens, de enige vrachtwagens die in Twente en de Achterhoek geen irritatie op tweebaanswegen opriepen omdat ze lekker bier vervoerden. Of de koe, die was losgebroken uit het slachthuis in Groenlo, en over de Twenteroute denderde op weg naar een beetje vrijheid.

Of dat gesprek met een hoogbejaard echtpaar op een bankje in Hoog-Keppel. Ik was daar even gestopt om een kwartiertje van het mooie zomerweer te genieten. Toen ik er vijf minuten zat kwam het echtpaar aanschuifelen. Een echt boerenechtpaar, dat hun hele leven op de boerderij hard had gewerkt. Dat kon je zien. Ze zeiden me gedag en gingen naast me zitten. Ik raakte met ze in gesprek.

De man vertelde dat hij eigenlijk nooit Hoog-Keppel uit was geweest. Ja, een keertje of wat naar Doetinchem. En een keer naar Zutphen, maar dat was al voor de oorlog geweest. Het hoefde voor hem ook niet. Hoog-Keppel was groot genoeg voor hem. Ik vertelde hem dat ik bij de krant in Enschede werkte en elke dag van D. naar Enschede reed, en weer terug. Hij keek me hoofdschuddend aan. Jongen, zei hij, dan loop je toch wel erg veel risico elke dag.

Zijn vrouw, een lief ogend klein wijffie, volgde het gesprek, knikte af en toe goedkeurend, maar zei geen woord. Ze kneep me alleen af en toe de ogen toe. Toen stonden ze weer op en schuifelden verder. Arm in arm. Dag jongen, zeiden ze. Dag, zei ik.

Die middag heb ik geleerd dat de wereld naar de maatstaf van jezelf al meer dan groot genoeg is. Een wijze les.

(Deze post verscheen eerder op 29-12-2005 in PBDoetMee).

Weet u nog? Edwin de Roy van Zuydewijn? Ooit huwende met prinses Margarita, hetgeen uiteindelijk verkeerd afliep. Komt in de beste kringen voor. Waarna EdRvZ zich wat bozig begon te gedragen en dreigde met een waslijst onthullingen over het Oranjehuis te komen. Wat het Kabinet der Koningin -volgens alom aanhoudende geruchten- er weer toe bracht om EdRvZ aan alle kanten dwars te zitten en hem het werkleven onmogelijk te maken. Waarna EdRvZ zich nog bozer maakte en dreigde alle Oranje-geheimen op straat te smijten. Dat zou-ie gaan doen middels een "allesonthullende" webzijde, zoals door hem met veel tamtam werd aangekondigd. Dat was in 2006.

Welnu, die webzijde is er nog steeds niet. Al bijna drie jaar roeptoetert EdRvZ dat de webzijde er binnenkort aankomt, maar over brug ermee komen ho maar. In augustus 2006 heette het nog dat zijn webzijde-in-wording hypocrietofniet.nl door een DDOS-aanval om zeep was geholpen. (Wie overigens dat URL nu oproept krijgt een aankondiging "website in aanbouw" te zien. WhoIs-info). Waarna EdRvZ de wijk nam naar het gratis punt.nl-domein. En daar staat dat bericht uit augustus 2006 nog steeds te pronken. Sindsdien is onze Roy alleen nog maar druk-druk-druk met kortgedingen, advocaten, digitale dikdoenerij zo hier en daar, de aankondiging van een politieke partij (De Klokkenluiderspartij, nooit meer wat van gehoord), en zo nog wat ander ingewikkeld gedoe.

Ooit plaatste ik een reactie op de webzijde (dat was op 21-11-2006) met het dringende advies "Get a life...", enerzijds ingegeven door enige irritatie over hoe deze EdRvZ zichzelf toch wel erg belangrijk begon te vinden. Anderzijds meer als goedbedoeld adviesje: met ledigheid, wraak en irritatie kun je geen mensenleven vullen. Ik gaf daar verder door dat ik op de hoogte wilde worden gesteld wanneer er meer reacties kwamen. Want voor een leuk relletje is PB altijd wel te porren. Het bleef echter stil sindsdien. Totdat plots deze week een mailtje mijn PBmeelbus inrolde met de melding dat er weer eens iemand had gereageerd. Aha, er gebeurt weer wat in de reactiedoos van hypocrietofniet.punt.nl dacht ik, en ging een kijkje nemen.

