De titel van mijn blog vandaag slaat niet op de door Clint Eastwood geregisseerde film Play misty for me of dat prachtige door meestejazzpianist Errol Garner geschreven nummer Misty. Voor liefhebbers heb ik een mooie vertolking gevonden van good old Ella Fitzgerald: http://www.youtube.com/watch?v=mQouJdvB80U.

Neen, het was vandaag in Cadzand-Bad, nat, misty en er stond bijna geen wind. En dat maakte de halve marathon van Cadzand-Bad minder zwaar dan normaal. Hoewel met al dat losse zand, de werkzaamheden voor de versterking van de zeewering en het golvende parkoers waren er toch nog voldoende obstakels over die een echt snelle tijd in de weg stonden. Het was het Open Zeeuwse kampioenschap Halve Marathon en omdat je dan zo dicht bij de grens zit, komen er veel Belgische atleten af op deze wedstrijd en dat was in de einduitslag goed te merken. Onze zuiderburen gingen met de eindoverwinning er vandoor en ook in de diverse deelklassementen was het ook prijs. In het Open Halve Marathon kampioenschap van Sint Laurens zegevierde Wim Spar en was Suzanne de 1e dame. Met bloemen gingen ze huiswaarts. Ik werd zelf 6e in de categorie jongens 55+, een plek achter JohnQ. De start in Cadzand-Bad was als vanouds rommelig en er werd snel vertrokken (8.11 over de eerste twee kilometers). Ik bleef lange tijd in het kielzog van JohnQ lopen maar kon hem toch op een gegeven moment niet meer bijhouden. Maar dat vond ik op zich niet erg want ik kon toch redelijk door blijven lopen. Door al dat duurloopwerk merk je wel dat je niet voldoende tempohardheid hebt maar het ging toch gewoon lekker. Jammer was wel dat door de mistige omstandigheden je weinig zicht had op de zee en het landschap. Dat is normaliter een van de leuke aspecten van deze halve marathon. Het keerpunt bij Groede was gewoon slecht, het leek wel een cross zoals we daar moesten lopen. Een keer terug richting Cadzand-Bad kon ik mijn tempo goed volhouden, ook de laatste drie kilometer als het parkoers op en neer gaat, steeds kleine klimmetjes maar wel vermoeiend. Een kilometer voor het einde zag ik JohnQ lopen en nader ik hem vrij snel maar hij zag me en zette toch nog maar even aan. Het gat werd weer iets groter en later op de Boulevard de Wielingen weer iets kleiner maar achterhalen lukte me niet meer. Uiteindelijk kwam ik in 1.34.33 over de meet, dacht zelf dat de klok op 1.34.27 stond maar die zes seconden maakt toch ook niets meer uit want een plek bij de eerste drie in mijn categorie zat er niet meer in. Deze teleurstelling was ik snel te boven en uiteindelijk hebben we toch nog gewonnen want we waren het laatste weg uit het barretje van de sporthal (men was al volop aan het opruimen) en we hebben voldoende bokalen leeggemaakt.

Vandaag was de Mantelinge, dat prachtige natuurgebied tussen Oostkapelle en Domburg, het decor van de 2e Lepraloop. De 1e editie van deze loop vond 10 jaar geleden plaats. Is er sprake van enige logica? Ja toch wel, want zowel de 1e als de 2e Lepraloop werden door Hans Corbijn georganiseerd. De 1e omdat hij 40 werd en de 2e (u raadt het al) omdat hij 50 werd. Een mooie opkomst van 172 lopers en wandelaars met een inleg van 5 euro de man/vrouw zorgt ervoor dat Hans 870 euro over kan maken aan het Leprafonds. Bij de start en finish van deze loop in de buurt van het parkeerterrein De Lage Duintjes stond een eenvoudige tent met daarin ook informatie van het Leprafonds en het is mooi om te kunnen constateren wat dit fonds al met lage donaties kan doen. Hans had een mooi rondje van 2,5 km door bos- en duingebied uitgezet en dat kon je 1 tot 4 keer lopen. Ik had mezelf voorgenomen het rustig aan te doen want morgen wacht de toch wel erg pittige halve marathon van Cadzand-Bad, wel een van de mooiste halve marathons die ik ken! Aan deze halve marathon is ook het Open Zeeuws Kampioenschap gekoppeld maar als ik zo naar de deelnemerslijst kijk (ook in mijn categorie de jongens 55+) dan verwacht ik niet op het podium terecht te komen. Maar daar valt mee te leven, morgen wil ik vooral eens kijken hoe het zit met de vorm en dat met het oog op de marathon van Barcelona. Ik liep de vier rondjes in een lekker tempo, schrok twee keer ontzettend omdat mijn enkel dubbel klapte over een van de vele wortels in het bos, liep gezellig te kletsen met George Taal en Jos Lampert, en finishte uiteindelijk nog in 45.24. Maar voor wat mij betreft houden we deze loop erin en komt dan ook de 3e editie sneller dan 10 jaar. Dus Hans volgend jaar weer werk aan de winkel!

Gisteren was ik voor een ander goed doel in actie en dat was om samen met mijn collega's te protesteren tegen het beleid van de gezamenlijke provinciale werkgevers de lonen op de nullijn te houden. Het is helaas van alle tijden maar als het slecht gaat in Nederland wordt als eerste bezuinigd op de salarissen van de ambtenaren en de uitkeringen. Iedereen is er zich van bewust dat het de komende jaren geen vetpot is maar als er op landelijk niveau in het tussen het kabinet, de werkgevers en de vakbonden afgesproken is, de lonen te laten stijgen om koopkracht te behouden is op de nullijn gaan zitten niet terecht. En natuurlijk komen dan alle vooroordelen die er maar mbt ambtenaren bestaan te voorschijn maar er zijn genoeg ambtenaren die ontzettend belangrijk werk doen voor het reilen en zeilen van onze samenleving en daar toch ook geen vet salaris voor krijgen. Het is altijd weer spijtig te moeten constateren dat mensen op allerlei websites zoals bij de PZC's menen te moeten reageren zonder er iets van af te weten en dan ook nog anoniem! Maar wij staan niet alleen, ook de gemeentemambtenaren en die van de waterschappen krijgen er ook niets bij als het aan hun werkgevers ligt. En dan krijg je de eerste aanslag van het waterschap voor 2010 binnen en constateer je dat de bedragen voor 2010 toch weer gestegen zijn. Je vraagt je dan af waarom of waaraan, toch niet aan de gestegen salarissen van de medewerkers! 

Ik weet niet hoe het jullie vergaat maar bij blackmagic moet ik als eerste denken aan een van de mooiste nummers van Carlos Santana 'Black magic woman' op die onvergetelijke LP Abraxas. Een LP/CD met nummers zoals Samba pati en Oyo come va die eigenlijk thuis hoort in elke huisdiscotheek. Het orgineel van Black magic woman is overigens niet van Santana maar van Fleetwood Mac toen deze groep nog een echte bluesgroep was met meestergitarist Peter Green. Met prachtige nummers als Need your love so bad, Albatross en Oh well part 1 and 2 zette deze groep zich goed in de popgeschiedenis. Blackmagic heeft ook niets met zwarte magie te maken, hoewel dat in dit geval misschien wel enigszins van toepassing is. Blackmagic is de nieuwe CD van de virtuoze zanger Jose James. Vaste lezers van mijn blog hebben al eerder gelezen van mijn bewondering voor deze jonge Amerikaanse zanger die door sommigen als nieuwe Al Jarreau wordt gezien. Ik ben het daar niet mee eens. Hij heeft een eigen magische stijl en is sterk beinvloed door jazzmusici als John Coltrane. Maar vandaag lag deze nieuwe CD op de deurmat, rechtstreeks toegezonden vanuit Engeland. Ik weet niet of deze al uit is in Nederland maar ik heb via amazon.com.uk al enkele nummers kunnen horen. De CD zit nog in het celofaan want ik heb het momenteel te druk om naar muziek te luisteren. Vandaag kwamen ook mijn nieuwe hardloopschoenen binnen, hoewel binnen niet helemaal het juiste woord is. Ik liep op het Damplein in Middelburg en werd door de bestuurder van een TNTbusje aangesproken en ik kreeg vervolgens mijn bestelling. Op deze nieuwe schoenen (de nieuwe editie Saucony Triumph 7) wil ik de marathon van Barcelona gaan lopen. Ze zijn mooi (vind ik). Davje heeft ze in de oranje versie, is wel gewaagder.

