Op de fiets, dat doen we eigenlijk veel te weinig. Kylian moet trainen, donderdag bomenfeestdag met de school,  met fiets natuurlijk. We wonen er te dichtbij, bij school, de fiets staat meestal ongebruikt in de schuur. We trokken er weer op uit vandaag. Zondag hadden we een poging ondernomen van deze kant, nu probeerden we het met de omweg. De route die  ze met school gaan fietsen.

 

Over smalle fietspaden met scherpe bochten. Heuvel op en heuveltje af. Aan de zijkanten diepe greppels, slootjes of prikkeldraad, maar de wegen nog verhard. Het bos in op platgereden grond, uitkijken voor de kuilen.  We hebben flinke vaart en slippen door de blubber, later door het mulle zand, maar komen veilig aan op de plek. Een weitje midden in de bossen. Er staan al genummerde bordjes en pijlen op de route. We pauzeren met een pakje yoghurtdrink en een reep chocola en luisteren naar de vogels. Het lijkt al lente, de temperatuur past bij onze verhitte gezichten.

 

Kylian oefent al rennend de estafette en zwaait vanuit de verte. Zijn fiets staat tegen een paaltje, de mijne valt bijna om. Ik weet een kortere route, ik weet het zeker, althans ik had zoiets gehoord. De voorbij wandelende man met hond beaamt. Rechtdoor tot aan de poort van het natuurreservaat, dan rechts en dan komen we op de doorgaande weg. Waarom rijden ze met school niet meteen die route? Het antwoord blijkt simpel. Er valt niet te fietsen. Mul zand met enkel paardenhoeven. Zou Floris hier opgenomen zijn?

 

Een schitterend gebied met zand en pollen sprietgras, heide, drassige gebieden, plasjes diepgroen water en  bergjes puin en mos,  waarin de gladde slang zou huizen. Half zes, de zon al dalende en de kleuren grond  variëren van amber naar oker in de wijde glooiende omtrek. En stukjes groen natuurlijk, het blijvende groen van Amerikaanse dennen. Oh, had ik mijn camera maar bij mij, verzucht ik. De zichtbare stralen van de zon die door de wolken breken, de kleur die steeds warmer en roder wordt.

 

Maar ook een camera zou de geur niet kunnen overbrengen. De lucht van vermolmde bosgrond net na een regenbui, met een vleugje frisheid van de dennen net na een zonnebad. We lopen en genieten. Kylian ontdekt dat het gemakkelijker lopen is met de fietsen in de eerste versnelling. Daar was ik nog niet opgekomen. Ik hoop maar dat de man met hond het bij het juiste eind had en dat hij met rechtsaf niet links bedoelde. We horen geen andere geluiden dan de vogels en de stilte van de natuur. De weg zouden we nu toch wel moeten horen, denk ik geregeld. We komen geen mens meer tegen. Na de glooiende vlakte omsluit het bos ons nu en onttrekt de laatste zonnestralen aan ons zicht. Ik wil sneller lopen en Kylian wil niet achterblijven.  Het pad is weer stevig genoeg om op te fietsen en steeds handiger omzeilen we de blubberbaden. Op een keertje na, Kylian staat er middenin.

 

Dan horen we tot mijn opluchting weer auto’s. Aan het einde van de bomentunnel zien we licht. De verharde weg met druk verkeer. Even staan we verdwaasd te kijken, waar zijn we? We herkennen het weer, daar is Jagersrust, dus we moeten linksaf. We genieten van de vaste grond onder onze fietsbanden en veroveren nu zonder zuchten elke helling. In mijn spijkerbroek voel ik mijn beenspieren stevig spannen en zuurstof is tot alle vezels doorgedrongen. Thuis kan de maaltijd worden bereid. Maar eerst olijven en geitenkaas met een drankje, Kylian verwisselt zijn met zweet doorweekte shirt met een schone. De avond valt in ons vakantiethuis.

 

Jezus wat wonen wij hier toch mooi.

 

 

 

 

 

Zo heeft iedereen zijn of haar eigenaardigheden.....

 

 

Voor een keertje dan maar ongenuanceerd.

 

“Ik kon niet voor hem zorgen”, tranen rollen over het verweerde gezicht, “ik had geen man, geen geld en geen werk.” Haar handen beven, wanneer ze zijn foto aanneemt. “Hij heeft mijn neus, hij lijkt sprekend op mijn broer.” Heel langzaam gaan de tranen van verdriet over in tranen van blijdschap. Ze kust zijn foto, drukt hem tegen haar borst. “Hij is mooi, zo mooi. Als hij me maar kan vergeven. Ik heb altijd aan hem gedacht.” De zoon slikt terwijl hij het filmpje bekijkt. Ik heb inmiddels al een hoeveelheid zakdoekjes vol gesnotterd, en het worden er nog meer, wanneer zij elkaar eindelijk in de armen sluiten.

Het was niet gemakkelijk geweest haar te vinden. Zij woonde niet meer in het dorp van vroeger en de autoriteiten werkten niet graag mee. We hebben een mooie rondreis door het arme land gezien en uiteindelijk is het toch gelukt.  Het programma is weer gevuld, heel fijn voor zoon en moeder, heel fijn voor de programmamakers en de papieren zakdoekjesfabrikanten. Goed dat het programma er is, zonder twijfel, maar ik blijf het gegeven wrang vinden.

 

In de rijke landen kunnen mensen met een kinderwens een kindje halen uit een arm land. Natuurlijk, het is goed voor het kind, zo krijgt deze maatschappelijk een kans. Maar de arme, arme moeder. Ik heb natuurlijk gemakkelijk praten met een fantastische zoon en ondanks nagenoeg zelfde omstandigheden, toch de mogelijkheid zelf voor hem te zorgen. Een huis te bieden, eten, kleding, scholing en een kamer vol speelgoed. Een kinderwens kan alles verterend zijn, natuurlijk ik snap het wel en de kinderen verdienen een kans.

