Ik zat vanavond ontzettend te twijfelen welke titel ik mijn blog mee zou geven. Ik dacht aan 30 en dat vanwege het feit dat ik vandaag 30 jaar geleden in dienst ben getreden van de provincie Zeeland en dus ook al 30 jaar probeer niet alleen de heren en dames politici goed te helpen maar ook iets te betekenen voor aldiegenen die proberen op het culturele vlak belangwekkende activiteiten voor Zeeland te organiseren dan wel initiatief te nemen. Ik heb daar uiteindelijk niet voor gekozen omdat ikm wat ambivalent tegenover die 30 sta. Is dat nu een prestatie of een teken van zwakheid, denk ik wel eens. Terugkijkend op deze periode denk ik dat het vooral een prestatie is of minder zwaar aangezet, gewoon goed is. Vanuit mijn betrokkenheid en positieve instelling heb ik een groot aantal initiatieven mede mogelijk weten te maken en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik daar toch wel met trots en genoegen op terugkijk.

Ik had mijn blog ook Moke in Middelburg kunnen noemen omdat ik vanavond op het Abdijplein getuige was van een mooi en stevig concert van Moke, waarbij o.m. de toegift van het nummer van Depeche Mode grote indruk maakte. Ik vond hun optredens in de Wereld draait door altijd verfrissend maar de CD's (en dan toch vooral de 2e) teleurstellend maar vanavond hebben zij zich meer dan gerevancheerd, echt een prima concert!

Ik had mijn blog ook 24 kunnen noemen omdat ik vanmorgen 24 km getraind heb in bijzondere omstandigheden en dat alleen. Maandagavond nog lekker met Duuvje, Davje, JJ en Robert over de duinen tussen Oostkapelle en Domburg geraust maar vanmorgen al vroeg opgestaan om in de opgaande zon en de nog aanwezige mist te gaan trainen en dat om kwart over zeven 's morgens! Mijn drukke programma maakt dat ik ieder moment aan moet grijpen om te gaan trainen. Donderdag en vrijdag weer een tweedaags congres over de Atlantikwall, maandag en dinsdag een uitgebreid programma in Drenthe, ja dan moet je alle momenten aangrijpen om te gaan trainen voor de Zeeuwse kustmarathon. Vanmorgen om kwart over zeven kwam het zonnetje langzaam op maar hing er over het veld een mist, nevel van iets meer dan 2 meter hoogte, en dan is lopen in de mist een bijzondere ervaring!

Gisterenavond was het gezellig op het Abdijplein. Er waren veel bezoekers voor het concert van Alain Clark en de prosecobar draaide op volle toeren. Een raar drankje toch, het heeft eigenlijk niet veel smaak of kracht zoals champagne maar je drinkt het wel gemakkelijk weg en je wordt er wel ontzettend gezellig van. Na het concert van Alain Clark nog even gebleven en toen gauw naar huis want ik wilde toch een redelijke nachtrust hebben als voorbereiding op de halve marathon van Westerschouwen waar ik me alsnog voor opgegeven had. Ik sliep zo maar onze kat heeft me wel enkele keren wakker gemiauwd. Vanmorgen samen met JohnQ en Suzanne richting Schouwen-Duiveland gereden. Voor de halve marathon nog wat kilometers ingelopen en om twaalf uur van start met mijn nieuwe Garmin om de pols. Ik was benieuwd hoe ik het zou gaan doen met de prosecobagage van de avond tevoren. Ik liep de eerste ronde door het bos hartstikke lekker en relaxed, de tweede ronde kwam er de klad in en de derde en laatste en tevens langste ronde was een beetje een lijdensweg. Ik denk dat de suikers van de proseco me de eerste ronde lekker hebben laten lopen maar toen deze eenmaal opwaren mijn lichaam eigenlijk niet meer vooruit te branden was. In de laatste ronde kreeg ik steeds na 5 tot 600 meters steken in mijn zij. Ik herken de verschijnselen wel een beetje. Vroeger toen ik nog voetbalde, voetbalde ons team na een avond flink stappen ook de eerste helft altijd geweldig, als godenzonen maar was het in de tweede helft bijna altijd appelschip. Enfin ik was blij dat ik klaar was en heb de laatste kilometer uit pure frustratie er nog een stevige eindsprint uitgeperst maar dat kon de verloren tijd door de diverse wandelingen niet meer goed maken. Marius zei dat ik mijn blog beter walking culture kan gaan noemen. Misschien doe ik dat wel, maar ga eerst nog maar eens zien hoe ik het er op de Kustloop Vrouwenpolder van af ga brengen.

De culture was vandaag weer prima in orde. Zaterdagavond speelde op het Abdijplein het Brussels Jazz Orkest, een van de beste bigbands van Europa. Voor de pauze speelde het orkest samen met de Zuidafrikaanse zangeres Tutu Puoane het programma Mama Africa. Dit was een eerbetoon aan de enkele jaren geleden overleden Miriam Makeba. Een geweldige stem, mooie arrangementen, kortom een prachtige eerste helft. De tweede helft, nu met de geweldige Belgische trompetist Bert Joris was maar net begonnen of er een brak een noodweer uit. Een aantal bezoekers vluchtte maar wij bleven zitten en werden langzaam nat. De even later uitgedeelde poncho's maakten dat we niet verder nat werden maar cultuur is tenslotte lijden. Maar als je dat op deze manier moet doen, met de muziek van Bert Joris en het Brussels Jazz Orkest is dat een feest want zij gaven echt een geweldig concert weg. Mooie en gevarieerde soli van Joris, prachtig uitgevoerde arrangementen door het Orkest, kortom ondanks de regen was het genieten geblazen vanavond op het Abdijplein. Hoogtepunt van het concert was voor mij de uitvoering van de compositie Connections, een heerlijk lang uitgesponnen nummer. Bert Joris en het BJO speelde composities van hun nieuwste CD SIgns and signatures, die nog niet in Belgie uit is maar die ik nu al wel in huis heb! Morgenvroeg nog even nagenieten en dan de spullen pakken voor de picknick op het plein (of in de Kloostergangen als het slecht weer is)! 

Ik ben vanavond naar de 3e lokatievoorstelling van het Zeeland Nazomerfestival 2010, Autopsie van een gebroken hart van de Vlaamse theatergroep LOD in de Sint Nicolaaskerk in Brouwershaven geweest. Nieuwsgierig door twee eerdere producties van LOD in het Nazomerfestival, Zwarte vogels in de grote landbouwschuur van de Kon. Maatschap de Wilhelminapolder en Diep in het bos in het Weelbos in de nabijheid van Goes wilde ik ook deze derde productie graag zien en horen. Autopsie van een gebroken hart heeft namelijk als ondertitel een requiem. En het was zondermeer een dodenmis, de dood speelde letterlijk en figuurlijke een belangrijke rol in deze muziektheaterproductie. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ondanks de mooie entourage (de monumentale koorkerk van de Sint Nicolaaskerk) en het aansprekende decor (een stuk of elf zeer ouderwetse ziekenbedden)moeite had er echt van te gaan genieten. Daarvoor sprak de tekst me toch onvoldoende aan alsook de zang. Vooral als alle zangeressen gelijktijdig en hoog zongen klonk het schril en was het bijna pijnlijk aan de oren. Na de voorstelling hoorde ik dan ook zeggen dat liefdesverdriet pijn lijden is. Ik wil hiermee niet de indruk wekken dat het geen goede zangeressen zouden zijn. In de zachtere passages zoals het Agnus Dei klonken soms een enkele stem of gezamenlijk heel mooi en aaibaar. Maar het was en bleeft toch wel een beetje behelpen. De chemische reactie die de twee andere stukken van dinsdag- en woensdagavond bij mij teweeg brachten, bleef vanavond achterwege. En dat kan en mag ook. Kunst en cultuur hoef je niet altijd mooi te vinden maar het is wel belangrijk je open te stellen voor nieuwe ervaringen en ook onbekende zaken te willen ontdekken. Morgenavond gaat het programma van het Festivalhart van start met een optreden van Alain Clark en dat is natuurlijk something completly different. Niet dat ik zo'n grote fan van hem ben, meestal na zo'n zes nummers geloof ik het wel maar de ambiance van het Abdijplein kan weleens een extra dimensie aan dit concert geven.