Ik heb deze nieuwe schoenen wel meteen uitgepakt, aangedaan en vanavond daarop mijn eerste training gelopen. We (Davje, Duuvje, Robert en ik) hadden afgesproken van ons rondje K. een lange duurloop te maken, dus waren we al om kwart over vijf vertrokken. Bij het startpunt kwamen daar JohnQ, JJ en Marius bij en waren we dus met zeven lopers, die allemaal meedoen aan de marathon van Barcelona. En de vorm zit er voor ons allemaal aan te komen. Het tempo is goed, er is weinig geklaag over pijntjes, kortom de mannen raken in vorm en dat belooft dus wat daar in het verre en hopelijk iets warmere Barcelona. Voor het betere weer hoef je niet echt meer naar het ZUiden te gaan als je gisteren de beelden op de Canarische Eilanden zag. Dit weekend eerst een speciale loop, een sponsorloop die door de jarige Hans Corbijn georganiseerd wordt. De opbrengst gaat naar het Leprafonds en zondag is in Cadzand-Bad de open Zeeuwse kampioenschappen Halve Marathon op dat ontzettend selectieve parkoers langs de kust.

Vanavond stond er weer een baantraining op het programma maar amper daar aangekomen begon het vrij hard te sneeuwhagelen. Ik noem het maar zo want het was niet echt sneeuw en ook niet echt hagel, het kwam wel vrij snel naar beneden en in no time was de baan wit en glad of omgekeerd slippery and white. Na een aantal rondjes inlopen besloten we maar met een groepje van 5 lopers een rondje buitenom te gaan. En Duuvje had het lumineuze idee over de Oude Veerseweg richting Zanddijk te lopen. Het eerste stuk was nat en donker en op een aantal plekken lagen wegplaten.  Ja er wordt daar al druk gewerkt om nieuwe rotondes aan te leggen voor de afslag naar Veere vanaf de nieuw door te trekken N57. De werkzaamheden vorderen en naar ik heb begrepen moet het aquaduct onder het kanaal door Walcheren in september a.s. klaar zijn. Maar gaandeweg wennen je ogen natuurlijk aan de donkere avond die in feite niet echt donker is. Het is opvallend dat je zelfs langs de Oude Veerseweg nog veel last hebt van omgevingslicht. Echt donkere plekken heb je niet veel meer in Zeeland. In Oostkapelle schijnt zo'n plek te zijn, daar staat dan ook het observatorium van de Sterrenwacht Philippus Landesbergen uit Middelburg. Op Schouwen-Duiveland in de buurt van Zonnemaire kan het ook echt donker zijn. Wij hadden er in ieder geval gaandeweg geen last meer van en dan is het best leuk met een groepje van vijf lopers over zo'n smal weggetje te lopen. Het tempo was prima en via de Bie- en de Kruisweg kwamen we weer terug op de (gewone) Veerseweg om uiteindelijk weer terug bij de atletiekbaan te zijn. De baan was nog slechter geworden om op te lopen, dus een goed besluit om buitenom te gaan, hoewel de kuiten van mijn tight van het opspattende modder ontzettend vuil waren geworden. Dat overkomt me vaak. Sommige lopers hebben daar geen last van maar ik wel. Het schijnt dat dit komt omdat ik mijn voeten meer optil maar ik ben me daar niet echt bewust van. De afgelopen maand januari heb ik stevig getraind en dat wil ik nog enkele weken aanhouden. Over minder dan vijf weken klinkt zondagmorgen 7 maart om 9.00 uur het startschot van de marathon van Barcelona bij het beursgebouw. Ik vond tussen al mijn B-foto's nog deze overzichtsfoto evenals die van roltrappen die de bezoekers de Montjoich opvoeren. Wel leuk om even te zien.

Mijn naam is haas, ik weet van niets, is hier iets gebeurd dan, daar weet ik niets van. Nee, dit is geen poging al eind januari een eerste carnavalslied te gaan zingen of net te doen of ik van niets weet, waarvoor deze uitdrukking ook weleens gebruikt wordt. Ik zag vanmorgen wel niets of in ieder geval tijdelijk. We hadden afgesproken om half tien te vertrekken voor een lange duurloop maar er brak toen (en dat in Zeeland) zo'n sneeuwstorm los dat je even geen hand voor ogen zag. Dat is natuurlijk ook weer een beetje overdreven, maar het sneeuwde zo hard in je gezicht dat je amper je ogen open kon houden. We wachtten even en gingen toen toch maar op weg. Het was niet gemakkelijk door de vers gevallen sneeuw te lopen, we liepen niet als hazen. Maar gaandeweg, op weg naar Gapinge stopte het met sneeuwen, brak een mooi zonnetje door en was het toch wel erg mooi om door zo'n winter wonderland te lopen. Bij de Weelweg zagen we echt een flinke haas ervandoor gaan, of hij het hazenpad koos dat weet ik niet, de akker was besneeuwd maar als modale hardloper kijk je toch wel enige jaloezie naar de kracht waarmee zo'n haas er van tussen gaat. We vervolgden onze weg richting Veere en kregen toen alsnog een stevige blizzard om te oren. Wel een prachtig gezicht om over de sluizen bij Veere te lopen terwijl de sneeuw om je oren waait. Een keer over het kanaal moest ik aan Cuby and the Blizzards denken, ik weet eigenlijk niet waarom, misschien door de sneeuw of door de associatie met Window of your eyes en het weer. Op het fietspad langs het Veerse Meer en daarna langs de spoordijk richting Arnemuiden lag de sneeuw af en toe zo dik dat het gewoon lastig was te lopen. Bij Arnemuiden via het viaduct over de A58 naar de Boomdijk, een prachtige dijk met mooie bomen, de naam is niet toevallig gekozen, het tempo zat er nog steeds lekker in en via de weg naar Ritthem zijn we teruggelopen naar Middelburg. Eerst even JJ naar huis brengen en na iets meer dan 2 en 36 minuten stonden we weer bij Robert, een mooie duurloop, goed voor 30,22 km, en een prima gemiddelde hartslag van 143.

's Middags weer op pad voor de opening van de tentoonstelling van Giel Louws en de presentatie van het 2e nummer van Decreet, geen gewoon tijdschrift, beide in Galerie Revolution 100.000.000.enz (ik geloof iets van 48 nulletjes). Erik VandenBerge opende muzikaal de bijeenkomst, Ramon las het gedicht De Krekel en de mier voor (aangevuld met vier extra coupletten), de tentoonstelling was geopend en het tijdschrift kon worden gekocht. Alle kopers kregen een badge met een korte tekst, op die van mij stond Gewoon de crisis voorbij. Ik ga die maandag opdoen maar misschien wordt daar de humor niet van ingezien. En op alle door Giel gemaakte schilderijen kwam een haas voor! In nr. 2 van Decreet, geen gewoon tijdschrift, staan afbeeldingen van zijn werk maar is ook een leuke DVD toegevoegd met daarop o.a. een leuk miniconcert van Erik Vanden Berge en Nathanael Boelen in de Spin. Decreet is te koop bij de betere boekhandels in Zeeland maar schijnt ook al in Rotterdam en Amsterdam te koop te zijn. De verkoopadressen schijnen op de website www.decreet.nl. te staan maar het vraagt wel even doordenken of doorklikken maar je wordt er wel voor beloond want het 1e nr. staat volledig op de website! 

