De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de titel van deze blog niet van mezelf heb. Ik heb de titel overigens wel in huis. Het was een LP van Nederlands Hoop met deze titel. Dit keer niet van een van hun theatershows maar gewoon een LP met liedjes. Geen eigen liedjes maar liedjes die zo gezegd een tweede leven of een nieuwe uitvoering kregen, waarbij sommige nummers gelijk of zelfs beter dan het orgineel waren. Ik weet nog steeds niet of ik de uitvoering van 'Ik heb geen zin om op te staan' van Het beter vind dan die van NH. Maar ook nummers als Katinka (Kleine kokette Katinka, laat nog een glim van je wipneusje zien) of Peter Koelewijn's Marijke (gepersifleerd als Oh Christina, ik hou van jou). Maar ik was eigenlijk niet van plan deze hele LP te gaan bespreken want de titel van mijn blog slaat eerder op een CD die ik vanmiddag in de Drukkerij kocht. Het is The very best|Brainbox|album ever. Brainbox is een van de eerste Nederlandse groepen waar ik vanaf het begin van hun bestaan mijn hart aan had verpand. Ik herinner me nog een 1e optreden van deze groep in Top pop waarbij Kax Lux Down man zong en spontaan de kop van de microfoon afviel. De LP Brainbox, met die hoes met allemaal plastic bekertjes, was een van mijn eerste LP's die ik kocht. Op deze LP stond een prachtige lange versie van Sea of Delight en natuurlijk andere mooie nummers als Dark Rose (she comes and goes). Summertime en naar mijn mening een mooiere uitvoering van Scarborough Fair dan de orginele van Simon and Gartfunkel. Naast deze LP heb ik (denk ik) ook zo'n beetje alle singles die Brainbox uitgebracht heeft met op de B-side van Sea of Delight Amsterdam the first days, een nummer dat ik helaas nooit live van gehoord. Jan A. wilde het niet meer spelen en zijn opvolgers waren daartoe niet in staat. Maar ik heb ze vaak live gezien waarvan de laatste keer nota bene hier in Middelburg wat toen nog de Blauwe Zaal van Schuttershof heette. Maar dat is misschien niet zo verwonderlijk omdat Rudi de Queljoe lange tijd in Brainbox heeft gespeeld en van zijn hand o.a. het prachtige nummer Mobilae is. Maar liefst 22 nummers staan op deze CD en voor de prijs hoef je het niet te laten, ga nog even terug in de tijd (zoals men dat vroeger placht te zeggen op een bekende piratenzender). 

Ik was vandaag in Maastricht, niet om te winkelen of om lekker op een terrasje op het Vrijthof te zitten maar was door de provincie Limburg uitgenodigd voor de TEFAFbijeenkomst Creativiteit, innovatie en krimp. Misschien op het eerste gezicht een merkwaardig thema op The European Fine Art Fair, een van de belangrijkste kunstbeurzen ter wereld en dat in het MECC in Maastricht. Op de TEFAF is het woord krimp niet van toepassing, niet op de omvang (weer groter), niet op het aanbod van schilderijen, beelden, sieraden, meubels, design…enz en ook niet op de prijzen. Je moet goed bij kas zijn om daar te kunnen shoppen. De TEFAF is echt internationaal. Er staan galeries uit bijna alle werelddelen en verzamelaars van all over the World komen er naar toe, vaak zelfs met hun privé vliegtuig. Maar ik was natuurlijk niet primair voor de TEFAF naar Maastricht gegaan maar wel voor die krimp-bijeenkomst. En met krimp wordt dan niet bedoeld de economische krimp of de inkomenskrimp, dat zijn ook serieuze problemen maar de bevolkingskrimp. In een aantal regio’s in Nederland is dat een ontwikkeling die onomkeerbaar lijkt. Het aantal geboorten neemt af, er treedt ontgroening op (vertrek van jongeren) en de vergrijzing neemt toe. En dat proces heeft ingrijpende gevolgen voor o.a. het voorzieningenniveau zoals de woningbouw. In Limburg is Parkstad Limburg (Heerlen en omringende gemeenten) staan een groot aantal woningen leeg en zijn deze dichtgespijkerd. Ook Zeeland heeft te maken met deze krimp. Als afgestudeerd planoloog en demograaf (in mijn tijd studeerde je in twee richtingen af) die nu al weer jarenlang in de cultuur werkzaam is, was deze TEFAFbijeenkomst dus interessant. Niet alleen voor mij persoonlijk maar ook om kennis te nemen van de wijze waarop men in Limburg vanuit de culturele invalshoek, de creativiteit inspeelt op deze krimp. Het is wel even wennen voor bijna iedereen, want onze samenleving is alleen maar ingericht op groei, meer en steeds maar meer. Krimp wordt dan al gauw als een probleem gezien maar je kunt het ook als een kans zien. Ik was vanmorgen in alle vroegte al met mijn auto via België richting M. gereden (het vertrouwen in de trein ben ik even kwijt). Het was in de buurt van de MECC al een drukte van jewelste. Amper binnen en in bezit van een kopje koffie was er een geweldige stroomstoring. Deze storing weerhield Bart Witte en zijn kompaan van Expodium, platform voor jonge kunst uit Utrecht er niet van een prima presentatie te houden. Met woord en beeld (beiden hadden hun Apple uitgeklapt en liepen daarmee door het publiek) werd duidelijk dat vanuit de beeldende kunst ingespeeld kan worden op krimp en leegstand, geen oplossingen maar wel op een andere manier daar naar kijken. Als het grote voorbeeld zoomden zij ook in op Detroit, eens de stad van de auto-industrie met vroeger 2,2 miljoen inwoners waarvan er nu nog maar 700.000 over zijn. De rest is vertrokken en daardoor staat 70% van de huizen leeg. Het treinstation wordt al jaren niet meer gebruikt en het theater is in gebruik als parkeergarage. ’s Middags werd door een vertegenwoordiger van de bouwondernemers hun antwoord op krimp gegeven. Het is denk ik te eenvoudig door te stellen dat je door bouwen en het geven van herbestemmingen aan oude monumentale gebouwen je de gevolgen van krimp op kunt vangen maar misschien doe ik daarmee zijn intenties niet voldoende recht. Spontaan was er nog een presentatie van een collectief van jonge creatieve ontwerpers met de toepasselijke naam De Zachte G. Maar ik vond de bijeenkomst inspirerend en ga onderzoeken of we een dergelijke meeting ook niet in Zeeland kunnen organiseren.

En daarna mochten we nog de TEFAF bezoeken. Deze is gigantisch groot en een aantal afdelingen zoals oude kunst en antiek spreken me niet echt aan. De afdeling moderne en hedendaagse kunst was echter ook stevig aanwezig hoewel je toch bijna geen werken ziet van jonge aankomende kunstenaars. Maar dat wist ik al op voorhand. Daarvoor kan je beter naar de Kunstrai of Art Rotterdam gaan. Maar wel veel gevestigde namen zoals Appel, Dubuffet, Picasso, Lichtenstein en Andy Warhol (met de bloemen, met de Marylins, met Mao). Maar ik mag dat werk van Warhol wel. Zag een paar mooie werken van videokunstenaar Bill Viola en opvallend veel werk van Luciano Fontana in de verkoop (de gesneden doeken in een aantal kleuren). Een mooie Rothko, ook zonder titel (denk aan het boekenweekgeschenk Duel!) en het varken van Damien Hurst. De meeste aandacht kreeg een twee dimensioneel beeld van Evan Penny. Als je er voor staat denk je dat het gewoon een opgezet mensenhoofd is.

Ik had me veel voorgesteld van de afdeling Design maar die werd vooral gedomineerd door meubelen, mooie voorbeelden van Bauhaus, Rietveld e.a. Na nog een drankje en wat lekkere hapjes (o.a. een briebal, een variatie op een bitterbal) maar weer vertrokken en het grote kapitaal achter me gelaten.