Gisteren is het Zeeland Nazomerfestival 2010 begonnen. Aan het einde van de middag werden we voor de opening van het festival verwacht bij Beachclub Zuiderduin. En nu stond er gisteren toch een wind, denk wel windkracht 6 tot 7, dwars op naar mijn mening een van de mooiere strandpaviljoens van Zeeland. De wind stond zo hard dat spontaan de wijn uit je glas woei en dat je de bordjes met dingetjes van het buffet met je hand tegen de wel erg straffe wind moest beschermen. De omstandigheden deden me terugdenken aan de Zeeuwse kustmarathon van 2009 toen we bovenop de duinen boven de Beachclub ook te maken hadden met zo'n wind. De editie 2009 was echt de zwaarste tot nu toe! Maar dat mocht gisteren de pret niet drukken. Het was feest en na enkele korte en inspirerende toespraken en buffetteren was het verzamelen geblazen en gingen we met de bus naar de eerste speellokatie, buitenplaats Overduin bij Oostkapelle. We beleefden hier de premiere van De Misantroop van Moliere in een bijzondere bewerking. Een mooi decor, een prachtig lichtplan, een schitterende tekst (een mooie vertaling van de orginele Franse tekst), een eigentijdse bewerking (met o.a. muziek van Caro Emerald) maar vooral sterk spel van o.m. Lucas van den Eynde, kortom een belevenis, een uitgelezen kans om een stuk van een de bekendse toneelschrijvers allertijden op een bijzondere lokatie in Zeeland te zien! Daarna de receptie en de busreis weer naar huis met als gevolg dat we ruim na middernacht thuis waren.

Vanmorgen was mijn eerste werkdag maar die heb ik beperkt tot alleen de ochtend. Om half een vertrok ik met Robert, Davje en Duuvje voor een lange duurloop die ons via Nieuw en Sint Joosland, de Boomdijk, Arnemuiden, het Veerse Meer weer terug naar Middelburg voerde. Het was pittig, want het was toch ook een beetje drukkend weer en het verschil van wind en zon tegen of wind en zon in de rug voel ik altijd erg sterk. Na iets meer dan 2.23 uur was ik weer terug. Ik had gevraagd om eerder te gaan lopen omdat ik vanavond naar de premiere van Eindspel van Samuel Beckett wilde gaan. En dat heb ik dan ook gedaan. Het was een totaal andere voorstelling dan gisterenavond maar qua toneelspel was ik zwaar onder de indruk van de beide hoofdrolspelers Koen van Impe en Dic van Duin. Het was niet echt een gezellig avondje uit naar het theater daarvoor is de tekst en de sfeer die Beckett oproept te beklemmend maar tegelijkertijd levert het stuk en de plek waar het gespeeld wordt (de oude Plaatwerkerij van de scheepswerf de Schelde met zijn historie en de aanwezige lidtekens) een onvergetelijke ervaring op. Prachtige zinnen zoals Het einde zit in het begin en toch ga je door en Je hele leven wacht je op het moment dat je leven het echte leven wordt, zijn meer dan prachtige volzinnen maar zetten je aan het denken. Ik ben voor mezelf nog niet klaar met dit stuk. Voor nu is het proberen te gaan slapen want morgen is het wel een volledige werkdag!

Ik heb de lange duurloop van gisteren goed verteerd en vanavond ben ik alweer met Robert buitenom gegaan. Maandagavond is het altijd trainen op de baan maar door de vakanties is de opkomst daar nu zo laag dat het niet echt gezellig en inspirerend is. Maar dat is niet de reden, de echte reden is dat we de komende weken kilometers willen maken en dan levert zo'n rondje buitenom al meteen wat meer km's op. Vanavond heb ik samen met Robert in een straf tempo van 12,1 bijna 16 km gelopen en dat viel me eerlijk gezegd niet tegen. Gisteren kwam ik amper in mijn tempo (ik denk dat de autorit van Normandie naar Zeeland toch wel invloed heeft gehad). En vandaag stond er toch een stevige zuidewesterwind en daar hadden we op o.m. de Zandvoortseweg behoorlijk last van. Via het Brigdamsepadje, Sint Laurens, de Laurens Stommesweg, langs de gezonde zaak, kwamen we uiteindelijk op de vesten van middelburg terecht. Daar nog eens goed doorgetrokken en klaar was kees. Een goed gevoel.

Ik moet proberen de komende weken een evenwicht te zoeken en te vinden tussen trainen, zeg maar de running, en de cultuur, de culture. Morgen begint het Zeeland Nazomerfestival en dat duurt tot en met zaterdag 5 september, het weekend daarop is het weer het Festival Film by the sea dat op het programma staat en tussendoor heb ik dan ook nog enkele congressen en studiedagen over o.a. de Atlantikwall, lokatietheater en een tweedaagse uitstap naar Drenthe, kortom de verleidingen liggen op de loer maar een gewaarschuwd man telt voor twee, is toch het spreekwoord. Ga kijken of dat ook voor mij geldt!

Ben er een weekje tussenuit geweest. Had een leuk huis gehuurd op een heuvel in Normandie onder de rook van St Valery en Caux, een leuke havenplaats in het stuk dat men Normandie Haute noemt. Had niet in de gaten dat we ook in de buurt zaten van een grote kerncentrale, die van Berthauville. Ik zag maar liefst drie van die halve cirkelachtige gebouwen staan, op een ruim terrein met uitzicht op zee maar wel hermetisch afgesloten met metershoge hekken met daarop nog eens prikkeldraadrollen van de beste soort (ik moest ervan gruwen). Maar behalve deze dissonant was de kust alleraardigst en ondanks de hoge krijtrotsen ook weer lieflijk. Het leuke was dat het niet zo supertoeristisch was en ook niet zo opgefokt, hoewel de inwoners onverkort hard blijven rijden op de vaak toch wel erg smalle weggetjes. Maar we hebben zo'n beetje alle weersoorten gehad, storm, onweer, zon, wind, regen en dan is het leuk om dezelfde plek op twee manieren te zien, Veules les Roses was bij storm niet echt een plek om te zijn terwijl bij mooi weer het weer een alleraardigste badplaats is. We kwamen ook niet veel landgenoten tegen met uitzondering van het Sissi-badplaatsje Les petites dalles waar we zo maar eens acht auto's met Nederlandse kentekens spotten. Ook weer zo'n leuke plek waar in 1875 de toenmalige keizerin van Oostenrijk eens een zomer is komen badderen terwijl ze logeerde op het prachtige kasteeel van Massetot le mauconduit (wat een leuke naam voor je woonplaats!). In Fecamp het paleis (en de stokerij) van de Benedictine bezocht, geproefd en in de winkel aangeschaft. In een week veel gezien en enkele keren voortreffelijk gegeten (tip restaurant Du Port in St. Valery en Caux!).

