Frans Stuy is een kermisjongen, ‘woonwagenvolk’. Hij weet wat het is om te zwerven, op straat te leven, je op straat te moeten handhaven. Het is daarom niet zo vreemd dat de kermisman en organisator van kermissen, iets herkent in rondhangende, werkloze straatjongeren. Die jongeren hebben dezelfde kleur.

Stuy besluit op een goede dag in 1997 om die jongeren in te schakelen in zijn kermisbedrijf. Een slimme Hollandse ingreep met een fantastisch resultaat: hij geeft de jongens (en een enkel meisje) een opleiding, een perspectief. Effectief Hollands koopmansgedrag, ingegeven door eigen ervaring, door een gevoel van verbondenheid.

Augustus/september 2009 was het ineens ‘nieuws’, na 12 jaar. En als iets ‘nieuws’ is besmetten de actualiteitenrubrieken elkaar en is het overal nieuws: Volkskrant, Parool, Netwerk, Kruispunt (oa) berichtten erover die maanden.

Twee linkjes:
http://www.netwerk.tv/uitzending/2009-09-28/kansarme-jongeren-krijgen-tweede-kans-van-kermisexploitant
http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1273800.ece/Respect_herwinnen_op_de_kermis

Omdat veel mensen linkjes niet aanklikken hier wat citaten uit het artikeltje in de Volkskrant van 9 augustus.

Respect herwinnen op de kermis
REPORTAGE, Van onze verslaggeefster Aimée Kiene op 09 augustus '09, 21:11, bijgewerkt 10 augustus '09, 07:59

ROTTERDAM -

Wie met de auto op weg is naar de kermis in Rotterdam, stuit deze zondagmiddag bij de ingang van het terrein op Jerry (20). De breedgeschouderde Antilliaanse jongen in een geel hesje leunt met zijn grote lijf over de auto heen en wijst de bestuurder zijn parkeerplek.

Zijn begeleider neemt hem even apart. ‘Dat heb je heel goed gezegd, Jerry, maar probeer de volgende keer de auto niet meer aan te raken. Dat vinden die mensen vervelend. Je weet hoe dat gaat, je mag wel aan hun vrouw komen, maar van die wagen blijf je af. Zorg dat je op ooghoogte komt, dan kom je vriendelijker over.’

Organisator Frans Stuy, die in Amsterdam kermissen, ijsbanen en poffertjeskramen exploiteert, huurt deze week ruim 100 Rotterdamse jongens in. Ze regelen het verkeer, leiden de stroom bezoekers in goede banen en bewaken de orde.

Het zijn ‘probleemjongeren’, al draait Stuy het liever om: volgens hem zijn de jongens niet een probleem, maar hebben ze een probleem. ‘Ze hebben geen werk, geen diploma, vaak hebben ze schulden. Ze worden overal de grond ingetrapt en krijgen van niemand een kans. Ik ben ervan overtuigd: als je ze respect geeft, en niet bang bent om te zeggen als iets niet goed gaat, dan krijg je respect terug.’

Stuy begon 12 jaar geleden in Amsterdam met het aan het werk zetten van hangjongeren op de kermis. Via zijn contact met de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb, die Stuy nog kende uit diens tijd als wethouder in Amsterdam, kan hij zijn plan nu ook in Rotterdam uitvoeren.

Tussen de botsauto’s en draaimolens passeren Smoke (21), Rishinel (19). Djanny (27) en Zany (20). Ze zijn een opvallende verschijning met hun rastahaar, petjes, gouden tanden en gele veiligheidshessen. ‘Gezellig’, vinden ze het werk op de kermis.

‘Lekker rondlopen en meisjes kijken’, roept Smoke. Maar later voegt hij daar op serieuze toon aan toe: ‘Je kunt hier een EHBO-diploma halen en een beveiligingsdiploma. Je kunt steward worden bij het voetbal. Het is werk, maar eigenlijk ook een opleiding.’

Die kunnen de jongens gebruiken. Ze hebben geen diploma, zijn ontslagen bij vorige baantjes en komen nergens aan de bak. Smoke: ‘Toen we jong waren gingen we wel, je weet toch, op straat slenteren en herrie schoppen. Maar je wordt ouder, je maakt een baby. Je probeert iets van je leven te maken.’

Hoewel het project van Stuy ongetwijfeld problemen zal kennen (niet iedereen zal op het goede pad geraken), is het in ieder geval een positieve stap in de richting van een oplossing. Hier worden niet a priori jonge Nederlanders van buitenlandse afkomst uitgesloten, ze worden juist medeverantwoordelijk gemaakt.

En het blijkt te werken.

Het project van Stuy maakt duidelijk dat alleen samenwerking en het dragen van verantwoordelijkheid het probleem van de ‘kutmarokkaantjes’ kan oplossen.

Het met de vinger wijzen en uitsluiten van lummelende, verveelde en naar sensatie zoekende straatjongeren zal ongetwijfeld leiden tot cumulatie van al bestaande problemen.

Wie is daar voorstander van?

‘Cultuur’ is een omstreden begrip. Pas als iemand verwijst naar ‘onze cultuur’ beginnen bij de meeste mensen een paar zwakke lichtjes te branden: ‘cultuur’ dat is wat we kennen van vroeger en wat we zien op tv. In het geval van Nederland: tulpen, de uitvaart van Andre Hazes, en Paul de Leeuw die zich schreeuwend van genot laat vallen in een levensgrote slagroomtaart.

‘Cultuur’ is wat je net gezien hebt, wat je hebt onthouden van vroeger, wat zo was en altijd zo moet blijven. ‘Cultuur’ is gewoonte, allerdaagse praktijk, de kleine beweginkjes die je maakt en iedereen snapt meteen waarover je het hebt. ‘Cultuur’ is stamceremonie, de bevestiging van het horen bij een groep.

Het woordenboek klinkt wat rustiger. Van Dale Online geeft voor ‘cultuur’:
cul·tuur de; v -turen 1 mv ook -tures verbouw van gewassen 2 op voedingsbodem gekweekte bacteriën 3 het geheel van geestelijke verworvenheden ve land, volk enz.; beschaving: eetcultuur, wooncultuur.

Het gaat blijkbaar dus over verworvenheden. Rare term. Iemand die iets heeft verworven, heeft daar strijd voor moeten leveren; hij heeft moeten ploeteren om te kopen, af te nemen, jatten desnoods. Er bestaat geen ‘verworvenheid’ zonder andere partij.

Cultuur is niet vanzelfsprekend. Een groep mensen bouwt iets op door in de slag te gaan met een andere partij en tenslotte houden ze er ‘cultuur’ aan over.

Trekken we cultuur samen met verrader, dan hebben we cultuurverrader.

‘Verrader’ is een beladen woord. Hij pleegt 'verraad': hij verkoopt zijn ziel aan de vijand. Van Dale Online geeft voor verraad:
ver·raad het; o het schenden van trouw.

Daar staat het: trouw.

Daar gaat het dus allemaal om. Om geen ‘cultuurverrader’ te zijn moet een mens zich onderwerpen aan ‘zijn’ stam, zijn groep, zijn stad, zijn staat. Hij moet trouw zijn en afzien van de gedachte dat hij zelf kan denken. En blijkbaar is er niets erger dan de beschuldiging dat iemand ontrouw heeft gepleegd, en –dus- naar de vijand is overgelopen. Net als bij 'cultuur' is er voor 'verraad' een andere partij nodig blijkbaar.

Maar waar is die partij?

Nee, ik voel mij niet gebonden aan de cultuur van de ene groep of de andere, wel ben ik verbonden. Mijn identiteit is niet eenduidig, ik ben verbonden met vele culturen.

En daar staat de cultuurverrader. Waar is de vijand?

Een cultuurhooligan hangt zijn clubje aan, en wie de kleuren draagt van een andere club kan beter een straatje omgaan. Een cultuurhooligan staat pal voor zijn club/stam/stad/staat en haat mensen die een andere club/stam/stad/staat aanhangen.

Gelukkig zijn er cultuurverraders, dat zijn mensen die begrijpen dat het niet uitmaakt bij welke club/stam/stad/staat je hoort. Die verzamelingen zijn in wezen allemaal hetzelfde. In wezen zijn clubjes/stammen/steden/staten gemaakt van hetzelfde sponzige materiaal, in wezen zuigen ze allemaal met dezelfde kracht elke individuele gedachte weg, in wezen spreken ze allemaal dezelfde groepstaal.

Er hoeft dus helemaal niets aan de vijand verkocht te worden. De vijand is gemaakt van hetzelfde materiaal als de groep waaruit de ‘cultuurverrader’ zich heeft bevrijd.

Ik ben niet trouw aan een enkele cultuur. Alle culturen voeden mij.
Ik ben een cultuurverrader.

Maar ik verkoop niets. Met lege handen sta ik hier.

En daar ben ik trots op.

Je wilt een Vk-themablogdag organiseren: 'Op de bres voor pluriformiteit'.

Omdat je vreest dat de moslim-haters van het Volksblog de zaak zullen verzieken (en er zijn er ongetwijfeld die dat zullen proberen) heb je gekozen voor de positieve formulering. Die positieve insteek word je niet in dank afgenomen. Met het gevolg dat het feestje van tevoren al is verziekt: de moerasmannetjes voelen zich buitengesloten.

Alweer zijn ze slachtoffer. De arme zielen.

De 'fout' die je hebt gemaakt is van jouw positieve kijk een zaak te maken van het hele Volksblog.

Dat is het niet. Helaas.

Wellicht had je dat kunnen vermijden door niet de hele bloggemeenschap aan te spreken maar enkel diegenen die inderdaad in de bres willen springen voor pluriformiteit. In plaats van een Vk-themablogdag zou je het dan Vk-actieblogdag kunnen noemen.

Want dat is wat jou voor ogen staat: een actie om het idee pluriformiteit te ondersteunen.

Je actie valt niet bij iedereen in goede aarde. Je kunt niet iedereen blij maken, moet je maar denken. Van de andere kant staat het je opponenten vrij om een tegenactie te beginnen. Al is dat eigenlijk niet noodzakelijk, het vk-blog is elke dag al een verzamelplaats van belachelijke anti-moslimstukjes.

