Mijn blog is het slachtoffer geworden van het eeuwigdurende proces van kapitalistische creatieve destructie. Het kapitalisme met zijn onverbiddelijke marktwerking en de daarbij horende moordende concurrentie (met dank aan "onze" Neelie Smit Kroes) maakt dat de Volkskrant zich telkens moet vernieuwen. Anders verliest ze klanten en dus geld en winst aan NRC Handelsblad, Trouw, De Telegraaf, Het Parool, de Gelderlander of het Brabants Dagblad.

Daarom telkens weer nieuw management dank zij alweer spectaculaire goeroes, efficiëntere organisatie van het werk dank zij wetenschappelijk onderzoek en adviesbureaus en vooral technische vernieuwing. De technologie staat immers niet stil en dus moet wat mogelijk is geworden zo snel mogelijk worden toegepast.  Als jij het niet doet, dan de concurrentie wel.

Zo worden we allemaal opgejaagd naar steeds, ja naar steeds wat? Niemand die het weet. Dromers denken dat de mensheid straks bevrijd zal zijn van zorgen, werken en pijn. Waar de mensen dan nog hun leven mee moeten vullen, weten ze ook niet. De Grote Filosoof Marx kwam ook niet verder dan ‘s morgens vissen, ‘s middags jagen en ‘s avonds lezen. Nogal oubollig als ik het zeggen mag. Aan de radio en de TV had hij nog niet gedacht of een uitstapje met de sportwagen naar een coke en XTC feestje.

We blijven dank zij deze jacht naar het onbekende in ieder geval wakker. Niet dat we dat zo graag willen want een mens is lui en gemakzuchtig. Ik had in ieder geval vrede met mijn blog. Ik was geroutineerd geworden in het plaatsen van een blog. Ja zelfs in het schrijven van de teksten. Als het idee er eenmaal was, kwam de rest van zelf. Dank zij de opgedane technische routine kon ik al mijn tijd besteden aan tekst en opmaak.

Daar heeft de restyling behoorlijk de klad in gebracht. Op een gegeven moment lukte het me niet meer om foto’s op mijn blog te plaatsen. Ik heb  er twee nachten aan gewerkt  zonder resultaat. Mijn creatieve antwoord op deze destructie is nog meer creativiteit. IK BEN EEN NIEUW BLOG BEGONNEN!! Dat vergt enige aanpassing: een nieuwe naam (PETERUS in plaats van Petrus), nieuwe header met nieuwe naam ( DWARSLIGGER) nieuwe ondertitel (DE WAAN VAN DE DAG). Deze blog is daarom vanaf nu  DOOD, MUERTO, MORT, DEATH UND TOD

Op naar nieuwe creatieve hoogten op de nieuwe blog van PETERUS http://www.vkblog.nl/bericht/264375/RESTYLING_AND_RENAMING%3A_VAN_PETRUS_NAAR_PETERUS

Onlangs was ik bezoek bij de Wageningen Universiteit ter deelname aan een studiemiddag over “De Nederlandse ontwikkelingssamenwerking en de voedselcrisis” met als titel “water en brood”. Boeiende kost waar je natuurlijk niet in een middagje mee klaar bent. Je staat er versteld van wat er allemaal bij komt kijken om zo’n voedselkrisis aan te pakken. En dan moet dan ook nog op duurzame wijze gebeuren! Maar ja, dan is de vraag weer wat is duurzaam?

Afrikaans mandje brood

Is met tonnen bananen, druiven en bloemen over de halve wereld slepen wel ooit duurzaam? Moeten de mensen die zo graag bananen willen eten dan maar niet gewoon in een bananenland gaan wonen? Dat is misschien wel zo handig. Maar in Wageningen laat men zich door zulke laconieke scepsis niet uit het veld slaan. Ze verwijzen naar onderzoeken en modellen op basis waarvan we kunnen vaststellen wat de beste productiemethoden, plaatsen, transport mogelijkheden enz. zijn om duurzaam te produceren.

Bij mij zakte de moed al in de schoenen bij de eerste inleiding. De laatste paar jaar is het aantal chronisch hongerigen maar liefst gestegen van 800 miljoen naar bijna een miljard. We boeren achteruit in plaats van vooruit! Tenzij een zeer grote ramp volledig onverwacht de mensheid treft, zullen we rond 2050 met 9 miljard op de aardbol rondlopen. Ga daar maar eens aan staan. Die moeten allemaal eten hebben, schoon drinkwater en liefst ook nog wat andere zaken die het leven veraangenamen.

De inleider bedoelt het goed. Hij wil ons alleen maar als een doorgewinterde boeteprediker waarschuwen voor wat er op ons af komt. Maar wat moet ik met die waarschuwing? Minder eten? Minder consumeren zoals ook geloof ik Groen Links wil? Maar het heet dat in China de economie achteruit holt omdat wij Westerlingen en dan natuurlijk vooral die vermaledijde Noord-Amerikaanse dikzakken, te weinig bij hen kopen! Dus minder consumeren betekent meer armoede in China. Kan iemand dit nog uitleggen?

Alsof we ondertussen al niet murw geslagen zijn door de wetenschappelijk verantwoorde statistische werkelijkheid komt er een jongeman naar voren om ons met enige verbetenheid onder de neus te wrijven dat we jaarlijks een olympisch zwembad aan water consumeren. Dat doen we niet alleen met tanden poetsen en aardappels koken maar ook door katoenen shirtjes te kopen. Katoenteelt kost namelijk afgrijselijk veel liters water net als trouwens al die andere leuke dingen die het gezellig maken op de wereld.