Wie herinnert zich nog dat lekkere swingende nummer van the Pasadenas, Ridin' on a train. Dat knalde echt uit de boxen, best een leuke cd van deze groep waarvan je daarna eigenlijk niet veel meer gehoord hebt. Het is zwarte week op radio 6 en onwillekeurig maak je dan zelf een favoriete top 10 van soul music. En daarin staan natuurlijk kanjers als Marvin Gaye, Aretha Franklin, Stevie Wonder en Otis Redding. Een van mijn favorieten is Erykah Badu en dat vooral de CD Baduizm live, heerlijke en soms mysterieuze muziek met veel jazzinvloeden (coltrane en consorten). Waarom ik op dat ene nummer met die train kwam, was eigenlijk door weer een merkwaardige ervaring met onze nationale trots, de ns. Ik was gisteren voor mijn werk in Den Haag, meer specifiek in het verbouwde Letterkundig Museum voor een workshop over internationale samenwerking en subsidies en fondsen om projecten in het kader daarvan mede gefinancierd te krijgen. Het is opvallend hoeveel geld Europa heeft om ons als Europeanen met elkaar te laten samenwerken en elkaar te leren kennen. Op zich is dat gewoon goed want samenwerking, kennisnemen van elkaars ideeen en inzichten, leren van de ervaringen elders, verruimt je blik en maakt je ontvankelijker voor andere culturen. De reis naar den Haag ging gewoon goed en soepel maar terug was het een ramp op Den Haag CS. Ik stapte in de trein richting Roosendaal die vervolgens te lang stil bleef staan. We werden gesommeerd naar spoor 6 te gaan. Daar speelde eenzelfde scenario zich af. Ingestapt, wachten, en nog eens wachten om vervolgens te moeten horen dat deze trein er gewoon uitgenomen was. Weer wachten, eindelijk vertrokken naar Den Haag HS waar ik meestal de doorgaande intercity naar Zeeland pak. Maar ja, die was al lang vertrokken en dus moest ik op HS nog eens meer dan een half uur wachten. Tja dan is het even moeilijk te geloven in de zin van het openbaar vervoer. Maar ik blijf daar wel voorstander van. Ga vrijdag weer eens proberen hoe de verbindingen richting het zuiden zijn. Wat overigens leuk om te bezoeken is in het Letterkundig museum is de portrettengalerij van vrijwel alle bekende Nederlandse schrijvers. Een zeer uiteenlopende reeds portretten in allerlei geuren, kleuren en formaten.

En intussen heb ik de loopdraad weer opgepakt. Maandagavond naar de baan maar toen vooral veel rondjes in een lekker tempo in baan 5 en 6 gelopen. Vanavond weer ons wekelijkse rondje Koudekerke maar de opkomst was zeer klein. JJ, Robert en ik met gelukkig als begeleider op zijn dienstfiets JohnQ. We liepen stevig door, ik iets achter de twee snelle jongens maar gelukkig hield John me gezelschap en wisten we toch ook nog wat lucht vrij te maken om gezellig met elkaar te praten. Ik had het gevoel dat ik me toch iets te warm aangekleed had maar wat loop ik te zeuren, het was lekker weer en we liepen alleen het laatste stukje in het donker, gelukkig de zomertijd komt eraan!

Typische running culture weekendje. Gisteren de running door dat prachtige bos, het Meeuwenpad, het strand, met vooral veel zand, los zand, vandaag de culture. Heb het boekenweekgeschenk gekregen, het boekje Duel van Joost Zwagerman, overigens een toepasselijk en begrijpelijk verhaal voor iemand die in zijn dagelijkse werk met menig museum te maken heeft. Herinner me nog wel de diefstal van de Mondriaan uit het Zeeuws Museum en de ophef over dat ene spijkertje. Alles kwam weer op zijn pootjes en het schilderij kwam ook weer terecht. Maar met dat boekje kon je vandaag gratis met de trein reizen, dus op naar Rotterdam naar het Boijmans, altijd weer een mooi en fijn museum om te bezoeken. Een prettig gebouw, mooie collectie (vooral de surrealistische collectie met Dali, Magritte is bijzonder). Zag het schilderij Espana van Dali, blijft toch een actueel schilderij. In het theaterstuk Mathilde werd nog gesuggereerd dat zij na de scheiding van Carel Willink nog een kortstondige relatie met Dali heeft gehad of in ieder geval dicht bij hem in de buurt was geweest. Drie tijdelijke tentoonstellingen spraken me aan, Portlands, waarin kunstenaars hun visie geven op de aanleg van de 2e Maasvlakte, de vaste vormgever van Van Nelle en Divided divided van Carsten Holler. Was al eens onder de indruk van de twee gigantische door hem gemaakte glijbanen in het Tate Modern. In het Boijman blijft  hij maar delen en delen en dat steeds door de helft en dat levert mooie en verrassende ervaringen op. Hij doet dit met voorwerpen maar ook met kleuren op de muren en zelfs het systeemplafond van het Boijmans moest eraan geloven. Maar het heeft het daarbij niet gelaten want ook zijn werk Swinging Curve is aanwezig, een werkelijk vervreemende ervaring waarbij je enigszins uit het lood wordt geslagen. Ook het roterende bed waarin je als je dat natuurlijk wilt een nacht kan blijven slapen in het museum is aanwezig. Kortom veel indrukken met nog wat beelden van o.a. Jan Sluiters aangevuld en de harde schijf was tijdelijk vol. Met Sluiters heb ik ook wel iets, in ieder geval al zeker vanwege het feit dat onze woning wordt aangeduid als een zogenaamd type Sluiters. Ik heb nog niet echt een relatie tussen de architectuur van onze woning en het werk van Sluiters kunnen ontdekken maar hij is en blijft een mooie schilder om werk van te zien. Naar buiten, via de culturele Witte de Withstraat naar de aanlegplaats van de watertaxi's en daar op gestapt en ons laten vervoeren, verplaatsen naar Hotel New York. Niet de high tea gedaan maar gewoon een kogelbiefstuk verorbert en toen weer lopend via de Erasmusbrug terug naar het centrum. Geweldig om daar 's avonds over heen te lopen en dan links en rechts al die lichtjes te zien branden. Ik kreeg even spijt dat ik me niet had ingeschreven voor de marathon van Rotterdam.

Vanmorgen de boys (JohnQ, Marius en WimSpar) opgehaald en de neus van de auto (en de rest) richting Schouwen-Duiveland gereden voor mijn debuut op de Pannekoeken(molen)loop. Het was eerst de Pannekoekenloop maar gezien de nieuwe sponsor is daar molen aan toegevoegd. Het parkoers was overigens nog wel hetzelfde. Bij restaurant Molenberg was het inschrijven en omkleden en vervolgens moest je toch een behoorlijk stuk het bos in om bij de start en finish te komen. Het was gezellig druk en het zonnetje scheen mooi op de open plek in het bos waardoor je de indruk kreeg dat het weer prima was. Half twee ging het startschot en samen met DrJonathan liep ik de eerste km's in een rustig tempo (dachten we!). Een 1e km in 4.18 is voor ons niet bepaald langzaam. De eerste km's gingen door het bos van de Boswachterij Westerschouwen en door de zachte ondergrond was het prettig lopen. Ik had geen last van de inspanningen in de marathon van Barcelona van zondag jl. Na zo'n 5 km kwamen we op het Meeuwenpad, een pad met alleen los zand dat slingerend door de duinen via toppen en dalen richting de vuurtoren van Haamstede loopt. Ik was gewaarschuwd dat dit het pittigste stuk was in de loop. Maar ja, je loopt lekker en dan probeer je dat ook vol te houden. En eigenlijk ging de eerste km ook gewoon goed maar daarna was het snel gedaan. Mijn ademhaling vloog steeds verder omhoog en het leek wel of het zand steeds losser werd, dus maar weer stukjes wandelen om op adem te komen en dan weer aan te zetten. Er leek geen einde aan te komen. Iedere keer dook je een duinpan in en ging je weer daaruit en hoopte je dat dit de laatste was geweest. Maar natuurlijk kwam er wel een einde aan en zag je naar het laatste duin de vuurtoren van H. prachtig liggen. Ik lette even niet op en verzwikte mijn rechtervoet. Even inhouden, voelen of het niet ernstig is en toen weer van het laatste duin af zo het strand opgelopen. Ongeveer twee km over dit strand en tussen de strandpalen door. Een keer weer niet goed opletten en ik raakte met mijn linkerdijbeen frontaal zo'n paal. Deze gaf absoluut niet mee, maar mijn ritme was gebroken en ik heb enigszins balend over het strand verder gelopen. Na 2 km weer het strand af om de laatste 6 km door het bos te lopen. Ik kwam weer op stoom en vooral op de stijgende meters van het parkoers maakte ik behoorlijk wat meters goed. Het tempo ging omhoog en uiteindelijk liep ik de 15 km van deze pannekoekenmolenloop in 1 uur en 16 minuten en iets van 10 seconden. Naar mijn idee had het sneller gekund maar dat ga ik maar de volgende keer proberen want ondanks dat het zware kost is smaakt deze loop naar meer. En de pannekoeken die we na afloop kregen daar geldt hetzelfde voor, overigens absoluut geen zware kost. Gecombineerd met een trappistje ontstond er zelfs een gastronomisch moment, een gevoel van genieten. We bleven nog wat langer want zowel WimSpar als Marius hadden beiden in de prijzen gelopen (WimSpar 3e overall en 2e in de categorie 35-44 en Marius 2e in de categorie 45-54). Jonathan was iets langzamer dan ik en JohnQ deed prima werk als parkoerswacht. Sommige lopers liepen verkeerd maar dat lag zeer zeker niet aan hem. Deze keer hebben we hem telkens op de juiste plek gepasseerd. Op de terugweg draaiden we gouwe ouwen in de auto en als voorbereiding op ons Romeinse avontuur volgend jaar zongen we luidkeels mee met I Treni Di Tozeur van Alice en Battiato. Ik denk dat ons operadebuut volgend jaar in het Colosseum een volle zaal zal trekken!  