De reacties onder je stuk maken nog iets anders duidelijk...

Ongewild heb je aangetoond dat het vk-blog wordt geterroriseerd door de harde stemmen van bloggers die dagelijks een bepaalde vorm van pluriformiteit (het islamitisch geluid) de kop in wensen te drukken.
Je hebt aangetoond dat bloggers met een genuanceerde mening zich laten wegjagen door dat woeste optreden. Ze trekken zich terug omdat ze niet willen worden ingedeeld in kampen. En ze willen niet worden geassocieerd met ruzie en eindeloze scheldpartijen.
Je hebt aangetoond dat het niet mogelijk is in alle rust en vrijheid zo'n dag te organiseren als je enkel de positieve kanten van pluriformiteit wilt behandelen.

Je hebt ook aangetoond dat 'positieve propaganda' niet kan worden afgedwongen. Er zijn altijd mensen tegen. Stel dat iemand in het kader van de 'mensenrechtenblogdag' een stukje had geschreven tegen de mensenrechten, had je dat dan opgenomen in je overzicht? Of had je het 'verplaatst' naar een ongevaarlijke plek, ergens 'achteraf'?

Je bent hier tegen je eigen grenzen aangelopen, vrees ik. Uit walging voor de meningen van je opponenten (en daar kan ik inkomen), heb je besloten ze buiten de sluiten. 'Preventieve moderatie uit wanhoop' zou ik bijna willen zeggen. Tegen de ladingen negativiteit die op het Volksblog worden uitgestort is niet te vechten, zo lijkt het.

Toch kan het wel. Gewoon terug naar af: trek al je maatregelen in. Begin opnieuw. Modereer niet, verplaats niet, laat de discussie open zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat de meeste Volksbloggers de pluriforme samenleving zullen ondersteunen, met mitsen en maren waarschijnlijk, maar wel overtuigd. Het is belangrijk hun stemmen te horen. Al die stemmen van al die bloggers die je zo weinig hoort.

In plaats van in het defensief gaan, zou je er goed aan doen die mensen te mobiliseren (iets waar je goed in bent). En laat de moslim-haters gewoon hun stukjes schrijven, ook zij zijn -of ze dat nu willen of niet- onderdeel van de pluriforme samenleving.

Salutions,

Het blog van de Volkskrant is een van de mooiste mediaconcepten van de afgelopen jaren.

Waarom?
1. De rat race om de bovenste plaatsen (de zichtbare plaatsen), mogelijk gemaakt door eeuwigdurend stemgedrag (middels aanbevelingen en het plaatsen van reacties).
2. De constante interactie tussen blogs, veroorzaakt door de aangegane strijd en de resultaten van het stemgedrag plus het voortdurend elkaar ontmoeten in de makkelijk bereikbare reactieruimtes.
3. De afwezigheid van overdreven redactie-ingrijpen; de redactie treedt pas op als aangesloten bloggers vragen om handhaving van de geldende regels.

Een bijna ‘anarchistisch’ blog. Het zaait, het oogst, en plukt de vruchten.

Dat die vruchten ook wrang kunnen zijn is een mooie afspiegeling van de manier waarop wij (mensen) met elkaar omgaan. Zet twee mensen bij elkaar en vroeg of laat wordt met rotte appelen gesmeten.

Is dat erg?
Ja. Maar onvermijdelijk.
En het is noodzakelijk die tekortkoming van ‘de mens’ te laten zien.

Sommige bloggers pleiten voor strengere regels (‘zodat alles altijd gezellig blijft; de ‘boefjes’ worden uitgesloten’). Sommigen pleiten voor een selectief aannamebeleid (‘dan voorkom je al die ellende’). Er zijn ook bloggers die ervoor pleiten de regels die gebruikers vooraf onderschrijven, af te schaffen (‘echte vrijheid is verdwalen’). En er zijn er die menen dat een team van redacteuren dag en nacht moet klaarstaan om elk log, elke reactie te toetsen aan de onderschreven regeltjes (‘er mag niets fout gaan’).

Ik vind zoals het nu is, precies goed. Het aannamebeleid is open, er is plaats voor eigen initiatief, bloggers mogen de grens opzoeken van de onderschreven regels. Ik spreek over het systeem, niet over de uitspraken van de steeds wisselende rechters betreffende ‘lastige’ gevallen.

Als er dan toch toetsing moet zijn, laat die toetsing dan kwaliteit hebben en zich baseren op door bijna iedereen geaccepteerde ethische beginselen. Laat die toetsing precies geformuleerd zijn, zorgvuldig overwogen.

Inherent aan het systeem is dat een ‘buurt’ ontstaat. De voordelen: het is vaak gezellig, de kroeg is altijd open, er zijn buurtwinkeltjes, er is saamhorigheid, iedereen is in de buurt en aanspreekbaar.

Het systeem heeft ook nadelen: jaloezie, straatrumoer, ingeslagen ruiten, weggepeste buren, en ineens zijn de straten leeg. Van tijd tot tijd is deze blogbuurt volledig in zichzelf gekeerd. De buitenwereld lijkt even niet te bestaan.

Toch is dat nu net wat het Volksblog zo interessant maakt. Het is de maatschappij in een notendop. Niet helemaal natuurlijk (niet iedereen is in staat een paar zinnen te schrijven in aanvaardbaar Nederlands), maar wel in essentie: alles wat op het Volksblog gebeurt, vindt daarbuiten in het groot plaats. De woede, de hoopvolle gedachte, de apathie, het chagrijn, het enthousiasme, het idealisme. Je vindt er dezelfde passie, dezelfde angst, dezelfde vrijheidsdrang, dezelfde benepenheid, dezelfde afgunst, dezelfde vreugde als in het leven van alledag.

Het grote verschil met andere blogs: op het Volksblog vindt klontering plaats, er ontstaan wisselende groepen; die groepen communiceren met andere groepen, die groepen vallen uiteen, die groepen worden groot en slinken dan weer.
Dat is niet ongevaarlijk (de vlam kan zomaar in de pan slaan), maar wel een afspiegeling van hoe het ‘daarbuiten’ is. Door die klontering van individuen tot bloggersgroepjes ontstaat een maatschappij in het klein.

Een tweede verschil ligt in de korte communicatielijnen die het Volksblog biedt. De zichtbaren in de buurt zijn makkelijk bereikbaar. Wellicht is het zinnig aan een systeem te werken waarin ook de ‘onzichtbaren’ wat meer aandacht kunnen krijgen.

Het blog van de Volkskrant is volstrekt uniek in de wereld en toont een locaal (in dit geval Nederlands getint) perspectief op de wereld. Het is een mooi concept. Het zou ongelofelijk dom zijn om een dergelijk concept om zeep te helpen.

In plaats van het Volksblog te negeren (en eventueel op te heffen) zou de Persgroep dit unieke idee moeten omhelzen. Ze zouden het Volksblog maximale prioriteit moeten geven en de impulsen die er vandaan komen serieus moeten nemen.

Wat daarvoor nodig is: de aanname dat de mindere prettige kanten van de mens er bij horen.
Wat nodig is: het besef dat deze samenleving vraagt om de grootst mogelijke openheid.
Wat nodig is: erkennen dat er een tijdperk is aangebroken waarin men zal moeten kiezen tussen exclusiviteit (in de praktijk: uitsluiting van etterbakken, om welke reden dan ook) en inclusiviteit (iedereen doet er toe, iedereen doet mee).

Wat nodig is, is lef. Tegen de stroom in als het moet.

Ook een bedrijf als de Persgroep zal vroeg af laat het roer moeten omgooien en overgaan op een ecologische bedrijfsvoering: iedereen doet er toe, elk individu is een schakel in het geheel. Het gaat om het vinden van de juiste balans tussen ruimte geven aan duizenden meningen en die meningen verstaanbaar maken.

Er is geen enkel bezwaar tegen het loskoppelen van het Volksblog van de Volkskrant. Die relatie was er ooit maar is ondertussen verwaterd.

Het Volksblog kan heel goed een losse activiteit van de Persgroep zijn (wel een link in de balk van –onder andere- de Volkskrant graag). Het zou heel goed een activiteit kunnen zijn van alle kranten die onder de Persgroep vallen. Dat vergroot het bereik: het lezerspubliek groeit, er melden zich meer bloggers.

Om het tot een succes te maken zal de ‘anarchistische’ aanpak moeten worden gehandhaafd. De stieken moeten strak staan. Het blog moet gespannen staan. Op een slap Volksblog zit niemand te wachten.

Pas als het Volksblog een ‘normaal’ (individualistisch, saai) blog wordt, kan het net zo goed worden opgeheven. Laat dat niet gebeuren.

Nous vous prions d'agréer, monsieur, l'expression de nos sentiments distingués,

Ramses Shaffy was Nederlander: een Egyptische Fransman met een Pools-Russische moeder. Een jongen die opgroeide in een pleeggezin. In Leiden notabene. Hij juichde toen hij het Nederlanderschap verwierf. Camera’s registreerden dat.

Hij was van alles wat en er kon nog veel meer bij. Voor Ramses konden er niet genoeg identiteiten zijn. Vrijheid is: iedereen kunnen zijn.

Zijn levensmotto ontleende hij aan Dirk de Witte: Mensch, durf te leven. Hij zong de tekst alof het de zijne was.

Je leeft maar heel kort, maar 'n enkele keer
En als je straks anders wilt, kun je niet meer!
Mensch, durf te leven!

Vraag niet elken dag van je korte bestaan:
Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gedaan?
Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind?
En wie weet, hoe of dat nou m'n buurman weer vindt,
En - wat heeft 'Het Fatsoen" voorgeschreven?
Mensch, durf te leven!

Het gaat er niet om wat anderen voorschrijven, je moet zelf grasduinen in wat andere vinden, je eigen weg zoeken, met de stroom mee gaan, niets vinden, alles vinden, duiken en weer opstaan. Dat is leven.

Ramses gaf zich over, koos op irrationele gronden. Hij was iedereen en iedereen wou zijn als hij. In de jaren zestig, zeventig en zo verder maakte hem dat onweerstaanbaar.