Zoals gezegd het huis lag op een heuvel en dat maakte ook wel dat mijn trainingen voor de kustmarathon een beetje het karakter kregen van een hoogtetraining. Ik was nog van plan mee te doen aan de 26 km van Mergelland in Meerssen maar na deze week hoeft dat niet meer. Het landschap daar leek verbluffend veel op dat van Zuid-Limburg alleen waren de stijgingen nog veel langer (2 tot 2,5 km was geen uitzondering). Normaliter hebben we dan over vals plat maar in dat geval zou ik dit graag vals vals plat willen noemen. Maar de prettige bijkomstigheid is dat je ook weer altijd omlaag gaat hoewel ik uiteindelijk toch ook weer die heuvel opmoest. Of het geholpen heeft, weet ik niet, ik heb niet echt het gevoel dat ik nu meer rode bloedlichaampjes heb. In ieder geval bij mijn lange duurloop vanmorgen heb ik nog niet echt profijt van mijn hoogtestage gehad. Ik was blij dat ik Suzanne tegenkwam langs de Veerse kreek en al pratend hebben we de rest van onze trainingskilometers afgewerkt. Het was zwaar maar het kan zijn dat dit ook kwam door de vermoeiende reis en het toch ook wel benauwde weer. We zullen zien!

Vanavond was de eerste centrale duurlooptraining voor de 8e Zeeuwse kustmarathon op 2 oktober a.s. De opkomst was meer dan goed. Zo'n vijftig atleten waren naar Zoutelande getogen om deel te nemen aan de in totaal zeven trainingsavonden die op initiatief van AV 56 trainer Jan de Wilde georganiseerd worden. De opzet is steeds, gezamenlijk beginnen, in een rustig tempo naar Westkapelle lopen en daar dan opsplitsen in vijf groepen. Ik had besloten mee te lopen in de groep atleten die normaal de marathon tussen de 3.20 en de 3.40 lopen. Normaal wil zeggen op een normaal en snel parkoers en niet zo buitengewoon als dat van de Zeeuwse kustmarathon, waar je gauw toch al zo'n 20 minuten extra moet rekenen voor het overbruggen van de 42 km en 195 meter. Vanaf Westkapelle ging het meteen een stuk sneller en ik hing vanaf het begin aan het zogenaamde elastiek. Naar mijn gevoel lag het tempo van onze groep te hoog voor een duurlooptraining en ik moest dan ook al vrij snel op de heuveltjes tussen Westkapelle en Domburg passen. Ik besloot mijn eigen tempo te blijven lopen en het eerste uur op die manier volmaken. De opzet van deze 1e trainingsavond was twee uur in totaal lopen, 1 uur richting Domburg/Oostkapelle en dan omkeren om via het parkoers van de kustmarathon via de finish in de Langstraat in Zoutelande terug te lopen. Iets voorbij het 30kmpunt (dat ligt bij de watertoren in Domburg) zat het 1e uur erop en keerde ik om. Vrij snel kwam mijn groepje weer voorbij en moest ik ze weer laten lopen. De snelste groep ging me net voor het vuurtorentje van Westkapelle voorbij maar dat was niet erg want ik haalde vrij snel een ander groepje in. Het tempo was iets te laag naar mijn zin dus liep ik door. De heuveltjes tussen Westkapelle en Zoutelande vielen dit keer erg tegen (laatst bij de Noormannenloop ging het een stuk beter maar ja dat was maar een kort loopje over 8,8 km). Ik liep door en haalde nog een groepje in alvorens via de Langstraat terug naar de parkeerplaats te lopen. Ik moest nog even om vanwege de touwtrekwedstrijden maar na iets meer dan 2 uur zat het loopkarwei erop. Een ervaring rijker en een illusie armer want ik had na maandagavond toen ik met Davje en Duuvje een lekkere pittige training had gedraaid het gevoel dat ik wat meer in vorm was. Misschien lag de heerlijke maaltijd en de prima Oostenrijkse rode wijn van meneer van Zanten (een leuk en nieuw trendy cafe-restaurant aan de Meent in Rotterdam) van gisteren nog een beetje zwaar op de maag. De komende weken nog flink doortrainen want na vanavond weet ik dat ik nog lang niet klaar ben voor een nieuw Zeeuwse kustmarathonavontuur!

Sinds woensdagavond heb ik al weer drie keer getraind. Donderdagmorgen alleen, zaterdagmorgen met Duuvje en Davje en vanmorgen ook weer alleen. Zaterdagmorgen hebben we met z'n drietjes een stuk van het parkoers van de kustmarathon gelopen. We liepen vanaf de parkeerplaats bij Oostwatering richting Veersegatdam om daar bij de vast duinovergang het strand op te gaan. Het voelde een beetje merkwaardig want er was nu geen mens te bekennen terwijl over een aantal weken je daar door een dikke en lange rij van mensen omlaag gaat om dan een van de moeilijkste stukken van het parkoers te gaan lopen. Je loopt eerst nog op een hard stuk en dan van het ene op het andere moment loop je in een zandbak, een stuk strand met alleen maar los zand waar het moeilijk is je tempo vast te houden maar ook om goed te blijven lopen. Op het stuk strand van nog geen kilometer tussen de duinovergang en de waterlijn kan je als je niet goed oppast letterlijk en figuurlijk kapot gaan en daar je kustmarathon verknallen. Ik liep zaterdag met mijn hartslagmeter en mijn hartslag vloog omhoog. Een keer bij de waterlijn daalde deze weer goed en was het relaxed lopen tot aan Oostkapelle. Het was laag water dus het strand was goed te belopen. Ik heb begrepen dat op 3 oktober er ook sprake is van laag water dus dat is alvast een meevaller. Onderweg kwamen we nog een groepje andere lopers met onder andere Jos, Boy en Rian tegen die bezig waren aan een duurloop van maar liefst 33 km. Wij vonden dat voor dat moment wel veel maar ik heb begrepen dat zij op een ander schema lopen dan wij. Eigenlijk heb ik niet zo zeer een trainingschema. Ik probeer de komende weken vier tot vijf keer te lopen, in steeds wisselende hartritmezones en ook over verschillende afstanden. Daarnaast wil ik vanaf woensdag mee gaan lopen bij de trainingsgroep van AV 56. Ik heb daar vorig jaar veel profijt van gehad. Wij liepen in elk geval terug naar Vrouwenpolder en Oostwatering en hebben daarna onder een parasol lekker aan de koffie en de appeltaart gezeten. 

De titel van mijn blog vandaag verwijst naar mijn uitstapje donderdag naar Renesse waar we een bezoekje brachten aan een trieste camping tussen dit dynamische kustplaatsje en het strand. Vanuit deze camping was het een aardige wandeling richting het strand naar het strandpaviljoen Zuid Zuid West, een aanrader, een strandpaviljoen met gevoel voor stijl en architectuur gebouwd en ingericht, mooi gelegen, leuk personeel, prima appeltaart met echte slagroom (!). Vanaf dit paviljoen zag je op de zandbanken voor de kust een groot aantal zeehonden liggen. Aan de bar kon je een verrekijker lenen om ze wat beter te kunnen bekijken. Een mooie plek om te vertoeven!

Vanmiddag nog maar even naar de kermis gegaan, niet om te gokken of om in al die attracties te gaan zitten. Als ik er aan denk word ik al misselijk maar het is altijd weer leuk om vanaf het terras naar de mensen te kijken en je neemt dan de kakafonie van muziek en geluid op de koop toe.