En wat zien ik? De stekeligheden zijn daar nog steeds niet van de lucht. Helemaal interessant is de reactie die daar vandaag werd neergezet. Van Johan-Friso van Amsberg. Of dat de echte is kan alleen een IP-onderzoek boven water tillen, maar ik ga er maar even van uit. Hoewel de naam Johan foutief gespeld wordt als Johann, hetgeen te denken geeft. Kan ook opzettelijk tikfoutje zijn.

Hoe dan ook: wie de reacties even doorleest ontwaart een felle woordenstrijd tussen een paar figuren, die zich een hoofdrol op dit punt.nl hebben toegemeten. Met name ene Telg (link naar gapend lege website) weert zich danig. Contra EdRvZ. En ene Josefini van josefini.punt.nl mengt zich ook behoorlijk actief in de discussie. (Pro EdRvZ: wanneer ik haar reacties lees zou zij het liefst morgen reeds met EdRvZ een beschuitje eten, maar dit terzijde). Nou ja, discussie... het gaat weer over helemaal niets natuurlijk, zoals dat van meet af aan met en rond EdRvZ het geval is geweest. Maar toch: een teken aan de wand. Waar rook is, is vuur, nietwaar?

Het rommelt en rammelt dus nog steeds rondom EdRvZ. De reacties in het punt.nl-gedoe spreken voor zich. Ook leuk is de reactie van Telg van vandaag. Hij geeft onze kroonprins een ferme trap onder het koninklijk achterste: "Als er iemand is die zich moet schamen, is het wil-lex! Hij had beter met zijn zaken uit onze archieven gebleven! Je hebt geen recht van spreken, want famillie zijn jullie NIET!" Oink? Is deze Telg een heuse Oranje-telg?

En EdRvZ zelve? Van hem geen spoor te bekennen. Van de digitale aardbodem verdwenen. Misschien eindelijk verstandig geworden en eindelijk mijn advies uit 2006 opgevolgd?

"Jammer", zegt ze in stilte, terwijl ze me met een blik aankijkt die ik niet kan doorgronden maar die me veel doet. Ik kijk haar vragend en een beetje lachend aan. Ze haalt haar schouders wat verontschuldigend op en kijkt me aan met de mooiste en warmste lach, die ik tot dan toe op deze aardkloot heb aanschouwd. Ze neigt haar hoofd een beetje verontschuldigend naar de kerel die naast haar zit. Het stel zit pal tegenover me aan de ronde bar. Hij heeft het intensieve oogcontact tussen haar en mij niet in de gaten en hijst rustig door aan zijn bier.

Ik gebaar "Jammer" terug. Ze knikt haast onmerkbaar en slaat dan haar mooie ogen neer. Dan staan mijn vrienden op: ze willen weg. Ik ga mee. Bij de deur kijk ik nog een keer om, maar zij is in gesprek met de kerel naast haar. Even voel ik de neiging opkomen om ertussen te breken en te vragen hoe ze heet, maar ik doe het niet. Mijn vrienden staan al buiten, en ik ga mee.

Nu nog, zo’n dertig jaar na dato in die kroeg aan de Witte de Witstraat in Rotterdam, vraag ik me nog wel eens af wie ze was, wat ze had gewild, en wat ze nu zou zijn. Waar ik nu zou zijn als ik er toen wel tussen had gebroken. Ze was mooi, precies mijn type, en paste voor geen meter bij die kerel naast haar. Dat zag ik in een oogopslag, maar ik wist ook dat het niet zou gaan. Dat die kerel per direct zou dwarsliggen, want zo’n simpel-milieu-kroeg was het.

Ze had nivo, was te mooi, te sereen, ze paste helemaal niet in die kroeg. Misschien had ik er toch tussen moeten breken. Maar ja, met misschien…..

(Deze post verscheen eerder in PBDoetMee op 18 september 2004).