En laat het een troost zijn: dat is –ondanks alles- zo gebleven. Want de wetten van de aantrekkingskracht blijven gelden, ook al begrijpt niemand er iets van.

Ramses Shaffy heeft de passie teruggebracht in het Nederlandse lied. Hij dook, hij jatte, hij zoop, hij plaste, hij kroop, hij kraste, hij vloog, hij vaste; hij hoopte, danste, wanhoopte, chantte.

Het gaat maar om een ding: de mogelijkheid om alles uit het leven te halen.

Al het andere is dood.

Het is mooi om te zien hoe een jonge hond links en rechts iedereen inhaalt en dan ineens stilstaat en begint te blaffen. Het is niet eens hard blaffen, maar de poten staan stijf in het zand en zijn bek staat wijd open.

Dat is wat Tofik Dibi doet in zijn manifest Zeau 2001.

Er is geen vooruitgang in het integratiedebat, zegt Dibi. Volgens hem is de tijd sinds 2001 blijven stilstaan op 5 voor 12. Hij wil door. En gaat door. Voor hem is het vroeg in de ochtend.

Nee, hij schreef het manifest niet alleen, hetgeen typerend is voor zijn generatie van pragmatici. In diezelfde lijn: zijn analyse is er een van verzoening, niet van waarheidsvinding. Zijn wereldbeeld is dat van de twintiger voor wie alles open ligt; de wereld is een eindeloze reeks van open deuren.

Dibi stelt dat er een generatie is opgestaan die een volgende fase in de discussie wil aangaan. Die generatie –hier geboren, al dan niet Nieuwe Nederlander, democratisch gezind, vrijheidslievend- is het eeuwig herhaalde integratiegezeur zat.

Zeau 2009! Ik vind dat met hem. Maar ik loop achter. Ik kan slechts kijken naar de konten.

Laat de mensen van mijn generatie (40- tot 70-tigers) maar verder bekvechten over het al dan niet slagen van de integratie. Dat kunnen we vast nog jaren volhouden. De jonge honden lopen ons voorbij, lachend en in staat even stil te staan en hun tong uit te steken om vervolgens uit het zicht te verdwijnen.

De jonge honden nemen de macht over. En dat is ook precies wat er moet gebeuren.

Ren, jongen honden! Laat zien dat het anders kan. Droom nieuwe verhalen, ontwerp nieuwe utopieën, probeer op te stijgen.

De wereld heeft dat nodig. Zonder jullie lef en zonder jullie enthousiasme wordt de wereld grijs, een foto van vroeger, een stilstaand beeld.

Foto: http://images.vpro.nl/img.db?25234118++s(200)

Wie heeft gezien hoe de Australische premier Kevin Rudd (Labor) namens de Australische regering zijn excuses heeft aangeboden aan een half miljoen landgenoten, de zogeheten Vergeten Australiërs, begrijpt dat er maar één enkele weg is voor de overheid om tot een goede relatie met haar burgers te komen: openheid, met excuses voor de fouten uit het verleden.

De toespraak van Rudd (uitgezonden door de BBC, ten tijde van het schrijven  van dit artikel nog niet online) was indrukwekkend en persoonlijk. En dat terwijl de man geen groot spreektalent is. Het talent zit ergens anders: het was niet gespeeld, de man klonk oprecht.

Het meest opmerkelijke was dat de premier zich niet beriep op de toen geldende regeltjes, maar liet weten -regels of geen regels- dat de staat verkeerd had gehandeld.

De kinderen om wie het gaat werden tussen 1930 en 1970 uit onder andere het Verenigd Koninkrijk aangevoerd onder de slogan: a child is the best immigrant. Familieleden werden gescheiden geplaatst in pleeggezinnen en kinderhuizen. Mishandeling en misbruik waren aan de orde van de dag.

Al eerder ging de Australische premier door het stof: hij vroeg (2008) de Aboriginals om verontschuldiging namens de Australische staat. Tienduizenden werden vermoord en de overlevenden werden tot lang daarna geen burgerrechten gegund.

Diep door het stof ging de staat. UIteindelijk.

Niet met beroep op de toenmalige regels maar met beroep (om de eigen schuld te duiden) op de universele rechten van de mens.

Een staat die daartoe in staat is, doet in ieder geval een poging om het wantrouwen tegen de staat en haar vertegenwoordigers op te heffen. Dat zal nooit helemaal lukken, maar het is in ieder geval een mooie zwanendans.

In Nederland heeft de staat (de 'overheid') nog steeds moeite om ‘sorry’ te zeggen, ze beroept zich liever op de regeltjes en verbergt zich achter procedures om niet verantwoordelijk te hoeven zijn voor het eigen falen. Zie Zembla.

Wil de staat een begin maken met het opheffen van het wantrouwen dat de burger heeft ten opzichte van de overheid en haar vertegenwoordigers (die overigens ook de vertegenwoordigers van die burger zijn), dan zal die staat het lef moet kunnen opbrengen om in een diep en donker gat te springen. In de hoop dat de reddingslijn het houdt, niet te lang is en voldoende veerkracht biedt.

En vervolgens zal die overheid de daad bij het woord moeten voegen en de wetten van het land zo veranderen dat die burgers ook inderdaad  in  simpele en korte procedures hun  recht kunnen opeisen. Een dergelijke opstelling is een omslag, een ommekeer. Niet langer is de staat alleenheerser, ze durft macht uit handen te geven, ze durft bekennen dat ze feilbaar is.

Ze? Ja, inderdaad: moedertje staat.

Het is dat beetje lef dat politici hier ontbreekt. Het lef om 'moeder' te zijn.

En het is ongetwijfeld ook daarom dat de wetgevende macht in dit land al sinds vele jaren probeert de burger rechten af te snoepen (inbreuk maken op burgerprivacy, het frustreren van protesten tegen infrastructurele werken, bestemmingsplannen, het criminaliseren van jongeren die te laat op school komen, etc). Een protesterende of onwillende burger is een lastpost en dient alleen al daarom te worden afgeserveerd. Een potesterende burger staat 'het proces' in de weg (zoals bedacht door overheid en bedrijfsleven) en de methode om hem te weren is: doodprocederen, hem of haar als verdachte afschilderen.

Geheel legitiem, toch?

Vader staat toch geheel in zijn recht?

Niet 'mensen' maar 'regeltjes' gelden. Vadertje Staat laat zich gelden. De burger is figurant in een operette waarin de hoofdpersonen overeind blijven en er alleen wat burgerslachtoffers vallen, ongemerkt, ongezien.

Hier is sprake van een staat die zich boven haar burgers stelt, die instituties laat prevaleren boven burgerrechten. Het interesseert de overheid geen fuck of er slachtoffers vallen. Zo lang als die onbekend en ongezien zijn tenminste.

Dat is Nederland Moerasland. Neptunes in de polder.

De laarzen vastgezogen.

Je Maintiendrai.

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1316371.ece/Brown_wil_excuses_aanbieden_voor_kindermigratie
http://nl.wikipedia.org/wiki/Kevin_Rudd
http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/8360150.stm

http://zembla.vara.nl/

Na de gebeurtenissen van de afgelopen week is er geen enkele schroom meer. Het wordt tijd om het volk te laten weten dat ik besta.

Ze moeten weten dat ik een Gouden Peer ben, een Man van Stavast, een Echte Hollandse Ondernemer.

Maar toch altijd een gewone jongen gebleven.

Dus ga ik eerst wat mensen ('gewone mensen') geld uit de zak kloppen, hen tot de afgrond drijven. Ik begin een bank die mensen wurgcontracten aansmeert.

Dat geeft ruimte. Voor Mij. Want ik wil iemand zijn, een VOC-er, een Man van Stavast. Wie ruimte voor zichzelf wil, zal dat ruimte moeten stelen van anderen.

Uitganspunt is: mijn naam moet doorklinken in de geschiedenis van de Lage Landen. Ik wil iemand zijn. Iemand die uitstijgt boven alle anderen.

Ik ben een leider. Ik leid de schapen.

Ik goochel met het spaargeld van mijn schapen. Zodat ik er leuke dingen mee kan doen. Ik koop van dat spaargeld van mijn klanten een voetbalclub (het stadion draagt mijn naam), ik bouw van hun geld een museum (ik vernoem het naar een van mijn 'activiteiten'; het moet niet al te opvallend worden) en ondertussen ben ik een aardige, bijna verlegen man.

Het gaat niet om mij.

Het gaat om mijn naam.

Het gaat om de plaats die ik kan innemen in de geschiedenis van het Moerasland.

Je moet er gewoon voor gaan, je moet geen scrupules hebben. Wie niet voor je is, is tegen je en een volksverrader.

Morgen open ik een bank, en jullie mogen allen jullie spaarcenten afstaan. Daar ga ik mooie dingen van doen, zodat jullie mij zullen prijzen en uitroepen tot held.

Het gaat niet om geld.

Het gaat om heldendom.

Het gaat om David die Goliath verslaat.

Ik wil een held zijn. Ik wil een voetbalstadion met mijn naam erop. En jullie zullen daarvoor betalen. Dat is logisch, toch?

Ik wil leven. En jullie zijn mijn adem.

Ik wil Eeuwig Voortbestaan. En jullie zijn mijn motor.

Het Vreemdelingen Museum voor Onbestaanbare  Kunst wil ik.

Het Alib Bondon Stadion voor Niet Gespeeld Voetbal wil ik.

Jullie zullen mij toejuichen. Ik zal een volksheld worden.

En daarna zullen jullie mij dumpen. Omdat het allemaal DADA blijkt te zijn.

Opgepompte lucht.

Laat dat nu net zijn waar ik van houd. Dat Niemandsland, dat terrein dat nog niet ontgonnen is. Die kick, daarvoor doe ik het. Daarom pers ik jullie uit, licht ik jullie op, ga ik er vandoor met jullie centen. Om op te gaan in de kosmos.

Ik kan niet anders. Ik ben ondernemer. Dat mag wat kosten.

Jullie kunnen niet anders dan buigen. Jullie zijn mijn slaven. Jullie dansen naar mijn pijpen. Jullie buigen voor mij. Ik ben enig en uniek. En jullie zijn schapen.