Het is misschien een van de bekendste spreekwoorden "Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen". Ik voelde me vanavond die spreekwoordelijke ezel, niet omdat ik me twee keer aan dezelfde steen stootte maar daarmee vat ik dit gezegde al te letterlijk op. Maar wel omdat ik in het verleden een vergelijkbare ervaring had. Ik liep als een speer (voor mijn gevoel dus) in de Zevenheuvelenloop toen het begon te regenen en na een poosje mijn veters van mijn loopschoenen losser begonnen te zitten. Het gevolg was dat ik uiteindelijk moest stoppen om ze opnieuw te strikken en dit keer met een dubbele knoop. Vanavond bij de 5e loop van het PZC Stratenloopcircuit met als afsluiting vijf van die gemene rondjes door Domburg (veel vals plat, een venijnig klimmetje, enkele scherpe bochtjes) was het weer hetzelfde laken van een pak. Het zag er eerst niet zo naar uit. Was er op tijd samen met JohnQ en we liepen op ons gemakje twee rondjes in. Mijn tegenzin om mee te doen verdween steeds meer. Zoals gezegd een pittig rondje van ongeveer 2 km met dan ook nog eens vandaag een flinke wind tegen. De start was als gebruikelijk rommelig, misschien volgend jaar gewoon starten bij de finishlijn. Maar amper waren we op weg of het begon echt te stortregenen en dat maakte voor mij de loop aantrekkelijk want ik houd van een beetje bizarre omstandigheden zoals regen en wind. Het ging ook vanaf het begin lekker totdat na ronde 2 de veter van mijn linkerschoen opnieuw gestrikt diende te worden en aan het einde van ronde 4 die van mijn rechterschoen hetzelfde moest ondergaan. Balen, balen en nog eens balen want ik liep vanavond beter dan in de andere drie wedstrijden. Kwam uiteindelijk na 46.08 over de finish maar weet zeker dat ik onder de 45 minuten gelopen had als ik dit oponthoud niet gehad had. Dus de komende tijd ga ik toch weer elke keer een dubbele strik leggen en dan hoop ik dat ik geen nieuwe blog hoef te schrijven met Geen drie keer. Na de wedstrijd was het overigens nog een tijdje gezellig en was het moeilijk de weg naar huis te vinden maar dat is uiteindelijk toch gelukt, getuige deze blog!

Dit weekend had ik hoog bezoek. Mijn moeder kwam op bezoek om haar 83e verjaardag bij ons te vieren en dat vonden we natuurlijk leuk. We hebben er een leuk weekend van gemaakt en allerlei mooie plekjes bezocht maar toch vooral veel op het terras gezeten. Ik weet nu van wie ik die terrasgenen heb gekregen, waarom ik ook zo graag op het terras vertoef. Nu is dat ook om meerdere redenen leuk en aangenaam. Je neemt even je rust en je bevredigt ook je voyeuristische neigingen want op het terras zitten is toch ook leuk omdat je dan alle voorbijgangers ongeneerd aan en na kunt kijken. Twee keer uiteten, met een keer onbeperkt mosselen eten, ja dat werkt niet goed uit voor je gewicht. Dus gisteren maar even stevig trainen, hoewel dat niet helemaal uit de verf kwam. Ik had misschien te veel van de zelf gemaakte lassagne verorberd maar zowel het lopen naar de baan als de rondjes op de baan gingen moeizaam. Misschien ook wel te stevig de vakantie ingezet. Maar evenals vorige week zijn we (Duuvje, Suus en ik) na de inlooprondjes buiten om gegaan. Dit keer kwamen we via de Singels en allerlei kruipdoor/sluipdoor gangetjes terecht op de Zandvoortseweg en het is merkwaardig maar ik denk dan steeds aan hoe komt die weg nu aan deze naam. Ik associeer Zandvoort toch vooral met die badplaats aan de Noordhollandse kust waar je vroeger, ja zelfs vanuit het donkere zuiden, toch wel een of meerdere keren per jaar naar toe ging. Waarom weet ik nog steeds niet. Aangezet door het liedje We gaan naar Zandvoort, ik weet het niet. Naar het strand gaan werd toen wel geassocieerd met naar Zandvoort gaan. En dan zat je vreselijk lang in de trein of later in de auto en nu ik al weer bijna 30 jaar in Zeeland woon en het strand onder handbereik heb, vraag me ik nog steeds af, waarom toen naar Zandvoort? Als je in Middelburg woont, is het mooiste dat je uit verschillende stranden kunt kiezen. Ik kom zelf graag op het strand tussen Domburg en Westkapelle omdat je daar zo lekker lang zon hebt. Morgenavond ga ik ook weer naar Domburg maar niet voor het strand maar voor de laatste wedstrijd in het PZCStratenloopcircuit 2010. Het parkoers door de straten en de duinen van Domburg ligt me niet echt maar ik zal wel zien. Ik heb me vandaag alvast warm gereden en een leuke fietsrit over allerlei mooie Zeeuwse dijkjes gemaakt. Het weer was mooi, de omgeving was mooi, alleen de wind tegen bederfde toch enigszins mijn goede zin.

Dit wordt geen nieuw sprookje. Mijn blog vanavond gaat over een markant dorp gelegen aan de uiterste rand van Zeeland, waarvan beweerd wordt dat de bewoners afstammen van de Noormannen of ook wel de Vikingen, die gruwelijke mannen uit het Noorden van Europa die in de Middeleeuwen de kusten van Nederland, Belgie en Frankrijk teisterden. Waar toen ter bescherming tegen deze drieste mannen vele burchten gebouwd zijn die we nu nog steeds terug kunnen vinden in de namen van de verschillende dorpen en steden. Denk aan Bourg, Brugge, Oostburg, Oost-Souburg, Domburg of Burch-Haamstede, plaatsen waar je nog steeds de structuur van de burchten terug kunt vinden. In Westkapelle is dat niet het geval maar dat heeft zijn oorzaken. Aan het einde van de 2e Wereldoorlog is Westkapelle door de geallieerden gebombardeerd en niet een keer maar enkele keren en dit om een gat in de dijk te krijgen zodat Walcheren kon worden geinundeerd. En dat is bijzonder want inundatie is meestal een middel van de verdedigende partij om zich tegen de aanvallers te beschermen. Maar dit keer was het omgekeerd. Niet alleen bij Westkapelle overigens maar ook bij Vlissingen, Ritthem en Veere, en de prachtige maar ook diepe kreken die daar nu liggen, hebben we daaraan te danken, niet aan de watersnoodramp want die heeft op Walcheren niet zo'n grote impact gehad. Westkapelle heeft een zware tol moeten betalen voor de bevrijding. In het Polderhuis is een mooie tentoonstelling daarover ingericht.

Ik was vanavond voor de 3e keer in tien dagen tijd in Westkapelle, dit keer om mee te doen aan de Noormannenloop, een toch wel stoere loop over en door de duinen en langs de kreek, een echte kuitenbijter, geafficheerd voor 8 km maar iets langer 8,8. Een leuke loop en ik had er vanavond wel zin in. Het lopen gaat weer wat beter. In de 4e wedstrijd van het stratenloopcircuit, die van Burch-Haamsede, was er al enige verbetering merkbaar. Deze lijn zette zich vanavond door. Ik wilde graag aan deze loop meedoen omdat een deel ervan gaat over het parkoers van de Kustmarathon en het is altijd goed weer eens hernieuwd kennis te maken met die rare puisten tussen Westkapelle en Zoutelande. Ik begon rustig, kon de duinen goed nemen, moest onderweg helaas even stoppen voor een sanitaire pauze maar was uiteindelijk met 41.14 content. En daarna nog enkele alcoholische versnaperingen in dat bijzondere cafe met die bijzondere naam, het Kasteel van Batavia, en toen naar huis terwijl de vuurtoren van Westkapelle zijn machtige stralen over land en zee uitstrooide, toch prachtig, nietwaar!