Het zal U allemaal hoogstwaarschijnlijk een dikke neus wezen, maar PB is into de digitale video. Pinnacle-kaartje voor TV/video in de PC gekocht. En dan nu eindelijk die videobanden van jaaaaaren geleden via dit kaartje omzetten in digitale video. Komt straks uiteindelijk op een DVD terecht, zodat we nog tot in lengte van jaren naar onszelf kunnen kijken. Onszelf, in 1995, op een camping bij Lindau, Zuid-Duitsland. Toch wel een rare gewaarwording om je eigen kop van 9 jaar geleden -en die van Mevrouw PB en de kids- weer terug te zien.

Veel details, die je allang bent vergeten, komen weer letterlijk tot leven. Een jonge Dochter PB en Zoon PB, die nog redelijk braaf aan de leiband van paps en mams meehobbelen. Kom daar vandaag de dag maar eens om. Niet dus. En zo hoort het natuurlijk ook. Ze worden groot en zelfstandig, gelukkig maar.

Er staan ook mensen op die band, die inmiddels overleden zijn. Ook een rare gewaarwording om die ineens weer voorbij te zien schuiven, ongewis van het feit dat ze er een paar jaar later al niet meer zouden zijn. En onze Golden Retriever Bas, inmiddels -zoals U wel weet- ook alweer naar de eeuwige snuffelvelden. En…oh ja, die was er toen ook al bij. En die. En die…. Gek eigenlijk hoe negen jaar nagenoeg alle details kunnen wissen en slechts een paar waarnemingen samenballen tot een paar gecomprimeerde herinneringsflitsen. Kennelijk zaken en gebeurtenissen, die toen de meeste indruk hebben gemaakt, en daardoor zijn blijven hangen, uitgefilterd uit de totaalruis van zo’n vakantie.

Digivideo als verlengonthouder van het brein. Sommigen mensen worden er treurig van als ze dergelijke oude beelden zien. Das war einmahl, denken ze dan. PB steekt zo niet in elkaar. Ik kijk en glimlach. Ben er weer eventjes terug. Koester de beelden van die paar vakantievrienden die er niet meer zijn. En van al die vrienden die er gelukkig nog steeds wel zijn. En van onze Bas die er niet meer is. En van de pret die we daar hebben gehad. Ik glimlach en geniet. Het komt inderdaad nooit meer terug. Maar het is wel geweest. En dat pakken ze ons niet meer af.

(Deze post verscheen eerder in PBDoetMee op 15 augustus 2004. Inmiddels is Mevrouw PB ook al niet meer onder de levenden, en hebben deze post en vooral de video's daardoor een extra zware lading gekregen. Vandaar deze herpost. Meer voor mezelf, Dochter PB en Zoon PB, en voor H., dan voor wie dan ook...).

I rest my case: Van Gaal is weer bezig.

Ook meer dan schoon genoeg van die callcenterpiefjes, die immer en altijd op ongewenste momenten bellen? Daar heeft PB wat op gevonden. Luister even mee.

“Tring tring”. “Goedemorgen, middag of avond. U spreekt met het keuzemenu van PB. Voor PB zelve, toets een 1. Voor Vriendin PB toets een 2. Voor Dochter PB een 3. En voor Zoon PB een 4. Belt U vanuit een callcenter, toets dan een 5. U krijgt dan een van ons sowieso aan de lijn.” Dom als ze zijn drukken ze dus een 5.

“U heeft toets 5 gekozen en belt dus hoogstwaarschijnlijk vanuit een callcenter. Jammer voor U, maar hier hebben wij dus helemaal geen zin in. Dus niet meer bellen alstublieft, dankuwel. Goedenochtend, middag of avond.” Volgt een stukje “De Regenboog” van Frans Bauer, en dan “klik”. Werkt perfect.

De keuzes 1 tot en met 4 verbinden automatisch door naar onze mobiele telefoons. En nummertje 5 houdt ongewenst callcentergespuis uiterst effectief en geheel geautomatiseerd buiten de deur. Hebben wij dus in persoon geen last meer van. Het callcenter, dat ten tweede male belt en dan een 1 kiest, ben ik nog niet tegengekomen. Hoppa, einde telefoonterreur.