Ik doe wat jullie altijd hadden willen doen. Maar niet durfden.

Mensen afknijpen, vernederen, in de stront duwen.

En ondertussen glimlachen, lief doen, kinderen een aai over hun bol geven.

 Lamzakken zijn jullie.

'Hoofddoek verboden in 700 Vlaamse scholen', kopt de Volkskrant.

Bommen en granaten!

Er had natuurlijk moeten staan: 'Alle religieuze symbolen verboden in 700 Vlaamse scholen', maar blijkbaar gaat het niet om 'alle religieuze symbolen', het gaat enkel om 'de hoofddoek'.

Want wie maalt er nu om dat kruizen en kruisjes niet langer zichtbaar mogen zijn, dat boeddhaatjes uit het zicht moeten verdwijnen, dat keppeltjes moeten worden verborgen?

Of is het de bedoeling die zaken niet langer te beschouwen als 'religieus symbool'?

Het weren van religieuze symbolen in de openbare scholen die door de Vlaamse staat worden beheerd kan onderdeel zijn van een afspraak: iedereen is gelijk. Het schept enige afstand tussen openbaar bestuur en religie, het zegt ons dat op plaatsen die 'van ons allen' zijn geen enkel onderscheid kan worden getolereerd.

Allemaal mooi en prachtig. Maar ik zie wat complicaties: hoofddeksels, sjaaltjes, buttons etc. die buiten de religieuze ideologie vallen maar wel degelijk een politieke boodschap uitdragen, kunnen niet worden verboden (behalve als ze onder de strafwet vallen). Kledingkeuze verbieden is op het randje, het verbieden van politieke meningsuitingen is er overheen.

Willen de instellingen van de Vlaamse 'staat' nog verder gaan en ook politieke meningen verbieden op scholen en universiteiten?

Een verbod op het uiten van politieke gezindheid staat haaks op de West-Europese Verlichting. Het staat haaks op de grondwet van België, het staat haaks op de Europese wetgeving.

Als de pluriformiteit op de Vlaamse openbare scholen niet kan worden getollereerd, is het misschien zaak de absolute gelijkheid in te voeren.

Ik stel voor dat de Vlaamse scholieren en studenten voortaan naakt het klaslokaal betreden. Het lijkt me de enige manier om de pluriformiteit consequent op te heffen.

Hoewel...

Zul je zien dat sommigen een veer in hun reet steken, of sterretjes op hun tepels plakken,
of een strik leggen om hun lid, of strepen op hun gezicht en borst zetten, of witte kringen tekenen om hun ogen.

Moet dát weer verboden worden!

Er is creativiteit voor nodig om op te vallen in het Tijdperk van de Spaarlamp...

Radio Gelderland: ' In Culemborg is  gisterenavond onrust ontstaan, in de wijk Terweijde...' Uit het gesprekje dat volgt (met een politiewoordvoerder) blijkt niet meteen dat het gaat om 'raciale' onrust. De woordvoerster wil er niets over zeggen.

Dom natuurlijk. Ze moet gewoon de kaarten op tafel leggen. En die groepen een duidelijke waarschuwing geven.

Er is een geschil om een auto en het gaat om ruzie tussen Molukkers en Marokkanen. Is dat nu werkelijk iets dat we niet mogen weten?

Zet twee groepen naast elkaar, geef ze een 'identiteit' en je kan gaan zitten wachten op een aanleiding die leidt tot een veldslag.

De vijandschap wordt tot op het bot uitgediept.

Provocateurs stoken het vuurtje nog wat op. Of ze zijn niet wie ze zijn (en hebben belang bij een raciale oorlog) of ze behoren daadwerkelijk bij een van de groepen en willen aanzien verwerven.

Deze manier van handelen (onderdeel worden van een groep, vijandschap ontwikkelen tegenover een andere groep) is helaas vrij normaal  menselijk gedrag. In die zin onderscheiden de mensen die deel uitmaken van die  groepen zich  niet van  ons. Ook wij zijn deel van een groep (of we dat nu willen of niet) en ontwikkelen vijandbeelden, 'componeren' vijandige groepen.

Het is een val.

En alle mensen die geen deel uitmaken van onze groep zijn 'onmensen' of 'Untermenschen'. Ze doen alle dingen die wij -heel braaf- niet doen: ze neuken hun moeder en laten zich 'pakken' door ooms.

Ik weet niet of Omroep Gelderland de reacties ondertussen heeft verwijderd, maar zo niet: ze zijn volkomen voorspelbaar (op een paar na).

Het gaat uiteindelijk niet over 'ras', maar over de onmacht van het individu zich los te maken uit de groep.

De gemeente Culemborg heeft al eerder in deze wijk moeten ingrijpen. Maar de gemeente is vergeten de juiste samenbindende nazorg te verlenen. Dit is het gevolg.

Repressie vermindert de druk slechts tijdelijk, een werkelijke oplossing is het nooit. Culemborg zou er goed  aan doen  Molukkers en Marokkanen bij elkaar te brengen, het wantrouwen tussen beide groepen te slechten.

Het  sanctioneren van 'apartheid'  (gescheiden leefomgevingen, zuilgericht welzijnswerk) verergert de problemen. Alleen consequent bij elkaar brengen (geen enkel onderscheid; we zijn allemaal 'Nederlander') kan uitzicht op een oplossing bieden.

Even los van alles. Geen linkjes, geen verwijzingen, geen citaten.

Even los van alles.

Over Ramadan.

De islamitische intellectueel heeft een punt.

Dat punt: behandel mij volgens jullie eigen ‘Verlichte’ criteria.

Die criteria: vrijheid van levensbeschouwing, vrijheid van meningsuiting, de vrijheid tegen de stroom in te gaan, tegendraads te zijn, conservatief te zijn en tegelijkertijd revolutionair, vooruitstrevend en islamist.

Zij die zich laten meeslepen door de waanzin van de dag, begrijpen deze man niet.

Wat hij zegt is consistent, hj interpreteert er lustig op los maar altijd is er datzelfde  uitgangspunt: Mohammed is de Profeet.

Wat is er op tegen een uitgangspunt te hebben?

Ramadan is een gelovige wetenschapper en staat in de traditie van katholieke wetenschappers die ‘God’ niet ontkenden maar begrepen dat er meer onder de zon was dan ‘god alleen’.

De Verlichting is het product van onderzoekende ‘katholieken’, mensen die op een bepaald punt een standpunt innamen dat niet geheel in overeenstemming was met de ‘leer’.

Ramadan staat in die traditie. Hij buigt als riet mee met de wind, op zoek naar richting. Hij vraagt om toestemming, hij  zoekt naar grond.

Andere religie, hetzelfde proces.

Hij wil rationeel denken en tegelijkertijd aan de eisen van zijn geloof voldoen.
Een onmogelijke opgave. Maar eerder vertoond.

De kiem van de Verlichting is niet de ontkenning van het goddelijke, is niet de totale opstand tegen het gezag, maar de ruimte die wordt gelaten aan de twijfel.

Ramadan is twijfelaar pur sang. De man schiet constant van de radar. Hij is even weg. Op zoek buiten het kader.

Ik zeg dit niet om hem te beledigen, het is een compliment.

Het uitgangspunt blijft (God bestaat), maar in deze wereld is God niet kenbaar. God blijkt (dat kan na verloop van tijd ‘zij’ worden, niets staat stil) een haastige voorbijganger in plaats van een stilstaande ster. Hij is ongrijpbaar.

De twijfelaar mompelt definities. In de hoop dat alles stil zal staan en dat alles duidelijk zal worden voor ons allen. Maar alles beweegt, en nieuwe definities zijn nodig om het eeuwig ontwikkelende proces in een definitie te gieten, om 'zijn' bestaan te waarborgen.

God mag niet ontsnappen. Zonder 'God' blijven wij achter in wanhoop.

Waar 'God' verdwenen is, is er altijd nog de 'cultuur' waar we ons aan vasrt kunnen klampen.

Voortdurend wordt een poging gedaan om onze gezamelijke 'culturen' vast te leggen. De 'waarheid' moet in brons worden gegoten en als 'standaard' worden gebruikt voor de toekomst.

Wij kunnen niet bestaan als wij geen onderdeel uitmaken van een 'vaste' cultuur. Zo toetert het vandaag. Zowel Ramadan als zijn opposanten geloven in een vorm van 'apartheid'. Menging mag, maar 'de kern' van de door afkomst bepaalde cultuur mag niet worden aangetast.

Als Ramadan een 'Verlichter' is, geldt dat enkel voor zijn eigen wereld, voor zijn religie.

'Verlichting' (twijfel aan die vastheid) is een proces dat duidelijk maakt dat alles in beweging is.  'Verlichting' verlicht de pijn die 'verandering' heet. 'Verlichters' constateren verandering en beschrijven het pijnlijke proces. 'Verlichters' staan met één voet in de traditie en met de andere in de onbekende toekomst. De voet in de traditie is de zware voet, de voet waarmee moet worden afgerekend. De ander voet is licht, vliegt alle kanten op.

Wij leven aan het einde van de tijd die je 'Overbelichting' zou kunnen noemen. En zijn op zoek naar wat er overblijft bij het licht van de spaarlamp. Die spaarlamp ervaren we als een stap terug in de tijd. Het is niet meer, maar minder. Het mag dan wel duurzamer zijn, het geeft minder licht, en je moet wachten op dat minder felle licht, dat is het ergste.

Geef mij maar de duisternis.

Ben jij Verlicht?

Door een zonnelampje misschien? Met de ene voet in de blubber en de andere voet op het plexiglas van je appartement?

Probeer de duisternis eens. De sterrenhemel, de maan, de afwezigheid van sterrenhemel of maan. Sluit jezelf op in een grot, wekenlang, vergeet de tijd.

Ramadan zou dat moeten doen. Even het licht uitdoen.

 Of zoals Rumi schreef:

Telkens weer ben ik als gras gegroeid,

ik heb 770 vormen meegemaakt.

Ik ben aan het minerale gestorven en plantaardig geworden,

en ik ben aan het plantaardige gestorven en dierlijk geworden.