 

Het is nu een trend bij filmsterren en popdiva’s, met een pleegkind draag je bij aan een betere wereld. Gek genoeg zie ik het anders. Help dan een dorp, een gezin, een alleenstaande moeder zonder geld en werk, zodat ze wel voor haar kind kan zorgen. Adopteer een gezin, geef ze de mogelijkheid bij elkaar te blijven. Ook hiervoor bestaan organisaties, als je het zelf niet allemaal kunt regelen.

 

Armoede is niet zomaar te bestrijden zolang de schrijnende ongelijke verdeling in de wereld getolereerd blijft. Ingebakken zit in onze zogenaamde ethische normen.  Is dit immers niet een tragische vorm van mensenhandel, die volledig is geaccepteerd? Zo geaccepteerd dat er al  een televisieprogramma bestaat die vooral helpt deze ouders en kinderen na lange tijd weer te herenigen? Stel je toch eens voor als de rollen waren omgedraaid! Dat wij het arme land waren?

 

NB Ik heb overwogen te wachten met deze bijdrage uit piëteit met de slachtoffers en hun familieleden in Haïti, maar eigenlijk is het nu ook het juiste moment.

 

De laatste dagen was ik werkelijk ongerust, wat had ik gedaan? Een grapje, dat was het en dat moest het zijn. En dat is het gelukkig ook geworden. Nou ja, op enkele splinters na. Zo heeft bijvoorbeeld Frans zichzelf in de wilgen gehangen. Waar gewerkt wordt vallen spaanders, het is niet anders. Ik heb nog alle vertrouwen in zijn wederopstanding. Hippocampi is mee met de pinguins en Noud  is net naar het benzinestation gefietst om een goedmaakboeketje te kopen voor zijn vriendin, ik hoop dat het helpt, maar die zien we later vast wel weer terug.

 

Afscheid wordt niet alleen genomen van het blog, of juist in het geheel niet van het blog, maar van jeugd, tot oude dag, het voortdurend loslaten wordt onderstreept door Ina, Theo en Aad. Hanneke geeft aan, dat soms het afscheid slechts definitieve vormen kent. En Coby houdt alles stevig vast. Bert doet wel dreigend realistisch in zijn afscheid van het blog. Wat moet ik daarvan denken? Kon ik maar in de toekomst kijken, daar waar René Scheffer het licht over laat schijnen.

 

Heer Johan maakt werkelijk een bijzondere ervaring mee, Maria-Dolores houdt het bij een droom. Nox van Pas& Ivy is ons ontvallen en dat vraagt eigenlijk wel speciale aandacht. Zo dreigen ook de dagberichten van K ons ontnomen te worden. Eeuwige jeugd voor onze favoriete artiesten, verzucht Lidy. Wiljan mijmert weg met Toni en  Grandmaster DJ met Paul en The Beatles. Bart herschrijft de vijftig manieren om je geliefde te verlaten. Dat brengt ons op liefde.  Afscheid van een geliefde nostalgisch beschreven door Cor en hartverscheurend verteld door Galadriël. J-P is ook nog helemaal niet klaar met zijn geliefde. En Dianne is dit inmiddels wel met haar ex-man.  Een reportage in beelden van Iris kijkt en een werkelijk vies plaatje met de gebruikelijke 100_Woorden. Neuspeuteraars in de trein zijn storend, vindt Satuka en staat daarin niet alleen. Jo Hendriks glipt stiekem door de deur, maar ik heb hem gezien.

 

Dan zijn er nog blijvers als Ely en Francois met een lekker bakje troost. Catherina ontrafelt het mysterie. Emma V doet ons even schudden op de grondvesten, maar haar titel verraadt dat ze het gelukkig niet meent. Weer een echt afscheid van de sneeuw van Ineke. Het tragische verscheiden van Ron. De korte maar krachtige groet van Guzzler. Over het achterblijven bij een afscheid schrijft Ernst. Het trieste wegslippen bij de ziekte MS ziet Zwollywood gebeuren bij haar zusje.

 

Dit ga ik zo niet redden, vrees ik, zo kan ik mensen vergeten. Maar met een verkeerde druk op de knop was mijn hele overzicht weg en kon ik overnieuw beginnen. Doe ik niet, ik ga hier gewoon mee verder. Als ik dus toch iemand oversla, trek dan maar even aan de bel. Henk van loon heeft het te druk om te stoppen met bloggen, en ik herken dat nu. Zelfs Mephisto heeft zijn stem laten horen, en dat vind ik best wel leuk. Maar Landheha draait zich omstandig om.

 

The Saint brengt de dag in schema en toont zijn fraaie ficus in onthutsende staat. Johanna Nouri belicht het afscheid van de beschaving, over aboriginals en meer. Martin Broek neemt afscheid van Indië,  hier volgt een discussie waarin ik mij door tijdgebrek helaas even niet kan mengen en plaatst een mij onbekend, maar fraai, vers van Annie Schmidt. Ruud neemt afscheid van de verlichting. Marius van Artaaa zegt vaarwel tegen de molochbloggers. Soms moeten er gewoon duidelijke keuzes worden gemaakt, het is de vogel of ons, meent Antoinette.

 

En soms weet ik het niet zeker, is dit een bijdrage voor de themadag of is het toeval? Zoals bij mevrouw bijvoorbeeld en bij Huib, die even wegdroomt onder een boom. Het beeld van Grutte Pier dan? Wat bedoelt hij daar nu mee? Dat het blog veel moois op kan leveren bewijst Terracidus, die vandaag wel heel bijzonder werd behaagd. En Jeetjemina werd gespot in de krant.

 

Okay, mijn verhaal zal dan wat onsamenhangend zijn, maar behalve het theatrale afscheid van ons blogopperhoofd heb ik ze nu allemaal toch gehad? Of toch niet? Enkele mensen zijn in verwarring gebracht door het afscheidsgeweld, zoals Actuality en Isis, maar konden gerust ademhalen na de ontdekking van deze themadag.