Sinds de lange duurloop van zaterdagmorgen gaat het trainen weer wat beter. Zondagmorgen een herstelloopje van iets meer dan 9 km, 's middags geluierd en wat foto's gemaakt (vanavond er enkele op mijn facebook gezet). Maandagmorgen op tijd wakker en wat vroeger begonnen dan normaal. Ik werk deze week nog vier dagen en vanaf vrijdag begint mijn vakantie. Ben begonnen met het opruimen van mijn werkkamer en het is hard nodig. Ik scherm dan weliswaar al jaren met de slogan "If a cluttered desk is a sign of a cluttered mind what does an empty desk means" en ontwijk ook al zo lang  met succes de cursus timemanagement, maar toch ben ik ook weleens beu, al dat papier.  Niet dat ik zaken kwijt raak of ze niet kan vinden maar een beetje opgeruimd bureau is toch ook wel leuk om aan te werken. Maandagavond naar de baan en na een aantal rondjes inlopen samen met Suus, Davje en Duuvje buitenom gegaan. En met buitenom bedoel ik niet dat we buitenom de in totaal zes looprijen zijn gaan lopen maar dat we ons heil hebben gezocht in het vlakke landschap tussen Middelburg, Veere, Gapinge en Sint Laurens. We liepen een aardig tempo en brachten Suus naar huis om vervolgens als een speer richting Middelburg te gaan. Het leek wel of de duivel ons op de hielen zat. Vanavond voor het eerst in weken weer gaan fietsen met de beide D's. Er stond flink wat wind maar door slim te vertrekken over het jaagpad richting Vlissingen en vervolgens langs de Westerschelde richting Nieuwdorp konden we de tegenwind lang voorblijven. Op weg naar het Vliegveld Midden-Zeeland was het raak en zakte het tempo flink omlaag. Een keer daar voorbij kon ik me herstellen op het fietspad langs het Veerse Meer en kon ik het tempo aardig volhouden. Toen we terug waren stond het tellertje op 50 km en waren we blij dat we net voor de bui binnen waren, maar die liet uiteindelijk nog een behoorlijk tijdje op zich wachten. Hoop dat het morgenavond wel droog is.

De vaste lezers van mijn blog herinneren zich misschien wel mijn tocht in juni naar Normandie. Ik deed toen niet alleen mee aan de Marathon de la Libertee maar ook bezocht ik een aantal landingsstranden van D-day en de Pegasusbridge. Voor de Liberty bridge hoef je niet zo ver te reizen want dan volstaat een tochtje richting Westkapelle al. Vrijdagmiddag werd bij het Polderhuis aldaar, waarin veel aandacht wordt besteed aan de bevrijding van Walcheren en het bombardement op Westkapelle. waarbij een groot aantal slachtoffers viel, de Liberty Bridge geopend. Een letterlijk en figuurlijk monumentale trap die boven op de dijk bij de Shermantank begint, dan leidt naar een plateau waar aandacht wordt besteed aan de gesneuvelde Engelse soldaten, om vervolgens over het fietspad op het achterplaats van het Polderhuis te eindigen. Een prachtige en indrukwekkende trap, gebouwd door de jongens van de Westkappelse heiploeg, werkelijk een verrijking en versterking van het Polderhuis. De openstelling van de brug verliep via een speciale en inspirerende bijeenkomst waarbij weer opvallend veel veterans from WO II aanwezig waren.  Ik kon helaas niet tot aan het einde van het programma blijven want de leenauto moest terug naar de garage.

Zaterdagmorgen heb ik samen met Duuvje een lange duurloop gedaan en het ging prima. We liepen eerst langs het jaagpad richting Vlissingen, via het eiland naar de keersluizen om vervolgens over het fietspad langs de Westerschelde richting Rammekens te lopen. Het was lekker loopweer, een mooi zonnetje maar ook genoeg verfrissing door de wind. Het laatste stuk ging iets moeizamer, met de wind op kop en de zon achter in je rug, begon je na 2 uur lopen toch wel een beetje in te teren op je vochtvoorraad maar dat wisten we door een tussenstop bij de Rode Leeuw goed op te lossen. Na 2 uur 17 stonden we weer bij Duuvje en met de heen- en terugkm's erbij kwam ik op een looptijd van in totaal 2.35.50. Maar het ging lekker en dat geeft de burger moed. 's Middags naar de City of Dance gegaan zoals Middelburg gisteren werd genoemd. Een leuke sfeer, soms wat eentonige muziek, maar ik vond de danceparade toch gezelliger en meer uitstraling hebben. Daarna nog even op het terras van onze shirtsponsor en het was daar urenlang gezellig, De halve haan bij de Belgiek smaakte ook weer goed en toen maar naar huis, de zakken zaten voldoende vol. Vanmorgen nog even in een relaxted tempo een herstelrondje en vanmiddag een herstelmiddag ingelast. Plannen om naar het minipopfestival van Pantha Rei te gaan toch maar even in de koelkast gezet.

De klad zit er een beetje in met mijn blogs. Ik weet niet waar het aan ligt, misschien toch wel door de warmte. Ik heb weinig inspiratie en ook het lopen gaat niet echt goed. Woensdagavond was het echt slecht. Nu was het wel warm en drukkend en leek het wel of er in de straatjes van Westkapelle helemaal geen frisse lucht hing, maar toch. Mijn ademhaling zat al meteen ontzettend hoog en wat ik ook maar probeerde, hij wou niet omlaag. Ik had een tijd van meer dan 41 minuten en dat is stukken langzamer dan vorig jaar. Ik werd in de derde ronde al gedubbeld door de koplopers en als ik in de laatste ronde nog een keer meer was gaan wandelen had zelfs Robert me gedubbeld. Het is niet echt mijn parkoers daar en het lijkt wel of ik door al die duurlopen steeds langzamer wordt of een sneller tempo gewoon niet vast kan houden. Maar ja, ik ben gefinisht en volgende week gaan we maar weer met frisse moed van start.

Vandaag is een groot Nederlandse muzikant en componist overleden. Ik doel dan op Willem Breuker. Ik wist dat hij al langer ziek was maar het is dan toch altijd weer een verrassing als het gebeurt. Ik heb Willem Breuker vaak zien optreden, soms in een kwartet maar meestal met zijn Kollektief. Zijn muziek, door sommigen piepjanknormuziek genoemd, was altijd verrassend en zette je vaak op het verkeerde muzikale been. Jammer dat we het voortaan zonder hem moeten doen. Naast zijn muziek, zijn vele projecten in Zeeland zoals Psalm 122 in de Grote Kerk Veere houd ik een mooie herinnering over aan een voetbalwedstrijd tussen het team van Nieuwe Muziek Zeeland en het Willem Breuker Kollektief. Op de middenstip stond een electrisch orgel dat met een meterslange stroomkabel aangedreven werd maar de stroom kwam niet constant genoeg door dus speelde het orgel weleens als een dronkeman. Naast het orgel stond ook een drumstel bij de middenstip. Orgel en drums gaven commentaar op de wedstrijd. Het was een leuke en sportieve wedstrijd die wij uiteindelijk wonnen maar Willem speelde een aardig potje voetbal.  