Ik ben aan het dierlijke gestorven en mens geworden.

Waarom dan bang zijn door de dood te verdwijnen?

De volgende keer sterf ik

en breng vleugels en veren als de engelen voort:

daarna, hoger opvliegend dan de engelen-

Wat u zich niet kan voortstellen. Dat word ik.

Het ontbreekt  zowel Ramadam als zijn tegenstrevers  aan fantasie, aan inlevingsvermogen, aan vrije geest. Beide kampen spelen met concepten, er is geen plaats voor dromen en fantasiën. Die behoren tot het niet-contoleerbare domein, tot de plekken waar mogelijk taboes worden gebroken. Iets dat 'zus' is, kan niet 'zo' zijn. Aan beide zijden worden restricties aan het voorstellingsvermogen gesteld. Iets is slechts mogelijk als het  binnen de termen van de ideologie (islamitisch, katholiek, atheistisch, etc.) kan worden verdedigd.

De angst om te 'nieten', 'niemand' te worden, op te gaan in het landschap, los te raken van de gemeenschap...

'Bange mannen', zou Tigra zeggen.

Nee, ik was nog niet helemaal klaar in Frankrijk. We werden weggeroepen, we gingen vervroegd naar huis omdat de buurman –geheel volgens verwachting overigens- was overleden, 63 jaar oud.

De man zelf kon het niet geloven. Het gezicht in de kist (diezelfde avond zag ik hem voor het laatst) had de uitdrukking van verbijstering, een verbeten trek lag om zijn mond. Hij verdomde het om dood te gaan. En hij was duidelijk nog aanwezig. Uit protest.

Donderdag was de begrafenis met de tientallen kinderen die zijn vrouw doordeweeks onder haar hoede heeft. Hij was de ‘opa’ op de achtergrond, de man die niet veel zei maar wel zorgde dat er speeltoestellen stonden, dat de sproeiers aanstonden met die bloedhitte. En hij was de man van de kassen: tomaten, palmbomen. Er was iets excentrieks in de zwijgzame man. Dat water dat hij diep uit de grond peurde, die palmbomen die hij opkweekte tot reuzen.

Ik was niet klaar in Frankrijk. Dus ruimden we weinig op, sloten niets af, ik zou zo snel mogelijk teruggaan. We hebben alles laten staan. Alsof we even boodschappen gingen doen.

Donderdag was de begrafenis, vrijdag reed ik terug, over de A73 naar het zuiden.

Bij Horst-Noord kwam iets op me af, het sloeg onder mijn auto door. Wat reed ik? 120? Even later zie ik aan de kant  een gestrande caravan. Klapband. Twee bejaarde mensen staan strak tegen de vangrailing gedrukt. Verbijsterd.

Arme zielen. Ik geef gas. Nog 750 kilometer.

Dan ruik ik verbrand rubber. De geur wordt sterker. Mijn huis prikkelt. Ik neem de volgende afslag, afslag 11, rijd naar de eerste de beste rotonde en parkeer de auto dwars over een paar parkeerplaatsen voor keurig nette huizen. Ik open de motorklep. Dikke stinkende walmen stijgen op.

Ik sluit de klep.

Enfin.

De ANWB heeft het druk, het duurt twee uur voordat iemand zich meldt: een Hollander in Limburg met een takelwagen. Hij inhaleert de lucht, ‘Koppelingsplaat’, zegt hij. ‘Over iets heengereden? Dat is toeval.‘ Voor de zekerheid rijdt hij een heel klein rondje met ‘Blanc’, onze auto, die wit is als het leven. Geen misverstand mogelijk: 'Het is de koppelingsplaat.' Hij sleept de auto af, we rijden naar Venlo. Ondertussen geeft hij me een lesje in koppelingsturing, Nooit slippen, altijd ‘in’ of ‘uit’, nooit het midden.

Een heel verstandige man. Zal nooit stranden. Zal nooit iets vreemds meemaken.

We rijden naar het industrieterrein ten zuiden van Venlo, naast het spoor, naast de A73. Maar wat heb je daar aan als je geen auto meer hebt en het treinstation kilometers ver weg is?

Wrakken; tamelijk nieuwe auto’s, rijen dik. ‘Allemaal gestrand’,  zegt de takelwagenchauffeur. Ik sta hier temidden van de overblijfselen van het Nederlands-Franse toerismeleed.

Er staat een grote hal op het terrein, en twee noodgebouwtjes. In de hal staan auto’s, in de kantoortjes zitten mensen achter computers. En dan is er nog het tolet, helemaal achterin de hal. Het duurt wel een minuut voor je het hebt bereikt. De toiletrollen zijn heel dun.

De directeur van het bedrijf geeft me het telefoonnummer van het hoofdkantoor van de ANWB in Den Haag en leidt me naar het kleinere kantoorgebouwtje, een la met een lange tafel. Ik moet mijn zaken gaan regelen. Hij schenkt slappe koffie voor me in. Ik bel de ANWB maar  zijn telefooncentrale werkt niet mee. Elke doorschakeling geeft diepe stilte. Dus bel ik met de mobiel die Tigra me op de valreep nog heeft meegegeven. Bij de ANWB kennen ze mijn verhaal, ze bellen me terug. Binnen het uur.

Twee uur later (ik loop rond over het terrein, zit, drink water, peins) belt iemand van de ANWB. Ik krijg een leenauto voor twee dagen, standaard voor ‘Nederland’. ‘Dat wil ik niet’, mompel ik. ‘Ik wil mijn reis voortzetten, ik wil naar Frankrijk.’ Ik word doorverbonden. Met Rahid, of Rashid, of was het Dahid? En hij zegt dat mijn auto binnen twee dagen kan worden gerepareerd, dus dat er geen sprake kan zijn van een ‘Europa-auto’. Hij zal een garage zoeken die de koppelingsplaat kan vervangen. Ik protesteer. Ik wil die koppelingsplaat wel vervangen, maar dan ga ik er zelf een kopen en dan fruts ik dat ding er zelf in met wat vriendjes. ‘Mag allemaal zo zijn,’ zegt hij,  ‘maar als het mogelijk is om die auto binnen twee dagen te repareren, heb je geen recht op een ‘Europa-auto’.

Omdat de man formeel gelijk heeft, stem ik toe., Ik draag de telefoon over aan de baas van het bedrijf. Die weigert die reperatie uit te voeren. Hij heeft werk zat, het is weekend, het is vakantietijd. Kan hij niet aan beginnen. ‘Zie je wel?’ zeg ik tegen Rashid, ‘dat lukt nooit.’

‘Dat lukt wel. We hebben nog andere contacten,’ zegt de jongen.
‘Doe je best,’ zeg ik.

‘Hij rookt me uit’, denk ik. Hij laat me zo lang wachten tot ik smeek om een auto die me terug naar huis kan brengen.

Op het terrein worden wagens afgeladen. Ingedeukt, soms is er schijnbaar niets mee aan de hand. De baas van het bedrijf drukt met een klein heftruckje onwillige wagens in het gelid van het kerkhofstramiem. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. Maar wel doet hij dat heel voorzichtig, heel precies. Alsof hij bloemen verplaatst.

Rashid belt me een uurtje later (ik heb ondertussen een rondslingerende Telegraaf uitgelezen, altijd vermakelijk). Ik kan fluiten naar de ‘Europa-auto’, hij heeft een bedrijf gevonden  die mijn auto voor een schappelijke prijs kan oplappen binnen twee dagen.

Ik complimenteer Rashid met het resultaat van zijn speurtocht. Als het waar is wat hij allemaal beweert, is dat garagebedrijf  een goed alternatief. Wat het meer kost, wordt gecompenseerd door een voortzetting van mijn tamelijk stressloos bestaan.

Dan zegt hij iets raars: ‘Vervangend vervoer in Nederland kan ik je helaas niet aanbieden.’

De verrekte Hollander! De zuinige ploert!

 ‘Wat zeg je?’ vraag ik. ‘Dus moet ik een taxi bellen, of naar het station lopen? Ik dacht dat ik bij jullie verzekerd was? Ik heb recht op dat vervangend vervoer, er staan hier leenauto's van jullie, dus regel het maar.’

Het rommelt aan de andere kant van de lijn. Rashid timmert op zijn computer. ‘Jajaja’, klinkt het. En dan rommelt en rammelt het weer. ‘Ja, je bent er wel voor verzekerd...’

‘Nou dan!’ grom ik, ‘stuur dan nu die fax. Ik wil hier weg!’

Binnen in het kantoortje zitten nog steeds vier mannen gebogen over hun computers, diep in het bureucratische web te roeren. ‘Eigenlijk weet je nooit wat ze nu willen’, zegt de baas, ‘het kan alle kanten op. Nu hebben ze weer bedacht dat die auto’s meteen moeten worden gerepareerd. Maar dat gaat natuurlijk helemaal niet. Vroeger gaven ze gewoon leenauto’s uit maar ze doen daar ineens heel moeilijk over.’

Een half uur later meldt een andere medewerker van het strandstation dat de ANWB een fax heeft ‘uitgezet’. Hij grinnikt. 'Ik denk dat ik ook eens wat ga uitzetten.'

'Mag ik nu naar huis?' vraag ik.

De wagen is spiksplinternieuw. Slechts 7500 op de teller. Trekt heel snel op. Maar ik verlang naar mijn langzame bak, naar Blanc. Alles aan deze snelle jongen is kunstmatig. Er zit geen greintje emotie in. Je kan er in rijden maar je voelt je als een dinosaurus in een tonijnblikje.

Als ik om zeven uur mijn huis binnenstrompel, doen de kinderen alsof ik nooit ben weggeweest. Of ik de afwas wil doen, of ik even een gat wil boren voor een tv-aansluiting, of ik zo goed wil zijn een bepaald bedrag op een bepaalde rekening te storten.

Muis, Kameleon en Krekel stormen naar buiten om de leenauto te bewonderen.
‘Bah, het is Duitser...’ zegt Krekel.
‘Maar het is geen k-auto,’ zegt Kameleon.
‘Heeft-i airco?’ vraagt Muis.