 

Rustig ademhalen is er voor mij nog niet bij inmiddels om 23 uur 21, maar goed, ik heb er zelf om gevraagd, dus we gaan verder, Opa is in de knoop met de schering en inslag, terwijl parelduikster Diana wel heel waarachtig klinkt, in het ergste geval hoop ik dat Solvejg wel onder ons blijft, maar van grapjes word ik nog vrolijker. Last summer brengt stemmige klanken ten gehore en Morticia schetst een macaber beeld, de nacht valt.. LeBonton slikt zijn woorden in, terwijl wit grijs wordt bij het afscheid van Vuurjuffer en het toiletpapier van Actuality doorweekt is. Of is er toch een nieuw begin met Hanna? 23 uur 41, ik wacht nog even af.. Gaan we allemaal met Catherina naar Frankrijk, dat is best een goed idee, wat Prometheus betreft mag een derde van ons gaan. Ja dag!

 

Eigenlijk is de algemene indruk, dat er niet veel mensen naar talen om echt afscheid te nemen, en daar ben ik natuurlijk heel blij om, net zoals ongetwijfeld onze ongeruste PeterV.

Ik hoop dat het jullie ook bevallen is, in ieder geval hartelijk dank voor alle leuke, mooie en maffe bijdragen!

 

Afscheid nemen van het blog? Ik zou me daar gek zijn!

 

Tot slot,

 

Guzzler kreeg slapeloze nachten van zijn afscheid en is ijlings teruggekeerd. Na de niet zo bindende klokslag van twaalf uur volgden nog twee bijdragen, een van Saitbeheerder en een van Harry van Schalkwijk, die met zijn bijdrage over Ramses Shaffy prachtig aansloot op de opening van dit overzicht en daarmee kan dienen als afsluiter van een zeer geslaagde dag.

 

 

 

Het is nu ongeveer vier jaar geleden, dat ik mijn eerste voorzichtige bijdragen zette op het VKblog. Onzeker of ik iets te melden had, of dat het gelezen zou worden. Onzeker over mijn schrijfvaardigheden. Onzeker over mijn ontwikkeling. Eenzaam met een klein kind in een Brabants dorpje, waar mijn wortels niet lagen. Op zoek naar stimulans en contact boven de rivieren. Met behoefte aan ander contact dan de gesprekken over het weer en de voortuintjes. En, eerlijk gezegd, aangedreven door een droom, de kost te kunnen verdienen als schrijver.

 

Het duurde even voordat ik doorkreeg, dat een blog vooral functioneert dankzij de interactie. Niet alleen schrijven, maar ook lezen en reageren. Heel geleidelijk aan vond ik mijn eigen vorm, mijn eigen stijl.  Het VKblog beheerste geruime tijd mijn leven, bij alles wat ik zag en wat me overkwam, dacht ik, dit is iets voor op het blog. Er groeiden vriendschappen en liefdes. En ik zat dag en uur achter de pc. Ik ergerde me, genoot, maakte me boos, leefde mee, en ontving veel steun als mij dingen hoog zaten.

Uitgaan is er in deze omgeving en in mijn situatie niet echt bij, en ik heb dan ook genoten van de virtuele kroeg, het nachtbraken met andere bloggers, die nog geen zin hadden te gaan slapen.  Ik heb me in de discussies gestort. Heb meegeleefd met andermans ervaringen. Heb gehuild en gelachen. Goede dingen gedaan en fouten gemaakt.

 

Al geruime tijd heb ik wat meer afstand genomen. De doelen die ik gesteld had waren bereikt en daarmee stopte het niet. Het schrijven groeit inmiddels tot mijn belangrijkste inkomstenbron. Wie had dat ooit kunnen denken? Ik begon steeds minder vaak te plaatsen, niet omdat ik niets meer te vertellen had, maar meer, omdat ik de lat steeds hoger ben gaan leggen voor mijzelf. Alhoewel ik altijd wel in ben voor een grapje, en er dus ook nog steeds niemendalletjes van mijn hand passeren. Deze haal ik vaak na verloop van tijd weer weg.

 

Mijn manier van bloggen is veranderd, mijn manier van denken is gegroeid en ik ben zelfverzekerder geworden. Ik heb contacten gemaakt, die anders niet zouden zijn ontstaan.  Ik heb weet van dingen gekregen, die ik zonder de bijdragen van bloggers op het VKblog misschien niet zou hebben opgemerkt. Ik heb virtueel gereisd in landen, waar ik anders nooit zou zijn gekomen. Ik heb me druk gemaakt over zaken, die ik anders geruisloos had laten passeren. Heb verdedigd, heb dubbel gelegen, heb gestreden, heb meegeleefd, heb verteld en gelezen, heb soms de pc ernstig geïrriteerd uitgezet, maar ik heb vooral genoten. Echter het belangrijkste dat ik heb ervaren, is “Tutto il mondo è un paese”, ofwel, heel de wereld is een dorp. Waar je ook woont en met wie je ook samen bent. Hoogopgeleid, of juist niet, in de stad of op het platteland, in het oosten of het westen. Het maakt niet uit. “Tutto il mondo è un paese…”  

 

 

 

Bij deze neem ik afscheid van de vier voorgaande jaren. Mijn archief ga ik ruimen, voor zover ik dit nog niet heb gedaan, en laat slechts de voor mij meest veelbetekende bijdragen staan. Die zijn gevarieerd en zo zal het altijd blijven. Ik ben teveel een vlinder om mij op een ding vast te pinnen.  Afscheid nemen van het VKblog? Ik zou me daar gek zijn! Ik heb heel veel te danken aan het blog en aan jullie bloggers van bont pluimage, criticasters, vrienden, lezers, passanten en natuurlijk de Internetredactie van de Volkskrant, die deze ruimte beschikbaar heeft gesteld. Dat wilde ik ook eens laten weten. Zo.