Water wordt dus in de toekomst, als iedereen zo’n shirtje wil, een reusachtig groot probleem. Misschien wel net zo eentje als het voedselprobleem waar men naar verwachting straks wel oorlog over wil voeren. Er wacht ons dus een op leven en dood probleem. Minister Koenders was in zijn ‘keynote speech’ bereid ons daar ook nog even op te wijzen. Dank je wel minister maar wat moet ik doen en met mij al die andere Nederlanders die zo graag onbezorgd in het beetje zon dat we af en toe hebben op het strand willen liggen met in de ene hand een onverantwoord ijsje en de ander een misschien nog onverantwoorder biertje?

Toch slaagde ik erin dankzij de inleider van onze werkgroep “Boerencoöperaties, een garantie voor voedselzekerheid” nog een heel piepklein lichtpuntje in onze duistere toekomst te zien. Door de voedselcrisis is de kleine boer in Afrika en Azië weeral ontdekt als de basis van de wereldvoedselketen. Ik sta daar niet van te kijken. Dertig jaar geleden was dat ook al zo maar toen kwamen er plotseling heel andere belangrijke crisissen zoals de vrouwenstrijd, goed bestuur, de schuldencrisis, de energiecrisis en nu dan de financiële crisis die de kleine boer met zijn onoverzichtelijke problemen naar de achtergrond verdreven. Nu is hij weer terug. Voor hoelang? Ik zou het niet durven zeggen. Tot zich weer een andere crisis aandient?

Zo langzamerhand kun je beter spreken van de rampjaren zestig dan van de bevlogen jaren zestig. Niet dat ze niet bevlogen waren want dat waren ze wel en hoe! Toen dacht men de wereld en de mensheid een dienst te verlenen met opstandigheid, rebellie en revolutie. We zouden bevrijd worden van de oude waarden, gewoonten en structuren. We zouden voortaan als vrije mensen onszelf kunnen zijn, niet meer hoeven te werken om te leven maar andersom, zeeën van creatieve tijd hebben en vooral ook vrije seks en liefde.

Benno Ohnesorg en Friederieke Dollinger, Berlijn 1967.

Dit nu belachelijk aandoende roze plaatje van de toekomst volgens de jaren zestig generatie, wordt met de jaren zwarter. Onlangs is er weer een inktzwarte bladzijde aan toegevoegd. Dank zij de beruchte Oost Duitse Stasi archieven weten we nu dat de student Benno Ohnesorg tijdens een studentendemonstratie in Berlijn tegen de komst van de Sjah van Perzië, werd dood geschoten door een West Duitse politieagent in dienst van de Oost Duitse Volksrepubliek DDR.

De West Berlijnse politieman Karl-heinz Kurras die een belangrijke Stasiman blijkt te zijn.

De moord op deze student, hij werd in koelen bloede door DDR agent Karl - Heinz Kurras in het achterhoofd geschoten, is daarmee de zoveelste provocatie van de Oost Duitse kameraden geworden. Deze keer met verschrikkelijke gevolgen want de moord zaaide het zaad van de haat van links tegen de zogenaamde fascistenstaat West Duitsland. De Rote Armee Fraktion voelde zich daarna gewettigd om uit naam van de bevrijding van de arbeidersklasse talloze politieke moorden te plegen.

Met deze nieuwe informatie over de rol van de DDR en de Stasi komt het linkse geweld opnieuw in een heel ander daglicht te staan. Nu blijkt dat het linkse geweld geen antwoord was op rechts geweld maar een vervolg op eerder links staatsgeweld. Zo blijft er helemaal niks over van de aangevoerde rechtvaardigingen van geweld tegen de West Duitse staat. De idealisten zijn beetgenomen door cynische communistische machthebbers. Kan het erger?

Toenmalig Sjah van perzië met zijn derde vrouw Farah Diba.

Het linkse verzet tegen de Sjah heeft ook al niks opgeleverd. De val van de Perzische Sjah, overigens geen lekkere jongen en ook nog gesteund door de VS, leidde tot het huidige Islamitische regime in Iran.  Met dank aan de demonstrerende linkse studenten in Berlijn. Men kan zich afvragen of het niet beter was geweest voor binnen en buitenland van Iran als de Sjah had kunnen blijven. De kans was groot geweest, veel groter dan nu, dat Iran op den duur de mensenrechten zou hebben aanvaard.

Hetzelfde kan overigens gezegd worden van het zelf verklaarde heldhaftige verzet tegen de Noord-Amerikaanse Vietnam oorlog. Dank zij dat verzet kwam na lang touwtrekken op het internationale toneel  een einde aan die oorlog en kon het communistische Noord Vietnam heel Zuid Vietnam overnemen. Of de Vietnamezen  en de rest van de wereld daar nu zo gelukkig mee zijn, is ook maar zeer de vraag. Communistische dictatuur en armoede gaan in Vietnam nog steeds hand in hand. Het enige resultaat is geweest dat een wrede oorlog onder verantwoordelijkheid van de VS en daarmee van het hele Westen (de NAVO), werd beëindigd.

Meteen viel mij de merkwaardig bewerkte poster op het metrostation in New York op.

Als instant fotograaf heb ik er meteen een foto van gemaakt. Daarna heb ik telkens elk metrostration afgespeurd naar nog meer van die bewerkte posters. Ik heb er geen meer gevonden.