Er zijn telefoons te koop waar dit soort keuzemenu’s in zitten. Dus flux naar pak ‘m beet de MediaMarkt en koop uzelf een verlossing.

(Deze post verscheen eerder in PBDoetMee op 10-08-2005). Het keuzemenuutje draait sindsdien tot op de dag van vandaag en blijkt uiterst effectief. Een aanradertje dus.

Ik heb het eigenlijk wel gehad met internet. Wat ooit begon als een boeiend, spannend en veelbelovend communicatiemiddel, een manier om afstanden snel te overbruggen en om ceatieve dingen mee te doen, verwordt steeds meer tot een poel van intolerantie, haat, laster, criminaliteit en ergernis. Internet is een digitale vrijplaats geworden, waar menig idioot ongeremd zijn ding doet. Waar doodsbedreigingen en scheldpartijen aan de orde van de seconde zijn. Waar moraal, respect en waarheidsgetrouwheid inmiddels ver zijn te zoeken. Een second life, waar alle remmen los kunnen, en waar men zich veilig waant tegen repercussie en het afleggen van verantwoording. Een digitale bende.

Waar weblogs en zichzelf ongebonden media noemde amateurs, onprofessionelen, radicalen en overige "kleuterklassen" menen het recht volledig in eigen hand te kunnen nemen. Waar conclusies, insinuaties, kwalificaties en beschuldiging zonder enige rem hand in hand gaan in weblogposts, ook al klopt er inhoudelijk veelal geen ene reet van. Erop reageren heeft geen ekele zin: men is toch dermate van eigen gelijk overtuigd, dat elk weerwoord nutteloze moeite is. Waar men sinds kort ook anomiem de ander volledig de huid kan volschelden, zonder zelfs te weten wie er aan de andere kant van de chat zit: http://omegle.com/.

En dit alles moet allemaal maar gewoon kunnen, want het is internet en de moderne tijd. Web 2.0, of zelfs 3.0 alweer. Socializing-tijdperk heet dat nu. Brrr... Kritiek en verstandige standpunten worden zonder pardon afgestraft met scheldpartijen en bedreigingen, waar dommigheid, onprofessionaliteit en totaal ontbreken van enig sociaal besef de boventoon voeren. Terwijl zelfreflectie de digitale schreeuwers bepaald niet zou misstaan.

Helaas. Men verklaart zich tot anonieme inernetgod, spuugt ongeremd gal in het rond, en gaat dan met een voldaan gevoel achterover zitten kijken in hoeverre er schade ontstaat. Hoe meer schade, des te meer vreugd. Wat een treurig, nee, beschamend gedoe.

Internet begint in toenemende mate te lijken op tot wat de 27Mc amateur radioband eind jaren'70, begin jaren'80 was verworden. Een onophoudelijke partij ruis en kraak, waarin de ene scheldpartij de andere probeerde te overschreeuwen. En waar de manier, waarop men elkaar benaderde en behandelde, steeds harder en grover werd. Toen me dat te gortig werd heb ik de antenne van het dak gesloopt, en het bakkie als een relikwie van voorbije leuke tijden in een vitrine gezet. Daar staat het zendertje nog steeds, inmiddels dik onder het stof.

Wanneer ik de balans van zeven jaar publiceren op internet opmaak kan ik helaas maar één conclusie trekken: internet is niet zo leuk meer als het aanvankelijk was. Internet is overwegend een irritante anarchistische bende geworden, waar haatzaaiers en reclamemakers in toenemende mate de boel verzieken. Het wordt hoog tijd dat al deze lieden zich eens ernstig afvragen waar ze mee bezig zijn. Ook voor deze misbruikers zou een bekering tot het digitaal minimalisme geen verkeerde stap zijn.

Gelukkig gebeuren er ook mooie en interessante dingen op het internet, anders had uw PB allang de spreekwoordelijke pijp aan Maarten gegeven. Hoop doet leven. Misschien leert web 3.0 de mens, dat digitale ledigheid tot niets leidt, en wordt web 4.0 weer leuk. Ledigheid verveelt snel...