 

Bedankt en tot ziens dan maar!

 

 

Het ziet er naar uit, dat een aardig aantal bloggers mee gaat doen aan de dag van het afscheidsblog. Het wordt ongetwijfeld een hartverscheurende dag.

Om te voorkomen, dat bezoekers zouden denken, dat onze laatste dagen werkelijk zijn geteld, verontruste mailtjes gaan volgen naar de Internetredactie en omdat het gebruikelijk is, heb ik maar eens een "poster" geknutseld. Deze kan worden gebruikt bij de bijdrage, indien je dat wenst.

 

 

 

Achteraf zag ik, dat ik beter VKblogdag had kunnen schrijven, maar ik had geen puf en tijd meer alles opnieuw te maken. En tweemaal blog in een zin vond ik ook niet fraai.

 

Het is absoluut niet de bedoeling, dat mensen van deze dag gebruik gaan maken om werkelijk de benen te nemen. Want dan zou ik mij behoorlijk schuldig voelen en dat zou je toch niet op je geweten willen hebben?

Ik beloof op alle afscheidsblogs enorme blijk van lang gekoesterde waardering te geven en te smeken om niet weg te gaan.

 

Voor nu hele fijne kerstdagen en voor zondag de zeventwintigste alvast heel veel plezier gewenst.

 

 

Het is genoeg, ik doe niet meer mee. Ik ben het jennen zat, het gescheld en het gesteggel. Waar doe ik het allemaal voor?  Ik verwaarloos huis en kinderen. Mijn studie en werk lijden eronder. Bekijk het maar, ik heb wel wat beters te doen! Toedeloe! Dag! Tot nooit meer! Ik ben weg!

 

Speel jij wel eens met deze gedachte? En zou je wel eens zo’n heerlijk onverholen afscheidsblog willen schrijven? Met dramatische muziek en al. Of heb je hem al klaar liggen? Maar weet je ook, dat je er de volgende dag waarschijnlijk weer anders over denkt? En moet je na zo’n  denderend afscheid weer via de achterdeur binnen glippen. Of gewoon doen of je neus bloedt?

 

Of zou je liever geruisloos willen verdwijnen in het luchtledige? Niet doen!

 

Onder de bijdrage van Iris kijkt  kwam ik op het volgende gewaagde idee.

 

Ach, we kennen, denk ik, allemaal wel die momenten, dat we na een tijd intensief bloggen er de zinloosheid van inzien en de stekker eruit willen trekken.
Het feit, dat je dan de moeite neemt, een afscheidsblog te schrijven, geeft eigenlijk al aan, dat je het nog steeds de moeite waard vindt. En daarmee verdwijnt ook weer dat moment van verbittering.

Hebben wij niet allemaal al een afscheidsblog in gedachten? Net zoals een schrijver van een serie vaak zijn personage al heeft laten sterven, terwijl hij/zij verder doorgaat met de de serie en de nog steeds levende held?

Ik stel een themadag voor: Afscheidsblogs. Een dag vol dramatiek, openheid en metablogs. Lijkt me smullen en ik heb er ook al een passend muziekje bij. (En de volgende dag, gaan we gewoon weer door, waarmee we bezig waren natuurlijk.)

 

Even geen zwaar beladen onderwerp als themadag, maar een luchtig tussendoortje. 'De dag van de afscheidsblogs.'

Zo kan iedereen zijn hart luchten. Toegeven aan de hang naar dramatiek. De frustraties uit de woorden laten sijpelen. Heerlijk toch? En misschien ook wel gezond? En wie weet schrikt Van Thillo (de nieuwe baas) zich dan ook wel een hoedje? Maar of dat een plezierige bijkomstigheid is, kan ik nu nog niet overzien. Dat risico moeten we dan maar nemen.

 

Maar goed, ik kan zoiets natuurlijk wel weer een schitterend plan vinden. Wat denken jullie hiervan? Is het wat? Of is dit het meest stompzinnige idee ooit? Ik zal mij geestelijk wapenen voor jullie reacties. Als jullie tenminste zo vriendelijk zijn om te reageren?

 

Ik denk dat rond de Kerstdagen een goede tijd is, maar daarover kunnen de meningen verschillen. Ik hoor het graag.

 

Tussendoor update (14:17uur): Zondag 27 december is een dag, die de meeste mensen goed lijkt uit te komen. Zullen we deze datum dan maar vastleggen?

 

 

Zo, en deze had ik al een tijdje klaar staan voor een zinderend afscheid:

 

 

 

 

 

P.S. Verdorie, het komt door de kou. Ik zou eigenlijk heel hard aan het werk moeten zijn, maar hang maar een beetje rond op het blog. Enfin. Zoiets bedoel ik dus. Afscheid nemen dus! Voor een dag.

 

Ik heb gewoon zin in een babbel en heb nog geen flauw idee, waar ik heen ga. Waar dit heen gaat. Een verrassing voor jou en voor mij. Laat maar komen zonder te oordelen, als dat überhaupt mogelijk is. Zonder de oordelen, die ik zo vaak veroordeel. Dat klakkeloos oordelen, op strepen staan, gelijk willen behalen en geen begrip willen opbrengen voor andermans opvattingen. Het gaat zo vaak nergens over, of wel ergens over, maar nergens heen. Het slijpen van de zwaarden lijkt het enige doel. Een slachtpartij om eigen gelijk. Superioriteit wordt geclaimd, de andere het gesticht in verwezen.  Ik vind het zinloos, maar dat is ook een oordeel. Het doet me denken aan een mop: Zegt de ene psychopaat tegen de andere.. en verder ben ik hem vergeten. Ik kan geen moppen onthouden, maar er wel om lachen, vaak.