Winter 2010, ik ben die eigenlijk spuugzat. Vanavond gedeputeerde Toine Poppelaars uitgezwaaid en in een lichte sneeuwstorm naar huis gefietst. Het is niet leuk meer, al die regen, die natte zooi, ik verlang naar de primavera, dat lichte jaargetijde dat Vivaldi al eens zo mooi verklankte in een van de standaard klassieke werken De Vier Jaargetijden.

Maar toch heeft de winter ook wel iets. Een van mijn favoriete nummers van de Steve Miller Band (of zoals we die vroeger weleens plachten te noemen de Stefan Molenaar Band, maar dat bekt niet) is Winter time. Een prachtige gitaarintro, gevolg door de harmonica en dan die tekst, eenvoudig maar toch ook veelzeggend en ook weer niet deprimerend

“ In the winter time
When all the leaves are brown
And the wind blows so chill
And the birds have all flown for the summer
I'm callin', hear me callin', hear me callin' “

Maar luister en kijk zelf even naar dit filmpje dat ik op you tube vond, een gedeelte van een live-concert waarin hij begint met dat ook weer zo prachtige Wild mountain honey en vervolgens Winter time, toppers uit de pophistorie!

http://www.youtube.com/watch?v=Q_Pe36AKDdM&feature=related

Maar er zijn natuurlijk meer groepen die de wintertijd als inspiratiebron hebben genomen,zoals Kayak, die ook een prachtige uitvoering van Wintertime op de plaat hebben gezet. http://www.youtube.com/watch?v=b7Rt_3ku3tY. Maar toch, ondanks al die mooie muziek verlang ik toch naar de lente. En ik heb weleens gehoord dat deze in het zuiden, in Spanje en Italië eerder inzet. Dus misschien kan ik daar al begin maart vol van profiteren als ik Barcelona ben. Staande op het dak van de Juan Miro Foundacion zie je niet alleen die humoristische beelden van hem maar heb je ook een prachtig uitzicht op Barcelona.

Bij de marathon van Barcelona kom je (gelukkig) niet langs dit museum want dit ligt langs een vrij steile weg naar de top van de Monjoich. Er is overigens wel van alles verzonnen om niet moe boven te komen. Je hebt natuurlijk gewoon de bus maar ook roltrappen aan de voorkant van de Montjoich. Aan de zijkant van deze berg/heuvel heb je ook de metro, ten minste de treinwagon die langs een tandwielrail (weet niet of dat zo heet) naar boven trekt, is een onderdeel van het metronet. Bij de marathon kom je wel langs die kerk, kathedraal die maar niet af komt, dat bijzondere bouwwerk van de architect Gaudi, de Familia Sagrada, al jaren staan de bouwkranen rond dit gebouw, maar het is echt indrukwekkend om te zien hoe de pilaren van de kerk gebaseerd zijn op de stengels van planten en hoe rijk de detaillering van deze kerk is. Voor dit moment een foto van de buitenkant, van de karakteristieke torens.  

Een groot aantal van mijn vaste bloglezers weet dat ik in het dagelijkse leven bij de provincie Zeeland werkzaam ben. De provincie besteedt veel tijd, energie en middelen om zichtbaar te zijn richting de eigen bevolking maar richt zich ook op sterk naar buiten. Een van de leukste middelen die daarbij ingezet worden is Z-zine, een soort digitaal magazine, waarop je een gratis abonnement kunt nemen en dat verrassend leuk is opgemaakt. Maar kijk zelf maar eens:   

http://zzine.zeeland.nl/nl/app#/issue=81&page=486, ben benieuwd wat jullie ervan vinden en/of je vaste abonnee wordt.

Vandaag stond op de website van Atletiek Zeeland ook een artikel uit de Nieuwsbode van Sint Laurens over een van mijn vaste loopmaatjes, Rinus. Vanavond bij ons rondje K. ging door de groep wie ervoor gezorgd had dat dit bericht aan de grote klok is gehangen. Ik had dit kunnen laten plaatsen maar heb dat niet gedaan. Helaas voor hem is er iets in zijn voet gebroken waardoor hij niet van start kan gaan over iets meer dan vijf weken in de marathon van Barcelona en dat is verre van leuk. Als voorbereiding op onze tocht naar een stad waar running and culture bijna vanzelfsprekend een twee-eenheid vormen, ga ik de komende weken wat foto’s van een eerder bezoek plaatsen.

Vandaag van de plek waar de start en finish is, bij de beurs van Barcelona:

Wanneer je start loop je tussen de twee torens door het Playa Espana op, driekwart rond en dan gaat de marathon richting Nou Camp, het stadion van FC Barcelona.

Vlakbij de start is een van mijn favoriete plekjes van de stad waar dat prachtige boek ' De kathedraal van de wind' zich afspeelt. Ik bedoel dan het door de architect Mies van der Rohe ontworpen paviljoen voor de wereldtentoonstelling in 1930 in Barcelona. Het is in 1929 gebouwd en vrij kort daarna weer afgebroken maar een aantal Spaanse architecten vond dat zo jammer dat men in de 80er jaren van de vorige eeuw na een zorgvuldige studie een reconstructie van het paviljoen hebben uit laten voeren. Het paviljoen is zo mooi van maatvoering, materiaalgebruik, lichtinval, en doet zo modern aan dat je bijna niet kunt geloven dat het ontwerp al weer meer dan 80 jaar oud is, zoals ook de daar in staande al vele malen nagemaakte Barcelonastoelen. Het paviljoen is maar klein, je bent er echt geen uren binnen maar het blijft wel op je netvlies hangen.

Barcelona is ook de stad van de pleinen. La Placa Espana en la Placa Cataluna zijn wel de bekendste maar het mooiste vind ik toch nog steeds het Placa Royal, een bijna volledig omsloten plein, met langs de zijkanten zuilengalerijen waarin tal van leuke en gezellige eettentjes zitten. Voor een van die restaurantjes staat bijna elke dag een lange rij, het eten is niet top wel goed maar de ambiance is geweldig.

We zijn met onze lopersgroep lang genoeg in Barcelona om de sfeer goed te pakken te krijgen en de vele culturele en culinaire specialiteiten te ontdekken maar om toch goed voorbereid aan de start te komen hebben we vanavond echt in weer en wind (vooral koude regen) getraind.

Vandaag of liever gezegd vanmiddag toch nog wat cultuur gedaan. Ik ben samen met Duuvje naar de tentoonstelling Han Reijnhout, een Zeeuwse meester en detail geweest. Ik was al aanwezig bij de opening maar toen was het zo druk dat ik amper tijd en ruimte had om fatsoenlijk en uitgebreid naar dat prachtige werk te kijken. En we hebben ons vanmiddag weer verbaasd over dat meesterschap, om uit allerlei materialen voorwerpen en voorwerpjes te maken, met nadruk zeg ik voorwerpjes want sommige dingen zijn zo klein dat ik er echt met mijn pet niet bijkan hoe hij dat in hemelsnaam gemaakt heeft. Prachtige dingen zoals een scheepje in de gloeilamp die hij zelf ook nog geblazen heeft. Eigenlijk te veel om op te noemen. Ik kan maar een ding zeggen, ga naar het Maritiem Muzeeum, Nieuwedijk in Vlissingen en laat je onderdompelen in de wereld van Han Reijnhout. Ik ben niet de enige die zo enthousiast is. Al een tijdje geleden schreef Draver ook al zo’n mooie tekst met daarbij veel afbeeldingen waaruit je op kunt maken dat hij werkelijk in staat is in allerlei stijlen te tekenen, te schilderen, beeldjes te maken, een mozaïek te ontwerpen, enfin go and see for yourself en indien nog niet genoeg overtuigd, surf naar even de blog van Draver: http://www.vkblog.nl/bericht/285642/Han_Reijnhout_de_hardlopende_Kunstenaar

Je hebt nog tot en met 7 maart 2010 de kans!

