Onze samenleving wordt gekenmerkt door kortademigheid.Alles moet snel.En dat gaat ten koste van kwaliteit en duurzaamheid. In de politiek kijkt men bij beleidsbeslissingen niet verder vooruit dan vier jaar. Bovendien houdt men daarbij ook nog eens onvoldoende rekening met de ontstaansgeschiedenis van de zaken waarover men gaat beslissen. In het verleden ligt het heden, in het nu wat worden zal! Wil men hier verandering in brengen, dan zal men bij de jeugd moeten beginnen. Al meer dan veertig jaar is door schaalvergroting in het onderwijs het contact tussen leraar en leerling verwaterd. Hetgeen een funeste invloed op het schoolklimaat, het onderwijssysteem en de opvoeding heeft. Daarnaast is de ruimte voor het geschiedenisonderwijs in ons voortgezet onderwijs gereduceerd tot een onverantwoord minimum. Waardoor werken aan historisch besef zo goed als onmogelijk is geworden. Het opvoedingsklimaat in het gezin, op school en in de samenleving is - om het eufemistisch te zeggen - ook enigszins gecompliceerder geworden... Het lijkt derhalve wenselijk ons gezamenlijk te bezinnen op mogelijkheden om in opvoeding en onderwijs, en in dit laatste specifiek in het geschiedenisonderwijs, allerlei problemen die zich in de huidige samenleving voordoen - en dat niet alleen eng nationaal , maar globaal - van een historische achtergrond te voorzien en aan te tonen dat dingen niet uit de lucht komen vallen , maar een groeiproces hebben doorgemaakt. Werken aan historisch besef dus! Dat betekent dat het geschiedenisonderwijs in ere moet worden hersteld, dat het beroep van leraar een positieve herwaardering moet krijgen en dat er meer mogelijkheden moeten komen in ons onderwijssysteem voor een betere relatie tussen leraar en leerling. Terug dus naar de kleinschalige scholen!