 

En dan natuurlijk humor. Zoveel humor vind ik zo voor de hand liggend. De geijkte woordspelinkjes, liefst herhaald tot in den treure. En juist voor anderen werkt dat hilarisch. En ik lach weer om iets, waar anderen hun wenkbrauwen bij fronzen. Rare wereld.  Maar wat doet het ertoe? Wil ik het daar wel over hebben? Beschaving dan? Nee, laat ook maar zitten. Ik word soms een beetje moe van alles.

 

Een hele lijst, van dingen die ik moet doen, blijft malen door mijn hoofd. Een aantal dingen mocht ik vandaag weer doorstrepen en ik zou dus redelijk  tevreden achterom kunnen kijken.  Maar dat doen we niet, achterom kijken, of soms wel. En dan blijven we hangen. Sorry, dit gaat echt nergens over en is al helemaal niet geschikt voor publicatie. Ik moet mijn haar wassen, dan kan ik het morgen verven, ik ben inmiddels zo grijs als een tortelduif. Een zout- en pepervaatje. Het scheelt nog wel, zo’n pakje verf. Mijn ogen lijken nog niet op vissen in een kom, en de rimpeltjes kunnen er nog mee door.

 

Soms wil het wel komen. Een onderwerp komt bovendrijven, terwijl je zomaar lukraak wat schrijft. Vaak kan een steekwoord helpen. Of zomaar een titel en ineens, al schrijvend, besef je wat jou werkelijk bezig houdt. Die vlieger gaat vandaag niet op. En toch heb ik zin om zomaar wat te schrijven. Geen opdracht, geen vastliggend onderwerp. Geen verhaal, maar zomaar wat gedachten. Het leidt tot niets, maar dat geldt uiteindelijk voor alles.

 

Mocht je daar anders over denken, een beeld hebben over een hemel, paradijs of het Walhalla? En is dat aan verandering onderhevig of juist niet? Dan kun je een stukje schrijven van maximaal 250 woorden en dit inzenden naar De Trouw. De mooiste bijdragen worden gepubliceerd in de Kerstbijlage. Wat een eer! Maar van eer kan ik niet leven. De stapel rekeningen moet ook worden betaald. Dat is wel een beetje raar. Zoals schrijfster en blogster Linda Morgan zo mooi uitdrukte: “Als je een loodgieter laat komen, moet je die betalen, maar iedereen verwacht wel dat je gratis artikelen voor ze schrijft.”

 

Nou hoef ik voor deze mijmeringen echt niet betaald te worden, dit doe ik voor mijn lol. Misschien dat ik mijn hemelbeeld, of gebrek hieraan, ook nog wel voor mijn lol zou schrijven. En dan is het nog maar helemaal de vraag, of zij dit nu wel zo'n mooie bijdrage vinden. En eigenlijk is het jammer, dat geld een rol speelt. Ja, dat is eigenlijk bijzonder jammer. Ik hoorde zelfs voorstellen, dat je moet gaan betalen om hier te mogen schrijven. Hier op het VKblog. Ik weet het niet. Ik ben een beetje moe, geloof ik. Heb eigenlijk gewoon niets te delen momenteel, ook al gebeurt er van alles. Maar daarover later meer. Misschien. Sorry, volgende keer beter.

 

 

 

De brandende boom hoort eigenlijk een doornenstruik te zijn, maar een kniesoor die daar op let. 

 

 

 

Over het VKblog geen woord, maar het volgende nieuws lijkt gunstig:

 

"De internet- en videoredactie van de Volkskrant worden gehandhaafd. Van samenwerking met webredacties van andere kranten van de Persgroep, waar in verscheidene media over werd gespeculeerd, is geen sprake."

 

De IT afdeling wordt welliswaar overgeheveld naar Brussel, wat dat voor gevolgen heeft??

 

Lees het hele bericht:

http://www.volkskrant.nl/economie/article1324514.ece/Reorganisatie_bij_Persgroep_kost_130_banen

 

En nog meer banen op de schop....

 

Een beetje schrik je toch wel. Zondagmorgen, de gordijnen openend, een grijze dag begroet je. En dan rijdt een zwarte auto voor. Stapvoets, glijdend, alsof hij sluipt op kousevoeten. Alsof hij er niet mag zijn en dat is misschien ook wel zo. Een soort matgouden krans, een lauwerkrans? Als versiering op de zijde van de wagen. Hij stopt voor mijn deur. Precies voor mijn deur. Ik blijf staan voor het raam.

 

Ik herken de vlaggetjes aan de voorzijde in twee tinten grijs. Een kruis. Twee mensen stappen uit. Een donkere brancard wordt uit de achterklep gereden. Misschien is het onfatsoenlijk, maar ik blijf staan. Ik kijk. Waar gaan ze naar toe? Even denk ik aan een lugubere grap: Wat als ze mijn tuinpad op rijden? Of stel dat ze mij komen halen, maar ik nog niet besef dat ik dood ben? Want het is duidelijk, er is iemand dood. Ze kijken naar mij. Ik kijk niet weg, heb mijn handen voor mijn mond en ik blijf staan.

 

Langzaam rijden ze langs mijn pad, dan langs het pad van mijn lawaaiburen, er voorbij. En ze rijden het pad op van het sympathieke oudere echtpaar een huis verder. Ouder, maar niet echt heel oud. Gewoon gezond oud en aardige mensen, levende mensen. Althans zo zie ik ze.  Levendige beelden van mensen. Twee mensen.

 

Een van hen  wordt  opgehaald. Ik weet niet wie, nog niet. En voor mijn gevoel kunnen beiden niet. Het laat mij niet los. Ik beloof mijzelf niet te kijken straks naar de contouren van het lichaam onder het donkere doek. En ik houd woord.

 

’s Nachts droom ik dat ik haar tegenkom op straat. Ze lijkt kleiner geworden en ze is in het zwart gekleed. Ik sla mijn arm om haar heen, maar dat is haar teveel. Ik doe een stapje terug. Wij lopen samen door en bij het achterpad blijft ze staan. Hij is daar, ik zie hem ook. Ze staat stil, lang stil, volledig in gedachten, weggevoerd. Ik pak haar bij haar hand en zeg vol zekerheid: “We blijven ze zien.” Zij knikt. We lopen naar mijn huis. Daar komt gekrioel van allerlei mensen en dromen bij elkaar en ik word wakker. Maandagmorgen.