Na de tentoonstelling nog wat rondgedwaald door het Maritiem Muzeeum, helemaal boven in het torentje geweest, genoten van het uitzicht en sub rosa, onder de roos, met Duuvje iets afgesproken. In het plafond van dit torentje is een mooie roos in hout uitgesneden. Maar zoals de traditie dat bepaalt worden zaken die men onder de roos aan elkaar vertelt, niet doorvertelt en ik wil niet graag deze traditie breken. Tenslotte zitten we nog steeds in het (landelijke) Jaar van de Tradities!

Dit weekend ook nog een aantal trainingskilometers gemaakt. Gisterenmorgen met Davje, Duuvje, JohnQ en Marius leuke trainingronde gemaakt. Eerst over het bolwerk en toen via het jaagpad langs het kanaal door Walcheren (zie mijn blog http://www.vkblog.nl/bericht/51388/Het_jaagpad) naar het brandweeroefencentrum. Daar het fietspad op langs de Westerschelde en dan richting Vlissingen-Oost. Altijd weer een leuk stuk om te lopen, weliswaar lang, maar je kijkt daar zo ontzettend weids over de Westerschelde naar de passerende grote boten. Langs het laatste stukje schor van Walcheren (informatie van Duuvje) richting Nieuw en Sint Joosland, langs die afschuwelijk grote vlakte met alleen maar (bestel)auto’s, terug naar Middelburg, Twee uur en zeventien minuten stonden er op het klokje maar waar ik vooral tevreden mee was dat mijn hartslag keurig onder de 150 was gebleven en uiteindelijk uitkwam op gemiddeld 146, een goede duurlooptraining dus. Vanmorgen in mijn eentje nog maar een herstelloopje van bijna 1 en 10 minuten gedaan. Ik loop dan bijna altijd via het Brigdamsepadje en de van ’t Hoffweg om te kijken hoe het staat met de vorderingen van de N57. Die vreet zich al aardig door het landschap! Dat doe ik ook alleen ik laat gelukkig niet van die grote sporen achter. En dat brengt me ook weer even terug bij Han Reijnhout want hij heeft als geen ander oog van dat landschap!

Ik moest helaas door ziekte thuis vanavond het bezoek aan het concert van Anton Goudsmit's Ploctones aan mijn neus (en oren) voorbij laten gaan. Jammer maar de komende maanden gaat hij op tournee en doet hij ook dat legendarische jazzcafe Porgy and Bess in Terneuzen aan. In 2007 bestond dit jazzpodium 50 jaar en is dat met een prachtig programma met veel muziek maar ook een optreden van Freek de Jonge gevierd. Het verhaal van Porgy and Bess is een prachtig verhaal. Grondlegger is Frank Koulen, een Surinamer die eind van WO II via de geallieerden in Terneuzen aankwam en daar met zijn vrouw in 1957 de lunchroom-cafetaria Porgy and Bess oprichtte. In de aflevering van Freek's tournee door Nederland ivm zijn 65e verjaardag had hij het nog over P& B en Frank Koulen In de meer dan vijf decennia dat dit jazzpodium nu bestaat hebben grote namen als Chet Baker, Jean Toots Thielemans en Monty Alexander opgetreden. Maar ook jonge jazzartiesten als Roy Hargrove en het Zeeuwse trompettalent Rik Mol treden geregeld op. Zeeland en jazz, het is misschien niet een voor de hand liggende associatie maar die is wel degelijk. Nieuwe Muziek Zeeland organiseerde decennia lang prachtige concerten van Breuker, Mengelberg, zeg maar de hele Nederlandse jazzscene maar ook indrukwekkende projecten zoals de Zeelandsuite. Ik mocht een keer meedoen met een voetbalwedstrijd tussen Nieuwe Muziek Zeeland en het Willem Breuker Kollektief. De middenstip werd in beslag genomen door een drumstel en een electrisch orgel, die muzikaal commentaar op het verloop van de wedstrijd gaven. Maar omdat de stroomkabel naar het orgel te lang was en dus niet altijd genoeg stroom gaf, wilde dat orgel nog wel eens haperen. Maar alom jolijt, een vrolijke voetbalwedstrijd met veel goals en galeryspel.

Gelukkig kon ik vanavond wel mee met ons wekelijkse rondje Koudekerke. Ik was eraan toe niet omdat ik de laatste tijd te weinig train maar wel om even weer lekker buiten te zijn en je energie aan andere zaken te besteden. Op het provinciehuis spelen nog alleen maar de bezuinigingen en dan vooral op welke manier je dat immense bedrag van meer dan 20 miljoen euro structureel moet vinden. Ik probeer me daar niet al te veel druk over te maken. Niet dat ik aan struisvogelpolitiek wil doen maar ik ben het niet altijd eens met de wijze waarop men het probleem benaderd. Maar gelukkig kon ik dat vanavond even van me aflopen. We hadden een mooi groepje met verschillende tempi en ik had voor mezelf al besloten het vanavond rustig aan te doen. De maandagavondtraining op de baan voor het eerst in vier of vijf weken had zijn sporen achtergelaten. Het was maandagavond een beetje mistig waardoor er weinig zuurstof in de lucht zat. Gevoegd bij het tempo dat je op de baan loopt, toch gauw zo rond de 4 minuten de kilometer, krijg je al snel het gevoel van dikke benen. Maar zo was het vanavond niet. Het was lekker loopweer en samen met Andre en JohnQ heb ik keurig het rondje gedaan in een alleszins acceptabele 1.16 en nog wat secondjes. Voordeel van zo'n training is dat je onderweg nog behoorlijk wat kunt kletsen over lopen, lopen en ook andere zaken! 

Met die Anton, bedoel ik niet een van de beide Antonnen die ik donderdagavond nog gezien heb en ook niet de Anton van die grote lampenfabriek in het Zuiden van het land, nee mijn felicitaties gaan uit naar Anton Goudsmit.

Enkele dagen geleden maakte ik in mijn blog nog gewag van het a.s. concert van the Ploctones, die prachtige groep rond de fabelachtige gitarist Anton Goudsmit. En of hij nu met deze groep speelt of met the New Cool Collective, het is altijd een muzikaal feest om Anton te horen spelen. Donderdagavond was hij bij de Wereld Draait Door om de felicitaties in ontvangst te nemen omdat hij de VPRO/Boy Edgar Prijs 2010 gewonnen. Dit is de belangrijkste prijs in Nederland op het terrein van de jazz en geïmproviseerde muziek. Ik heb helaas deze uitzending gemist omdat ik toen aan het helpen was met het rapen van het clubblad van onze atletiekvereniging Dynamica. Anton, hartstikke goed en gefeliciteerd met deze prachtige prijs, voor mij ben je een terechte winnaar. Ik zie lezers van mijn blog al bedenkelijk kijken bij de woorden jazz en geïmproviseerde muziek maar bij Anton Goudsmit is dat helemaal niet het geval. Het juryrapport zegt ''Hij beweegt zich muzikaal tussen popmuziek, jazzmuziek, kamerjazz, geïmproviseerde muziek en 'groovende' funk''. De jury zegt nog meer prachige dingen als  Goudsmit weet zowel jongeren als ouderen aan zich te binden. ''Een musicus die in de meest uiteenlopende muzikale situaties creatieve bijdragen levert en tegelijkertijd zichzelf blijft: herkenbaar, energiek en inventief." En als je dat niet gelooft, kom dan woensdagavond 20 januari a.s. naar Schuttershof in Middelburg waar hij vanaf 21.30 uur een concert geeft met zijn groep The Ploctones (voor meer informatie en een prachtige aankondiging van dit concert zie www.muziekpodiumzeeland.nl).