Vermoedelijk een door Poster Boy bewerkt reclame affiche in een Harlem Metrostation te NY. (uit fotoboek "New York, State of the Art")

 Des te groter was de verrassing onlangs in een krantenbericht te lezen dat heel NY in de ban zou zijn van een mysterieuze kunstenaar die zich Poster Boy noemt en kunst maakt van reclameaffiches. Het zou gaan om ene Henry M. Het afgelopen jaar zou hij driehonderd reclameaffiches met zijn mes bewerkt hebben. Voor hem een vorm van kunst, voor reclame bureaus reden om hem van vandalisme te beschuldigen.

Henry M. alias Poster Boy is van Pools-Puertoricaanse afkomst. Als jonge artiest op een New Yorkse kunstenopleiding had hij geen geld om zelf materiaal aan te schaffen. Daarom besloot hij zich kunstzinnig te storten op het werk van anderen zoals afgedankte posters en schilderwerk van zijn medestudenten. Op weg naar zijn opleiding, die hij niet afmaakte, kwam hij op het idee om met zijn mes affiches in de metro te gaan bewerken. je kunt op de You Tube filmpjes “Spending Time with Poster Boy” (http://www.youtube.com/watch?v=21iVQ0iXs00) en “Friends We Love ft. Poster Boy : Artist + Vigilante” (http://www.youtube.com/watch?v=BOhOYyZL01g) zien hoe hij te werk gaat.

Maatschappijkritische noemt hij zijn werk. Het stoort hem dat burgers gedwongen  naar reclame moeten kijken als uiting van het kapitalistische systeem dat de huidige economische problemen heeft veroorzaakt. Maar wie moet je verantwoordelijk stellen voor dat systeem? Bestuurders van mediabedrrijven zijn ook maar pionnen van aandeelhouders, die op hun beurt ook niet verantwoordelijk zijn en alleen maar op winst uit zijn. Daarom kunnen we volgens Poster Boy alleen maar het gezicht van het systeem -de reclame- aanvallen.

Omdat Poster Boy’s kunst vaak maar kort bestaat - politie en metropersoneel verwijderen soms zijn werk al binnen een uur - is hij zijn werk op de videosite You Tube  en de fotosite Flickr gaan vastleggen. De New York Times noemt Poster Boy “een anti-consumenten-Zorro” met “gevoel voor humor en talent voor collages”.  Toen een bevriende galeriehouder een opening van zijn werk organiseerde waar hijzelf op aanwezig was, werd hij gearresteerd. Vandaar dat hij uiteindelijk voor de rechter kwam en zijn identiteit bekend is geworden. Hij is wel voor geweest maar nog niet veroordeeld. Daarom houdt hij zich een beetje gedeisd want een jaar gevangenisstraf is wel veel voor kunst in de metro.

(met dank aan NRC correspondent Freek Staps en Harmke Berghuis, NRC Handelsblad, 28 mei 2009).

De SP heeft in Oss, de geboortestad van die partij, dik verloren. De familie Marijnissen zal zich wel rot geschrokken zijn. Stel je voor in 2004 stemden bij de Europese verkiezingen nog ruim 5000 Ossenaren (bijna 23%) op de SP. Nu 5 jaar later stemmen nog maar ruim 3000 Ossenaren ( 16,6%) op de SP!

De Maasdijk bij Oss in de jaren zestig van de vorige eeuw.

Oss was de eerste Nederlandse stad waar de zegetocht van de SP begon. Bij de Gemeenteraadsverkiezingen in 2002 haalde de SP maar liefst bijna 40% van de stemmen. Het CDA daarentegen amper de helft en dat was een een harde klap in een gemeente die decennialang een stevig KVP (Katholieke VolksPartij, een van de voorgangers van het CDA) bolwerk was. De PvdA is in Oss, ondanks dat het een proletarische industriestad was,  nooit zo ver gekomen. De VVD behaalde altijd meer stemmen in Oss dan de PvdA, zo rond de 10%.

Het verschil zit hem in het feit dat de PvdA in Oss toch altijd een partij van buitenstaanders (d.w.z. niet-Ossenaren of import) is geweest. De SP is daarentegen vanaf het begin een partij van het eigen volk, van de Ossenaren geweest. Partijleider en oprichter van de SP Jan Marijnissen spreekt de taal van de Ossenaar. Hij kent hun gevoelens, hun kijk op het dagelijkse leven, hun prioriteiten en verlangens.

           Vooroorlogse twee onder een kap woning in Oss (foto jaren zestig).


Tot dan was dat altijd de kracht van het CDA geweest. Als er een partij die van en voor Ossenaren was dan was het de KVP wel, later dus opgevolgd door het CDA. De SP heeft aan die positie van het CDA definitief een einde gemaakt. Maar nu moet de SP zelf het hoofd buigen voor notabene de PVV toch ook een vreemde eet in de Osse bijt. Die partij kreeg maar liefst meer dan 3000 Osse stemmen (16,9%) , een fractie meer dan de SP.

Hoe kan het dat zo’n betrekkelijke nieuwkomer als de PVV zoveel stemmen haalt? Is dat omdat Oss zo van karakter veranderd is, van dorp een stad is geworden waardoor het zo typische dorpseigene nog verder naar de achtergrond wordt gedrongen?  Of komt dat omdat de PVV ook voor Ossenaren heel belangrijke politieke kwesties aansnijdt? Ik denk dat beide zaken een rol spelen. Oss is een doorsnee Nederlandse stad geworden met dezelfde bevolkingsopbouw als overal in Nederland en waar dezelfde politieke problemen spelen.