 

De tijd gaat door voor ons, zoef, voor de buren, de naaste buren. Een kaartje in de bus met blijk van medeleven misschien. In het huis, een deur verder dan de lawaaiburen is het stil. Geen beweging te vernemen en toch is het er vol. De kinderen zijn er, de kleinkinderen en nog meer familie. Het is stil. Doodstil.

 

Ik zie de levendige beelden als schimmen verdwijnen, vervagen. In de vroege ochtend kreeg hij een hartstilstand en was,  patsboem, weg. Zo hoort het gewoon toch niet te gaan. We zijn het er allemaal over eens in de straat, weet je. Zo hoort het gewoon niet te gaan, hij had nog een kans moeten hebben. Maar wie zijn wij?

Halloween is steeds meer in opmars, lees ik op de NU nieuwspagina. Het van oorsprong Keltische feest, lees ik, was bedoeld om de doden van het afgelopen jaar te herdenken.

 

In dit dorp is mijn zoon al een aantal jaren bezig het feest aan de man te brengen. Op zijn vierde ging hij als spook langs de deuren. In zijn eentje, met mij in zijn kielzog natuurlijk. Het jaar daarop ging zijn vriendje mee, en de broer van het vriendje. Vorig jaar liep ik met een sliert van 10 jongens. Dit jaar koppelen we de optocht aan een klein feestje. Kylian en zijn vriendje hebben al dagen voorpret en de meest lugubere geluiden klinken uit zijn kamer. Overal in huis tref je spinnen en vleermuizen. Onder het gordijn naar de zolder steken twee voeten van een geraamte. Brrrr.

 

 

 

De woonkamer is een chaos. Overal draadjes, stukjes stof en schuimplastic. De afgelopen dagen is dit mijn naaiatelier geweest. Kylian had een ontwerp gemaakt van een draak en we hebben op de markt stof gekocht.

 

 

 

Van dat glimmende nepfluweel voor 2 euro de meter. Felle kleurtjes, draken waren immers fel gekleurd?

 

 

 

Voordat de kinderen door hun ouders worden afgeleverd, is er nog heel wat werk aan de winkel, wil ik niet bekend komen te staan als de slechtste huisvrouw ooit.

 

 

 

 

 

Hier vast een voorproefje, vanavond zal ik een foto maken van de draak met lichtgevende ogen.

 

En nu ga ik stofzuigen.

Het was een single, 45 toeren, die ik ooit had, jaren geleden. Ik weet niet eens meer hoe ik er aan kwam en waar hij is gebleven. Oudje al toen, en nu nog ouder. En hij sneed dwars door mijn ziel. Een soort poort met mijzelf. Ik wist niet eens wie ik was, zo druk had ik het met leven. Soms heb je muziek nodig om je aan jezelf te herinneren. Hoe je toen was en wie je nu bent. En wat je voelt. En wie je bent. En wat jouw zin van leven is. Begrijpen? Regelmatig zocht ik dit nummer op Youtube. Tevergeefs. Vanavond keek ik weer eens en jawel. Eindelijk! Ja, dit (nummer) wil ik nu wel delen.

 

 

 

Ik ben er weer.

 

Vanavond heb ik vogel gemaakt, natuurlijk geen echte, maar een salade met een eetbare groente en fruit vogel. Echte eetbare kunst op een bedje van salade. Hij is gemaakt met appels als hoofd, vleugels en lichaam, een snavel en staart van komkommer, tomaatjes als ogen, eieren van mozzarella, en een pluimpje van krulsla. Als je klaar bent heb je een prachtige toekan. Eerder heb ik al een egel gemaakt maar deze is veel mooier (zo mooi dat we hem haast niet op durven te eten). Ik kwam op dit idee omdat het 1 van mijn lieverlingsdieren is 

 

van Kylian

 

p.s je zet hem in elkaar met cocktailprikkers en je mag het zelf ook maken eet smakelijk

Het is een “jungle” op het schoolplein , als ik de verhalen van mijn zoon moet geloven. Bijna elke dag komt hij uit school met verhalen als: “Jurgen heeft Anton tegen het hoofd geschopt; Jan liep de hele tijd te duwen en te pesten en toen ik hem een duw terug gaf begon hij te huilen en werd de juf boos op mij; Jurgen sloeg aan een stuk door met zijn elleboog tegen het hoofd van Chiel, die werd zo boos, dat hij trapte naar Jurgen, hij kreeg een driftbui toen hij de schuld kreeg.” En zo gaat het maar verder.

 

“Is er geen begeleiding op het schoolplein?” vraag ik. “Jawel, maar die staan te praten op het plein van de kleuters en daar mogen wij niet komen. Of ze staan te praten met iemand uit groep 8 en als we ze dan roepen, dan luisteren ze niet, toen Jurgen Anton tegen het hoofd schopte praatte ze gewoon door, Anton kon wel doodgaan, ik heb toen heel hard tegen haar geschreeuwd, toen pas luisterde ze eindelijk.”

 

Op school is het de regel, dat wanneer er gepest of geslagen wordt, je dit moet melden bij de leerkracht die toezicht houdt. “Ja maar, die zeggen dan, ik heb niets gezien en doen helemaal niets. Maar ze zien nooit wat, want ze staan met hun rug naar ons toe. De pesters weten dat precies. Juffen reageren alleen als ze het zien en dat is pas wanneer iemand boos wordt en terugslaat, en die krijgt dan de schuld!”

“Maar jullie kunnen dan toch vertellen hoe het is gegaan?”opper ik.