Het viel niet mee om woensdagmorgen meteen op te staan. Zes dagen vrij en ook nog eens vijf dagen daarvan 's morgens lekker op je gemak wakker worden om vervolgens van een driegangen ontbijt te genieten, is wel relaxed. Maar mijn vrouw moest ook al vroeg op haar werk zijn en dat werkte stimulerend. Ik wist dat mijn werkdag niet lang zou zijn, tenminste niet achter mijn bureau. Een keer daarachter gezeten leek het wel of ik weken weg was geweest. Mijn telefoon stond roodgloeiend en mijn collega's waren zeer geinteresseerd naar mijn belevenissen in Barcelona. Het aantal e-mailberichten loog er ook weer niet om en daarnaast moest ik ook nog het team van de provincie Zeeland inschrijven voor de NK veldlopen voor gemeenten die dit jaar in Zeeland plaatsvinden. Het voormalige werkeiland in de Oosterschelde, Neeltje Jans, is op 31 maart 2010 het decor voor de strijd in verschillende leeftijdsklassen over drie afstanden (6, 9 en 12 km). WIj als provinciale ambtenaren mogen ook meedoen, zij het buiten mededinging, maar het lijkt me wel een mooie happening als bijna 4.000 deelnemers over dit eiland gaan rennen. Maar dat was eigenlijk ook zo gepiept dus kon ik op tijd vertrekken voor mijn afspraken in Zeeuwsch-Vlaanderen. Ik moest eerst zijn in het Scheldetheater, vervolgens doorrijden naar Hotel de Dikke van Daele in Sluis en toen weer naar het eerdergenoemde theater voor de premiere van Mathilde.

Mathilde is de nieuwe theaterproductie van Theaterproductiehuis Zeelandia en gaat over het Zeeuwse meisje Mathilde den Doelder die een keer in Amsterdam studerend studerend verliefd werd op de beroemde schilder Carel Willink en met hem trouwde. Mathilde is een muziektheaterstuk en ik was dan ook benieuwd hoe de combinatie van muziek en theater uit zou vallen. Vaak is er dan sprake van een mini-operachtige aanpak maar de muziek in deze voorstelling is echt een mooi onderdeel van de voorstelling en de stemmen van de beide spelers matchen heel goed met elkaar. Het is niet aan mij een theaterrecensie te schrijven maar ik kan me zowel in die van de PZC van gisteren als die in de Volkskrant van vandaag vinden. Zelf had ik ook het idee dat de stem van Mathilde wat minder hard aangezet had kunnen worden maar tegelijkertijd maakte dat de dramatiek wel sterker (en misschien was dat wel de opvatting van de regisseuse). Via de link vhttp://www.pzc.nl/algemeen/cultuur/6382515/Ze-praat-niet-alleen-ze-is-in-een-schitterend-gewaad.ece is de recensie van de PZC te lezen met daarnaast ook een mooi kort filmpje waarin je een beeld krijgt van de voorstelling en de bijzondere nieuwe Fong Leng creatie die speciaal voor dit theaterstuk ontworpen en gemaaakt is. Ik vond het decor (een spiegelwand) mooi gevonden en deze gaf ook een duidelijke meerwaarde in een aantal scenes zoals bij het lied waarin wordt gezongen van feesten en vieren en waarin je vier Mathildes waarneemt. Pas om half twaalf 's avonds was ik thuis en had ik dus eigenlijk toch een eerste lange werkdag achter de rug. Niet omdat het stuk zo lang duurt maar de afterparty kostte ook enige tijd.

Ik ben gisterenavond even met Robert op de baan uit gaan lopen en wil morgen als voorbereiding op het NK veldloop voor gemeenten meedoen aan de behoorlijk zware Pannekoekenloop op Schouwen-Duiveland. Ik heb deze nog nooit gelopen maar de reputatie van deze loop is me wel bekend. 

Mijn verslag over ons verblijf in Barcelona eindigde nog al abrupt, besef ik. Na ons bezoek aan de bar My bar hebben we toch nog een aantal dingen gedaan. Allereerst zijn we met bijna de hele groep gaan eten in de kelder bij Rossini op het Place Reial en dat was gezellig. Wij zaten wat krap maar samen een reis maken en de marathon lopen schept wel een band. We hadden dan ook helemaal niet in de gaten dat het weer buiten omgeslagen was en dat het aan het stortregenen was. Verder stappen dan naar het hotel had dan ook weinig zin. 's Morgens was het weer niet veel beter, het regende nog steeds en flink. We besloten maar naar de Sagadra Familia te gaan want er was een prima verbinding met de metro vanaf ons hotel naar deze kerk. Een keer boven gekomen op het Placa Gaudi was het gaan sneeuwen (nat). Een aantal Spaanse Chinezen of misschien wel Chinese Spanjaarden probeerden ons een parapluutje voor tres euro aan te smeren. We moesten in de rij en gaandeweg kregen we het koud. Een keer binnen in deze op z'n zachts gezegd merkwaardige kerk was het niet echt warmer. Het bezoek aan deze kerk was geen hartverwarmende ervaring. Dat werd overigens wel iets beter in het museum onder de kerk waar toch veel te zien is zoals de kamer waar de laatste jaren de architect Gaudi heeft geleefd, niet bepaald een luxe onderkomen. Gaudi is op 72 jarige leeftijd overleden als gevolg van een aanrijding door een tram en hij zag er zo armoedig uit dat hij werd opgenomen in een van de armenziekenhuizen van Barcelona. Pas later ontdekte men dat hij daar lag maar hij wilde toen niet meer weg. Drie dagen later is hij toen overleden. De Sagrada Familia is een mysterieus gebouw met vele wonderlijke constructies, prachtige glas-in-lood-ramen, bijzondere beelden en beeldenpartijen en werkelijke schitterende ornamenten, en dat alles vaak ontleend aan de natuur. Maar ja, het weer werd als maar slechter dus gingen we op de tapastoer. In een klein restaurantje aan de Ramblas lieten we ons verwennen en toen we buiten kwamen lag op de Ramblas een dikke laag sneeuw, niet echt wit maar een beetje sompig en nat, geen fraai beeld maar uit de krant van dinsdag begreep ik dat het voor het eerst in 8 jaar was dat er in Barcelona sneeuw gevallen was. Wat een weekend van extremen, zaterdag nog in de zon met 19 graden celcius en maandag om het vriespunt. Dus maar gevlucht naar Bar-Cocktelaria El Paraigua. We begonnen met iets van 10 man, het gezelschap werd steeds groter, de sfeer steeds beter en de rekening steeds hoger, maar we waren daar wel veilig voor de sneeuwstorm die intussen Barcelona teisterde.  We bleven lang hangen in deze bar en dat deed een van onze marathonlopers verzuchten dat hij nu pas in de gaten had wat hij moest doen om sneller te worden, gewoon meer drinken! Daarna toch maar weer een restaurant opgezocht en gelukkig hoefden we deze keer niet onder de grond. Het restaurant was niet vol, eigenlijk zo goed als leeg, maar dat was geenszins een teken dat het daar niet goed eten was. Gelukkig was het inmiddels droog geworden en konden we dan ook weer goed naar ons hotel terugkeren. Het was dinsdag vroeg opstaan want we moesten om kwart over acht inchecken. Eigenlijk ging alles voorspoedig en waren we dan ook op tijd op het vliegveld. Onderweg in de bus leek het wel of we langs de Alpen reden want alle heuvels en bergjes buiten Barcelona kleurden wit.  Zo rond de klok van half twaalf landden we op Zaventem en zo rond de klok van twee was ik weer thuis, einde van een mooie marathonreis!