Om maar alvast in the mood te komen kan je ook de volgende filmpjes bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=FFq2FmZbCSw of http://www.youtube.com/watch?v=nw2RHOOZSNY&feature=related of http://www.youtube.com/watch?v=TmpeMt8vh2w&feature=related.

Vanmorgen was ons loopgroepje maar klein. Duuvje moest werken, Davje zat in de meest zuidelijke stad van Nederland en Rinus had donderdag een kast op zijn voet gekregen en zat te balen met een veel te dikke voet (beterschap Rinus!). Dus maar met Robert en JJ vertrokken. Ik had mijn hardloophandschoentjes thuis gelaten maar het was toch gemeen koud ook al was de vorst verdwenen. We liepen richting Veere en toen bij de sluizen het kanaal door Walcheren over, richting het Zilveren Schor. Het was niet altijd lekker lopen want de verijsde sneeuw was nog niet overal verdwenen dus was het het af en toe door de berm lopen. Langs de spoordijk richting Arnemuiden was het helemaal bar en boos maar we hebben het er heel afgebracht. Via de Oude dijk weer naar Nieuw- en Sint Joosland en toen dwars door het centrum van Middelburg (in ieder geval over een stuk van het parkoers van de Don Stadsloop) weer naar huis. Na precies 1.58.36 seconden stond ik weer voor de voordeur en hadden we ook nog eens precies 23,7 km gelopen, precies 12 km per uur, hoe is het mogelijk?

Ik ben blij dat (in ieder geval in Middelburg) de sneeuw grotendeels verdwenen is. Gisterenavond sneeuwde het en dat witte spul bleef nog liggen ook. En dat beviel me eigenlijk helemaal niet op ons wekelijks rondje-K. Een octet lopers stond om zes uur klaar om de strijd met de weerselementen aan te gaan en het is mooi om te zien dat niet iedereen evenveel last van het lopen in de sneeuw heeft. Duuvje kan het als geen ander maar dat verklaren wij aan het feit dat hij maat 47 of misschien wel meer van loopschoenen heeft en dus ook meer loopoppervlak. Bijna had hij een nieuwe bijnaam gekregen maar omdat kerstmis toch al weer meer dan 3 weken achter ons ligt, is dat niet doorgegaan. Voor nieuwsgierigen het heeft dus iets met lopen te maken. Maar het was een merkwaardig rondje. Dan stonden we weer stil om op iemand te wachten die een pitstop diende te maken of ook enkele keren voor een rood stoplicht en dat overkomt ons eigenlijk niet veel. Maar dat lopen door die sneeuw of half gesmolten sneeuw en dan ook nog met een zeker tempo is niet echt geweldig. Op het einde had ik in ieder geval behoorlijk pijn in mijn voeten en waren mijn kuiten ook pijnlijk. Ik denk dat overigens kwam doordat mijn tight toch behoorlijk nat en dus ook koud geworden was. Op de een of andere manier zou ik eigenlijk spatlappen op mijn schoenen moeten hebben want door mijn loopstijl spat die natte zooi zodanig op dat mijn tight echt tot aan mijn knieholtes vol van zand en andere drab zit. De meeste andere lopers hebben daar helemaal geen last van. Maar ons tempo was dan weer snel en dan weer langzaam en uiteindelijk bleken we dan toch nog in 75 minuten rond te zijn gegaan. Probleem van dit weer is ook dat je 's avonds geen zin meer hebt om naar buiten te gaan maar het wordt beter en ik verheug me nu al op een a.s. optreden van Anton Goudsmit en de Ploctones. Hun CD 050 is echt super (als je ten minste van jazz en het gitaarspel van Anton Goudsmit houdt) 

Met het schrijven van een blog stel je je kwetsbaar op want degenen die je blogs lezen hoeven het niet altijd leuk te vinden wat ze lezen of het er mee eens te zijn. Maar wat is een cultuursnob? Iemand die van cultuur houdt of iemand die nog meer van cultuur houdt of iemand die cultuur in onze samenleving onmisbaar vindt. Ik weet het niet en eigenlijk vind ik het antwoord op deze vraag niet interessant. Want wat is cultuur? Het woord cultuur stamt af van het Latijnse cultura en is afgeleid van colere dat staat voor bebouwen, bewerken, vereren, versieren, onderhouden. En als je om je heen kijkt, zie je dat je hele omgeving een daad van cultuur is, een daad van de mens die zijn eigen samenleving vormgeeft, van kleine zaken zoals een gewoon theelepeltje, het hoesje van een cd tot grote zaken zoals auto's, huizen, bruggen, viaducten en vliegvelden. Zelfs veel wat we als prachtige natuur aanmerken is een daad van cultuur geweest. Natuurlijk wordt cultuur ook in beperktere zin van kunst gebruikt maar ook dan is het nog zo ontzettend breed dat je het amper elitair kunt noemen. Is amateurkunst of een leuk museum gerund door vrijwilligers elitair? Ik vind van niet. Cultuur kleurt het leven en dat is ook en misschien wel vooral in tijden van crisis belangrijk.  Mensen moeten de mogelijkheid krijgen even buiten de werkelijkheid te treden, te kunnen dromen of fantaseren, hun creativiteit te botvieren. En dat doet cultuur met hen.

Maar genoeg college gegeven, want mijn blog gaat ook over hardlopen. Gisteren ben ik nog even alleen een herstelloopje gaan doen. De benen voelden nog wat zwaar van de duurloop in de kou van zaterdag maar na enkele kilometers liep ik weer lekker, zij het in een rustig tempo. Het was mooi buiten, de aangekondigde sneeuw was weliswaar niet gevallen, maar de bevroren voren in de klei met topjes van sneeuw lagen er prachtig bij. Op sommige van de kleine weggetjes was het nog wel glad en ik maakte dan ook een zwieper waarvan ik pas later op de dag last kreeg. Na iets meer dan een uurtje was ik weer thuis en had ik met dit loopje al weer de eerste honderd km van dit jaar te pakken. Vanavond naar de baan maar het was een sneeuwmassa, dus maar met Robert, Rinus en Davje een rondje Middelburg gedaan. We begonnen rustig maar gaandeweg ging het tempo toch behoorlijk omhoog. Doordat er bijna geen wind stond, was het prima loopweer.