Daarna is er Tigra. Ze fluistert in mijn oor. Dat ik niet weg had moeten gaan. Dat ik bij haar moet blijven.

Ze heeft gelijk.

Maar toch moet ik gaan. Als Rashid niet heeft gelogen, kan ik zondag weg zijn. Samen met Blanc.

Ik moet voort.

Eén voor één druppelen ze binnen, de leden van de zwaar gesubsidieerde Kennisclub. Eerst moet er enthousiast worden gekeken, veel omhelsd en daarna begint het grote ratelen. Gevieren zitten ze in de tuin, ik serveer de koffie.
‘Het is zo’n schatje...’, roept Tigra.
De dames kijken me lachend aan. Vier opgewitte gebitten. Doen ze het er om of is het puur perceptie?
‘Als ik nu heel hard ‘wijn’ roep, gaat hij het meteen halen’.
Hard klinkt het lachen.

Ik zit aan tafel in de huiskamer, de verrekijker op tafel. Af en toe kijk ik even naar de vogels in de tuin en zie in het voorbijgaan die immer bewegende monden, de handgebaren. Dan ineens zie ik Tigra zwaaien en ik hoor mijn naam roepen.
Ik sjok naar buiten.
‘U wenst...?’
‘Je mag er wel even bij komen zitten.’
‘Ik? Nou...’
‘Dit is geen sexe-aparte avond toch, dames?’
‘Nou, ik uh... Ik wou net even naar de jongens in de kroeg.’
‘Kroeg? Sinds wanneer ga jij naar de kroeg?’
‘Dat zwaar gesubsidieerde clubje schrijvers die hun redactievergaderingen in de kroeg houden.’
‘Maar jij zit toch niet in die redactie?’ zegt Tigra streng.
‘Nou en?’
‘Dan ga je zeker zuipen...’
‘Dat is daar wel de gewoonte.’

'En daar zitten alleen mannen in? Belachelijk!'

'Welnee, maar die dames  hebben niet elke dag zin in dat eeuwige mannengeleuter.'

Ik zet me op mijn andere been.
Nu moet ik omkeren en heel zachtjes weglopen.
Het lukt. Als ik bijna binnen ben, veilig thuis, hoor ik een van de dames zeggen: ‘En toch is het een man... Maar wel een rare.’

Het gniffelen.

In Netwerk gisteren konden we  zien hoe een Marokkaanse jongen als een dominee mensen uit zijn wijk (Zuilen, Utrecht) toesprak. Zijn boodschap: 'Doe het goede, ben niemand tot last.' Vast een heel aardige jongen.

Maar we weten allen dat het niet goed genoeg is.

Als ‘buitenlanders’ niet snel inburgeren en daardoor een taal- en leerachterstand oplopen, is het heisa. Als ze wel snel inburgeren en bijna perfect Nederlands spreken en ook nog naar school zijn gegaan, is het wederom heisa.

Wat denken ze wel?!

Dan is er sprake van ‘dubbele nationaliteit’, ‘met twee tongen spreken’. Want let wel: het zijn moslims, en daar kan niks goeds uit voortkomen.

Ineens maakt het niet meer uit of ze zijn ingeburgerd, of ze hebben doorgeleerd, of ze ‘het goed doen’ in de maatschappij. Al de punten waarop de groep vroeger werd aangevallen, doen niet meer ter zake.

Ze zijn moslim, ze zijn vreemd. Is dat geen bewijs van onaangepastheid genoeg dan? Menig moerasmannetjes spuugt ons zijn hoogst persoonlijke conclusie in het gezicht: ‘ze horen hier niet’.

Moerasmannetjes gaat het er helemaal niet om dat immigranten inburgeren. Moerasmannetjes zijn helemaal niet geinteresseerd in inburgeren. Ze gebruiken het probleem slechts om een wapen te hebben om Barbertje te laten hangen. Want hangen zal-i.

Moerasmannetjes willen maar één ding: een 'blank' Nederland. Dat is een Nederland waarin alleen plaats is voor die gekleurde mensen die het hoofd buigen in deemoed en doen wat hen wordt gezegd. En of die mensen nu netjes Nederlands spreken en een opleiding hebben afgerond...

Dat doet er geen ene moer toe.

We zijn er ingeluisd. Al die tijd hebben we ons open gesteld voor 'de wensen van het gewone volk' zoals verwoord door de mannetjes die ons verweten dat we geen oog hadden voor de problemen die gepaart gaan met immigratie. En op het moment dat iedereen de problemen onder ogen ziet en werkt aan oplossingen (en die oplossingen werken), blijkt het te gaan om iets heel anders.

Het is misschien een wat trieste slotsom van de decennialange discussie over integratie, maar ik kan niet anders dan hem trekken.

Integratie doet er niet toe. Voor de moerasmannetjes althans. Het is 'die vreemde cultuur' (die andere 'kleur') waar het om gaat.

Wat nu?

Ron rozen schreef laatst een artikeltje vol halve waarheden en hele leugens. Strekking: de PvdA komt niet voor mij op, de PVV wel. Het stuk staat vol onzin.

Laten we het eens alinea voor alinea bekijken.

Ik kreeg eens een mail van de PvdA waarin me werd gevraagd suggesties voor een discussie binnen de partij. Ik schreef terug waarom ze zich toch altijd voor het karretje lieten spannen van  aartsreactionaire  Moslims. Er werd niet op geantwoord wat wel gesugereerd werd.

Als een organisatie een mail naar Ron stuurt, verwacht die organisatie een fatsoenlijk briefje terug en een goed gestelde vraag. De vraag van Ron is geen vraag maar een beschuldiging; voor Ron een waarheid, voor de PvdA (neem ik aan) een aantijging. De moslims in de PvdA zijn namelijk bepaald niet ‘aartsconservatief’. Je stuurt niet iemand een verzoek om je te laten beledigen.

Grote bedrijven hebben hier lui naar binnen gehaald  die werkelijk wolven in schaapskleren bleken. Van teruggaan zoals uit de term gastarbeiders zou kunnen blijken was geen sprake.  Als het er een paar waren geweest hadden we nergens last van gehad maar nu hebben we moskeeen in iedere plattelandsgemeente en de opkomst van de sharia valt niet meer te stuiten.

De eerste gastarbeiders waren Italianen, Spanjaarden, Yougoslaven. Die brachten hun geloof mee en hun gewoonten. Daarna kwamen de Marokkanen en Turken en zij brachten hun geloof mee en hun gewoonten. De laatsten zijn volgens Ron ‘wolven in schaapskleren’. Waarom? Konden die mensen er wat aan doen dat ze met dat geloof waren geboren en grootgebracht? ‘De opkomst van de sharia valt niet meer te stuiten’, schrijft Ron Rozen. Het lijkt wel een opera waarin de held aan het eind zelfmoord pleegt. Erg komisch allemaal. Waar is die sharia dan, Ron? Is er in Nederland een andere wet dan de Nederlandse geldig? Waar dan? En waar is in Nederland de massale beweging (tweederde meerderheid) die in de grondwet de sharia verankert?
 
We hadden in de jaren zeventig nog maar net de Duitse bezetting achter de rug en veel spijt dat we onze joden hebben laten vermoorden zonder veel verzet. Dat zou met de moslims niet gebeuren als het aan de PvdA lag. De eerste aanvallen op blanke vrouwen moest iedereen zien als een verschijnsel van tijdelijke aard omdat al die vrijgezelle moslims nou eenmaal dachten dat vrouwen met korte rokken hoeren waren.

Die Joden Ron, zijn niet alleen met weinig verzet vermoord, maar vooral met medewerking van de Nederlandse politie en het geweldige registratiesysteem van de Nederlandse ambtenarij. Nee, dat zal niemand opnieuw willen laten gebeuren. En daarom is het zaak geen etnische registratie in te voeren, terughoudendheid te betrachten inzake de etnische afkomst van mensen. Wat de aanvallen op vrouwen betreft: dat komt voor en niet alleen Marokkaantjes (die toevallig moslim zijn) maken zich daar schuldig aan. Gelijkberechtiging voor vrouwen wordt door bijna alle partijen onderschreven (alleen de SGP onderschrijft dat uitgangspunt niet) maar nog niet door iedereen begrepen blijkbaar. Sexediscriminatie wordt bestrafd, op mishandeling van vrouwen staan behoorlijke straffen. Alle moslims verwijten dat ze aanranders zijn, lijkt me niet opportuun, en met de islam heeft het al helemaal niets te maken.

Onderdrukking van vrouwen agressieve houding ten opzichte van homo's allemaal zaken waar ooit linkse mensen zich sterk voor maakten werden oogluikend toegelaten. Het viel allemaal wel mee en je moest niet zo racistisch doen. Was je soms een neo-facist of zo?

Als je goed hebt opgelet, dan heb je kunnen zien dat ook de laatste jaren de linkse partijen zich sterk hebben gemaakt voor de bescherming van homo’s en vrouwen. Elk initiatief op dit punt wordt gesteund door de linkse partijen. Iets anders is het als de schuld voor het criminele handelen van kleine groepen wordt gelegd bij ‘de Marokkanen', 'de Turken’ of ‘de moslims’. Terecht wil geen enkele partij (behalve de PVV) zich schuldig maken aan die generalisatie. Het is hetzelfde als zeggen dat alle Duitsers slechts zijn omdat een aantal Duitsers zes miljoen joden en twee miljoen zigeuners, politieke gevangenen en  homosexuelen hebben vermoord.

Langzamerhand hebben zijn er linkse doelen uit handen gegeven  mistoestanden onder onder het tapijt geveegd om maar geen racistische gevoelens op te roepen.

Ongetwijfeld zal er hier en daar wat onder het tapijt zijn geveegd. Dat gaat zo in de politiek en betreft niet alleen kleur maar ook stand en afkomst (geld, BN-status etc). Ondertussen kun je niet meer beweren dat er iets onder het tapijt wordt geveegd, wel het tegenovergestelde: op elke slak wordt zout gelegd en elke criminele actie wordt ‘gekleurd’. Met 'linkse doelen' heeft het helemaal niets te maken. Wel met machtspolitiek.

