U moet niet denken dat ik alleen maar in mijn tuin fotografeer. Ook op het strand vlakbij (ongeveer 1 km verderop) valt heel wat te fotograferen. Zeker in de droge tijd, dat is het visseizoen en dan is het op het strand een drukte van belang. De vissers maken een deel van de vangst schoon op het strand en daar zijn een aantal vogels heel gelukkig mee. Ik ook, want het levert mooie plaatjes op.

Zoals deze, van een jonge Amerikaanse fregatvogel (Fregata magnificens).

Dat het een jonkie is, kun je zien aan de geheel witte kop. De mannetjes zijn vrijwel helemaal zwart met een rode keelzak en de dames hebben een witte buik.

Zoals de vorm al wel een beetje doet vermoeden, kunnen fregatvogels enorm roed vliegen. Ze halen de meest acrobatische toeren uit om voedsel van andere vogels te stelen of om prooien uit het water te plukken zonder zelf nat te worden.

Maar ze kunnen ook uren zweven zonder enige zichtbare inspanning. Dat allemaal omdat ze van alle vogels het laagste gewicht per eenheid vleugeloppervlak hebben.

Bruine pelikanen (Pelecanus occidentalis) zijn aanzienlijk minder elegant, maar op hun manier toch ook wel mooi en ze kunnen ook heel aardig vliegen. Dit beest is in broedkleed.

En je kunt dus bij ons in plaats van eendjes de pelikaantjes gaan voeren. Da´s geen activiteit voor mensen met een zwakke maag want pelikaantjes houden niet van brood, maar wel van vissekoppen en –ingewanden.

Uiteraard is dit niet het beste of mooiste strand om te zwemmen. Dat doen we op Isla Culeta, een uurtje varen verderop. Wit zand, blauw water, tropisch bos met precies de juiste hoeveelheid schaduw en dan in de hangmat met een koel drankje en mevrouw Opinie, veel mooier kan het leven op aarde volgens mij niet worden.

Ik schreef al eens eerder een blog met deze titel (op 20 nov 2006). Impliciet sprak uit dat blog de hoop dat ik die titel niet nog een keer zou hoeven gebruiken. Nadat er al twee kabinetten onder leiding van Balkenende gevallen waren, nam ik aan dat zelfs het CDA wel door had dat Balkenende geen goede premier is. Helaas liep het anders en zit Balkenende weer eenzaam en alleen aan de regeringstafel.

Met deze kabinetscrisis heeft Balkenende wel een tweede record op zijn naam geschreven. Hij was al premier van het kortstzittende kabinet sinds de tweede wereldoorlog (Balkenende 1) en nu is hij ook de enige premier die vier kabinetten heeft laten vallen en nog nooit de hele rit heeft uitgezeten. Voorwaar geen geringe prestatie en wat mij betreft een vermelding in het Guiness Book of Records waardig.

Maar met deze staat van dienst kunnen we ook objectief vaststellen dat Balkenende met afstand de allerslechtste premier is die Nederland ooit gekend heeft.

Wat denkt u, wordt Balkenende de komende verkiezingen weer lijsttrekker van het CDA en straks premier van Balkenende 5? Ik ben bang van wel.

PLaatje gevonden op het internet

Deze keer weer eens aandacht voor vleermuizen.  Het is een soortenrijke groep en hoewel ze vooral 's nachts actief zijn, toch relatief makkelijk te vinden. Ze gebruiken namelijk vaak bruggen, huizen en andere door mensen gemaakte structuren om overdag te rusten.

In de rancho's die we achter in de tuin hebben staan, rust al weer enige weken een Noordelijke Spookvleermuis (Diclidurus albus). Deze soort heeft een groot verspreidingsgebied (van zuidelijk Mexico tot het noorden van Brazilie), maar is overal zeldzaam. Meestal slapen ze onder palmbladeren, dus hij/zij voelt zich prima thuis onder het van palmbladeren gemaakte dak. Het is een soort die je niet vaak te zien krijgt. Behalve dan in onze tuin.

Het beest komt vooral voor in vochtige gebieden, zoals tropische regenwouden en rivierbossen, maar wordt dus ook gevonden in gebieden waar mensen wonen. Deze vleermuis leeft meestal alleen en jaagt vrij hoog boven de boomtoppen. Per nacht eten ze een kleine duizend insecten, vooral motten.

Aan het plafond van de veranda om ons huis/Bed & Breakfast, rust sinds kort een half dozijn snuitvleermuizen (Rynchonycteris naso), Die behoren, net als de Noordelijke Spookvleermuis tot de Emballonuridae. Ook dit zijn insectenetertjes, maar ze zijn veel socialer. Gewoonlijk rusten ze in groepen van 3 tot bijna 50 stuks. De groep bestaat uit een mannetje en zijn harem, plus de kinderen. De mannetjes zijn territoriaal; zijn vrouwen jagen vooral in het centrum van het territorium en de opgroeiende kinderen aan de randen.

Tot slot nog een foto voor Peter Mudde. Ik had hem al eens gevraagd wat een borriguero nu eigenlijk was. Dat bleek dus inderdaad de gewone ameiva (Ameiva ameiva) te zijn. Die komt voor op open en verstoord terrein en bij ons houdt hij vooral van plekken waar bouwafval gestort werd. We zien ze nu vooral in de tuin rond het huis.