Gisteren kon ik niet van de partij zijn bij de fameuze Ondoloop, die wederom door de organisator zelf, Wim Sparrentak, gewonnen werd. In gedachten was ik wel even bij de lopers maar meestal toch vooral bij de nieuwjaarsbijeenkomst van de provincie Zeeland. Als lid van de organiserende werkgroep moest ik natuurlijk aanwezig zijn in de Nieuwe Kerk. Voordat deze bijeenkomst begon, was er eerst in het Prinsenlogement (een onderdeel van het Abdijcomplex, waar vroeger de Prinsen van Oranje plachten te verblijven) nog een ontvangst van de Bijzondere Zeeuwen. En omdat daar ook een aantal Zeeuwse hardlopers toe behoorden, ben ik daar ook even naar toegeweest. Ze waren er bijna allemaal. Sebastien Schletterer (winnaar van de Kustmarathon), Leonie Ton (de vrouwelijke winnaar van deze marathon), Sjaak Luteijn (Nederlands Kampioen bij de mannen 50+ Halve marathon), Anita Joziasse (Nederlands Kampioen Marathon vrouwen 45+ en tevens Zeeuwse atlete van 2009), Wilco de Vos (idem maar dan bij de mannen 45+) en Terese van Lare (o.a. 29e keer Nederlands kampioen triatlon). Eigenlijk miste ik alleen Wim, de Zeeuwse atleet van 2009 maar ja die moest natuurlijk in zijn hometown aantreden. Om 4 uur begon in een volle Nieuwe Kerk de nieuwjaarsbijeenkomst met een toespraak van de Commissaris van de Koningin in Zeeland, Karla Peijs. Ik vond het zelf een goed en positief verhaal en dat is aan het begin van het nieuwe jaar altijd belangrijk. Als je dan al begint over allerlei kommer en kwel roep je als vanzelf allerlei rampen over je af. Op de website van de provincie Zeeland www.zeeland.nl staat haar toespraak. De bijeenkomst stond in het teken van het Zeeuwse Jaar van de Fiets en aansluitend op haar toespraak werd dan ook de nieuwe clip getoond. Op de muziek van My town van de Zeeuwse groep Racoon (overigens een van de mooiere en leukere nummers van hun CD Before you leave) is een leuk en flitsend filmpje gemaakt met zanger Bart van Racoon in een gastrol. Het filmpje is al te zien op you tube: http://www.youtube.com/watch?v=3w_XYVLj_xY&feature=player_embedded#.

Na de clip hadden we als werkgroep verzonnen dat het leuk was Mart Smeets een programma te laten presenteren a la avondetappe, dit ook omdat dit jaar twee grote wielerkoersen, de Giro en de Tour de France, Zeeland aan doen. Op 10 mei 2010 is Middelburg de finishplaats van een etappe van de Giro en in juli gaat de etappe van Rotterdam naar Brussel voor een groot deel (o.a. over de Oosterscheldekering) door Zeeland. Er waren drie gasten uitgenodigd, Maarten Ducrot, oud-renner en jarenlang woonachtig in Middelburg, Roos Tallinga, schrijfster van het boek Biking in New York die in opdracht van de provincie het boek Fietsen in Zeeland gaat schrijven en Mart Scherp, een coming-man in het totaal van het Zeeuwse koksgilde (wat niemand weet is dat Zeeland per inwoner het gemiddeld hoogste aantal Michelinsterren heeft, echt waar!). Er ontstond een leuk gesprek dat behoorlijk uitliep maar het bleef heel onderhoudend (inclusief het optreden van de jonge Eva Aouad, een van de Zeeuwse poptalenten; kreeg een beetje een associatie met Alicia Keyes). Na het zingen van het Zeeuwse volkslied (Geen dierber plek voor ons op aard) was het recipieren geblazen. Ik kon niet zo lang blijven want ik werd nog op de culturele nieuwjaarsbijeenkomst in de Vleeshal verwacht. Bij mijn vertrek kreeg ik nog een exemplaar van de Zeeband en een bidon met daarin twee mooie door Mart Scherp opgestelde recepten (ga ik snel eens proberen te maken). In de Vleeshal was het gezellig druk en ik voelde me bijna een kusmachine maar het is en blijft toch een heel leuk initiatief van het Zeeuws Museum, de Stichting Beeldende Kunst Middelburg en Theaterproductiehuis Zeeland om deze nieuwjaarsbijeenkomst te organiseren. Op een gegeven moment was de rode wijn op en hebben we onze toevlucht gezocht in een van de oudste cafes van Middelburg, de Mug. Waarschijnlijk plaatselijk verdoofd merkte ik toen ik naar huis fietste niet veel van het koude weer.

Dat was vanmorgen anders. Ik kwam uit bed en kijkend naar buiten,  waarbij ik de koude wind bijna kon voelen, stond ik eerst te twijfelen of ik wel mee zou gaan. Ik begon maar met even rond te bellen maar de boys waren toch van plan om te gaan. Mijn vrouw wierp nog tegen dat er een advies was gegeven niet naar buiten te gaan als dat niet nodig was maar dit advies werd door hen weggewuifd. Het was wel nodig om te gaan hardlopen. We vertrokken richting Gapinge en via de Snouck H-weg naar Vpolder. En eigenlijk hebben we niet zo veel last van die koude wind gehad, in ieder geval niet veel kilometers tegen. De gevoelstemperatuur was dik onder de min 10 maar goed aangekleed was het prima te doen. Via Vpolder door het bos richting Okapelle en zo weer binnendoor via de Zandvoortseweg en Sint Laurens weer naar huis. We waren 2 uur en 15 minuten weg geweest, met een snelheid van gemiddeld 11,8 km en kwamen we zo om en nabij de 27 km uit. Wel snel naar binnen want de botten en spieren gingen door de kou wel steeds meer pijn doen maar misschien heeft Davje wel veel meer spierpijn van het leggen van zijn lamelparket!

Na de verhitte discussies op met name www.losseveter.nl (dat prachtige initiatief van Vivian Ruijters) over de beste loper van Zeeland over 2009 (typisch dat bij de verkiezing van Anita Joziasse tot de beste loopster geen vraagtekens en/of opmerkingen worden geplaatst), wil ik een nieuwe categorie toevoegen, en wel de Zeeuwse loopgroep van het jaar. Ik wil het woord beste niet gebruiken want wie is er nu het beste, die typering is toch eigenlijk maar voor een loper weggelegd en de rest is toch allemaal slechter waarbij ik niet wil zeggen dat de andere lopers slecht zijn en/of niet goed presteren. Ik ben op menig loper jaloers op de wijze waarop hij of zij loopt en de tijden die ze maken, chapeau en nogmaals chapeau, echt mooi om te zien en mee te maken. Maar wie de beste loper is zou ik echt niet weten. Wat ik wel weet is dat hij of zij niet in Nederland wonen maar op welke manier of op basis van welke argumenten iemand tot de beste moet worden uitgeroepen vind ik moeilijk, zo niet onmogelijk. Ik heb al jaren een ontzettend grote bewondering voor Haille Gebreselassi en Paula Radcliff maar zijn zij de beste lopers? Ik weet het niet en eigenlijk wil ik het ook niet weten. Wat ik wel weet en erg goed vind is de wijze waarop in Zeeland aan hardlopen wordt gedaan. Het is niet langer alleen een sport voor individuelen maar het sociale aspect is de laatste jaren erg belangrijk geworden. En dat mag dan misschien ten koste gaan van de echte grootste sportprestaties maar de winst daarvan, vriendschap, gezelligheid, samen sporten en presteren, vormt een mooie compensatie. Dankzij het hardlopen ben ik eigenlijk pas goed geintegreerd in Zeeland. Door mijn werk in de cultuur kende ik natuurlijk ook al veel mensen en had ik veel contacten en gesprekken maar dat is toch anders. Hardlopen, trainen, samen naar marathons in binnen- en buitenland gaan, dat schept een prachtige band, vandaar dat ik de nieuwe categorie, loopgroep van het jaar, wil toevoegen. En daarvoor nomineer ik als enige onze woensdagavondgroep. Door weer en wind verzamelen we ons elke woensdagavond zo rond de klok van zes en lopen we of een rondje Koudekerke of een rondje Schellach. En natuurlijk zijn er veel meer mooie en gezellige loopgroepen in Zeeland maar u had toch allemaal al wel begrepen dat ik geen nieuwe verkiezing op wil zetten!