Dat verklaart ook de wonderbare wederopstanding van D66. Die partij is vanaf zijn oprichting dank zij de import actief geweest in Oss net als de PvdA. Maar bij de laatste verkiezingen werd ze net als in de rest van Nederland zo goed als weg gevaagd. Nu heeft ze net als in de rest van Nederland veel stemmen terug gewonnen. Bij de Europese verkiezingen in 2004 kreeg D66 nog maar 788 stemmen (3,5%). Bij deze verkiezingen haalde ze maar liefst 1926 stemmen (10,3%).

Als mijn veronderstelling klopt dat Oss een doorsnee Nederlandse stad is geworden dan is de uitslag in Oss helemaal geen goed nieuws voor de SP. Immers als de SP in een stad als Oss, toch de bakermat en de veilige thuishaven van die partij, zo zwaar verliest als nu heeft gedaan dan voorspelt dit weinig goeds voor de komende Tweede Kamerverkiezingen. De SP heeft in Oss mogelijk zijn Waterloo gevonden. De glans van de SP als de partij die alleen maar kan winnen is aan het verbleken. Of de overwinningsvlag wordt overgenomen door de PVV straks bij de Tweede Kamerverkiezingen moeten we geduldig en standvastig afwachten. Ondertussen gaat de strijd door! 

De Volkskrantblog lag in coma en ik had een goed idee voor een interessant artikel, dacht ik. Ik besloot dan maar een artikel te schrijven voor de papieren krant. Ik geef toe, een tikkeltje pretentieus met mijn slechts een jaar journalistenschool. Toen ik de maandag 2 juni daarop een artikel over hetzelfde onderwerp in de International Herald Tribune las, dacht ik dat ik de VK een dienst bewezen had. Helaas, mijn gebrekkige opleiding moet de VK redactie opgevallen zijn want het artikel verscheen niet in de papieren krant. Uiteraard wil ik het mijn trouwe lezers niet onthouden dus hieronder volgt de originele –niet geplaatste – versie.

Staking bij General Motors door de leden van de UAW toen er nog geen echte crisi was (24 september 2007)

In de VS wordt vakbondsgeschiedenis gemaakt. De belangrijkste spelers zijn The International Union, United Automobile, Aerospace and Agricultural Implement Workers of America (UAW) , de Noord-Amerikaanse regering onder leiding van president Obama en de ondernemingen Chrysler en General Motors.* Voor zover mij bekend is dit de eerste keer in de vakbondsgeschiedenis van Noord-Amerika dat een soort sociale dialoog plaatsvindt tussen overheid, vakbonden en ondernemers over de redding van hun onderneming. De regering is bereid om geld te steken in de door bankroet bedreigde ondernemingen in ruil voor een realistisch en haalbaar toekomstplan.

De UAW is bereid in ruil voor hetzelfde plan de bestaande CAO’s open te breken en te onderhandelen over nieuwe arbeidsvoorwaarden zoals lonen, pensioenen en medische onkostenverzekeringen. In ruil daarvoor worden de vakbonden belangrijke aandeelhouders  en hebben ze voortaan zeggenschap tot op het hoogste niveau. In Europa staan we niet zo te kijken van dergelijke formules ook al staan de Europese vakbonden er niet om te springen om nu ook maar meteen grootschalig aandeelhouder te worden. Vooral de positie van aandeelhouder kan op den duur als een splijtzwam in de bond gaan werken. Zolang er crisis is, willen de werknemers wel wat over hebben voor hun baan.

Maar wat gebeurt er straks als het bedrijf weer winstgevend wordt? Moet die zoveel mogelijk verdeeld worden onder de aandeelhouders en dus de werknemers of moet er geïnvesteerd worden in nieuwe technieken, machines, fabrieken en ontwerpen? Bovendien kunnen nieuwe technieken en machines tot gevolg hebben dat minder werknemers inde fabriekshal nodig zijn. Zo wordt de vakbond mede verantwoordelijk voor de afvloeiïng van productiepersoneel. Leg dat maar eens aan je leden uit die jaren lang trouw hun contributie betaald hebben en de bond gevolgd hebben in zijn beleid.

Als de hele opzet mislukt en beide of een van beide ondernemingen alsnog bankroet gaat, wat dan? Dan zouden de werknemers hun geld ook kwijt zijn tenzij de bonden zo slim zijn geweest –wat ik aanneem - om bij de onderhandelingen met overheid en onderneming garanties te bedingen dat bij eventueel bankroet de werknemers een voorkeursbehandeling krijgen als schuldeisers. Voor de gewone aandeelhouders en de mogelijk nieuwe benodigde investeerders is dit echter slecht nieuws. Zij staan straks bij een eventueel bankroet achterin de rij zodat ze zo goed als zeker naar hun geld kunnen fluiten. Dat zou wel eens kunnen betekenen dat als de moeilijkheden voortduren er geen vers kapitaal te vinden is voor Chrysler en GM en zijn ze nog verder van huis.

Tenzij de Noord-Amerikaanse regering zich garant stelt voor de eventuele nieuwe leningen. Maar dat is politiek heel riskant. Zo lang het crisis is zullen de belastingbetalers het niet voor hun verantwoording willen nemen dat honderdduizenden mensen hun banen verliezen. Zij zullen solidair zijn met de mogelijke slachtoffers van de auto industrie. Maar ook aan solidariteit zitten grenzen. Als het niet snel beter wordt in die ondernemingen zullen belastingbetalers gaan roepen dat het geld in een bodemloos gat verdwijnt. Als het wel beter wordt, zullen ze vinden dat de overheid zich terug moet trekken uit de bedrijven en dat vakbonden en ondernemingen het verder zelf maar moeten uitzoeken.