Nog een rectificatie: Koen is uitgevallen door een blessure aan zijn achillespees!

Balen, balen en nog eens balen daar had ik de laatste twee dagen last van. Niet de hele tijd hoor, want het was vooral ontzettend gezellig. Maar balen deed ik dus twee keer. De laatste keer was omdat ik een lange blog had gemaakt over de marathon van Barcelona en onze ervaringen en prestaties en toen deze klaar was om te worden verzonden viel het netwerk van het hotel uit. Ik baalde zo dat ik vanaf dat moment niet meer aan de hotelcomputer gewerkt heb. Daarom nu pas deze blog over de marathon van Barcelona 2010 en de avonturen van het Team Zeeland.

De straten kleurden oranje zondag jl. Onze speciale oranje loopshirts vielen op en we kregen er enthousiaste reacties op van het publiek waaronder opvallend veel Nederlanders stonden. De start vond ik zelf een beetje chaotisch maar verder was het wel gezellig. Voor de eerste keer heb ik de Fontein Magica in actie gezien, zij het wel zonder de lichten maar dat is toch vooral ’s avonds. Twee jaar geleden toen ik in B. was stonden alle fonteinen droog omdat het jaar daarvoor er in een aantal legionellabacteriën waren geconstateerd met alle ellende vandien. De start was geweldig. Er werd met een soort kanon een grote wolk confetti en slingers in de lucht geschoten en dit dwarrelde over de deelnemers. Wij stonden met een klein groepje Oranjeklanten bij elkaar en na 43 seconden kwamen we over de startlijn. We liepen door de twee Venetiaanse torens het Placa d’Espagne op en toen begon bijna meteen het parkoers te stijgen. Dat stijgen en dalen is dominant aanwezig in de marathon van B. waardoor deze echt als pittig kan worden aangemerkt. Ons groepje viel snel uiteen, Davje en Robert gingen er samen vandoor, JJ was ook al snel uit mijn directie omgeving weg en Duuvje en Jonathan liepen achter me. Maar met die oranje shirtjes aan kon je elkaar toch goed blijven zien, in ieder geval op de eerste kilometers. Het ging naar boven naar het stadion Camp Nou van FC Barcelona, we liepen daar met een bochtje omheen om vervolgens weer terug te gaan naar de Placa d’Espagne. Ik liep lekker en het ging naar mijn gevoel ook goed. Mijn hartslagmeter had ik helaas verkeerd geprogrammeerd waardoor ik niet kon zien hoe hoog mijn hartslag was. Ik moet toch maar eens de gebruiksaanwijzing gaan lezen. Het parkoers ging richting de Gaudi-monumenten zoals Casa Mila en natuurlijk de Familia Sagrada, de kerk die nog steeds in de bouwsteigers staat. We kwamen toen op een wat saaier stuk van het parkoers. We moesten een stuk weg heen en weer (de marathon van B. kent wel meer van dat soort stukken). Het enige leuke daarvan was dat je elkaar wel onderweg tegenkwam en elkaar kon begroeten en toezwaaien. We kregen een fel klimmetje toen we een brug van Santiago Calatreva op moesten lopen. Dit is een van mijn favoriete architecten die vele bruggen heeft gemaakt (ook drie in de Haarlemmermeerpolder) maar ook het Olympisch Stadion van Athene heeft ontworpen. Maar we liepen in een moderne buitenwijk terwijl onder ons het verkeer raasde. Na km25 kwamen we weer op zo’n lang stuk richting de Torre Agbar (een opvallend gebouw in B., helemaal zwart, als een soort komkommer of wellicht moet je kiezen voor een andere associatie). Heen ging het nog lekker maar terug begon mijn rechter kleine teen op te spelen. Een vervelende blessure die me al vaker heeft dwarsgezeten. Ik heb het idee dat mijn teen te veel in mijn schoen schuurt waardoor er een blaar ontstaat. En dat ga ik voelen en dat veroorzaakt weer dat ik ga lopen te balen en uiteindelijk dus ook kleine stukjes ga wandelen. Ik werd iets voorbij de km30 eerst door Marlon Roels, de organisator van de Marathon van Zeeuws-Vlaanderen ingehaald en later door Duuvje. Ik probeerde nog bij hem te blijven maar hij ging zo hard en zette zo’n grote stappen dat ik hem snel moest laten lopen. De volgende loper die zich aandeed was DrJon(athan voor de Spanjaarden). Hij wist me weer wel te motiveren om weer te gaan lopen en te blijven lopen. Na enkele kleine wandelingetjes waarbij hij me steeds voorbij liep kwam ik vanaf de doorkomst op de Ramblas beter in mijn ritme en ben ik hem uiteindelijk voorgebleven. De doorkomst door de oude binnenstad van Barcelona en over de Ramblas was het leukste van de marathon. De laatste drie km waren weer pittig omdat je dan weer naar boven moest lopen en dat is aan het einde van een marathon geen eenvoudige zaak. Maar ik zat weer in de flow en het ging goed. Ik kwam nog langs het hotel en zag tot mijn verbazing onze running reporter Koen langs de kant staan (hij bleek ontzettend goed gestart te zijn – zijn snelste 10 km bij een marathon – maar moest vrij snel daarna door een hamstringblessure opgeven). In de verte zag ik een aantal finishbogen staan (dacht ik) maar dat was toch niet het geval. Na deze bogen was het nog 195 meter lopen maar dat red je wel. Na 3 uur 26 minuten en 53 seconden kwam ik over de finish en daar was ik uiteindelijk toch wel tevreden mee. Het baalgevoel is gelukkig niet lang gebleven dat zou toch ook ongezellig voor de rest van het Team Zeeland zijn geweest. Het Team heeft goed gepresteerd. Enkele lopers hebben een dik nieuw PR op hun naam staan: Johnny Ravia verpulverde met 9 minuten zijn PR en bracht dit op 2.48.56, JJ en Duuvje haalden beiden zes minuten van hun PR af en Marco van ’t Westeinde zelfs 36 minuten! De prestaties van de Zeeuwen zijn via de volgende link te lezen:

http://www.atletiekzeeland.nl/index.php?pg=wedprestaties&wedid=7128 .

Op deze lijst ontbreken Gert van der Vinden en Marco van ’t Westeinde met resp. 2.58.04 en 3.49.12. Op de website van de marathon van B. is meer informatie over de tijden te vinden via deze link: http://www.barcelonamarato.es/cgi-bin/buscate.py

Het was na afloop van de marathon echt koud geworden en het duurde dan ook lang voordat ik weer een beetje opgewarmd was. Aan het einde van de middag hebben we als Team Zeeland My Bar bezet gehouden en de nodige glazen geleegd. We hebben toen ook alvast een nieuwe bestemming voor de voorjaarsmarathon van 2011 met algemene stemmen vastgesteld: 20 maart 2011 gaan we naar Rome toe en een ieder die mee wil lopen of anderszins, is welkom!