Zo aan het begin van het nieuwe jaar is het ideale moment aangebroken voor primeurtjes. Maandagmorgen ben ik toch wel met enige tegenzin opgestaan. Twee weken vakantie maakt je lui en als het dan ook nog donker en koud weer is, is het met je motivatie net zo gesteld als 's morgens met de centrale verwarming. De ketel moet eerst aanspringen, een tijdje loeien en dan zo stil aan wordt het wat warmer waarna het douchen kan plaatsvinden. 's Maandags moet ik ook steevast wat langer tijd aan mijn uiterlijk besteden omdat ik dan meestal een baard van enkele dagen oud heb. Door de vakantie was deze nog wat ouder. Maar een keer op en ontbeten toch goed aangekleed op de fiets gesprongen en naar de Abdij van Middelburg gefietst. Daar wachtte om negen uur al de eerste nieuwjaarsbijeenkomst met koffie, oliebollen en appelbeignets. Gekscherend werd gezegd dat deze nog van vorig jaar waren. De provincie Zeeland moet de komende jaren namelijk fors bezuinigen. Terug naar het bureau en de hele dag toch wel een beetje onwennig. Het is verrassend hoe snel je ontwend bent om een plek en in een kamer te zitten. Het was ook nog niet echt warm. Tussen kerst en nieuw was het provinciehuis dicht en hoewel de ketels al zondag aangezet waren was het nog niet echt behagelijk. Daarom 's middags maar weer naar de grote nieuwjaarsbijeenkomst voor al het provinciale personeel gegaan. Het was gezellig, we begonnen met een glaasje cava (momenteel erg hip en bezig om de positie van de prosecco te bedreigen) en vervolgens heb ik nog twee glazen witte wijn gedronken. Ik wilde 's avond gaan trainen (het is nog ongeveer acht weken tot aan de marathon van Barcelona) en witte wijn heeft niet zo veel invloed op je benen. In nog geen vijf minuten heb je deze suikers er door heen gejaagd. Bij het weggaan kreeg ik de eerste primeur, namelijk de Zeeband. Dit is het nieuwste representatiegeschenk van de provincie Zeeland en het doel van deze band is je (ver)binding met Zeeland duidelijk te maken. Ik ga er niet te veel over vertellen want vrijdagmiddag krijgen alle bezoekers van de provinciale nieuwjaarsbijeenkomst een eigen exemplaar van deze band in een mooie doos met daarbij ook nog eens een set bijzondere foto's. Deze bijeenkomst vindt plaats in de Nieuwe Kerk te Middelburg en het is een openbare bijeenkomst, dus iedereen kan komen maar je moet wel op tijd zijn want vol is vol. Tot vijf voor vier kan je in de kerk. De bijeenkomst staat in het teken van 2010 Het Jaar van de Fiets en Mart Smeets verleent o.a. zijn medewerking aan het programma. Meer informatie staat op de website van de provincie Zeeland www.zeeland.nl. Een bijzonder onderdeel is overigens de aandacht voor de bijzondere Zeeuwen met daaronder dit jaar ook een aantal lopers zoals de onlangs tot Zeeuwse atlete van het jaar gekozen Anita Joziasse! De loper van het Jaar 2009 WIm Sparrentak verwacht ik niet omdat hij in zijn hometown meedoet aan de Ondoloop. Een tweede primeur kreeg ik 's avonds op de atletiekbaan te horen waar onze trainer Rens aankondigde te stoppen met ons te trainen. Na 10 jaar is hij toe aan een nieuwe uitdaging en heeft hij deze gevonden. Rens, hartstikke bedankt voor de vele trainingen en ik snap wel dat het niet altijd eenvoudig is met een aantal van die knap eigenwijze marathonners om te moeten gaan. De baan was te slecht om te lopen en omdat wij (Davje, Robert en ik) geen zin hadden in een aantal versnellingen, hebben we maar een klein rondje Middelburg gedaan.

Op 2e kerstdag vroegen we ons nog bij de Kerstloop af waar de John gebleven was. Hij was toen het bos ingestuurd en niemand had hem daar gezien. Ook bij de Tankloop op oudjaar ging als een vuurtje rond dat John ergens onderweg zou staan. Bij het ijzeren torentje werd er gefluisterd. Bij de Tankloop wordt je geacht bij de tank in Westkapelle  om te keren maar ik ben speciaal doorgelopen tot aan het ijzeren torentje (vandaar ook mijn langzamere tijd!) maar hij was daar niet te zien. Het bleef een beetje stil maar na vanmorgen kan ik met een gerust hart stellen dat John terecht is. Getooid met scans van zijn goede en slechte hamstrings was hij vanmorgen ook van de partij bij de nieuwsjaarduurloop met borrel (een mooi en leuk initiatief van Rinus en Suzanne, moeten we erin houden, traditie van maken zoals dat ook ooit gedaan is met het schansspringen). Wij kwamen de hoek om en zagen John's stoere ijzeren ros al staan. Hij mag zelf nog niet lopen maar had besloten ons te vergezellen op onze ijzige en gladde duurloop. Het was vanmorgen bar en boos, Robert en ik glibberden de Veerse Poort uit om Davje op te pikken bij het bruggetje. Het Brigdamsepadje was goed te fietsen maar het aansluitende weggetje had meer weg van een ijsbaan. Maar ja, het lukte toch daar overeind te blijven en te fietsen. Even later kwamen we de Zeeuwse loper van het jaar 2009 tegen begeleid door JJ, ook op weg naar Rinus en Suzanne.

Iets over elven vertrokken we met ons loopgroepje, begeleid door John in een fel geel hesje, ja de veiligheid staat bij ons voorop. Die veiligheid was goed geregeld, maar die bij het lopen op de fietspaden e.d. liet nog wel wat te wensen over. Het was op een aantal plakken spiegelglad en gevoegd bij de kou besloten we er maar een kortere duurloop van te maken. Richting Vrouwenpolder en Veere ging het iets beter maar door Gapinge en de van 't Hoffweg was het slecht. Maar we zijn allen zonder kleer- en/of andere scheuren thuis gekomen en toen maar aan de koffie en de borrel. Duuvje kwam nog het gezelschap versterken en de door Robert meegebrachte Beaujolais Nouveau smaakte nog prima!

De eerste kilometers van 2010 zitten erop. In een maagdelijk wit landschap liepen vanmorgen Robert en ik in iets meer dan een uurtje een mooi herstelrondje via het Bpadje, de besneeuwde Col de Sint Laurens,  de Poppenkinderenweg en de Oude Veerse weg weer naar huis. Het landschap lag erbij als of het een kerstkaart was. Bijzonder dat er al voor de 2e keer in enkele weken tijd zo'n fors pak sneeuw in Zeeland gevallen is.  Prachtige besneeuwde bomen, boerderijtjes in de verte met rookpluimen, af en toe een lekker fel zonnetje, ganzen die in een v-formatie voorbij vlogen, kortom genieten geblazen. In de pas gevallen sneeuw lopen is niet helemaal je van het maar het ging toch wel lekker. Onderweg viel op dat het nieuwe tracee van de N57 al weer verder klaar is. Ben benieuwd wanneer daar de eerste auto's over zullen rijden. Het aquaduct is in september 2010 klaar en zal dan worden ingewijd met een mooie theaterproductie. Het wordt wel tijd want de afslag Arnestein is toch wel enigszins onoverzichtelijk met al die rode waarschuwingsborden, afgesloten weghelften en rotondes die soms tegendraads dienen te worden gereden. Maar dat duurt nog wel even. Wat nog iets langer duurt is de 8e editie van de Zeeuwse kustmarathon maar aan het enthousiasme waarmee al op de 1e januari is ingeschreven kan deze eigenlijk niet snel genoeg komen. Al meer dan 500 inschrijvers voor de marathon en 2.750 voor de wandelmarathon die daarmee fully booked is. Het is (gelukkig) nog niet zo ver. We maken ons eerst op voor ons marathonavontuur in Barcelona die al weer over negen weken op het menu staat. Dus morgen weer gaan trainen, dit keer met een duurloop met een aantal Barcolonagangers. Het weer is momenteel nog niet echt uitnodigend om morgen weer naar buiten te gaan maar ik laat mijn humeur daardoor niet verpesten want het optreden van Kyteman's Hip Hop Orkest is daarvoor veel te mooi. Heb de CD The hermit sessions al geruime tijd in mijn bezit en heb weleens in de DWDD een kort stukje van het optreden van dit 22 koppig orkest gezien maar verder ben ik niet gekomen. Een bezoek aan het North Sea Jazzfestival waar zij de zaal plat speelden (overigens op vrijwel alle festivals waar ze optraden) zat er in 2009 niet in maar dat is ook een van mijn goede voornemens voor 2010, meer festivals en concerten bezoeken, zoals het North Sea Jazzfestival maar waarschijnlijk ook Werchter.