Zonder planten en bloemen zijn er nu eenmaal geen dieren, dus deze keer weer eens aandacht voor de plantjes en de bloemetjes. Eerst maar eens een foto van een Ixora soort. Deze planten komen van nature voor in Panama, maar wat je in de tuincentra koopt is meestal een soort die ergens anders vandaan komt. Niet dat dat de kolibrietjes wat interesseerd, als er maar nectar in zit.

Ook mooi maar wel heel klein, zijn deze bloemetjes. Ik ben de naam van de boom alweer vergeten, maar we hebben er een stel geplant en zolang ze nog niet al te hoog zijn, kun je er nog een macro-foto van maken. De vruchtjes zijn heel populair bij maisparkietjes. Ik zal mevrouw Opinie, die meer verstand heeft van plantjes dan ik, wel vragen om de naam van deze boom. Dat heb ik ondertussen gedaan. Het is een Guazuma ulmifolia, lokaal bekend als Guacimo  

Orchideen kunnen natuurlijk niet ontbreken in onze tuin. Hierbij een foto van de spinnenorchis, een Brassia-soort.  

Verder zagen we langs de kant van de weg vaak de onderstaande bloem bloeien. Het groeit als onkruid, maar wij vinden hem mooi, dus we hebben er een paar uit de wegberm gegraven en in onze tuin gepoot. Dit alles natuurlijk indachtig de beste definitie van onkruid die ik ken: Onkruid is een plant waarvan de mens het nut nog niet ontdekt heeft.

En tot slot een foto van de wilde vorm van de banaan:

Alle fotos zijn zoals gewoonlijk genomen door mevrouw en meneer Opinie.

Een artikel dat een verband legde tussen de BMR-vaccinatie en autisme is begin deze week door het gerenommeerde Engelse tijdschrift The Lancet teruggetrokken. Het artikel werd twaalf jaar geleden gepubliceerd en heeft sindsdien veel stof doen opwaaien en mogelijk veel leed veroorzaakt.

Sinds het verschijnen van het artikel is het percentage van kinderen dat tegen Bof, Mazelen en Rode Hond is gevaccineerd in het Verenigd Koninkrijk teruggelopen van 92% naar minder dan 80%. Afgelopen jaar zijn bijna 1350 gevallen van mazelen gevonden in Engeland en Whales en twee kinderen zijn eraan overleden. Voor 1998 waren dat 56 gevallen en geen doden. En dat zijn de harde feiten. Niemand heeft nog uitgerekend hoeveel kinderen wereldwijd, met name in de VS en Europa onnodig geleden hebben onder die ziekten en hoeveel er, volstrekt onnodig, zijn overleden aan een van die ziekten.

En dan hebben we het nog maar niet over de invloed van het artikel op vaccinaties in het algemeen. Ook in Nederland zijn er ouders die hun kinderen niet laten vaccineren vanwege het risico op autisme. Geluiden dat vaccinaties 'ons door de strot worden geduwd' door de medicijnenmaffia zijn bepaald niet van de lucht geweest en werden mede gebaseerd op dit artikel. Ook op het VK-blog is dit argument aangedragen, maar dan in verband met de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep. Mensen die zich nu al weer een tijdje muisstil houden.

Het gekke is dat de wetenschappelijke onderbouwing van dit artikel eigenlijk altijd al wankel was. Het gaat om een case-study van twaalf kinderen. Er is dus niet gekeken naar grote willekeurig gekozen groepen, maar er is in twaalf gevallen gekeken of het autisme mogelijk veroorzaakt werd door de vaccinatie. Er is geen vervolgstudie gepubliceerd die de case-studies in breder verband plaatst, er is geen vervolgstudie die aangeeft hoe vaccinatie autisme kan veroorzaken en niemand heeft de resultaten van die eerste studie ooit kunnen herhalen of bevestigen.

Waarom dat laatste niet lukte weten we nu: Analyse van de medische gegevens van de twaalf kinderen bracht aan het licht dat slechts in 1 geval de autistische symptomen kort na de vaccinatie werden waargenomen. Bij de meerderheid van de kinderen was er al reden tot zorg (vandaar ook dat er medische gegevens beschikbaar waren). Artsen die de kinderen onderzochten op onstoken darmen (Inflamamatory Bowel Disease) vonden in de meeste gevallen niets, maar het artikel meldt dat de meerderheid van de kinderen hier wel last van had. Je vraagt je toch af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat een artikel op zo'n smalle basis a) gepubliceerd werd en b) zo'n enorm effect kon hebben?

Maar wat nog veel erger is, is dat Dr. Wakefield, de hoofdauteur van het nu teruggetrokken artikel, nu beschuldigd wordt van onethisch gedrag. Hij heeft zijn onderzoek gedeeltelijk gefinancierd met steun van advocaten die die van plan waren om namens de ouders van de autistische kinderen een forse schadevergoeding te vragen aan de producenten van het vaccin. Dat is op zich niet erg, dit soort praktijken is schering en inslag in medisch onderzoek. Maar wat wel erg is, is dat hij dat nooit gemeld heeft aan de redacteuren van The Lancet of aan anderen. En dat is wel verplicht.