Het is dus nog lang niet zeker of dit vakbondskapitalisme een stap op weg is naar een nieuw model van sociaal overleg in het meest succesvolle kapitalistische land in de wereld. Het betekent voor de vakbonden ook een geheel nieuwe manier van omgaan met de onderneming. Tot nu stonden de Noord-Amerikaanse vakbonden als vertegenwoordigers van arbeid meestal lijnrecht tegenover het kapitaal. In de praktijk was er natuurlijk vaak wel sprake van pragmatisch optreden aan beide kanten om van  handjeklap, corruptie en omkoperij maar niet te spreken, maar officieel waren en zijn vakbonden permanente tegenstanders van het kapitaal. Dat nu kan onder invloed van deze ontwikkelingen veranderen in een besef dat kapitaal en arbeid elkaar hoe dan ook nodig hebben om welvaart te scheppen.

Een ander gevolg van deze nieuwe ontwikkelingen kan zijn dat de overheid een nieuwe rol tussen kapitaal en arbeid krijgt toebedeeld. Tot nu was dit een kwestie van markt en wetgeving zodat veel arbeidsconflicten zoals zo vaak in de VS voor de rechter worden uitgevochten. Nu de overheid garant moet staan voor enorme bedragen om deze tak van industrie voorlopig te redden, is het logisch dat de overheid daarvoor ook wat terug wil. Wat precies is nog niet duidelijk. Voorlopig rekent Obama erop het geïnvesteerde geld of terug te krijgen in de vorm van kasgeld of desnoods als politiek kapitaal waarmee hij een basis kan leggen voor sociale hervormingen. Het zou mooi zijn als het resultaat daarvan een meer gestructureerd overleg zou zijn tussen overheid met kapitaal (werkgevers) en arbeid(vakbonden). De VS zou dan als het ware dichter bij het Europese model van sociaal overleg uitkomen en dat is mooi meegenomen als we het wereldkapitalisme socialer en stabieler willen maken.

*De UAW is een van de grootste vakbonden in de VS met meer dan een half miljoen leden in vrijwel alle industriële sectoren.

Beeld van Tajiri in het museum "De Valkhof"

Wat er aan vooraf ging.

Wel eens in Nijmegen geweest? Ik heb er tijdens mijn studententijd met plezier gewoond. Op de universiteit was toen, net als in de rest van de wereld, een hoop te beleven. We waren mateloos links want alles was links: spijkerpakken, Marx en Lenin, demonstreren tegen de Vietnam oorlog, de aula bezetten, autoriteiten en regenten uitjoelen, hasj roken, politieke aksie voeren , vrije liefde, antiautoritaire opvoeding, feminisme, bier drinken en popmuziek luisteren. Het mooiste van alles was dat er altijd geld te verdienen was om zo lang te studeren als je wilde. Onder zulke omstandigheden is elke stad prachtig dus ook Nijmegen.

Het museumplein

Waarom viel de stad op Hemelvaartdag dan zo tegen? Het museum “Het Valkhof” waar ik voor kwam, is een fatsoenlijk modern gebouw. De kunstcollectie zoals in elk provinciemuseum: ik wil wel maar ik kan niet. Dat komt door de vicieuze cirkel van te weinig geld en dus geen grootse werken en dus geen prestige en dus geen geld enz. Het immense zwarte plein voor het museum zou ik willen omschrijven als lelijke leegte met aan het begin vanaf het centrum een lelijk snackgebeuren.

De winkelstraten

Het aanpalende park van dezelfde naam als het museum ligt er al net zo verloren bij. De vroeg Middeleeuwse overblijfselen van het keizer Barbarossa kasteel  ligt er verloren en lusteloos bij. Het park is  net zo leeg als het zwarte plein voor het museum. Oké, in het park staan bomen en op het plein een gedenknaald  maar die nemen de leegte niet weg. Ik begin een beetje treurig te worden. Dat wordt erger als ik richting centrum loop.

Nu zijn centra in veel Nederlandse steden met hun repeterende winkelstraten waar je altijd dezelfde winkels vindt - de hedendaagse consument doet heel eentonig inkopen - lelijk maar ik had niet gedacht dat Nijmegen daar bij hoort. Op de een of andere manier dacht ik dat het in Nijmegen met zijn Waag en Waalkade nog iets eigens en authentieks had.

Vanaf de Waalkade naar het centrum toe is het sinds ik weg ben uit Nijmegen (1973) op zijn Nederlands hutje mutje vol gebouwd met saaie bakstenen appartementen, rijhuisjes of maisonnettes of wat voor namen de architecten ook verzinnen om de mensen zo gek te krijgen om erin te gaan wonen. Een woonerfje hier, een woonerfje daar. Je raakt er de weg en de kluts kwijt.

Dan kom je terug in de winkelstraten en zie je al die van onderen zogenaamde moderne winkelpuien met daar boven de hopeloze architectuur van voor of na de oorlog. Wie zal het zeggen? De winkelpui is tegen de onderkant van die lelijke huizen geplakt waardoor het allemaal nog veel lelijker wordt. Kijk dus maar niet naar boven. Hou je ogen gericht op de etalages.