Allereerst aan al mijn trouwe webloglezers een goed en gezond 2010! Ik hoop dat het een mooi sportief en cultureel prachtig en inspirerend nieuwjaar wordt.  Gisteren hebben we in stijl het jaar 2009 afgesloten door eerst de Tankloop (inclusief een aantal oliebollen) te verorberen. Ik had besloten de 19,5 km niet vollebak te lopen en moest me onderweg wel een aantal keren inhouden toen ik door o.a. dr. Jon voorbij werd gelopen. Het was niet echt lekker loopweer. Er stond een schrale noordoostenwind waarvan we zowel op de heen- als de terugweg last hadden. Maar het parkoers van het Pannekoekenhuis in Dishoek naar de Tank op de dijk in Westkapelle over het fietspad door de bossen en de duinen is toch altijd weer leuk om te lopen. Heen had ik gezelschap van mijn collega Tjitte van den Buijs die een stormachtige loopbaan als hardloper meemaakt. Tjitte is een prima wielrenner maar blijkt ook hardlopend meer dan uitstekend uit de voeten te kunnen. Maar gisteren was het de bedoeling dat hij een duurloop zou doen en had hij mij daarvoor uitgekozen. Ik probeerde dan ook het tempo zo laag en constant mogelijk te houden maar ik merkte wel dat hij nauwelijks in te tomen is. Hij loopt zo gemakkelijk. Op de terugweg heeft hij vanaf de kerk in Zoutelande gas gegeven en toen moet hij gezien de uitslag nog behoorlijk wat lopers voorbij zijn gegaan. Voor mij stond de teller op 1.30.21 en daar was gezien mijn instelling prima. Na de loop aan de traditionele oliebollen en de combinatie met een lekker glas trappist was smaakvol. Toch niet zo lang gebleven want ik moest zelf ook nog oliebollen bakken en nog even de loopboekhouding van 2009 afsluiten. In totaal staat de teller op 2787 km's en dat zijn er toch iets minder dan vorig jaar maar ik heb dit jaar meer op 'kwaliteit' getraind (zullen we maar zeggen) en met zeven marathons in de benen kijk ik toch op een mooi maar vooral ook gezellig loopjaar 2009 terug. Eens kijken of we dat in 2010 kunnen herhalen. Heb me in ieder geval vannacht al ingeschreven voor de Zeeuwse kustmarathon op 2 oktober 2010!

Gisterenavond was het dan eindelijk zo ver. De aflevering Zeeland in de serie optredens van Freek de Jonge ter gelegenheid van zijn 65e verjaardag was op televisie. Het was wederom een boeiende aflevering. Enkele weken geleden heb ik de aflevering Workum gezien, het dorp of de stad in Friesland, dat erg bekend geworden is door de schilderende toddenboer Jopie Huisman. Ook erg realistisch werk, een vergelijking met een ander museum in een ander dorp op het Hollandse platteland is gemakkelijk te maken. Ik ben eens in Workum geweest en was toen op bezoek bij Greet de Vries-Hommes, een van de gedeputeerden voor cultuur waarvoor ik heb mogen werken en die tot burgemeester van Nijeford benoemd was. Tot deze gemeente hoort naast Workum ook Stavoren en de associatie met het vrouwtje van Stavoren was dus snel gelegd. Dat is geenszins beledigend bedoeld want ik heb begrepen dat de vrouwen van Stavoren, de vrouwen van de schippers die ter zee gingen, bekend stonden als sterke vrouwen. Ik heb toen naast het Jopie Huismanmuseum ook die bijzondere kerk van Workum bezocht, een typisch gebouw, waarvan de toren los staat en waarin ook een indrukwekkende collectie draagbaren voor doodskisten stond opgesteld.

Maar een heleboel van wat Freek gisteren vertelde was al bij mij bekend want dat heeft hij al eens opgeschreven in zijn overigens mooie en lezenswaardige boek Neerlands Bloed. Zijn tienertijd in Goes, de popgroepen die optraden in het Schuttershof, waren voor mij bekend. Wat me gisterenavond zeer aansprak was zijn aandacht voor het Molukse kamp in Westkapelle. Al eerder heb ik daarover geblogd, naar aanleiding van o.a. de indrukwekkende muziektheaterproductie De vrouwen van Westkapelle, die in dat kamp gespeeld werd. Bijzonder vond ik gisterenavond dat hij samen met Hans Sakkers, die een boek over de geschiedenis van dit kamp geschreven heeft, het voormalige kamp bezocht heeft en ook in zijn voorstelling uitgebreid aandacht daaraan besteedde. Hij had het daarbij ook over de door Koert Davidse gemaakte documentaire Mijn verloren land. ook een aanrader om eens te bekijken. Maar mooi was natuurlijk de wijze waarop hij met liefde over Zeeland sprak en begeleid door Rudy de Queljoe (Dragonfly, Brainbox, Massada en andere groepen) het lied de Schelde blues (weet niet zeker of het zo heet) zong.

Vanavond voor het laatst dit jaar ons rondje Koudekerke gelopen en dit keer hadden we besloten het rondje andersom te lopen d.w.z eerst vanuit Middelburg naar Koudekerke en dan via Vlissingen en West-Souburg weer terug naar Middelburg. Om zeven uur bleek dat we met een quintet aan lopers waren (Davje, Duuvje, Robert, Marius en ik). Het weer was vanavond geweldig, er stond geen zuchtje wind en dat is voor Zeeuwse begrippen bijzonder. In het begin liep ik nog niet zo lekker, misschien iets te laat gegeten maar gaandeweg kwam ik op stoom en uiteindelijk liepen we ons rondje in iets meer dan een uur en veertien minuten.

Heb vanavond een begin gemaakt om een doorbraak te maken in mijn getreuzel en daarom uit mijn CD-collectie een shortlist gemaakt van 25 CD's verschenen voor 2000 waaruit ik een keuze ga maken van mijn favoriete 10 CD's voor 2000. Ik wil graag ook nog een dergelijk lijstje maken van verschenen en gekochte CD's na 2000. Ik heb daarbij ook besloten van elke groep en/of zanger maar een CD te kiezen en dat viel in een aantal gevallen niet mee.

De volgende 25 CD's heb ik gekozen (in alfabetische volgorde):

Beatles - Sergeant Pepper's Heartsclub Band

Caravan - If I could do it all over again, I would do it all over you

Joe Cocker - Mad dogs and Englishmen

Bruce Cockburn - Nothing but the burning light

Colosseum Live

Ry Cooder - Bob till you drop

Elvis Costello - Blood & Chocolate

Crosby, Stills, Nash and YOung - Deja vu

Crowded House - Wooden face

ELO - Out of the blue

Doors - L.A. Woman

Donald Fagan - The nightfly

Peter Gabriel - So

Buddy Guy - Damn right I've got the blues

John Hiatt - Bring on the family

Joe Jackson - Night and Day

Steve Miller Band - Fly like an eagle

Van Morrison - Inarticulate speech of the heart

Pink Floyd - Wish you were here

Police - Outlando's d'amour

Santana - Caravanserai

Talk talk - It's my life

Tom Waits - Frank's wild years

Toto IV

U2 - War

Het eerste begin is gemaakt!