De ironie is dus dat de studie die de basis is voor veel verzet tegen vaccins die ons door de strot worden geduwd met behulp van door de op winst beluste medicijnmaffia gefinancierde studies, is gefinancierd door mensen die er een verborgen agenda op nahielden; een verborgen agende die ook alles te maken had met geld en niets met het algemeen belang of de volksgezondheid.

Voor alle webloggers, van Barend de Boerenzwaluw (links op de foto).

Hij en een stel vrienden uit Europa zaten gisterochtend op de electriciteitslijn van mijn kantoor. Hoe ze wisten dat ik geen Angolaan was, is me een raadsel; we zullen het maar houden op hun scherpe ogen.

Toen ik Barend vertelde wat voor weer het was in Nederland, moest hij zo hard lachen dat hij zich bijna verslikte in de vette termiet die hem net de bek was binnengevlogen. Hij snapt nog steeds niet dat jullie niet in de winter maar in de zomer massaal naar het zuiden trekken.

Hij laat jullie weten dat het prachtig weer is in Angola en dat hij er eind maart welllicht over zal beginnen te denken om terug te komen.

Onder 'opmerkelijk' bericht de Volkskrant op 30 januari dat er in Sofia (Bulgarije)een groep wilde honden over het hek van de dierentuin is gesprongen en 13 dierentuinbeesten heeft verscheurd en opgegeten. (Zie hier) Het bericht is geillustreerd met een foto van de afrikaanse wilde hond (Lycaon pictus).

Dat is inderdaad opmerkelijk want de wilde hond is uiterst zeldzaam en komt in het wild vooral voor in oost en zuidelijk Afrika. De grootste populaties zijn te vinden in Tanzania (Selous game reserve) en op de grens tussen Botswana en Namibie. Er zijn maar heel weinig dierentuinen die deze beesten in hun collectie hebben en de dierentuin in Sofia hoort daar niet bij. Wilde honden zijn nog nooit in het wild in Bulgarije waargenomen, althans, niet door betrouwbare bronnen.

Even verderop in het artikel komt de aap echter uit de mouw: het gaat niet om wilde honden (links op het plaatje), maar om verwilderde honden (rechts op het plaatje). Doodgewone Canis lupis familiaris dus, alleen niet meer zo heel familiair. En dat komt weer omdat de eigenaars geen geld hadden om voor de beesten te zorgen en ze domweg de deur uitgeschopt hebben, waarna er uiteindelijk toch weer wolf-achtig gedrag boven komt drijven.

Plaatje samengesteld uit foto's van het internet

Ik heb zojuist ontdekt dat dit het jaar is van de biodiversiteit. Een leuke aanleiding om een bijna vier jaar oud blog te verherbewerken en opnieuw te publiceren. 

Biologen hebben tot nu ongeveer 3 miljoen soorten planten, beesten schimmels en andere eigenaardige levensvormen beschreven. Een van de soortenrijkste groepen, is de klasse Insecta (de insecten dus). De klasse der insekten bestaat uit groepen (ordes) zoals de kevers, vlinders, vliegen, libelles etc. En die ordes zijn weer onderverdeeld in families en de families zijn weer onderverdeeld in genera.

De orde der kevers (Coleoptera) bestaat uit tientallen families, waaronder de familie van de snuitkevers. En alleen al die familie bevat 40.000 soorten. In totaal zijn er ruim 300.000 kevertjes beschreven. Ter vergelijking, er zijn ook ongeveer 40.000 soorten gewervelden (ongeveer 20.000 soorten vissen, 9.200 soorten vogels, 1000 soorten amfibien, 1000 reptielen en 10.000 zoogdieren, vooral (vleer)muizen). Met andere woorden, van elke tien beschreven levensvormen is er een een kever. Deze getallen ontlokten de beroemde bioloog J.S.B. Haldane ooit de opmerking dat hij van biologie vooral geleerd had dat god een opmerkelijke voorkeur voor kevertjes had.

Maar nog steeds weten biologen niet hoeveel meer soorten er daarbuiten groeien en bloeien en ons altijd weer boeien. Zelfs niet bij benadering. Dat komt een beetje door twee experimenten die ik hier even kort wil beschrijven.

Alweer ruim twintig jaar geleden hebben taxonomen een experiment uitgevoerd om de biodiversiteit te schatten op het eiland Barro Colorado, dat in het Panama kanaal ligt. Dat eilandje (1500 hectare) is gedeeltelijk bedekt met primair neotropisch regenwoud. Taxonomen hebben daar een boom uitgekozen. Onder die boom hebben ze witte lakens neergelegd en daarna hebben ze de boom bespoten met insecticiden. Alle dode insekten kwamen op de witte lakens terecht en zijn netjes verzameld en gesorteerd. Op grond van de resultaten schatten de biologen dat er zeker 10 miljoen insectensoorten zijn, maar misschien wel 100 miljoen.