In Engeland bestaat het spreekwoord: If you are sitting too long on the fence, you end up with splinters in you ass". De grote splinter in de ass van de gevestigde partijen is natuurlijk Wilders. Die staat daar een spelletje te spelen dat eigenlijk voorbehouden was aan linkse partijen. Misstoestanden aan de kaak stellen op het gebied van vrouwenonderdrukking enz.

Wilders is als de Panorama (bestaat dat blad eigenlijk nog?): mistoestanden aan de kaak stellen met de bedoeling meer exemplaren te verkopen en winst te halen uit horrorverhalen. Als het er werkelijk op aan komt, doet Wilders geen ruk. Hij speelt de held, maar is een held die verstek laat gaan als er oplossingen geformuleerd moeten worden.

We hebben nu bijna een halve eeuw lang ervaring met emigranten en vooral het gedrag van Marokkaanse Moslims loopt de spuigaten uit. De enige die zich daar tegen te weer stelt is Geert Wilders terwijl het eigenlijk de traditionele en natuurlijke taak is van linkse partijen.

De traditionele taak van de linkse partijen is op te komen voor mensen die niet bovengemiddeld zijn en moeten vechten op aan de slag te blijven en rond te komen. Of die mensen moslim zijn, christen, agnost of ongelovig speelt geen rol. Het is bepaald niet de taak van de linkse partijen om moslims ‘het land uit te jagen’. En overigens heeft dit land al eeuwen ervaring met immigranten en waren er altijd problemen. Maar gelukkig ook oplossingen voor vreedzaam samenleven. Als gereformeerden kunnen 'polderen', waarom zouden moslims dat dan niet kunnen?

In Groot Brittanie hebben de socialisten het "geluk" dat de conservatieven het met hun eens zijn op het gebied van immigratie. Maar hier in Nederland wordt de PVV over een jaar de grootste partij vanwege onderwerpen die op het partij programma van de socialisten zouden moeten staan.

Als de mensen de PVV in de regering willen, kunnen ze de PVV in de regering krijgen. Ik zou zeggen: veel succes. Het wordt een koude kermis.
 
De pro moslimbloggers hier, Helena, Ely, Maria Trep  en al die anderen hebben geen argumenten meer en beginnen te schelden, te psychologiseren , zaken te verdraaien of ze vluchten . Ze tonen dat de SP, Groen links en de Partij van de Arbeid een huis is dat vele kamers kent. Kortom ze worden  gestoorder naarmate het failliet van het emigratiebeleid steeds duidelijker wordt.

Wat zijn eigenlijk jouw argumenten? Waar geef jij de argumenten aan die moeten bewijzen dat Marokkanen die niet geheel aan jouw normen voldoen met recht moeten worden gemuilkorfd en desnoods het land uitgezet? Op welke wetgeving is dat gebaseerd? Alles wat je beweert is verdraaid: halve waarheden en hele leugens. Daarbij komt nog dat je conceptie van wat ‘de linkse partijen’ zouden moeten doen is gekleurd door een wereldbeschouwing die uitgaat van een Nederland dat niet meer bestaat: een wit en christelijk Nederland (met joods randje, vooruit). Echte socialisten kunnen geen moslim zijn in jouw beleving. En laat dat nu toevallig geheel in strijd zijn met de oude socialistische idealen.

Ze hebben nog nooit gehoord dat er vrouwen door naffers in elkaar worden geslagen op het Leidse Plein dus bestaat het niet. Al laat je het artikel met foto van gebroken ledematen en jukbeenderen erbij zien. De Telegraaf deugt nou eenmaal niet en volgens Bourbon hebben  ze het zelf uitgelokt. 25 jaar geleden toen er alleen nog autochtonen op het Leidseplein liepen konden de vrouwen toch ook niet uitgaan en meer van dergelijke onzin.

Iedereen weet dat er vrouwen in elkaar worden geslagen. Meestal gebeurt dat overigens door bekenden en familie. Niemand ontkent dat en er is niemand die vindt dat de daders ongestraft moeten blijven. Dat de informatie die daarover in de Telegraaf staat niet geheel serieus wordt genomen heeft te maken met de sensationele toon van die krant, niet met de berichtgeving zelf. 

Zeik niet zo over Wilders. Die vrouwen die in elkaar is geslagen en het zijn er in Nederland echt duizenden meneer Bourbon kunnen nergens terecht. Gun ze ook eens wat politieke invloed!! Of ga  zelf anders achter de slachtoffers staan en niet achter de daders.

Zeik jij niet zo over moslims. Die vrouwen zijn mans genoeg om van zich af te slaan (al dan niet met juridische wapens). En wij staan achter hen. Jij, ik, de lezers en bijna alle andere inwoners van Nederland.

Rozen, je trekt de discussie in gevaarlijk vaarwater: kolken van haat en stroomversnellingen van halve waarheden maken je boot onbestuurbaar. 

Jammer dat we geen rotsen hebben.

Actualiteitenrubriek Netwerk vroeg Nederlandse moslims hoe ze zich voelen nu de PVV van Wilders zoveel aanhang krijgt. De voorspelbare uitkomst: niet zo best. Meer dan de helft voelt zich minder lekker in Nederland en een derde van de Nederlandse moslims dreigt met emigreren.

Wilders reageerde verrukt. Hij liet Netwerk weten dat ze van hem betreft 'allemaal mogen vertrekken'.

Zoals ik al eerder opmerkte: haatcampagnes tegen bevolkingsgroepen werken. Want als er zo veel slechte dingen over moslims worden gezegd, zal er allicht iets van waar zijn. De aangevallen groep heeft de neiging in de verdediging te gaan en zich te keren naar de eigen groep en de oude waarden die daar gelden af te stoffen.

Het is een natuurlijke reactie, wellicht voor even noodzakelijk om een fundament te vinden dat stevig genoeg is om villeine aanvallen af te slaan. Maar op den duur zullen de Nederlanders die moslim zijn (of zo genoemd worden) uit een ander vaatje moeten tappen. Ze zullen de aanval moeten openen met dezelfde wapens die de moerasmannetjes gebruiken: de vrijheid van meningsuiting, de rechten van de Nederlander, het democratisch proces.

Het zou een zwaktebod zijn om een haatcampagne te beginnen tegen blanke blonde Limburgse etterbakjes of tegen gefrustreerde liberale lulhannessen. Haatcampagnes werken (er blijft altijd wel iets hangen van de beschuldigingen) maar horen niet tot het domein van de vrijemeningsuiting. Haatcampagnes behoren tot het domein van de propaganda.

En als u mij vraagt of haatcampagnes getolereerd dienen te worden, dan zeg ik u: nee. Haatcampagnes hebben niets met vrijemeningsuiting van doen. Dat betekent niet dat dergelijke campagnes direct verboden dienen te worden. Ze moeten steeds opnieuw rustig en beredeneerd worden bestreden: door er geen medewerking aan te verlenen (Spits en Volkskrant hebben bloed aan hun handen), door tegeninformatie te geven (zoals sommigen hier gelukkig doen), door de campagne te ontmaskeren als propaganda.

Het is geen juridische kwestie, het is een kwestie van beschaving.

Er waart een spookje door Nederland, het spookje van de hysterische bemoeizucht. Politieke populisten willen graag in het gevlij komen bij ‘het volk’ en bemoeien zich met kunst en cultuur. Ze willen graag de culturele instituties inhoudelijk beoordelen, bepalen waar de musea van dit land moeten worden gebouwd en het liefst zouden de politieke bestuurders van dit land ook nog enige invloed hebben op wat wordt vertoond.

Want je weet het maar nooit. Voor je het weet wordt de goede naam van de Nederlandse kunst en cultuur te grabbel gegooid, wordt de Nederlandse Staat bekritiseerd in het museum en komen controversiële onderwerpen aan de orde.

Dat ‘bepalen’ gebeurt niet in overleg met de mueseumdirecties natuurlijk, dan is de lol eraf en komt de boodschap niet over. Nee, het moet een dictaat zijn, een duidelijk statement. Want kunst is volgens oa. CDA, PVV en SP een politieke zaak en een manier om het volk op te voeden tot brave Nederlander.

Daarom moet het ‘Hysterisch Museum’ zoals een GL-kamerlid het noemde, de ‘Canon’ tot uitgangspunt nemen, want daar wordt het roemrijke verleden van Nederland in kaart gebracht. Slappe en leugenachtige stukjes over Suriname en ‘de Archipel’, veel BN-ers om de leegte op te vullen. Je moet het de mensen niet te moeilijk maken. Al die uitbuiting, moord en doodslag, dat staat niet goed in het buitenland.

Nee, laten we onze misstappen verzwijgen of in ieder geval verdoezelen, of afzwakken.

De brutaliteit waarmee de Tweede Kamer ingrijpt in de particuliere uitvoering van plannen die door individuele kamerleden zijn geinitieerd, kent geen grenzen. Kamerleden gaan op de stoel van uitvoerders zitten, zonder enige schroom. Dit is nog niet eerder op een zo duidelijke wijze vertoond.

Het kan niet zo zijn dat een museumdirecteur in Nederland een verlengstuk is van de politieke correctheid van partijen als de PVV of de SP. De politiek mag van alles en nog wat initiëren maar dient de uitvoering vervolgens uit handen te geven zonder verdere inmenging.

De Tweede kamer heeft een gevaarlijk precedent geschapen: de politiek bepaalt de culturele agenda, en heeft zelfs de intentie zich tot in detail te bemoeien met uitingen van cultuur.

Op naar een Nationale Cultuur van Boterhammen met Eeuwige Tevredenheid. Op naar een Cultuur van Slappe Kopjes Thee met Kaakjes. Op naar een Nieuw Nederlands Realisme.

Op naar de Dictatuur van de Middelmaat.

Als zelfs in het islamitische Iran de mensen de straat opgaan om hun vrijheid op te eisen, kan er geen andere conclusie worden getrokken dan deze: niet ‘de islam’ is het probleem maar de machtsdrang van een groep machtswellustelingen.

De wil van miljoenen individuele mensen om ‘vrij’ te zijn uit zich in straten van de Iranese steden. Die wil laat aan duidelijkheid niets te wensen over, de opstandelingen riskeren hun leven.