Trouwe lezertjes van PBDoetMee weten het misschien nog wel: in 2007 kreeg uw PB het aan de stok met de makers van de Senseo. Het weblog senseotips.com vond men daar niet zo'n fijn idee, en een dreigement met juridische stappen plofte op de deurmat. Beetje flauw natuurlijk, en feitelijk heel dom, want het idee sloeg wel aan. Waren ze bij de marketingafdeling van Philips nog niet op gekomen.

Afijn: senseotips.com de nek omgedraaid -dat juridische geneuzel had ik geen zin an- en de tips weer teruggezet in PBDoetMee waar ze al een tijdje hadden gestaan (zoekactie). Het is tot nu toe de meest gelezen reeks postjes in PBDoetMee over één onderwerp, met de meeste reacties. Zelfs nu nog, anno 2009, wordt er op gereageerd.

Wat blijkt: alle malheur met dat apparaat, die in de senseotips naar voren kwam, wordt overschaduwd door de terugroepactie die Philips vandaag is gestart. Iets met kalkafzetting en de kans van drie op een miljoen (echt waar) op een ontploffende Senseo. Een heuse SenseoDip. Flux even serienummer en bouwdatum van onze Senseo gechekt en jawel, wij hebben zo'n potentiële bom in huis.

Zoete wraak van Philips voor senseo.com? Of typisch geval van boontje komt om zijn loontje (Philips wel te verstaan). Wat je uitzendt krijg je altijd terug, nietwaar? Anyway: morgen maar eens in de advertentie lezen wat je moet doen om dat ding gerepareerd te krijgen.

Wat al wel vast staat is dat je je Senseo zo'n twee weken kwijt bent. Geen woord over een tijdelijk vervangend apparaat. Da's nou lastig, want hoe maak je je koffie dan in die twee weken? Alweer niet nagedacht, marketingafdeling bij Philips? Of zou deze serviceverlening te ver gaan? "Er is Philips veel gelegen aan het welzijn van zijn consumenten" valt te lezen op deze informatiepagina. Tja... Op die informatiepagina kun je checken of jouw Senseo op ontploffen staat, of niet.

Op 1 januari 2003 schreef ik in mijn weblog een post over de typetjes, die wat mij betreft per direct van de buis mogen verdwijnen. Lees dan. Inmiddels zijn we iets meer dan 6 jaar verder. Hoog tijd dus om eens na te gaan wat daarvan  terecht is gekomen. We gaan ze één voor één af.

Andries Knevel. Bingo. Heeft zichzelf aardig ongeloofwaardig (sic) gemaakt met zijn uitspraken over schepping versus evolutie. Is nog niet geheel van de buis verdwenen maar dat scheelt niet veel meer. Da's 1. De Yorin-presentatrices. Yorin bestaat niet meer en alle domme blondjes zijn wel zo'n beetje uit beeld verdwenen. Mooi zo, da's 2. Randdebiel Ratelband, verdere uitleg overbodig. Wordt af en toe nog op Schiphol te grazen genomen door d'een of ander, maar vertoont zich zelden meer op de buis. Goed zo. Da's 3.

De toenmalige bezetting van de LPF is voor het overgrote deel ook uit beeld verdwenen. Zeer goed. Da's 4. Piet Paulusma. Aaaaaiiii, da's niet gelukt. Hij staat nog steeds met groepjes klapvee zijn weerbericht te verkondigen. Jammer. Ron Brandsteder: al veel te lang en te flauw aanwezig. Zag ik laatst weer op de buis in een of ander laag-IQ-programma. Jammer. Jan-Peter Balkenende: citeert nog steeds in zijn commentaren en antwoorden uit de beperkte moppentrommel met standaard ingewikkelde zinnetjes. Die is er dus ook nog, helaas.

Louis van Gaal: brallende voetbaltrainer die de pers overal de schuld van geeft, maar zelf de basis van zijn theatraal mingekukel is. Brult tegenwoordig wat minder vanachter perstafels, maar maakt zich achter de coulissen vast op voor een davarende comeback. Vooralsnog gelukt: da's 5. Nah, valt mee dus. Van de 8 zijn er 5 pleite, en 3 niet. Kan beter...