De biodiversiteit is echter niet alleen prominent aanwezig in tropische regenwouden. Een paar jaar geleden hebben een aantal Noorse onderzoekers namelijk alle bacterien die ze in een eetlepel bosgrond vonden, gesorteerd. Dat viel nog niet mee, maar er bleken in die ene eetlepel bosgrond 4000 nieuwe soorten voor te komen. Vierduizend soorten die nog totaal onbekend waren. Gesterkt (of geschrokken) door dit resultaat, herhaalden ze de oefening nog een keer met een eetlepel slib uit een fjord. En jawel, onze Noorse helden vonden nogmaals enkele duizenden soorten bacterien die tot dan toe onbekend en onbeschreven waren. En totaal verschillend van de 4000 die ze in die paar milligram bosgrond gevonden hadden. De onverschrokken Noren hebben niet eens durven voorspellen hoeveel nog onbeschreven soorten bacterien er op aarde rondzwerven.

Er is dan ook een hele goede kans dat er in uw achtertuin bacteriesoorten aanwezig zijn waar de wetenschap nog geen weet van heeft. Dus u hoeft geen dure en tijdrovende expeditie naar het Amazonestroomgebied te organiseren om een bijdrage te leveren aan het jaar van de biodiversiteit, een expeditie naar uw achtertuin met een eetlepel is net zo effectief. Of er binnen een jaar een bioloog langs kan komen om een eetlepel grond uit uw tuin te analyseren, kan ik helaas niet garanderen. Daar is ook in het jaar van de biodiversiteit helaas geen geld voor...

De laatste tijd heb ik heel weinig van me laten horen op het VK-blog. Daar zijn een aantal praktische en minder praktische redenen voor. Eerst maar even de praktische redenen:

Ik woon en werk in Angola, een land dat helaas is vervloekt met de twee slechtste en duurste internetproviders die ik ken. Tussen kerst en 6 januari heb ik helemaal geen toegang kunnen krijgen tot het internet en sinds 6 januari kan ik alleen bij het internet tussen zes en half acht ‘s morgens. De verbinding is dan over het algemeen net iets trager dan een slak in een emmer behangerslijm. Dus ik heb vrijwel al die tijd nodig voor het lezen en beantwoorden van mijn privé en zakelijke email (no attachments please). Dit temeer omdat ik meestal vier dagen per week in een afgelegen, geïsoleerd en dus internetvrij gebied woon en werk.

Verder is het ook goed mis met de electriciteitsvoorziening in de stad waar ik de overige drie dagen doorbreng. Mijn wijkje wordt steeds vaker en langer afgesloten, vooral in het weekeinde, als ik thuis ben. De lokale stroomleverancier is namelijk in een nek-aan-nek race verwikkeld met de voornoemde internetproviders om de wereldtitel ‘slechtste dienstverlener ter wereld 2010‘. En zoals de cynischere lezertjes nu al vermoeden, heb ik inderdaad vrijwel nooit electriciteit tussen zes en half acht ’s morgens.

De wat minder praktische reden is een gebrek aan inspiratie, dat weer veroorzaakt wordt door een paar andere zaken. Ten eerste lijkt het erop dat mijn het gebrek aan inspiratie onder andere wordt veroorzaakt door drukte en spanning op mijn werk. En het is nu even druk en spannend.

Verder hebben we voor de kerst op het VK-blog weer een uitgebreide uitwisseling van meningen gehad over de multi-cultisamenleving. Ik heb drie jaar geleden mijn mening over dat onderwerp gegeven en ik had weinig zin om mezelf te herhalen. En als je bij voorbaat al weet dat je blog toch wordt ondergesneeuwd door mensen die zichzelf herhalen over een onderwerp waarover je jezelf niet wilt herhalen, dan is het moeilijk om jezelf te motiveren. Dat ik mijzelf niet wil herhalen over multiculti zegt overigens meer over mijn interesses dan over het belang van het onderwerp. Er zijn onderwerpen, zoals godsdienst, het koningshuis en de evolutie, waarover ik mijzelf met groot genoegen 100 keer herhaal, en er zijn onderwerpen, zoals het multi-cultidebat, waarover ik maar een paar keer mijn mening laat horen. Ieder zijn meug en laat u zich vooral niet door mij tegenhouden om uzelf nog 100 keer te herhalen over multiculti, slow cooking of uw ingegroeide teennagel.

En tot slot heb ik in de tijd voor mijn blogstilte relatief weinig gelezen en dan vooral domme detectives (mijn alternatief voor televisie-soaps, een TV heb ik niet). En na drie weken zonder lezen wordt bloggen saai, om maar eens te variëren op een Chinees gezegde.

Maar het komt allemaal wel weer goed met meneer Opinie, daar is dit blog misschien het eerste teken van.

Er is nogal wat opheffing ontstaan over de fotoreportage van Patricia in de Playboy. Allerlei mensen vinden het nodig om te melden dat ze absoluut geen behoefte hebben aan blootfoto's van een 'oude' vrouw. Daar heb ik geen problemen mee. Patricia heeft altijd in een vakgebied gezeten waar mooi zijn belangrijk is, dus ze heeft er ongetwijfeld alles aan gedaan om er zo goed mogelijk uit te zien. En wat dieet, training en plastische chirurgie niet voor elkaar krijgen, is waarschijnlijk in de juiste vorm gephotoshopt.