Het is ongelofelijk maar het weer zou al enkele dagen in B. slechter worden maar het was vandaag wederom perfect. Een blauwe lucht en een sterke voorjaarszon waren onze prima kameraden. ´s Morgens even ontbeten en toen naar de Marathonexpo om mee te doen aan de Friendship´s run of ook wel de Breakfastrun. Het was al vroeg warm en de run ging al meteen fors omhoog. Het stijgend parkoers was niet aan iedereen besteed want een aantal lopers begon spontaan te wandelen. Maar het was gezellig en de Zeeuwse vlaggen maakten behoorlijk indruk. De finish van de Run was bij het Olympisch Stadion waar alle deelnemers enthousiast door twee speakers werden binnengehaald. De Zeeuwse vlag konden ze niet 1,2,3 plaatsen maar Olanda kennen ze wel. Weer de Montjoich afgedaald en toen een ontbijtje gekregen. Een enthousiaste Espanolsupporter wilde graag op de foto met de Zeeuwse vlag. We zaten lekker de kleine pannekoekjes op te eten en hebben daarna nog wat water ingeslagen voor het aanlengen van de jelletjes. Weer terug naar het hotel en toen snel weer de zon opgezocht. We hebben eerst lekker op de wandelpier van de haven van Barcelona in de zon gezeten en daarna op een terras bij een pub in de wijk Barceloneta. Het was gewoon lekker in het zonnetje. Onze witte huidskleur was aan het einde van de middag al wat aan het verkleuren en te veel zon ineens is niet goed dus zijn we op weg gegaan naar het Museum Picassso. Een mooi museum dat het verhaal van Pablo Ruiz Picasso vertelt en vooral ingaat op zijn periode in Barcelona en zijn blauwe en roze periode. De sfeer was bijna sacraal. Te enthousiaste reacties werden gevolgd door een sissende sttttt van een van de suppoosten. Je werd geacht niet door je knieen te gaan bij de werken en een foto maken was natuurlijk helemaal uit den boze. Ik wou een foto maken van een merkwaardig verschijnsel en dat was dat een groep van volwassenen en kinderen verenigd via een soort witte slang door het museum ging en onderweg bij een aantal werken toelichting kregen. Maar dat mocht ook niet. Er was overigens ook een mooie presentatie van de werk dat Picasso op 77 jarige leeftijd heeft gemaakt op basis van het schilderij Los Mallinas van Velasquez. Vooral het filmpje erbij waarbij het orgineel werd getoond en dan de bewerking ervan door P. was geweldig. Weer op het gemakje naar het hotel en vanavond hebben we met 18 mannen en vrouwen een pastaparty aangericht. Vooral de rigatoni´s smaakten voortreffelijk. Ik ga mijn mandje opzoeken, moet nog wat spullen bij elkaar rapen want morgen moet er om zeven uur ontbeten worden. Half negen is de start en volgens de weersvoorspellingen is het dan 7 graden celcius en is de kans dat we regen krijgen 78 procent, een lokkend perspectief maar misschien valt het dit keer ook wel weer mee! 

We waren gisterenavond bekaf en we lagen dan ook snel te slapen. Vanmorgen lekker fit wakker en toen uitgebreid ontbeten. Echt een super ontbijt, met echt en smaakvol bruin brood, scrambled eggs, bacon, kaas, allerlei zoete zaken zoals zelfs taart! Een stevige basis gelegd voor ons bezoek aan de Marathon expo. De andere helft van het team Zeeland (behalve Koen en Marina; zij arriveren pas vanavond) was vanmorgen al aangekomen. En wij moesten eerst nog Rinus en Suzanne in ons hotel zien te loodsen. Die Spaanse namen dat lijkt toch ook allemaal op elkaar maar het is gelukt. Een half uurtje later stonden we op de marathonexpo om ons startnummer en het shirt van de marathon van Barcelona op te halen. Op de startnummer staat je naam hoewel bij enkele leden van onze groep de complete doopnamen er opstaan. Ik denk dat ze dat bij mij niet geprobeerd hebben omdat ik er vier heb en dat past toch echt niet op zo´n klein stukje papier. Mijn voorletters zijn J.A.J.A. en er mag geraden worden waar die voorstaan. Daarna de chip laten controleren en vervolgens je wel of niet laten verleiden tot het aankopen van allerlei zaken zoals sportkleding en schoenen. Het leukste zijn altijd de stands van de andere marathons. We zijn nu al uitgenodigd voor Helsinki, Kopenhagen, Palma de Mallorca, Castillon, Belfast en nog een aantal exotische plaatsen. Daarna de Montjoich opgelopen en genoten van het uitzicht. Terug naar het hotel en weer naar boven (we proberen vast te wennen aan het stijgende parkoers want morgen bij de Friendship´s run gaan we ook heuvelop, we lopen dan de laatste 3 km van de marathon van de Olympische Spelen uit 1992!). We zijn daarna met de kabelbaan naar het fort boven op dat bergje gegaan. Daar staan nog steeds van die gigantische kanonnen waarmee Franco op de bevolking van Barcelona schijnt te hebben geschoten om de opstand te breken. Ik heb zelf ooit het dagboek van George Orwell (Saluut aan Katalonie) gelezen waarin hij vertelt van zijn strijd aan de zijde van de communisten tegen de fascisten, een boeiend relaas. Vanaf het fort heb je wel een geweldig uitzicht over de stad en door het mooie weer was het perfect om foto´s te maken. Na mijn terugkeer zal ik er nog enkele op mijn weblog zetten. We zijn toen een stuk van de berg afgedaald en hebben toen de kabelbaan over de haven van Barca genomen, erg leuk maar wel hoog. We waren blij dat we in de 2e toren waren. Even naar het strand want het was tenslotte lekker maar nog niet echt warm weer hoewel dat voor sommigen geen reden was alle kleren aan te houden. Na een Sant Migueltje terug naar het hotel voor ons op te frissen want ik nu dan ook maar even ga doen. We gaan straks proberen of we weer zo´n goed restaurant als gisterenavond kunnen vinden.

Vanmorgen in alle vroegte vertrokken. Had me verslapen doordat ik vergeten had het pinnetje uit de wekker te trekken maar gelukkig was Robert wel op tijd uit zijn bed gegaan. Richting Brussel, auto geparkeerd in het Carhotel, ergens in het niemandsland rond Zaventem. De bustocht was heel vervreemdend maar uiteindelijk stonden we toch bij de vertrekhal. Iets later vertrokken dan gepland (de vleugels waren al bevroren) en dus ook wat later aangekomen. Onderweg kennis gemaakt met Jan Kees. Duurde een eeuwigheid voordat we onze koffers hadden maar uiteindelijk met de trein naar B. en vervolgens met de metro naar ons hotel. Een prima keuze!

Opgefrist en toen maar B. gaan ontdekken, lekker broodje tortilla gegeten, wat gedronken en op zoek naar Sante Maria del Mar, dit vanwege het boek De kathedraal van de Zee. Gevonden maar konden niet binnen, verder gedwaald door de stad en terecht gekomen in de grote kathedraal midden in de oude binnenstad van B. Ons verbaasd over de electrische kaarsjes, met de lift naar boven toe en genoten van een prachtig uitzicht. Nog wat rond geslenterd, cafe met een prachtige jugendstil inrichting bezocht en terug naar het hotel. Vanavond heerlijk gegeten en nu maar eens het mandje opzoeken. We zijn al zo´n 19 uur op en voor een marathon moet je toch ook een beetje uitrusten. Morgenvroeg op naar de marathonexpo om het startnummer e.d. op te gaan halen. En morgen komt ook de rest van onze reisgroep. We zijn nu met z´n achten en morgen komen de andere (en voor die zeeuw die bijna vlaming is, we hebben samen afgesproken naar deze marathon te gaan en dat heeft niets maar dan ook niets met overkantse sentimenten of zo te maken!. we zijn al meerdere keren samen op reis gegaan en we vinden dat gewoon leuk)

Vandaag zijn de speciale team Zeeland-loopshirts voor de deelname aan de marathon van Barcelona gearriveerd. En ze zien er echt prachtig uit. De kleur oranje is zo fel dat mijn camera daar spontaan op gaat hyperventileren. Maar we zijn goed herkenbaar want op de achterkant van het shirt staat Team Zeeland met de Zeeuwse vlag.