“Daar luisteren ze niet naar, ze zeggen dan, dat we ons er niet mee moeten bemoeien. Ze luisteren nooit naar kinderen. Niet eens als we ze roepen.” Hij is boos en vindt het onrechtvaardig en ik kan hem niet helemaal ongelijk geven.

 

Nu zal het wel niet zo zwart-wit zijn, als mijn zoon dit ervaart, maar ik vind het toch wel een beetje vreemde situatie. Ik heb tegen hem gezegd, dat hij niet mag slaan, maar dat hij zich niet hoeft te laten slaan, dat hij dan dubbel zo hard moet terugslaan, anders is en blijft hij de pineut. Niet tegen het hoofd, niet in de buik en de rug, niet in het kruis! “Waar moet ik dan slaan?” vraagt hij? “tegen de armen”, opper ik, “maar je mag nooit beginnen, en ook zelf niet beginnen met duwen en trekken. Als je dan een klap krijgt, ben je wel zelf begonnen.” 

 

“Je moeder is geen kanjer”,  vertelt zijn vriendinnetje hem, “Je mag nooit slaan, je moet naar de juf.” Dat leren ze ook met de kanjertraining, vermoed ik. Ze heeft natuurlijk gelijk, ik ben wars van geweld, maar hé het is een “jungle out there”.  Misschien dat er door begeleiding eens eerder ingesprongen kan worden op pestgedrag en geklier, voordat het uit de hand loopt. Dan moet je wel overal ogen hebben. Als je dingen niet gezien hebt, lijkt het me zinnig wel te luisteren naar de omstanders (getuigen), voordat je een kind de schuld geeft.

Zoals het nu op me overkomt, word je als kind gepest en je meldt het bij de juf, doet ze niets, want ze heeft niets gezien. Reageer je hierop, en ze ziet het wel, dan krijg jij (ook?)de schuld. Hoe je het wendt of keert, je bent de pineut. En de pester? Die gaat vrijuit! Of beleeft mijn zoon dat alleen maar zo?

 

Ik kan het niet laten. “Geloven de juffen alleen wat ze zelf zien? “ vraag ik nog eens. “Ja!” is het antwoord. “Een beetje vreemde levenshouding op een katholieke school”, bedenk ik me.

 

 

NB Namen zijn uiteraard veranderd.

Welke rechten heeft een kind? Veiligheid, verzorging en onderwijs, daar hebben we onze handen al aan vol en laat in vele delen van de wereld nog te wensen over. Zelfs in Nederland.  In hoeverre kan het kind mee beslissen over zaken die hem of haar aangaan? De rechter zal in geval van een vijandige scheiding luisteren naar het kind. Vanaf welke leeftijd? Wat mij blijft bevreemden is dat een kind, als inwoner van Nederland, over een basisrecht niet mag beschikken. Stemrecht. En vanaf welke leeftijd zou dit dan kunnen? Op de basisschool zijn de meeste kinderen met andere zaken bezig en zullen ze wellicht het politieke bestel en de gevolgen van een keuze niet kunnen overzien. Het risico is groot, dat ze mee zullen liften op de keuze van ouders of vriendjes.

 

Tieners op de middelbare school ontwikkelen vaak een uitgesproken politieke mening. Ik vermoed dat ik meer politiek georiënteerd was op mijn zestiende, dan ik later ooit ben geweest. Toen moest ik nog vijf jaar wachten, tot ik mijn stem kon laten horen. Mijn animo om politiek actief te blijven werd dan ook niet gestimuleerd.  Welke leeftijd dus? 14? Of zelfs al twaalf jaar? Vanaf de brugklas?

 

In Duitsland is een voorstel tot wetswijziging ingediend om kinderen vanaf de geboorte stemrecht te geven. Helaas gaat dit niet direct om het kind te betrekken bij de politiek en beslissingen, maar om te voorkomen, dat door vergrijzing de jongere generaties zullen worden “leeggeroofd”. De kinderen stemmen niet zelf, maar hun ouders, zodat zij meer gewicht gaan krijgen in de verdeling van de zetels. Dat was nou niet direct wat ik in gedachten had. Bijna vier jaar geleden heb ik al eens een revolutionair schetsje gemaakt en dit later op mijn blog geplaatst. Dit is zonder veel bijval gebleven. Het is in mijn enthousiasme wat overtrokken, maar ik plaats de link nog eens hier. http://www.vkblog.nl/bericht/42820

 

 

Ik vraag me af wat de voordelen en nadelen zijn de stemgerechtigde leeftijd flink te laten dalen en zou hierover graag van gedachten wisselen. Misschien mag ik hierbij een beroep doen op jullie?

Boven Bergen op Zoom is een prachtig natuurgebied. Hier vind je in het waterlandschap een fortaanleg, waarmee de Spanjaarden moesten worden geweerd in de tachtigjarige oorlog. Van de drie forten zelf is, op een stenen munitiekelder na, niets meer over, ze werden immers gebouwd van hout, maar in het landschap zijn de sporen nog zichtbaar.

 

 

De gracht is aangelegd in zigzagvorm. Destijds werden de bomen gekapt, zodat de naderende vijand al van verre was te zien.

 

 

Gevlochten takken op de heuvel worden door de boswachter "het fort" genoemd.

 

In hetzelfde gebied bevindt zich een grote blauwe reigerkolonie met nesten hoog in de dennen.

 

 

 

 

Op de grond bevindt zich heel veel poep, een enkele dode reiger, resten vis en

 

 

eierschalen.

 

 

Nu maar hopen dat ik goed heb opgelet tijdens de excursie van groep zes.

 

Summiere informatie over het gebied.