Wat me meer intrigeert is dat Patricia geroepen heeft dat we alles te zien krijgen. Dat was kennelijk de vorige twee keer dat ze voor Playboy poseerde niet het geval. Ik weet het niet zeker (ik las de Playboy namelijk alleen vanwege de interviews), maar ik meen dat in de eerste edities van de Nederlandse Playboy altijd een been, haarlok, nietig stukje textiel of ander decorstuk zo gedrapeerd werd, dat er nog wat te dromen viel.

Nu dus niet meer. Maar ik geloof niet dat het ik er blij mee ben dat ik nu alles te zien kan krijgen. Ik ben namelijk geen gyneacoloog en heb dus geen professionele interesse in de poes van Patries. En als ik bloot wil zien, dan kan dat op het internet in alle soorten en maten, daar heb ik Patries en de Playboy niet voor nodig. (Overigens gebruik ik het internet, net als de Playboy vroeger, alleen voor het vinden van serieuze informatie.)

Maar de fotoreportages van Patries laten in een notedop de trend over de afgelopen twintig jaar zien: de erotiek en porno zijn steeds explicieter en extremer geworden. Dat is al zo ver gegaan dat foto's van ongeschoren poezen tegenwoordig in de categorie 'fetish' te vallen. Wat twintig jaar geleden nog normaal was, is nu afwijkend.

Natuurlijk, je kunt zeggen dat honderd jaar geleden een vrouw in een broek ook als onnatuurlijk werd beschouwd, maar toch denk ik dat je die twee zaken niet met elkaar kunt vergelijken. Ik kan alleen nog niet goed verwoorden waarom. Misschien komt het omdat een geschoren vagina bij mij toch een associatie met onvolwassenheid oproept en daar voel ik me ongemakkelijk bij. Dat heb je toch minder als je een vrouw in broek vergelijkt met een vrouw in rok.

Maar het is mogelijk dat ik toch een ouderwetse man aan het worden ben die klaagt dat vroeger alles, dus ook de moraal, beter was.

... Wordt door veel katholieke priesters begrepen als 'laat de kinderen aan mij komen' zoals nu weer blijkt uit een Iers rapport. Een priester heeft toegegeven meer dan honderd kinderen misbruikt te hebben. Meer dan honderd kinderen voor het leven getekend omdat een priester jeuk aan zijn snikkel had. En de man was niet de enige, nog eens 200 kinderen zijn misbruikt door 45 van zijn collega's. En dat zijn dan de gevallen die bekend zijn geworden uit een periode van 30 jaar in het aardsbisdom Dublin. Niemand weet om hoeveel gevallen het gaat in heel Ierland.

En dat alles met medeweten van de vier aartsbisschoppen die dat bisdom in die 30 jaar geleid hebben. Aartsbisschoppen die niet meer hebben gedaan dan af en toe een priester overplaatsen en een verzekering tegen schadeclaims afsluiten. Ik ben benieuwd met welk bijbels citaat die aartsbisschoppen dat gedrag denken goed te praten? En bedenk wel, we hebben het hier over functionarissen die beloofd hebben celibatair door het leven te gaan in dienst van een instantie die beweert op te komen voor de zwakken in de samenleving. Nou ja instantie, misdadige organisatie is wellicht een betere omschrijving van de katholieke kerk.

De slachtoffers zijn overigens niet alleen in de steek gelaten door de kerk. Ook de politie, die geacht wordt burgers te beschermen en misdadigers op te pakken, is de afgelopen dertig jaar ernstig in gebreke gebleven. Er werd nauwelijks onderzoek gedaan naar klachten van seksueel misbruik door geestelijken en als het al gebeurde, dan met een enorm gebrek aan enthousiasme. De katholieke kerk, zo stelt het rapport, stond de facto boven de wet.

Weet iemand of de katholieke kerk in Nederland al een verzekering heeft afgesloten tegen schadeclaims?

Een paar tuinblogs geleden schreef ik al dat vogels graag nestelen in de Tronador (Hura crepitans) omdat die boom nogal stekelig is. Uiteraard zijn er nog meer beestjes die zich daar niets van aantrekken, zoals de hagedis op onderstaande foto, die kennelijk in de leer is geweest bij een fakir. Deze hagedis is overigens een veel voorkomende soort, we hebben er ook een paar in de werkplaats die al zo goed als handtam zijn.

Ook vaak te zien is het vliegerspinnetje (Gasteracanta cancriformis) op deze foto. Het beestje komt voor in vier kleuren, oranje, rood, geel en wit. Of er zijn vier soorten, elk met zijn eigen kleur. De oranje zien we het meest. Dat is jammer, want oranje is niet mijn favoriete kleur. Ik probeer mevrouw Opinie ervan te overtuigen om een experiment in onnatuurlijke selectie toe te staan waarbij ik alle oranje individuen verwijder in de hoop allen rode, witte en gele spinnetjes over te houden en zo onze tuin mooier te maken. Tot nu toe zonder succes.