Ziet er toch mooi uit? Toen ik vanavond mijn shirt ophaalde, kreeg ik een gevoel van ‘deze kleur ken ik’ en die kleur heeft ook iets met Barcelona. Mijn gevoel verraadde me niet want het is volgens mij de kleur van het uit-shirt van FC Barcelona. Helaas voor ons spelen zij dit weekend uit. Wij zullen dus vooral het station Camp Nou zien als we daar langs komen bij de marathon na ca. 3 en 7 km. We zijn dan nog allemaal fris en fruitig.

Ik heb vanavond nog even op de website van de marathon gekeken en zag dat er in totaal 304 Nederlandse deelnemers zijn. De website zegt 305 maar helaas is een van onze reisgenoten door een blessure uitgeschakeld. Vanuit Zeeland doen we in totaal met 18 lopers mee (drie vrouwen en vijftien mannen). Voor de thuisblijvers heb ik nog even de samenstelling van het Zeeland team op een rijtje gezet met de startnummers, gecombineerd met dat fel oranje shirt kan het dus niet missen, hoewel de kans natuurlijk wel aanwezig is dat men ons van voren aanziet als fanatieke Barcelona-supporters. Maar dat risico moeten we dan maar nemen.

Het team Zeeland bestaat uit (tussen haakjes het startnummer):

Suzanne Geschiere (1626)

Michaela van Stel (6060)

Lianne Wijsman (10343)

Marius Besuijen (137)

Robert Carol (1954)

John Davidse (1640)

Koen de Vries (3085)

Harold Duvekot (3100)

John Guequierre (1561)

Henk Kortlever (10465)

Henk Lous (1518)

Johnny Ravia (155)

Jaap Jan Ritsema (2282)

Marco van ‘t Westeinde (1843)

Jack van Aspert (2061)

Jack van Stel (2321)

Gert van der Vinden (682)

Jonathan van Caspel (1562)

De begeleiding bestaat uit Anneke, Helma, Leanne, Marina en Rinus.

Vanuit Barcelona ga ik proberen via deze weblog dagelijks een verslag te geven van onze belevenissen en prestaties.

Het aftellen is begonnen, niet voor de lancering maar voor ons vertrek naar Barcelona. Vanavond nog even een klein uurtje op de baan rondjes gelopen en beetje ge-ohd met de andere B-gangers. Het ging lekker en ik had niet veel last van allerlei pijntjes. En het was natuurlijk een prachtige avond. Dat mocht wel dat al die regen en wind van gisteren en zaterdagnacht. Soms ben ik het zo beu dat ik denk, woonde ik maar in Zuid-Frankrijk of zo maar daar was het dit weekend ook bar en boos. De beelden van de laatste weken met aardbevingen op Haiti en Chili, modderrivieren op Madeira, stormen in Portugal, Noord-Spanje en Frankrijk geven me niet echt een geweldig gevoel. Wanneer begint nu in hemelsnaam de lente. Ja ik weet dat 21 maart de 1e lentedag is maar voorgaande jaren hadden we toch al veel eerder dat prima vera-gevoel. Het weerbericht voor Barcelona ziet er voor het volgende weekend redelijk uit. Iets van 12 graden met een wolkje en een zon, dus dat is wel lekker weer voor een marathon. Morgen zijn onze speciale hardloopshirtjes klaar en dan lopen we zondag in echt knaloranje shirts over de Diagonal, de Ramblas en de Paral.lel. Voor New York hadden we ook shirts laten maken en dat leverde aardige reacties op hoewel sommige medelopers dachten dat we van Nieuw-Zeeland afkomstig waren. Ik ga proberen deze week van vroeger naar bed te gaan niet alleen om te rusten maar ook lekker om te lezen. Ik heb nu bijna het boek Dorsvloer vol confetti van Franka Treur uit. Zij is geboren en getogen Zeeuwse, heeft gewoond in Meliskerke en heeft een bevindelijk gereformeerde achtergrond. In haar boek schrijft ze daarover en ik vind dat ze dat mooi doet met goed verzorgd nederlands, vaak humoristisch, erg beeldend en toch ook met respect voor haar oude geloof. Maar als buitenstaander zie ik dat misschien wel verkeerd maar tegelijkertijd is duidelijk dat de mens of die nu wel of geen geloof heeft, af en toe toch twijfelt. En dat is goed om te kunnen constateren want mensen die nooit twijfelen of menen dat zij de waarheid in pacht hebben zijn vaak niet aanspreekbaar. 

Gisterenmorgen samen met Robert, DrJon en Duuvje mijn laatste wat langer loopje gedaan. We liepen via de in aanleg zijnde nieuwe rotonde voor de weg naar Veere naar de Oude Veerseweg om vandaar uit in Zanddijk terecht te komen. Duuvje ging rechtdoor (hij wilde maar 14 km doen) en wij liepen richting de sluizen en het Veerse Meer. Door de beruchte poort bij de Kampveerse toren en toen richting Oostwatering en het Veerse Bos. Heen hadden we wind mee maar terug hadden we een stevige wind tegen. En ik liep moeizaam. Ik heb de laatste tijd zowiezo al moeite met op gang komen. Pas na zo'n 7 tot 8 km kom ik op stoom maar gisteren voelden mijn benen erg zwaar. Ik moet zeggen dat dit niet echt geweldig was voor mijn zelfvertrouwen maar ja, de komende dagen uitrusten, lekker naar muziek luisteren en boeken lezen.

Over muziek gesproken, we zijn helemaal into Caro en dit staat voluit voor Caro Emerald. Dit is een Nederlandse jazz-zangeres die gewoon een leuke CD heeft gemaakt met de prachtige titel Deleted scenes from the cutting room floor. Zij laat zich sterk inspireren door filmmuziek e.d. Ze had al eerder twee hits met Back it up en A night like this maar op deze CD laat ze zien en horen wat ze in haar mars heeft. Heb zelf wel eens een herkenning met DePhazz maar dat is niet erg, vind ik. De muziek is gewoon leuk en gezellig, er zit humor in en toch ook mooi gedetailleerd met scratches en samples erin verwerkt. Ik heb begrepen dat ze dit jaar ook Pinkpop aan gaat doen. En dan natuurlijk ook weer genoten van die nieuwe CD van Jose James Blackmagic, een sterke opvolger van zijn 1e CD The Dreamer. Binnenkort geeft hij optredens in De Melkweg en Tivoli maar ga toch eerst kijken of ik kaartjes voor de Ancienne Belgique te pakken kan krijgen. En something completely different is natuurlijk Nick Cave and the Bad Seeds met die monumentale CD No more shall we part.

Genoeg voor dit moment, ga na de ontknoping van de ijshockeyfinale kijken, dat is pas mannensport, daar kan senor S. nog iets van leren (wat staat die man zwak op zijn voeten!).

De afgelopen dagen lagen mijn blogactiviteiten stil. Ik was even een paar dagen on city tour en ik vind het zelf nooit zo prettig om in de lobby van een hotel te zitten bloggen. En omdat ik nog (niet) over een prive laptop beschik of een ander transportabel digitaal medium is het dus stil geweest. Zondagmorgen heb ik nog even lekker een herstelronde gelopen die me via het Brigdamsepadje en  Sint Laurens in Zanddijk bracht en toen weer terug. Maandagmorgen op tijd op om de trein naar Adam te pakken. Had weer een hotel op de Herengracht geboekt waar ik de vorige keer zo tevreden over was maar dat viel deze keer toch wel tegen. Het was gehorig, als de buren het bad vol lieten lopen, leek het wel of het bij jou was en ook dat het badwater onder uit de bouwput van de metro moest komen. Er was televisie maar verder dan enkele Italiaanse en Spaanse zenders en wat Nederlandse regionale zenders zoals Omroep Groningen kwam deze niet. Nu vind ik een cursus Gronings echt wel interessant maar als je via de tv wat op de hoogte wilt blijven van de actualiteit zoals de B en B files of de 10km in Vancouver valt dat tegen. Het abonnement op de kabeltv was opgezegd door de directie van het hotel! Ik heb nog meer te klagen maar zal het hierbij laten want tenslotte is een hotelkamer er alleen maar om even te slapen en de boodschappen weg te kunnen zetten. En gewinkeld hebben we veelvuldig. We hebben de Nederlandse economie en dan vooral de winkeltjes van de Negen straatjes een flinke impuls gegeven. Helaas viel het culturele aanbod tegen maar daarentegen was het culinaire aanbod meer dan in orde. Maandagavond meer dan prima, zeg maar uitstekend gegeten in een klein restaurantje aan de Prinsengracht met de toepasselijke naam Van de kaart. Fijn en subtiel gekookt, met mooi gebruik van materialen die bijna allen goed tot hun recht en smaak kwamen. En dat begeleid met een goed glas wijn. Een aanrader! Dinsdagavond in het nieuwe restaurant Open gegeten. Is gebouwd op een oude spoorbrug in het Westerdokgebied. Een mooi en trendy ingericht restaurant, vergelijkbaar met de voormalige Boompjes op de Maaskade in Rotterdam. Wederom heerlijk gegeten maar onze favoriet was toch wel Van de kaart. Vanmorgen nog even naar de Albert Cuyp voor wat boodschappen en een kort bezoek aan een van de favoriete cafe's van Kluun, de Pilsvogel in de Gerard Doustraat maar deze keer was het niet een vrouw maar twee vrouwen die me daarbij vergezelden. Weer terug met de trein en vanavond maar weer mee op het wekelijkse rondje Koudekerke maar de benen waren zwaar. Het duurde gewoon acht tot negen km voordat ik beetje los kwam maar was toch wel blij dat ik nog even gelopen heb. Dit weekend nog een keer een trainingsloopje van ca. 18 km en dan neem ik volgende week wat meer rust voor Barcelona.