Plein 1944

Ter afronding nog even het lelijkste plein van Nederland of in ieder geval van Nijmegen bezoeken. Ik bedoel plein 1944. Daar heeft men ( de gemeenteraad, de burgemeester, ambtenaren, een stadsontwerper?) grasmatjes neergelegd tussen de stenen. Het kan gewoon niet erger. Geloof je het niet? Ga dan maar eens zelf kijken en wrijf je ogen uit.

Boer Koekoek heeft dus de verkiezingen gewonnen. Ik bedoel niet dat PVV leider Geert Wilders een boer Koekoek is maar dat de PVV overwinning thuis hoort bij het fenomeen Boer Koekoek. In de tijd van de zwart-wit televisie in de vorige eeuw protesteerde de kleine boer Koekoek tegen de verplichte betaling van contributie aan het Landbouwschap. Dat nam daar  geen genoegen mee met als gevolg dat boer Koekoek uit zijn boerderij werd gezet waarbij een deel van zijn huisraad werd verkocht ter betaling van zijn  contributie aan het Landbouwschap.

Veel kleine boeren die toen de dupe waren van de nieuwe landbouwpolitiek steunden Koekoek in zijn verzet tegen de regering en het landbouwschap. Zodoende ontstond er zowaar op het platteland dank zij de zwart-wit televisie zichtbaar verzet tegen de regering. Daardoor kregen hij en zijn medestanders landelijke bekendheid en werd hij in de Tweede Kamer gekozen. Op zijn hoogtepunt had zijn Boerenpartij, die op veel sympathie van de kleine zelfstandige in de steden kon rekenen, acht kamerzetels.

Dat was toen een enorme dreun voor de gevestigde partijen, een dreun die een paar jaar geleden de LPF al aan de gevestigde partijen gaf en nu dus de PVV. Wat de Boerenpartij, de LPF van Pim Fortuyn en de PVV van Wilders met elkaar gemeen hebben, is dat het protestpartijen zijn. Zij worden niet geboren uit een nieuwe visie op en nieuwe idealen voor een samenleving zoals de zogenaamde gevestigde partijen maar als verzet tegen de wat zij noemen de teloorgang van Nederland.

Boer Koekoek met zanger Vader Abraham

Dit fenomeen van verzetspartijen tegen de “oude politiek” is niet zo gek in een land als Nederland waar vanwege de hoge bevolkingsdruk veel van bovenaf geregeld en geordend moet worden. Soms benauwt het gebrek aan leefruimte de mensen en dan is enige rebellie  een medicijn tegen teveel regelzucht van de overheid. Zo bezien zijn  protestpartijen in de overlegpolder die Nederland nu eenmaal is, eigenlijk een gezonde politieke uitlaatklep.

De lijst Boer Koekoek vrat indertijd hier en daar wat weg bij de kiezers van de toenmalige Christelijke partijen op het platteland. LPF en nu de PVV vreten vooral aan de stedelijke aanhang van de gevestigde partijen en dan zowel links als rechts van het politieke spectrum. Dat maakt die partijen zeer explosief. Ter linkerzijde trekken ze kiezers in de oude wijken waar de traditionele onderkant van de samenleving zich bedreigd voelt door de opkomst van de allochtonen minderheden. De nieuwkomers duwen de oude garde als het ware opnieuw terug naar beneden en dat voelt aan als een regelrechte schoffering. Wilders voelt dat net als Fortuyn indertijd perfect aan.

De kleine ondernemer, van makelaar tot winkelier, voelt zich dan weer bedreigd door de nog altijd toenemende grootschaligheid van de (Europese) economie en de onzekere toekomst van zijn kwetsbare bedrijf . Op zoek naar bescherming tegen deze bedreiging, verergerd door de onveiligheid en diefstal op straat en in de winkel, zoekt hij bescherming bij de PVV. Die belooft immers een einde te maken aan die onveiligheid door allochtonen uit te bannen en te knevelen en terug te keren naar goede oud Hollandsche degelijke waarden. Bij de PvdA lopen dan ook nog tot overmaat van ramp de gematigde linkse kiezers weg naar D’66. Zij vinden dat de PvdA teveel overneemt van het populisme van Geert Wilders.

De enige partij die min of meer in deze stormen van populisme overeind weet te blijven is het CDA. Dat komt omdat het de enige overgebleven volkspartij is met een trouwe aanhang in alle geledingen van de samenleving die beseft dat landsbestuur meer is dan achter de waan van de dag aanrennen of naar gewin op de korte termijn te streven. Ik besef dat het voor veel lezers moeilijk zal zijn dit te aanvaarden, omdat ze immers zijn opgegroeid met de gedachte dat met het verdwijnen van kerk en geloof uit de samenleving, de Christelijke politiek in de vorm van het CDA ook vanzelf zou verdwijnen. De Hollandsche Christelijke wortels zijn echter veel taaier en zitten dieper dan men een paar jaar geleden nog dacht.

Het plein voor het museum 'Het Valkhof'

Wel eens in Nijmegen geweest? Ik heb er tijdens mijn studententijd met plezier gewoond. Op de universiteit was toen, net als in de rest van de wereld, een hoop te beleven. We waren mateloos links want alles was links: spijkerpakken, Marx en Lenin, demonstreren tegen de Vietnam oorlog, de aula bezetten, autoriteiten en regenten uitjoelen, hasj roken, politieke aksie voeren , vrije liefde, antiautoritaire opvoeding, feminisme, bier drinken en popmuziek luisteren. Het mooiste van alles was dat er altijd geld te verdienen was om zo lang te studeren als je zelf wilde. Onder zulke omstandigheden is elke stad prachtig dus ook Nijmegen.