Dit weekend heb ik twee keer vijfendertig kilometer gemaakt. Een keer vijfendertig lopend en wel in twee partjes. Eerst gisterenmorgen toen we Duuvje op ging halen op een echt prachtige minicamping onder de rook van Domburg. De regen kwam met bakken uit de hemel en er stond een stevige zuidwestenwind. Maar we liepen het eerste stuk door het bos en toen we de boulevard van Schagen opdraaiden was het zo goed als droog en hadden we alleen met de wind te dealen. Dat ging goed, vorig jaar bij de 7e editie van de Kustmarathon Zeeland hadden we op dat stuk windkracht 8 tegen dus valt alles wat lager is, gewoon mee. De Hoge Hill was eenvoudig te nemen maar ja, wat wil je als je net 1 km geleden begonnen bent. Het viel ons wel op dat op het looppad over de nieuwe duintjes langs de Panoramaweg al weer veel meer los zand lag dan vorig jaar, dat wordt dus zwaarder. Na een klein stukje de Westkapelsezeedijk af en het viel op dat het Molukse kamp in Westkapelle op een barak na, nu bijna helemaal gesloopt is. Jammer er ligt daar toch een bijzondere geschiedenis en ik heb daar een keer een prachtig muziektheaterstuk gezien, de Vrouwen van Westkapelle, dat blijft dus een unieke herinnering. Onder aan de dijk richting Zoutelande en toen via het platte en uitgestrekte land van Walcheren weer terug naar Domburg via allerlei wegen zoals de Hollandseweg, de Kruisweg (dacht dat deze alleen in de buurt van Veere lag), zelfs een stukje Kalfhoeksepad (berucht van de Aagtekerkerun) en toen via de Zuiverseweg terug. Heb na 1 uur en 40 minuten enkele stukjes gewandeld maar verder alles hardgelopen en dat geeft de burger weer moed. Het klokje van Robert gaf 24,45 km aan. Na een gezellig bakkie op de camping terug naar huis. Gisterenavond in het Hulsterse een decafeest in de bossen maar toch redelijk op tijd thuis en vanmorgen een herstelrondje van iets meer dan 10,5 km gedaan. Het was al elf uur geweest en dus warm maar het ging goed. Vanmiddag weer met de fiets op pad, weer grotendeels via het platte land richting Bluv, de opvolger van het strandpaviljoen Paradiso. Vond het eerst meer sfeer en uitstraling hebben maar het weer en het zonnetje maakten veel goed. Na een Latrapje op de fiets naar huis en met de wind in de rug ging ons dat goed af. Nog eens de route voor de geest halend, denk ik dat deze niet helemaal vice versa 35 km zal zijn geweest.

Gisterenavond was de 2e wedstrijd van het PZC Stratenloopcircuit 2010 en dit keer was Vlissingen aan de beurt. Plaats van handeling was de Boulevard die twee keer op en neer moest worden gelopen met start en finish bij de voordeur van Hotel Arion. In de middag en de vroege vooravond was het nog even schrikken want de regen kwam met bakken uit de hemel. Alleen regen en een forse wind maar niet zo heftig zoals in het oosten van Nederland. Die foto van de caravans in een meer, dat is toch bijna onwerkelijk voor Nederland! Maar zoals vaak in Zeeland begint het hier het eerste te regenen maar is het ook hier weer het eerste droog. Onze plannen om met de fiets naar Vlissingen te gaan, hadden we gecanceld, maar het had gekund. Het was mooi en open weer, met flink windje maar dat was wel lekker want het was een beetje klammig heet. Ik had besloten rustig te starten en zag dan ook al na het eerste keerpunt bij het Wooldhuis dat een fors aantal deelnemers voor me liep. Op de terugweg zag ik op de snelheidsmeter die bij hotel Brittannia stond dat ik iets van 14 km liep en dat gaf deze burger wel moed. Maar mijn ademhaling zat al vrij snel hoog en mijn snelheid nam af. Bij het andere keerpunt bij Michiel zag ik de Seventy Sevenbrigade al het oog verdwijnen. Ik bleef een lang stuk bij Jan en Ronald lopen maar moest op een gegeven moment ook hen laten gaan. Onderweg had ik enkele keren het idee even te gaan wandelen maar gelukkig kon ik dat uit mijn hoofd zetten en ben ik gewoon door blijven lopen. Het moet natuurlijk niet gekker worden. Op de laatste honderden meters had ik nog wat extra over en ben toen Jan en ROnald nog net gepasseerd. Ik had mijn eindsprint tijdig ingezet want anders was ik nog ingehaald door de running reporter Koen. Met mijn tijd van 32.25 (zelf geklokt) was ik tevreden maar het moet harder kunnen, hoewel het wel lijkt of ik door al dat getrain voor marathons steeds langzamer wordt. Maar de kop van het stratenloopcircuit is er voor mij nu ook af en nu maar eens kijken wat volgende week brengt. Ik moet denk ik wel wat serieuzer naar de wedstrijd toe gaan leven want ik ga eigenlijk structureel te laat naar bed. Gisterenavond zijn we nog op het terras van onze shirtsponsor beland en toen het ging regenen in het cafe zelf maar het was niet bepaald vroeg toen ik thuis kwam. Ik ben weleens fitter opgestaan maar indachtig het gezegde 's avonds een vent, 's morgens een vent, vandaag gewoon tot zes uur gewerkt. 

Maar liefst 12 kilo mosselen was de buit die we gisteren binnen wisten te halen bij de 1e editie van de Sportvissersloop in Yerseke. Deze nieuwe Zeeuwse wedstrijd heeft alle ingredienten om een nieuwe leuke wedstrijd te worden. Alleen gisteren liet het weer ons in de steek, nou niet dat is eigenlijk niet de juiste uitdrukking, het zat ons meer dwars, in ieder geval de meesten die van start waren gegaan. Ik had zelf ingeschreven voor de 10 EM (voluit Engelse mijlen, wat iets meer dan 10 km is). De start was midden op de middag, om half drie voor cafe De Sportvisser en het was al behoorlijk heet. Over het dijkje richting het strand van Yerseke ging het met een windje op de kop lekker, wist overigens niet dat er daar ook een strandje was. Toen we van de dijk afgingen werd het al iets minder en een keer achter in het parkoers, met de zon op de hoofd en de wind in de rug, begon het toch wel erg warm te worden en gutste het zweet uit mijn lijf. Een bijkomende hinderlijke factor was dat men ook het gras in de berm gemaaid had en de geur van drogend gras werkte ook bepaald niet lekker op mijn longen. Tja het is momenteel slecht gesteld met mijn hooikoorts. Gaandeweg zakte mijn vochtpercentage alsmede mijn moraal naar beneden en na een ronde van 8 km dacht ik, laat ik het vandaag maar bij een 5EM houden. Het kostte me nog meer dan een kwartier om uit te zweten. Even later kwam de winnaar van de 10EM WimSpar letterlijk en figuurlijk binnen gedenderd. Zijn voorsprond was indrukwekkend! De deelnemers aan de 10EM druppelden daarna binnen en na de finish van de laatste deelnemer kon de prijsuitreiking en de loterij beginnen. De deelnemende Dynamica's bleken toch een aantal 1e, 2e en 3e prijzen in de wacht te hebben gesleept. En bij de loterij had daarna zo'n beetje iedereen prijs en je zit tenslotte niet voor niets in Yerseke, de nieuwe mosselen (jumbo's) vonden gretig aftrek. Gewapend met een aantal een- en tweekilobakken togen we naar het huis van Hans en Grietje om daar ons te goed te doen aan de mossels, het bier en andere (non)alcoholische drankjes. Het was al donker aan het worden, het weer was al omgeslagen, toen we weer richting Walcheren trokken. Een leuke wedstrijd, ga de volgende keer weer zeker meedoen en dan toch echt die 10EM lopen.