Het is misschien een beetje vroeg in het voorjaar om naar een oratorium of cantate met de titel Der Tod Jesu te gaan. De meeste van deze uitvoeringen vinden enkele weken voor het plaatsvinden van Goede Vrijdag plaats zoals de steeds weer imposante Mattheus Passion-uitvoering in de Sint Baafs in Aardenburg. Dit is de uitvoering van de Nederlandse Bachvereniging die ook in de Grote Kerk van Naarden wordt opgevoerd en ik geloof dat deze nu al weer meer dan 60 jaar in Aardenburg wordt uitgevoerd. Maar de vastenperiode is natuurlijk al begonnen. Dat kan niet anders want Carnaval is ook al geweest. Als Brabander onderga ik dat altijd met triviale gevoelens. Enerzijds zou ik graag me weer drie of meer dagen onder laten dompelen in het gezellige Zuiden maar anderzijds besef ik dat het nooit meer zal zijn als vroeger toen je massaal met vrienden en oud-klasgenoten vanaf donderdag tot meestel woensdag actief was. Ik gebruikte dit jaar maar als excuus dat ik in training ben voor de marathon van Barcelona maar dat is slechts gedeeltelijk een reden dat ik niet ben gaan feestvieren. Het is ook de vrees dat het niet echt gezellig meer is of wordt. Maar gisterenavond was ik naar het door Christian Ernst Graf (weleens de Nederlandse Mozart genoemd) geschreven oratorium Der Tod Jesu dat door het semiprofessionele Zeeuwse kamerkoor Melopoeia in de Zeeuwse Concertzaal in Middelburg werd uitgevoerd. Helaas voor het koor viel de publieke belangstelling tegen maar het was zeker de moeite waard om je warme huis uit te gaan. Het koor stond als een huis en de meerstemmige samenzang was mooi. Maar de ster van de avond was de soprane Reut Rivka. Zij stal de show en zong als een nachtegaal (weet niet of dat het juiste woord is). Zij overschaduwde de andere solisten volledig. Dus houd haar naam in de gaten! Het was een mooi oratorium maar de vergelijking met Mozart gaat toch wel een beetje mank. Het was na het concert zoals gewoonlijk weer ontzettend gezellig in de foyer van de Concertzaal en ik bleef dus weer plakken. Het is gewoon hartstikke leuk en natuurlijk ook interessant om met deskundigen en echte liefhebbers over muziek te praten onder het genot van een of meerdere glaasjes wijn. Ik was dan ook pas zaterdag thuis.

Ik werd vanmorgen op tijd wakker. Dat moest ook want ik zou de laatste lange duurloop gaan doen voor de marathon van B. Op de televisie hoorde ik dat het kabinet Balkenende IV gevallen was. En op deze plek zou ik dan nu mijn mening kunnen geven over of dat wel of niet terecht is, of dat wel of niet verstandig is enzovoorts. Maar dat ga ik niet doen. Mijn blog is geen politieke blog maar gaat over running en culture. Het was wel een toevallige samenloop van omstandigheden dat ik gisterenavond naar het oratorium Der Tod Jesu ben gegaan. De tekst daarvan was aan de zware kant want het is natuurlijk vooral lijden wat de klok slaat maar het slotkoor klonk toch weer verrassend positief en misschien moeten we zo’n kabinetcrisis ook zo maar zien, als het einde van een operette waarin de bedrogen echtgenote alsnog ervandoor gaat met de knappe prins. Om half tien stonden alleen Davje en Marius aan de voordeur en zijn we maar met z’n drieën gaan lopen richting Veere. Het had een uurtje voordat we vertrokken nog gehageld zodat op sommige plekken het nog een beetje glad was. Maar het zonnetje scheen en dat bleef vrijwel de hele tijd schijnen ook toen we langs het Veerse Meer richting Arnemuiden liepen. Op de Oude Havendijk kregen we de wind op kop en de wind was toch wel koud. Na iets meer dan 2 uur waren we terug.  Vanaf vandaag kunnen we weer het aantal km's per week gaan afbouwen en de laatste week vooral veel rusten.

Gisterenavond een mooie combinatie van running and culture. Eerst samen met JohnQ, Marius, Davje, JJ en André het wekelijkse rondje Koudekerke gedaan. We misten Duuvje en Robert. JJ haakte af bij de Abeelseweg maar had dan ook al een behoorlijk aantal kilometers op z’n nieuwe orange saucony’s gelopen. Wij liepen rustig door en bleven in tegenstelling tot de meeste trainingsavonden bij elkaar. Hoewel niet iedereen ervan overtuigd is dat het trainingen zijn. Soms gaat het ook wel erg hard maar ja als je de conditie goed is loop je snel als iets te hard. We gingen gisterenavond in 1.16 rond wat gelijk staat aan ca. 12 km p/u.  Maar we hadden allemaal wel wat klachtjes en pijntjes. Komt waarschijnlijk toch wel van de vele trainingskilometers en zware wedstrijden van de afgelopen weken. Was dan ook blij dat ik weer thuis was, ook al was het niet voor lang. Meestal na deze training wil ik weleens met de benen gestrekt op de chaisse longue gaan liggen maar gisterenavond ik wilde naar het concert van Yuri Honing’s “Wired Paradise”. Ik ken deze groep. Een eerdere CD van hen, Meet your demons, zit in de prachtige CDbox NLJazz, uitgebracht door de Volkskrant en samengesteld door journalist Koen Schouten. Van hem is ook het (vooral voor jazzfans) lezenswaardige boek Jazzhelden.

Yuri Honing speelt in diverse bezettingen maar Wired Paradise is zijn elektrische groep. In cafe Schuttershof in Middelburg trad hij met zijn groep op en volgens de website van Muziekpodium Zeeland is Wired Paradise een van de beste en boeiendste live-bands momenteel op de Nederlandse jazzpodia: het mag dan jazz zijn, er zijn de nodige funk-, rock- en filmmuziek-invloeden, om nog maar te zwijgen over de line-up, die een zodanige chemie kent, dat het resultaat overdonderend en opzwepend genoemd mag worden. En daar was geen woord van gelogen. Naast Yuri Honing bestaat de groep uit twee gitaristen Frank Möbus en Stef van Es en daarnaast uit Mark Haanstra (basgitaar) en Joost Lijbaart (drums). De laatste twee vormden samen een solide ritmesectie die een stevige basis neerlegden voor het gitaargeweld. Beide gitaristen stammen uit een andere school en richting en dat was goed te horen. Soms daagden ze elkaar uit. Een van de mooiste nummers vond ik Petra, een compositie van Stef van Es. Yuri gaf het gisterenavond een andere naam maar die ben ik vergeten. Het was wel een mooi verhaal want hij had Stef van Es uit zijn groep gezet waarop vervolgens Stef een compositie voor de groep had geschreven en daarna weer in genade is aangenomen. Yuri Honing speelde ook degelijk maar ik vond zijn spel tussen de twee gitaren er niet zo geweldig goed uitkomen. Maar het was zondermeer een mooi live concert, wederom uitstekend versterkt en ik ben dan ook erg benieuwd naar de nieuwe CD van Wired Paradise. Op hun wereldtournee hebben ze op allerlei plekken opnamen gemaakt en eind maart komt de CD met de selectie uit deze opnamen uit. Had een paar biertjes op maar die vielen niet echt goed want ik had ’s morgens een knallende koppijn. Waarschijnlijk toch te weinig gedronken na de trainingsloop.