De langsnavelsterkeelkolibrie (Heliomaster longirostis) zien we tegenwoordig steeds meer en dat is geen straf. Als het licht goed valt, is de donkere vlek op zijn keel irriserend donkerrood en de vlek op zijn voorhoofd irriserend koningsblauw. Helaas schijnen die beestjes zelf heel goed door te hebben vanuit welke hoek die schittering te zien is en ze gaan gewoonlijk zo zitten dat alleen de dames langsnavelsterkeelkolibries dat te zien krijgen.

Ook schitterend, in beide betekenissen van het woord, is de regenboog gewone boa. Die zien we vooral als we gras maaien. De beesten liggen vaak in de strooisel-laag onder het gras. Vermoedelijk voeden ze zich vooral met de konijnen en opposums die ook in grote getalen rondlopen in onze tuin. Deze soort schijnt een meter of vier lang te kunnen worden. Maar tot nu toe hebben we ze niet groter dan meter of twee. Maar dan zijn ze ook al behoorlijk sterk. We hebben er al eens één in de hand gehouden en het valt niet mee om ze tegen hun zin te strekken voor een foto. 

Het is zover, prins Pils en prinses Maxi-cosi hebben besloten om hun huis in Mozambique te verkopen zodra het af is. Want toegeven dat je fout zat is erg, maar daar ook nog eens financieel verlies bij lijden is voor de Oranjes uiteraard onacceptabel. Dominee en koopman tegelijk, zoals altijd. Nou ja, in ieder geval is de VOC-spirit nog volop aanwezig bij Wim en Max.

Dat is wellicht een schrale troost voor Balkenende die (uiteraard) geen Europees president gaat worden en zijn gebrek aan leidinggevend vermogen nu in Nederland moet botvieren. Volgens de Volkskrant moet Balkenende nu zijn enthousiasme voor het premierschap bewijzen. Ik vind dat rijkelijk laat, het was beter geweest als Balkenende vanaf het begin enthousiast aan de slag gegaan was. Mogelijk heeft hij dat ook gedaan en is dat mij ontgaan. Want hoe herken je enthousiasme in iemand die het aan elk initiatief en leiderschap ontbreekt?

Dat iemand ooit geloofd heeft, dat Balkenende een serieuze kans maakte op het Europees presidentsschap heeft mij overigens lang verbaasd. Tot ik het ter sprake bracht tijdens een borrel met een paar andere Europeanen (Engelsen en Fransen). Die dachten dat Balkenende´s gebrek aan leiderschap en enthousiamse juist enorme pluspunten waren. Een enthousiaste en daadkrachtige leider was volgens hen wel het laatste waar de EU op zat te wachten...

Ik hoop dat Balkenede dat als een compliment opvat. Net als het feit dat de economie zich volgens de deskundologen eindelijk begint te herstellen en dat die omslag dus precies plaatsvond tijdens de periode dat Balkenende er met zijn hoofd niet helemaal bij was. Toeval?

Er wordt nogal gediscussieerd over vaccinatie in het algemeen en vaccinatie tegen de griep in het bijzonder. Er zijn kennelijk nogal wat mensen die liever het risico lopen om dood te gaan aan de griep, tetanus, polio etc. dan het veel kleinere risico op de meestal veel minder ernstige bijwerkingen van de vaccinatie.

Ik zit er niet zo mee dat mensen zich niet willen laten vaccineren. Integendeel, ik zou ze graag willen voordragen voor een prijs. De Darwin-prijs om precies te zijn. Helaas kan dat nog niet want de Darwinprijs wordt alleen posthuum uitgereikt. En wel aan mensen die door hun eigen stupiditeit overlijden en zo voorkomen dat ze hun slechte genen doorgeven aan de volgende generatie.

Wat mij betreft zijn mensen die zich niet laten vaccineren net zo dom als mensen die Rusische roulette spelen met een pistool, een ATM proberen op te blazen met te veel dynamiet of met een motorzaag een hoogspanningskabel of handgranaat te lijf gaan.

Voor meer details, zie www.darwinawards.com. NB: dit is wel heel erg zwarte humor, als het tenminste nog humor is

In het eerste deel stond al een foto van een vogelspin, maar we hebben veel meer soorten spinnen op ons land. De vogelspin is eigenlijk de soort die je het minste tegenkomt. Die jagen meestal 's nachts en als ze eenmaal een prooi te pakken hebben, kunnen ze weer een maand of wat vooruit. Veel vaker zien we de Golden Orb Spider (Nephila clavipes) waarvan hiernaast een foto. Ook een tamelijk fors beest overigens, al gauw 10 cm van poot tot poot. Dat geldt voor de vrouwtjes, de mannetjes blijven veel kleiner. Er gaan verhalen dat het web van deze spin sterk genoeg is om vogeltjes te vangen en dat de spin die vogeltjes ook opeet. Ik geloof dat pas als ik het zelf gezien heb. De spin is overigens familie van de in Nederland voorkomende tijgerspin.

Veel kleiner is de spin hieronder, waarvan ik helaas niet weet hoe die heet.  Maar het plaatje is wel aardig, dacht ik.

Ook deze 'zilveren spin' zien we met eniger regelmaat in onze tuin.