Een mooi beeld van Tajiri in 'Het Valkhof'

Waarom viel de stad op Hemelvaartdag dan zo tegen? Het museum “Het Valkhof” waar ik voor kwam, is een fatsoenlijk modern gebouw. De kunstcollectie zoals in elk provinciemuseum: ik wil wel maar ik kan niet. Dat komt door de vicieuze cirkel van te weinig geld en dus geen grootse werken en dus geen prestige en dus geen geld enz. Het immense zwartkleurige plein voor het museum zou ik willen omschrijven als lelijke leegte met aan het eind, richting centrum een nog lelijker snackgebeuren.

Het aanpalende park van dezelfde naam als het museum ligt er al net zo verloren bij. De vroeg Middeleeuwse overblijfselen van het keizer Barbarossa kasteel staat eenzaam en lusteloos. Het park is net zo leeg als het zwartkleurige plein voor het museum. Oké, er staan bomen zoals in elk park en op het plein een gedenknaald  maar die nemen de leegte niet weg. Integendeel, die bevestigen de leegte. Ik begin een beetje treurig te worden. Dat wordt erger als ik richting centrum loop.

Nu zijn centra in veel Nederlandse steden lelijk met hun opzichtige winkelstraten waar je altijd dezelfde winkels vindt - de hedendaagse consument doet heel eentonig inkopen - maar ik had niet gedacht dat het ook in Nijmegen zo erg is. Ik verwachtte toch nog een stad met enige allure in plaats van een smakeloos consumptieparadijs met uit de kluieten gewassen terrassen waar tussen de Stevenstoren en het Waaggebouw ten onder gaan.

Vanaf de Waalkade, vroeger een romantische plek aan een van Nederlands grote rivieren, naar het centrum toe is het sinds ik weg ben uit Nijmegen (1973) op zijn Nederlands hutje mutje vol gebouwd met saaie bakstenen appartementen, rijhuisjes of maisonnettes of wat voor namen de architecten ook verzinnen om de mensen zo gek te krijgen om erin te gaan wonen. Een woonerfje hier, een woonerfje daar. Je raakt er de weg en de kluts kwijt.

De gele hoek van plein 1944

Dan kom je terug in de winkelstraten en zie je pas goed de winkelpuien met daar boven de hopeloze architectuur van voor of na de oorlog. Wie zal het zeggen? De winkelpui is tegen de onderkant van die meestal ook lelijke huizen geplakt waardoor het allemaal nog veel lelijker wordt. het beste is niet naar boven te kijken en niet naar de puien maar wat in de etalages ligt. Dan lijkt het nog ergens op.

De snackhoek van Plein 1944

Ter afronding nog even het lelijkste plein van Nederland of in ieder geval van Nijmegen bezoeken. Ik bedoel Plein 1944. Daar heeft men ( de gemeenteraad, de burgemeester, ambtenaren, een stadsontwerper?) grasmatjes neergelegd tussen de stenen. Het kan gewoon niet erger. Geloof je het niet? Ga dan maar eens zelf kijken en wrijf je ogen uit.

Iets nieuws in VK blogland. Ik kan nu een groepje maken. Niet zo maar een groepje maar een dat officieel in VK blogland staat geregisteerd en geprogrammeerd. Het vreemde is dat ik, ondanks dat ik mijn hele werkzame leven (er zijn mindere tijden geweest) vakbondsman ben, ik alles behalve een groepsman ben.

Dat komt omdat het voor een doorsnee vakbondsman praktisch moeilijk is om in zijn eigen tijd groepsman te zijn. Vakbondswerk, nationaal of internationaal, kent geen uur of tijd. Tenminste dat was zo in het grootste deel van mijn werkzame leven. Toch lid worden van een club of groepje betekende meestal jezelf en de club opzadelen met frustraties. Dat begint al met het meest elementaire groepje dat een mens normaal gesproken heeft, zijn gezin.

In een gezin heb je groepsrituelen zoals zoveel mogelijk samen eten en samen iets doen in de vrije tijd vooral op zaterdag, zondag en feestdagen. Maar veel vakbondswerk gaat op zaterdag door en internationaal ook op zondag. Als er niet gewerkt wordt op zaterdag en/of zondag dan wel gereisd. Want vliegreizen op zondag was toen een stuk goedkoper. Prijsvechters in de vliegbussiness bestonden toen nog niet. Willen internationale vakbonden toch mee kunnen met de internationale wereld van politiek en werkgevers dan moeten ze hun geld efficiënt besteden.

Bij de vakbond werken en meedoen aan het huishouden is ook daar een mooi ideaal maar ik ken geen collega’s die het in praktijk hebben gebracht. Daarvoor waren de werkuren veel te variabel en dus wist je nooit zeker of je het wel kon regelen voor thuis. Natuurlijk, uiteindelijk zou het wel kunnen maar dat kost geld, hoe je het ook keert of wendt. Extra uitgaven van de vakbond betekenen altijd contributieverhoging en daar houden de leden niet van. Dan lopen ze weg en heb je na verloop van tijd geen baan meer.

Ik heb oooit eens met mijn hand op mijn hart beloofd op tijd te zijn bij een schoolgesprek van mijn oudste dochter. Een historische vergissing. Ondanks vroeg weg gaan uit het overleg en (te) hard autorijden redde ik het niet. Mijn vrouw kwam net de deur van de klas uit toen ik de schoolgang in rende op weg naar het gesprek. Ik herinner me niet dat ik daarna nog ooit een poging heb gewaagd. Mijn vrouw regelde dit soort zaken voortaan en wachtte verder rustig af of ik er op de een of andere manier toch nog bij kon zijn. Zulke vrouwen zijn tegenwoordig een stuk dunner gezaaid zo begrijp ik van mijn dochters.