Dat lopen gaat toch de laatste weken niet echt van harte. Ik weet niet wat het is. Zijn het de naweeen van een gekneusde rib, last van hooikoorts, het warme weer, te druk, te weinig slaap, ik weet het niet, het zal wel een combinatie daarvan zijn. De afgelopen week was het steeds laat naar bed. Ik zat woensdag en donderdag in Groningen om daar kennis te nemen van de gevolgen van de krimp. En dat niet door de economische crisis maar door de bevolkingsaanwas of eigenlijk door de krimpende bevolking en daarmee ook van het dalend aantal huishoudens. De gemeente Delfzijl spant daarbij de kroon. Men heeft daar de laatste jaren 1.600 woningen moeten slopen omdat ze leeg stonden en/of er geen belangstelling voor was. Er zijn 600 nieuwe woningen gebouwd en men heeft het gevoel dat dit voor de komende jaren voldoende is. De bevolkingsvooruitzichten zijn er niet echt gunstig en dat heeft toch een behoorlijke impact voor een lokale en regionale samenleving. De slogan van Groningen kent iedereen, er gaat niets boven......, en in meerdere opzichten is dat een meer dan toepasselijke slogan. Wijdse landschappen, veel windmolens, maar soms in geen velden of wegen mensen te zien, ik weet niet of ik daar zou kunnen aarden. Bijzondere namen van dorpjes en gehuchten zoals Hongerige wolf, zo genoemd omdat daar de laatste inheemse wolf in de 18e of 19e eeuw doodgeschoten is, en bekend van tv en misdaad, want in het boek Woensdag gehaktdag schrijft een bekend oud-inwoner van dit gehucht wat hij met zijn echtgenote heeft gedaan. We bezochten allerlei projecten zoals Ganzedijk, een gehucht dat men enkele jaren geleden gewoon wilde slopen, en de Blauwe Stad, een ambitieus project waar in totaal 1.500 nieuwe huizen zouden moeten komen maar waarvan er pas 200 gebouwd zijn. Het werd spottend een zeer geslaagde mislukking genoemd maar petje af voor de plannenmakers, een mooi concept maar wel iets dat in economisch betere tijden meer kans van slagen heeft en misschien toch ook weleens goed dat we ons beseffen dat er niet helemaal sprake is van een maakbare samenleving! Dit lijkt me wel een mooi en filosofisch einde van deze blog met de finale van het WK Voetballen in het vooruitzicht. Houden we het vanavond droog of komen die tranen (uit de titel van mijn blog) te voorschijn?

Het was dit weekend weer veel te druk in Zeeland, dancefeesten, beeldende kunst, literatuur, kamermuziek, een openluchtconcert en dan ook nog eens de Tour. Je wordt er al moe van als je eraan denkt en helemaal als je het allemaal bij wilt wonen.

Vrijdagmorgen was ik stand-in voor de mystery guest van de speelfilm de Storm die de prijzen van de wedstrijd Denk vooruit uit zou gaan delen aan de drie scholen die uiteindelijk de winnende filmpjes hadden gemaakt. Ik vond dat natuurlijk wel leuk om te doen en begon eerlijk met te bekennen dat ik niets te maken had met het maken van de film De Storm en dat ik zelfs het niet gebracht had tot figurant. Ik heb wel iets te maken met deze film maar dat is meer in adviserende zin dat ik het provinciaal bestuur van Zeeland geadviseerd heb deze film mede mogelijk te maken. Maar het was dus leuk om om aan de middelbare scholieren van scholen uit Hoofddorp en Amersfoort (die van de 3e prijs uit Den Haag waren niet gekomen, reden het WK) de prijzen uit te delen en het juryrapport voor te lezen. Het zijn leuke filmpjes zeker als je daarbij bedenkt dat de eerste prijs gewonnen is door een aantal brugpiepers. Een keer klaar naar huis in die bloedhete auto, nog even naar mijn werk, de fout gemaakt om tien voor vier de telefoon op te pakken en toen ik een keer naar huis kon gaan stond het al 1-0 voor Brazilie. De eerste helft was niet geweldig maar de 2e helft vergoedde een heleboel. Ik was nog van plan om 's avonds naar Terneuzen te gaan voor de opening van de Beeldententoonstelling op de Scheldeboulevard maar het weer werd zo snel slechter en het onweer naderde zo snel dat ik dit uiteindelijk niet meer gedaan heb.

Zaterdagmorgen ben ik met Robert een duurloop van iets meer dan 20 km gaan doen. Het tempo lag aan mijn kant niet zo hoog als normaal maar ik heb vrijwel niet hoeven te wandelen en dat terwijl het weer warm en drukkend was. 's Middags vielen enkele plannen letterlijk en figuurlijk in het water doordat het drie uur lang regende. Toch nog even naar de opening van de fototentoonstelling van Adri Verburg geweest in een prachtig monumentaal pand in de Koepoortstraat. Mooi en nieuw werk van Adri en ook leuk om weer eens een groot aantal oude bekenden tegen te komen. Het was bijna zeven uur toen ik thuis kwam en nog snel moest koken. Het bezoeken van de diverse concerten vielen daardoor af en dus stonden we ineens op het strand bij Kaapduin op het event Dance & Art, veel dance en techno muziek maar ook beeldende kunst en professionele dansvoorstellingen, een gezellige sfeer, we waren wel met afstand de oudste bezoekers maar dat deerde niet.

Zondag stond in het teken van het bezoeken van de Tour bij de doorkomst op Neeltje Jans. Gehuld in mijn gele trui (overgehouden van mijn deelname aan de Ride of the roses) reden we met z'n vieren (WimSpar, Marius, Hans en ik) richting Vrouwenpolder en de Veerse Gatdam. De drukte viel nog mee en we konden eigenlijk vrij simpel op Neeltje Jans komen bij het kmpunt 73 waar een bonussprint zou plaatsvinden. We waren mooi op tijd en konden dus de reclamekaravaan voorbij zien komen en flitsen en soms scoorden we een gadget zoals een mooi petje van de bollentrui, kleine zakjes met kleine worstjes, grote groene handen, ach eigenlijk wordt er niet zo veel van waarde en ook niet zo veel naar buiten gegooid maar het was wel leuk met al die maffe karretjes en de show.  De Tour liet zelf nog een tijdje op zich wachten maar dat was niet vervelend want het was lekker weer en er stond een koele bries. Zo rond kwart over twee kwam het leidende trio voorbij, vier minuten later het peloton en daarbij een bijna eindeloos lange rij met ploegauto's. Wel leuk om te zien hoe alle auto's in de kleuren en de outfit van de teams gespoten zijn. En daarna natuurlijk terug, wind tegen, ik had moeite de anderen bij te houden en een keer bij de Banjaard was het echt super druk met fietsers, auto's, voetgangers. Even geduld hebben en goed opletten en daarna kan je toch gewoon weer goed fietsen al was het wel de eerste kilometers over de autoweg langs het Veerse meer. Op de terugweg nog even gestopt bij de Molen bij Seroos om daar het verloren vocht bij te vullen. De Dobbele Java van Brouwerij De Halve Maan uit Hulst was een probaat middel en daarna naar huis om de finish van de Tour in Brussel te kunnen zien. Een leuke maar ook vermoeiende dag want ik lag 's avonds een beetje te knikkebollen.