Voor spinnen is het niet alleen eten, maar ook gegeten worden. Deze spinnendoder doet haar naam eer aan. Haar naam, want alleen de vrouwtjes doden spinnen. Overigens wordt de spin in eerste instantie alleen verlamd. De spinnendoder legt er dan een ei in en de daaruit komende larve eet de spin op.

   Alle foto's zoals gewoonlijk genomen door meneer en mevrouw Opinie

Arme Willem en Maxi. Eerst stelt hun meest loyale achterban, de Oranjeverenigingen van Nederland, hardop dat ze liever niet hebben dat de prins een huis koopt in Mozambique. En nu zeggen hun toekomstige buren ook dat ze de Oranjes liever kwijt dan rijk zijn. De aanwezigheid van prins Pils in hun midden genereert teveel en vooral slechte publiciteit.

Dit groepje van 55 stinkend rijke mensen vindt het helemaal niet nodig dat er aandacht wordt besteed aan hun filantropische activiteiten in Mozambique. Dat is natuurlijk een beetje raar. Meestal lopen mensen juist te pronken met hun weldaden. Denk maar eens aan Bill en Melinda Gates, die zijn praktisch niet meer weg te slaan uit de Aids- en malariaklinieken die ze financieren. Wellicht zijn de mannen van Machangulo zo bescheiden omdat de filantropische daden wat mager afsteken tegenover het kapitaal dat erachter staat. Want laten we eerlijk zijn, 55 multimiljoenairs die samen vijf schooltjes bouwen in ruil voor een paar kilometer strand en enkele honderden hectare bouwgrond, dat klinkt toch eigenlijk wel schraal, vindt u niet? Je kunt je voorstellen dat ze dat liever niet voor het voetlicht brengen, uiteraard onder het mom van bescheidenheid en recht op privacy.

Dat dit soort gierige proleten Willem en Maxi behandelen als een soort tokkies, zal toch wel een bittere pil zijn voor onze koninklukke familie.

Peter Mudde vroeg een tijdje geleden al eens om fotos van reptielen en amfibieën. Het duurde even voor we die bij elkaar gezocht en gefotografeerd hadden. Hagedissen en zo zijn beduidend minder gecharmeerd van camera's dan libellen en kolibrietjes. Maar bij deze dus.

We pakken het meteen spectaculair aan met een foto van 'onze' brilkaaiman of -vrouw. Eigenlijk jongetje of meisje, want het is een kleintje, net een halve meter lang. Best lief toch?

Veel kleiner en veel beter gecamoufleerd is de hagedis op de foto hieronder. Hadden we de foto eerder genomen, dan was die zeker in het blog over camouflage gekomen. Maar ja, goed gecamoufleerde beestjes, die zie je niet zo gauw.

De meeste beesten blijven keurig in onze tuin, maar een enkeling komt wel eens nader kennis maken. Zoals deze milk frog, Phrynogyas venulosa. Die komt met enige regelmaat in de keuken en de badkamer kijken wat wij daar zoal uitvoeren. Je moet ze met de nodige voorzichtigheid verwijderen (plastic bakje erover heen en dan het deksel tussen de kikker en de muur wurmen) want ze scheiden een giftige melkachtige vloeistof af als ze zich bedreigd voelen.  Voordeel is wel dat ze zich niet gauw bedreigd voelen, dus een close-up was mogelijk.

Geen idee hoe de kikker op de onderstaande foto heet, maar ik vind het wel een aardige foto.

Nu wilden we pas een foto maken van die mooie gele bloemetjes in de border, maar de camera stelde scherp op iets heel anders...

Het is geen liaanslang, maar ik heb geen idee wat voor slang het dan wel is. Maar misschien dat Peter het weet?

En tot slot, als anticlimax, een foto van een kleine bruine hagedis in onze 'nursery'. Maar van deze weet ik in ieder geval zeker dat het een anolis is. Jammer dat er een paar dozijn Anolis-soorten zijn.

Het afgelopen jaar zijn er drie hele mooie fossielen gevonden die veel duidelijk hebben gemaakt over de evolutie van dinosaurus, of meer specifiek, de therapoden, naar vogel.

Ten eerste is er een dinosaurus gevonden, Epidexipteryx hui die wel veren had, maar twee tot 18 miljoen jaar eerder leefde dan de Archeopteryx. E. Hui was overigens een klein opdondertje, ongeveer zo groot als een kat en zat vrij karig in het verenpak; aan het puntje van de staart zat een bosje vrij lange veren. Er wordt gespeculeerd dat deze veren vooral gebruikt werden bij onderlinge communicatie.

Deze week werd ook een veel completer fossiel van de reeds bekende soort Anchiornis huxleyi beschreven. Het nieuwe fossiel laat duidelijk zien dat dit dier kenmerken had van zowel dinosaurussen als vogels en dat het een uitbundig verenpak had, zelfs de voeten waren bevederd. Dit beestje behoorde tot de familie Troodontidae, die nauw verwant zijn aan de vogels. Ook dit beestje is minimaal een miljoen, maar mischien wel tien miljoen jaar ouder dan Archaeopteryx.