In naam van de religie worden in Iran vrijheden beperkt, worden mensen gedwongen zich op een bepaalde manier te gedragen. De mensen die in opstand komen zijn veelal aanhangers van die religie en toch komen ze in opstand tegen Ahmadinejad, de pion van ‘De raad van Hoeders’ en eisen ‘vrijheid’.

Het Platoonse model in onze werkelijkheid: een clubje ‘wijze mannen’ (imams, priesters, filosofen, technocraten) maakt de dienst uit en bepaalt wat goed is voor het volk. Plato’ s poging om zijn ideologie in werkerlijkheid om te zetten (op Syracuse), mislukte jammerlijk.

Het volk kan een dictator (of ‘raad van Hoeders’) aan de macht brengen. Maar alleen totale repressie kan een dictatuur enige tijd in het zadel houden.

En ook dat duurt niet. Het is een misvatting, dat geloof in de volgzame massa. Vroeg of laat maken individuele mensen een eind aan de tirannie van de ‘hoeders’.

De aard van de mens (de hang om niet overal verantwoording voor hoeven af te leggen, vrij te mogen bewegen en zelf zijn bezigheden te kiezen) is niet te sturen. Nooit zal het lukken om een ‘Duizendjarig Rijk’ te stichten op basis van wetten en regels die gebouwd zijn op verboden en een regime van strenge straffen en marteling.

In een wereld waar alles meteen online kan worden gezet, wordt de poging om een absolute dictatuur te vestigen steeds lastiger. Controle over de communicatiestructuren is nauwelijks nog mogelijk. Het enige wat een ‘ideale’ (politie)staat nog kan doen is de stekker eruit trekken. En zelfs dat lukt niet.

Uiteindelijk zal niets helpen om een dictatuur in het zadel te houden. Het kan ineens afgelopen zijn met die ideale staat.

Iran, Korea, Birma....

Zelfs de gruwelijkste repressie is niet in staat om de wil tot individuele vrijheid in te dammen.

Het zijn aandoenlijke beelden van Mladic, de voormalige bevelhebber van het Servische leger in Bosnië-Herzogovina, vandaag op de Vk-site.

Mladic die een dansje maakt, Mladic die familie en vrienden ontvangt, Mladic die een enorme fles (gelijkend op een machinepistool) opent. Mladic met kleinkind, Mladic die treurt om de dood van zijn dochter. En dan de muziek. Opzwepend, ongetwijfeld vertolkt door zigeuners.

Laat die man met zijn poten van mijn muziek afblijven.

Mladic is een moordenaar. De man wordt al jaren gezocht door het Yougoslavië-tribunaal. Hij leefde al die tijd gewoon vrolijk door in Belgrado, tot 2002 beschermd door het Servische leger, daarna door ‘getrouwen’.

Uit de aanklacht van het Y-tribunaal:

# As Commander of the Main Staff of the VRS, General Ratko MLADIC, acting individually and in concert with other members of the joint criminal enterprise, participated in the joint criminal enterprise from no later than 12 May 1992 until at least 22 December 1996 in the following ways:

   1. Planning, preparing, facilitating, or executing a campaign of persecutions, which included acts of genocide, within BiH, by establishing control of the municipalities listed in Paragraph 36 of the indictment; attacking and destroying non-Serb towns and villages, as well as looting, destroying, and/or appropriating residential, commercial and religious properties in the municipalities; killing and terrorising the non-Serb inhabitants, and submitting them to cruel and inhumane treatment and conditions, including physical, psychological and sexual abuse, often in detention facilities; using non-Serbs for forced labour, including at front lines, and as human shields; imposing restrictive and discriminatory measures on the non-Serb population; and separating, deporting, and permanently removing non-Serbs who did not subjugate themselves to Serb authorities;

   2. Planning, preparing, facilitating, or executing a protracted military campaign of artillery and mortar shelling and sniping into civilian areas of Sarajevo and upon its civilian population and institutions, killing and wounding civilians, and thereby inflicting terror upon its civilian population;

   3. Planning, preparing, facilitating, or executing an operation to take UN military observers and UN peacekeepers as hostages following NATO air strikes on 25 and 26 May 1995;

   4. Planning, preparing, facilitating, or further executing the campaign of persecutions, which included acts of genocide, after the capture of Srebrenica in July 1995, by forcibly transferring the Bosnian Muslim women and children from the Srebrenica enclave to Kladanj; capturing, detaining, summarily executing, and burying thousands of Bosnian Muslim men and boys from Srebrenica, all of whom were either separated from the group of Bosnian Muslim refugees in Potocari or captured from the column of Bosnian Muslim men escaping the Srebrenica enclave; and exercising command and control over an organised and comprehensive operation designed to conceal the execution campaign by exhuming bodies from the initial mass graves and reburying them, en masse, in isolated secondary locations;

   5. Aiding and abetting, or instigating the commission of, further crimes by failing to investigate, to follow up on investigations, and to punish subordinates in the Bosnian Serb Forces for crimes committed against Bosnian Muslims, Bosnian Croats, or other non-Serbs.

Wellicht heeft Mladic steeds gedacht dat hij een gezellige familieman was en niemand kwaad wenstte, maar toen het er op aan kwam heeft hij een genocide helpen uitvoeren, zonder aarzeling.

Mladic laat zien hoe dun de scheidslijn is als de keuze moet worden gemaakt. Je kan kinderen omhelzen, dansen op enerverende muziek, met tranen in je ogen gebogens staan over het lijk van je dochter en ondertussen geen krimp laten als je opdracht geeft iemand van achteren neer te schieten.

PS: linken lukt even niet.

Als de ‘Linkse kerk’ ooit een basisfout heeft begaan is het deze: de ‘macht van het volk’ leidt automatisch tot een vredelievende, sociale samenleving, gebaseerd op het gelijkheidsbeginsel.

We weten allemaal dat het niet waar is.

De ‘macht van het volk’ leidt tot een staat waarin de treinen op tijd rijden (Mussolini), autowegen worden aangelegd (Hitler), de industrie uit de grond wordt gestampt (Stalin, Mao); een staat waar orde en tucht heerst op straffe van ‘werkkampen’, ‘heropvoedingskampen’ (hoe je het ook noemen wilt).

De ‘macht van het volk’  is een macht die –op zeker moment- vrijwillig uit handen gegeven is. De macht ligt (in naam van het volk) bij de keizer, de koning, de duce, de führer, de leider.

Burgers geven graag de macht uit handen en eigenlijk is er maar één reden: ze willen rustig verder leven, niet lastig gevallen worden met ‘veranderingen’, niet hoeven tobben over de manier waarop ze medeverantwoordelijk zijn. Burgers geven de macht uit handen, ze geven de macht aan iemand (ja, één enkel iemand) die het profiel heeft van een dictator. Hij zal het verder wel regelen. Hij is de man in wie het vertrouwen wordt gesteld. Volledig.

De onderdrukking die volgt (standaard), wordt aanvankelijk gelaten aanvaard. Het is allemaal voor de goede zaak, nietwaar? Er moet orde op zaken worden gesteld en waar gehakt wordt, vallen spaanders. En zolang je aan de goede kant van de zaak blijft staan (partijlidmaatschap etc) zal jou niets overkomen. Jij hebt immers ingestemd met de maatregelen, en nimmer was het de bedoeling dat die maatregelen jou zouden treffen.

Pas als het geweld (in naam van het volk) de spuigaten uitloopt en ook de aanhangers potentiële slachtoffers worden, herroept ‘het volk’ zich en keert zich (op den duur) massaal af van de eerder zo enthousiast verkozen ‘leider’. De ‘Redder van het Vaderland’, de ‘Salvator / Salvador’ bleek geen redding te zijn maar vooral iemand die uit was op eigen macht. Hij laat een spoor van geweld na: martelingen, moordpartijen, uitsluitingen, armoede. Hij wordt –met geweld- afgezet of –zonder geweld- op een zijspoor gedirigeerd. Dat de treinen even niet op tijd rijden is plotseling van geen belang.

Leert ‘het volk’ hiervan?

Nee, ‘het volk’ leert niet. Steeds opnieuw herhaalt zich de roep om ‘de sterke leider’, de roep om orde en tucht. En steeds opnieuw blijven mensen in die ‘Redder’ geloven, zelfs als de wereld tijdens de regeerperiode van de Verlosser volledig instort.

Er is geen groter religie dan die van de politiek gelovige: de leider wordt door fervente aanhangers tot in het graf gevolgd.

Het lijkt alsof mensen slim en dom tegelijkertijd zijn: technisch en theoretisch zijn ze tot veel in staat, emotioneel blijven mensen kinderen die op zoek zijn naar een groep waarbij ze zich kunnen aansluiten, op zoek naar een vader (de leider van de groep) die zegt wat ervan hen verlangd wordt.

Nee, dit is geen aanval op ‘het volk’, op ‘gewone mensen’. Wel is het een aanval op al die mensen die de macht uit handen geven omdat ze ‘met rust gelaten’ willen worden.

Ik wil weten waarom mensen instemmen met vrijheidsberovende maatregelen en voorstellen die de gelijkheid tussen mensen teniet doen. Ik wil weten wat de basis is van de wil om sommige Nederlanders 'over de grens' te zetten. Ik wil weten wat de mensen ertoe brengt om het martelen van sommige gevangenen goed te keuren, sommige mensen ongelijk te behandelen, sommige mensen te dehumaniseren. Ik wil weten waarom mensen moeten lachen als joodse of islamitische medewerkers van de publieke omroep worden voorgesteld als ‘neuzen’ of ‘baarden’ of 'hooddoekjes'.

Ik wil dat mensen daarover verantwoording afleggen.

‘Het volk’ moet verantwoording afleggen in plaats van zich te verbergen achter haar enorme voorgevel.

Al te lang is de mening van ‘het volk’ geromantiseerd en als waarheid geaccepteerd voordat er ook maar één fasoenlijk argument op tafel werd gelegd. Daar moet een einde aan komen. De tijd van de 19de-eeuwse romantisering van ‘volk’ en ‘nationaal volk’ is voorbij.