De laatste twee dagen heb ik iets met duinen gehad, een leuke ervaring en een iets minder leuke ervaring. Gisterenavond deed ik mee aan de Zwakke Schakelloop in Vlissingen. We reden met z'n zessen op de fiets naar Vlissingen en schertsend had ik me zelf al als zwakke schakel aangeduid en had ik gezegd dat ik hoopte de 10 km van de Zwakke schakelloop binnen het uur te lopen. Het leek misschien een geintje maar het kwam wel zo uit. Misschien moet je ook niet dat soort dingen roepen want onbewust gaat dat toch een rol spelen. Maar het was gezellig en druk bij de Panta Rhei waar om half acht het startschot klonk. We moesten meteen het duin op en dat ging zo enkele kilometers. Ik kreeg al vrij snel last van mijn linkerachillespees en dat werd er niet beter op. Ook de meters op het strand en daarna over de onverharde duinpaden brachten geen verbetering. En ik had het warm, ontzettend warm, het zweet gutste eruit en drinken hielp niet en werkte ook niet verkoelend. Niet gek natuurlijk want ook de flesjes hadden in de warmte gelegen. Ik maakte met hardlopen en soms wandelen mijn eerste rondje van 5 km af en dacht er serieus over na het gewoon bij een rondje te laten maar ik dacht laat ik niet te flauw doen, niet wetend dat inmiddels de helft van ons sextet het wel bij een rondje had gelaten. Het tweede rondje van 5 km was nog meer afzien maar dat kwam vooral omdat ik liep te balen. Maandagavond op de baan liep ik nog lekker dus dacht ik dat ook op woensdagavond te kunnen doen. Het laatste stuk kon ik er nog een aardig eindsprint uitpersen, vloog toen nog bijna uit de bocht en uiteindelijk was mijn tijd iets van 53.30 (toch wel ruim binnen het uur maar.............).

Een leuke ervaring had ik vanavond op de buitenplaats Overduin onder de rook van Oostkapelle. In de 18e en 19e eeuw zijn in de bossen langs de kust van Walcheren door welgestelden een groot aantal landhuizen ook wel buitenplaatsen gerealiseerd. Dat was wel zo prettig in de zomer om dan daar te vertoeven terwijl het in de overbevolkte stad Middelburg het warm was en stonk.  Een aantal van deze buitenplaatsen is bewaard gebleven en het monumentale Overduin is over iets minder dan twee maanden de plek waar de lokatietheatervoorstelling De Misantroop van Moliere wordt gespeeld. Vanavond was er een speciale bijeenkomst voor sponsors en andere relaties van het Nazomerfestival. Door het mooie weer werd het een prachtige avond en konden de aanwezigen al een beetje avonddromen over wat er straks vanaf 24 augustus te zien zal zijn. Een klassieke komedie die handelt over een jonge doch rijke weduwe die allerlei minnaars ontvangt, complotten smeed en intriges opzet, met voor OVerduin een tribune van 600 zitplaatsen en met het huis als decor en speelplek, dat moet toch iets bijzonders worden. Was het wat dat betreft maar alvast 24 augustus maar dat gaat te snel, eerst maar eens vakantie gaan vieren en nog het nodige cultuur proeven, Dat gaat dit weekend al weer gebeuren evenals de doortocht van de Tour op Neeltje Jans.

Op de Brouwersdam vond gisteren voor de 5e keer Concert at Sea plaats en voor mij was het hoogtepunt het optreden van K's Choice. Kijk als je teksten kunt schrijven als "If your eyes are the gateway to your soul" en daar ook nog eens mooie muziek onder kunt zetten, dan ben je een grote. Deze mooie strofe komt uit het eerste nummer "Come live the life" van het nieuwe album Echo Mountain van de herrezen K's Choice. Broer Gert lag thuis met een zomergriep in bed maar Sarah Bettens slaagde er in met de andere bandleden een stevig en solide concert neer te zetten. Met daarbij ook (gelukkig) aandacht voor de oude nummers zoals Not an addict, een mooie en uitgesponnen versie. De 5e editie van Concert at sea kon natuurlijk alleen al vanwege het weer niet stuk maar ook de programmering was mede bepalend voor het succes. Caro Emarald sloeg zich dapper door haar eerste grote optreden voor zo'n grote mensenmassa (een nieuw bezoekersrecord van 40.900 werd gehaald). Ik heb zelf wel het gevoel dat haar muziek en de show daarbij beter tot zijn recht komt in een wat kleinere setting. Enkele weken geleden zag ik ze ook bij Klomppop 2010 in een aangezien kleinere tent en het contact met het publiek was geweldig. Ze baalde nog wel eerst van de lange autorit maar een nummer of zo later danste en zong de hele tent mee met haar nummers. De subtiliteit van de optredens en de inbreng van de gitarist, de blaassectie en de deejay gaat toch een beetje verloren in zo'n groot kader. Wie daarmee absoluut geen probleem heeft is Rowen Heze en zijn mannen, die er gisterenmiddag echt een feestje van maakten. Maar ja, het is toch lekker mee te kunnen zingen op teksten als "Een kwestie van geduld tot heel Holland Limburgs lult", " Bestel maar, bestel maar, ge wit da ik het toch niet kan late" en "We gaan allemaol met de nous omhoeg".  De programmering van Milow na het feesten en bier gooien met Rowen Heze vond ik een beetje merkwaardig. Moest het publiek even uitrusten, of tot rust komen, de omstandigheden waren immers zwaar, ik weet het niet. Niet dan ik Milow slecht vond. Hij heeft een mooie stem, prachtige teksten en een prima begeleidingsband maar het was wel erg braaf. De laatste tien minuten van zijn optreden met een mooie en uitgesponnen versie van o.m. You don'n know maakte voor mij veel goed. En dan de jongens van Blof, duidelijk geinspireerd door de hele entourage, gaven zij voor mij een van hun betere concerten van de laatste jaren. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ze niet meer zo veel volg als in het verleden maar de muziek stond gisterenavond als een huis met mooie keuzes uit het intussen omvangrijke repertoire. Zelf was ik verheugd dat ze ook Blauwe Ruis speelden, een van mijn favorieten. Het kostte twee toegiften voordat het publiek ze eindelijk de kans gaf uit te gaan rusten van hun optreden maar ook de hele organisatie van de 5e editie van Concert at Sea. In de eerste toegift haalden ze samen met Sarah Bettens nog de goude oude Go your own way van Fleetwood Mac uit de mottenballen!. En dan ineens is het afgelopen en is het hele terrein in no time leeggestroomd en gaat iedereen terug naar zijn camping, de bus of gewoon de auto. De verkeerslogistiek was prima en we waren dan ook net voor twee uur 's nachts thuis.

Vanmorgen maar eerst klein beetje uitgeslapen en toen JohnQ gebeld dat ik niet mee ging lopen in de halve marathon van Roosendaal. Het was toch te warm voor me. De laatste twijfels raakte ik kwijt toen ik om elf uur nog een rondje van 11 km ging lopen. Dus vanmiddag maar gebivakkeerd op het strand in de buurt van de Zeven golven, wat lichaamsdelen door de zon laten verbranden en nog even op het terras van de Zeven golven gezeten maar daar was het ook te warm en om nu binnen te gaan zitten dat is me toch ook wat. Zeker omdat daar Duitsland tegen Engeland op tv aanstond en een aantal Duitse supporters zich daar verzameld had. Op het terras van de Vriendschap was het iets aangenamer!