Als het relationele onderhoud van je eigen gezin al moeilijk is, hoe moet dat dan met de fietsclub, de fotoclub en de politieke partij waar je wel actief in zou willen zijn? Daarom ben ik alleen gaan koersfietsen en fotograferen. Gelukkig hield mijn vrouw na een tijdje ook van hard fietsen over Hollandsche dijken en door polders. Bergop fietsen op de Alpe d’Huez, de Tourmalet in de Pyreneeën enz. deed ik echter alleen: de eenzame strijd met de berg die eenmaal bovenop de top veel voldoening geeft.  

Met de fotografie is het niet anders gegaan. Ik heb een enkele vriend die ook van fotografie houdt. Met hem maakte ik mijn eerste fotoprject. Dat was in 1976 van merkwaardige ruïne bouwsels in de achtertuin van een gek geworden oorlogsveteraan in Baarle Hertog. Volgens ons was hij geobsedeerd door gebeurtenissen in een gebombardeerde straat. Een oorlogsmonument sui generis.

Zo heb ik projectmatig leren fotograferen. We zijn ook nog samen in Parijs geweest en ooit zijn we een fotoproject in Oss begonnen. Daarna heb ik alleen gewerkt. In mijn eigen tijd ben ik dus geen groepsmens. Desalniettemin heb ik er als vakbondsman uiteraard niks geen bezwaar tegen. De mens is per slot van rekening een sociaal dier, normaal gesproken dan.

  Wat ik hier vertel is een waar gebeurd verhaal want het is mijzelf overkomen. Zoals alle mensen die ouder worden, was ik weer eens bij de huisarts op bezoek geweest. Nee, ik ga niet gauw maar de vage klachten en een vroegere ervaring met mijn al lang geleden gestorven vader maakte toch dat ik besloot mijn huisarts te bezoeken.

Dat is een vriendelijke man. Weliswaar jonger dan ik maar altijd tijd voor een praatje over de dingen des levens: een nieuwe digitale camera, een nieuwe prent aan de muur, de voordelen van internet, zijn  bezoeken aan Noord Amerika of zelfs de toestand in ons dorp. Mijn klachten vond hij niet verontrustend. Ik moest me maar weer eens melden bij mijn hartspecialist want mijn laatste onderzoek was al weer twee jaar geleden.

Zo gezegd, zo gedaan. Twee dagen later des avonds zou ik volgens de vriendelijke assistente aan de telefoon verwacht worden voor het onderzoek. En nee ik had geen bijzonderheden te melden behalve dan opnieuw de vage klacht des nachts wel eens wakker te worden met een onduidelijk gevoel van pijn in mijn linker arm, de borst of daaromtrent. Ik ben al twee jaar niet meer geweest dus misschien is het verstandig om me weer eens na te laten kijken, zo stelde ik vragend voor. Geen probleem dus.

Het is me niet vaak overkomen maar toen ik mijn aankomst meldde bij de dienstdoende assistente des avonds om half negen zei ze meteen dat ze op mij zat te wachten. Mooier kan niet want aan wachten in neutrale, geestdodende wachtkamers heb ik een heel grote hekel. Daarom zorg ik ervoor altijd wat te lezen bij me te hebben. Alleen bij mijn tandarts hoeft dat niet. Daar ligt een enorme stapel stripboeken met o.a. de avonturen van de piraat Roodbaard en zijn zoon Erik.

De dienstdoende assistente nam mij mee naar de testruimte en installeerde me met de nodige elektroden verspreid over mijn naakte bovenlijf op de fiets. Ze zette de bijbehorende apparatuur aan en gaf me instructies voor de fietstest. Aangezien ik een fietsliefhebber ben en mijn conditie redelijk goed is, maak ik er bij zulke tests een sport van om een rustig tempo op te bouwen en de inspanning goed te verdelen zodat het maximum gehaald kan worden.

Zo ver kwam het deze keer niet. Toen na enige tijd, ik ben vergeten hoe lang, zij een blik wierp op de grafieken die de apparatuur keurig naast mij uitprintte, scheurde ze de bedrukte vellen eraf en liep er mee naar de specialiste naast onze testkamer. Even later beval ze mij onmiddellijk van de fiets te komen en op het bed te gaan liggen. Ze stopte een pilletje onder mijn  tong en begon me aan de hand van de prints uit te leggen dat mijn toestand bijzonder hachelijk was.

Ik moest meteen naar de Spoed in het meest nabijgelegen ziekenhuis voor onmiddellijke opname. De kans dat ik elk moment een hartinfarct kon krijgen, was reusachtig groot. Beteuterd uit het veld geslagen luisterde ik naar haar. Was het echt wel zo erg? Ik moest toch nog naar huis om spulletjes te halen en zo? Ze ging na enig soebatten en wat extra pilletjes akkoord dat ik me de volgende morgen om zeven uur op de Spoed van het ziekenhuis zou melden. Ten afscheid vroeg ze of ik getrouwd was. Na mijn bevestiging zei ze zonder omhaal dat ik geen seks meer mocht hebben vanavond. Haar assistente en ik keken elkaar verbaasd aan. Zag ik eruit alsof mijn hoofd naar seks stond? Ik kon het me niet voorstellen.