Gisterenmorgen een keer wat langer uitgeslapen. Met die lange duurlopen op zaterdagmorgen is het altijd wel vroeg opstaan. Een goede duurloop vraagt om een goede voorbereiding. Bakje koffie, cruesli met magere yoghurt, uitgeperst sinaasappeltje en dan voor onderweg nog sportdrank maken. Eigenlijk is het raar dat ik voor de lange duurlopen geen gebruik maken van jelletjes terwijl bij de marathon ik dat wel doe. Van de echte oude rotten in het marathonvak begreep ik dat er vroeger helemaal niet op jelletjes en sportdrank werd gelopen. Formidabel dat ze toen toch zo'n snelle tijden liepen. Als ik wel eens vertel dat ik aan hardlopen doe, hoor ik vaak van de niet-hardlopers verhalen van 'ik zou het ook wel willen doen maar ja mijn knie' en dat veroorzaakt toch veel slijtage. Laatst in de Runner's world stond dat je juist door in beweging te blijven je geen ontkalking krijgt maar kalk aan blijft maken. Naast uithoudingsvermogen wordt er nog meer zaken gestimuleerd zoals je reukvermogen. Zaterdag rook ik al van honderden meters afstand dat we een manege naderden waar een groot hoop stalmest buiten lag te gieren. Maar vaak ruik je ook zo maar midden in het landschap op een landweggetje dat een aantal minuten geleden een rokend persoon voorbij gekomen is. Die fijne neus komt je niet alleen buiten van pas maar zorgt er ook voor dat je met meer smaak eet en je bewuster bent van het gebruik van kruiden. Bij vers gemaakte pastasaus ruik je niet alleen de kruiden maar ook de tomaten. Het zal ook wel nadelen hebben omdat je sommige dingen eigenlijk liever niet wil ruiken en voor sommige dingen ben je ook weer overgevoelig. Als ik iets te kwistig met de peper strooi moet ik zondermeer drie tot vier keer niezen.

Gisterenmorgen een herstelloopje gedaan waarvan het 1e stuk samen met JohnQ. Er werd op het raam geklopt maar de scrambled eggs waren nog niet geconsumeerd dus was het nog even wachten. Daarna eerste drie tot vier km samen gelopen tot aan de L. Stommesweg. Ik ben toen overgestoken en John is huiswaarts gegaan. Rechtdoor de Zandvoortseweg op tot aan de Noorddorpseweg (had ik nog nooit gelopen) en via de van 't Hofweg en Schellach terug naar huis. Iets van 70 minuten gelopen, ging goed, weinig last van de lange duurloop van zaterdag. De rest van de dag beetje geluierd, sportwas gedaan, gelezen en veel muziek geluisterd van o.a. Nick Cave and the Bad Seeds. Vanmorgen wel even moeite met opstaan, was wel ontzettend mooi buiten met die fijne sneeuw, nog foto's gemaakt en toen naar het werk. Vanavond naar de baan, zo'n negen rondjes rondgelopen en toen toch maar met Robert en Duuvje rondje Middelburg gedaan, ging weer lekker, op wat pijntjes na loop ik momenteel lekker. Die pijntjes zitten vooral in mijn voeten maar dat is niet zo verwonderlijk want ik nu in drie dagen tijd meer dan 60 km gelopen. Wat wel verwonderlijk is dat ik steeds tegen mijn beide enkels aanschop. Je probeert dit te vermijden en het merkwaardige is dat het dan maar weer steeds gebeurt. Misschien maar eens minder aandenken. 

Vandaag hebben we onze laatste lange duurloop gedaan als training voor de marathon van Barcelona. Wij zijn Davje, Duuvje en ik, de anderen waren verhinderd (carnaval, de Heinenoordloop of gewoon bezoek). We waren het een keer beu om vanuit Middelburg te vertrekken dus reden we naar het parkeerterrein bij Valkenisse (de lange duinovergang). Het sneeuwde licht maar dat was niet echt een handicap. We vertrokken richting Zoutelande en op sommige plekken op het fietspad was het echt opletten geblazen omdat het meer weg had van een ijsbaan. Door Zoutelande richting Westkapelle, door het dorp via het industrieterreintje richting Aagtekerke. Over het Kalfhoeksepas, de Zuiverseweg richting Domburg, het burgemeester Teijlerspark, de Watertoren, de Hoge Hill en weer terug naar Westkapelle. Niet meer onderdoor maar bovendoor, dus bij de reddingsbrigade omhoog, even later weer omhoog en toch weer omhoog (zwaar maar doorzetten), via de boulevard van Zoutelande richting weer onze parkeerplaats. Was waarschijnlijk net voor Zoutelande iets te fanatiek naar boven gelopen want kreeg op de boulevard last van mijn milt en ondanks hard knijpen in mijn knuisten ging het niet helemaal weg. Klokje stond bij auto op 3.03.32, goed voor 35 km, was pittig maar we waren toch weer snel boven jan. Bedacht nog op de terugweg naar huis dat we eigenlijk een potpourri met stukjes van allerlei loopjes hadden gedaan (tankloop, stratenlopen van Zoutelande, Westkapelle en Domburg, Aagtekerkerun en dan ook nog eens een stevig stuk van de kustmarathon). Had 2260 kalorieen verbruikt met een gemiddelde hartslag van 146, dus was meer dan tevreden, op naar Barcelona!

Nog drie weken en dan lopen we rond in Barcelona, tenminste een deel van onze loopgroep want een ander deel komt pas vrijdag aan. Zaterdagmorgen is de Friendship's run gepland en dan gaat het wel heuvelopwaarts. De finish ligt bij het Olympisch stadion.

Een van de mooie dingen aan Barcelona vind ik de kunst in de buitenruimte en je moet je ogen goed de kost geven want anders loop je er aan voorbij of er overheen, zoals deze kunstzinnige putdeksel in de buurt van het Miro Museum.

Ik geloof dat we bij de Friendship's run voorbij dit museum komen maar vlakbij dit museum schijnt het park te zijn dat zo'n belangrijke rol speelt in het boek De schaduw van de wind van Zavon. Ik heb zelf dat boek (nog) niet gelezen maar het schijnt het park te zijn dat op de Montjoich ligt en ik herinner wel dat dit een bijzondere plek was, een verstilde plek en dat in zo'n miljoenenstad. Mooie doorkijkjes, prachtig geglazuurde potten maar we gaan dat denk ik wel ontdekken want ik heb begrepen dat er in Barcelona tegenwoordig wandelingen uitgezet zijn die het boek van Zavon volgen. Ik ben benieuwd op dit parklaantje ook in het parcours zit.

Maar om nog een keer terug te komen op de beelden in de openbare ruimte van Barcelona nog twee mooie voorbeelden, een wat oudere uiting (een beeld van Miro) en een heel moderne uiting op een wel zeer ongebruikelijke plaats, namelijk op het strand van Barcelona, maar voor elk wat wils!

En intussen gaan onze trainingen bij allerlei weersomstandigheden door. Gisterenavond maar weer eens met sneeuw en een ijzige wind. Marius stelde voor het rondje K andersom te lopen en dat was een goede suggestie, niet dat we de wind niet tegen hadden en kregen maar wel net iets minder koud dan langs de weg van K'kerke naar M'burg. Dit weekend nog een laatste lange duurloop en dan ga ik weer het aantal kilometers per week terugbrengen. Sinds nieuwjaar heb ik stevig wat kilometers gemaakt en het is de komende weken zaak wat meer te gaan rusten en natuurlijk het gewicht in de gaten te blijven houden!