 

Half vier ’s nachts. We zaten rechtop. De kamer werd helder verlicht en onophoudelijk gebonk klonk tegen de ramen. Niet een bonk, maar vele bonken tegelijkertijd. Het kwam van de voorkant. Alsof 75 ijsballenschieters op het raam waren gericht. Een enorm gewelddadig kabaal. “De ramen gaan toch niet kapot?” vroeg Kylian ongerust. Ik ging ervan uit dat ze het wel zouden overleven, althans dat hoopte ik van harte. In alle huizen gingen de lampen aan. Heel Woensdrecht was wakker,  verbonden en gescheiden van elkaar. Het was doodeng. Bliksemschichten bleven onophoudelijk de lucht verlichten, de donder was niet te horen door het hagelgeweld. Acht centimeter doorsnee, wist een buurman vanmorgen te vertellen. Hij had er een in zijn vriezer gelegd.

 

Daar stonden we allemaal in de straat. De ochtend na het machtsvertoon van de natuur. Auto’s veranderd in poffertjespannen, partytenten verworden tot gatenkaas, tuinhuisjes aan diggelen, bomen kaal gereten, overal blad en takken. Bij de buren hadden enkele ramen het begeven, zij zagen nog bleek om de neus en hadden grote angsten uitgestaan. “Alsof het een aanslag was, zelfs in huis was je niet meer veilig.”  Schade en schrik. “Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt”,  zegt een dame van in de tachtig. Mensen liepen met fotocamera’s om de schade vast te leggen voor de verzekeringsmaatschappijen. Een bewoner keek gelaten naar zijn spiksplinter nieuwe  auto en probeerde niet te huilen.

 

De schadeverhalen stromen binnen. Een serre is ingestort. Vele ruiten zijn gesneuveld. De rolluiken zijn bijna overal kapot. Antieke ramen van de kerk zijn naar de filistijnen en net kwam het treurige bericht, dat de wigwams uit het kamp van mijn vorige bijdrage bijna allemaal kapot zijn. Gelukkig waren er nog geen kinderen. Helaas kon De Luchtballon zich niet verzekeren voor stormschade en krijgt ze hierdoor een enorme tegenvaller.

Tot zover de berichtgeving van het zuidwestfront. Morgen vieren we de verjaardag van Kylian. We hadden een prachtig buitenbad in gedachten voor het feestje. Helaas, we zullen ons binnen moeten gaan vermaken.

 

 

PS. eerste bijdrage in nieuwe versie VKblog. Foto's plaatsen lijkt nog niet mogelijk, of moet ik toch de handleiding gaan lezen?

Van de vele verrassende dingen waar ik tegenaan loop, spant deze momenteel de kroon. Ik ben sinds november vorig jaar freelance redactrice bij een lokale krant. Zo kom ik op allerlei plaatsen en ontmoet veel interessante mensen. Mijn nieuwsgierigheid hoef ik niet te bedwingen en ik mag er lustig op rond vragen. Het is genieten. Stichting de Luchtballon bestaat 25 jaar en ik mocht hier al eerder over berichten. Vandaag was het grote feest.

Mijn artikel voor de krant zal ik morgen schrijven, maar een prachtige ontdekking, wil ik hier al delen. De zeven hectare van het vakantiekamp zijn volledig in gebruik genomen door tal van attracties. Op een veldje achter de wigwams treffen we (want Kylian, mijn zoon, is als het even mogelijk is mijn zeer gewaardeerde assistent)  een installatie die onze aandacht trekt.
Fietsen op een ingenieus systeem, die bij het trappen een bak laten schudden.  Daarnaast staan een aantal kramen,daar kijk ik maar terloops naar.  "Wil jij ook een ijsje maken?" vraagt een man vanachter de kraam aan Kylian. "Mmm", ik wijs naar de bakken met schepijs, maar de man zegt: "Nee, niet die, dat is al klaar, je mag zelf een ijsje maken."



Kylian mag kiezen uit diverse soorten fruit. Het worden drie aardbeien en een minibanaan. Deze moet hij schoonmaken en in stukjes snijden. Een halve limoen uitpersen, in een metalen bakje doen, fijnmaken met een staafmixer en aanvullen met siroopwater.



Het bakje wordt gesloten door Pepijn, de man uit de kraam die dit allemaal verzonnen heeft,  en wordt in een grotere container gezet.



Hierin doet Kylian volgens de aanwijzingen ijsgruis, een half bekertje zout en een bekertje water. Dit is een toverkunstje, dat wel bekend is als vriespuntverlaging.  Door het zout verlaagt het vriespunt van het water, de ijsklontjes smelten en door de lagere temperatuur bevriest de vloeistof in het bakje.  Maar dat moet wel gelijkmatig gebeuren natuurlijk.



Dus wordt  de container gesloten en in de bak voor op de fiets gelegd. Vijf minuten trappen en hiermee de bak laten schudden. Klaar is het  zelfgemaakte en verrukkelijke ijsje.  Zo lekker, dat ik helemaal vergeten ben een foto hiervan te maken.

Dit is dus mijn grote ontdekking. Hier vind je meer informatie over professor Grunschnabel en het mobiele ijslaboratorium.

doe ik ook mee. Lucio Battisti, met sjaal, is in Nederland nooit heel erg bekend geworden. In Italië wordt hij nog dagelijks luidkeels nagezongen in de vele pianobars. Eerlijk gezegd heb ik zelf ook wel eens een poging gewaagd. Je eet een hapje, drinkt een lekker glas wijn, staat op onder aanmoedigingen van je gezelschap en loopt naar de pianist. "Mi ritorni in mente di Battisti" zeg je en even later sta je te zingen in onvervalst Italiaans met de eeuwige Hollandse "keel-r".

Lucio Battisti wordt gerekend tot een van de grootste popmuzikanten van Italië. De in 1948 geboren 'cantautore' , oftewel zanger en componist, heeft vanaf de jaren zestig met regelmaat grote hits gemaakt. Hij heeft echter zelden voor publiek opgetreden. Hij was erg bang voor een aanslag. Zijn tijdelijke omstreden politieke voorkeur (fascistisch) heeft zijn succes niet in de weg gestaan. Links, rechts, Christelijk, groen en geel, bijna iedereen hield van zijn muziek. In 1998 is hij overleden aan een slopende nierziekte.