Welkome vondsten, want tot nu toe waren alle geveerde fossielen ongeveer even oud als de Archaeopteryx en leek het er op dat veren en vliegen zo’n beetje samen uit de lucht kwamen vallen. Met deze nieuwe vondsten is dat dus wat meer in perspectief gezet; veren waren veel eerder aanwezig dan vliegvermogen.

              Anchiornis fossiel

Tot slot is er in China een mooi fossiel gevonden van Limusaurus inextricabilis, een plantenetende therapode. En deze vondst is eigenlijk nog veel spectaculairder want dit beestje levert een aanwijzing voor een ander probleem waar nog mee geworsteld werd.

Therapoden hebben drie vingers aan elke poot, en er wordt aangenomen dat die overeenkomen met onze duim, wijs- en middelvinger. Bij vogels ontstaat de vleugel ook uit drie vingers, maar dan wel de wijs-, middel- en ringvinger. Dus ergens in de ontwikkeling van therapode naar vogel is is de boel dus een vingertje opgeschoven. Dat is natuurlijk een tamelijk ingrijpende verandering, hetgeen volgens sommige paleontologen betekende dat Theropoden niet de voorouders van vogels konden zijn, hooguit dat beide groepen een gemeenschappelijke voorouder hadden.

Met de ontdekking van L. inextricabilis is de oplossing van dat raadsel een stuk dichter bij want L inextricabilis heeft een sterk gereduceerde eerste vinger en terwijl de drie daaropvolgend vingers veel beter ontwikkeld zijn. Wat z’n vingers betreft staat het beestje dus ergens halverwege de Therapoden en de vogels.

Xu, die het fossiel beschreven heeft, suggereert dat deze verschuiving mogelijk het gevolg is van het vervallen van de grijpfunctie van de voorpoot bij L. inextricabilis (immers een herbivoor) en andere voorouders van de vogels. Andere therapoden, die de grijpfunctie wel nodig hadden, behielden de oorspronkelijke 'duim‘ en 'vingers‘.

29.09.09: In de reactie van Tjok 45 en in zijn blogs wordt de relatie tussen L. inextracibilis en andere Therapoden verduidelijkt.

Om te beginnen de groefsnavelani (Crotophagus sulcirostris). Ondanks hun relatie tot de koekoeken zijn dit hele sociale vogels. Ze leven in groepen van vijf of zes broedparen, die gezamenlijk een nest bouwen en daar allemaal eieren in leggen. Die worden met zijn allen uitgebroed en de kuikens worden ook door de hele groep grootgebracht. Bij ons struint er minstens één groep door de tuin. Als je ze bezig ziet lijken ze wat onhandig en onoplettend. Je kunt vaak behoorlijk dichtbij komen voor ze je doorhebben en zich half vliegend, half rennend, half struikelend uit de voeten/vleugels maken. s 'Morgens kunnen ze er zo slaperig en knorrig bijzitten dat je ze bijna spontaan een straffe bak koffie zou aanbieden. 

De bischopstangare (Thraupis episcopus) is zo'n beetje de meest algemene vogel in Panama. Een fruiteter die je heel dichtbij kunt krijgen door een paar stukken banaan of papaya op een voederplank te leggen.

De roodpoot honingkruiper (Cyanerpes cyaneus), waarvan hier een foto van het vrouwtje, behoort ook tot de familie van de tangaren (Thraupidae). Tenminste, nog wel. De taxonomen zijn al weer een tijdje stevig aan het bakkeleien over de verdeling van vogelsoorten over de tangaren, gorzen (Emberizidae), vinken (Fringillidae), kardinalen (Cardinalidae) en het suikerdiefje (Coerebidae). Dus of ze volgend jaar nog steeds naaste familie zijn, staat nog te bezien.

Tot slot een foto van de noordelijke struikvliegenvanger (Sublegatus arenarum). Tenminste, dat denk ik. Maar het valt niet mee om deze kleine grijsbruingroene vogeltjes uit de familie Tyrannidae uit elkaar te houden.

Één van de redenen waarom ik denk dat het een noordelijke struikvliegenvanger is, is het feit dat we hem in een bosje vonden. Dat klinkt misschien wat knullig, maar sommige van deze vliegenvangertjes lijken zoveel op elkaar dat biotoop één van de kenmerken is waarop je kunt determineren. Een heel veel op deze vogel lijkende soort kom je bijvoorbeeld alleen tegen in de boomkruinen van bossen die op berghellingen op 500 tot 1000 m hoogte groeien...

Overigens bestaat de familie Tyrannidae uit ruim 400 soorten en in elk land ten zuiden van de VS is het de meest soortenrijke familie. In Panama komen zo'n 90 soorten tiran-vliegenvangertjes voor, dat is 10% van alle vogelsoorten die in Panama gevonden zijn.

 Alle foto's zoals gewoonlijk genomen door meneer en mevrouw Opinie.

Dawkins heeft weer een nieuw boek uit gebracht: The greatest Show on Earth. Ongetwijfeld weer een mooi boek, maar als ik heel eerlijk ben, begin ik een beetje verzadigd te raken van Dawkins boeken. Want ook deze keer is het weer een boek vol prachtige voorbeelden en feiten die de evolutiehteorie bewijzen. Vreselijk mooi en interessant en spannend, zowel voor de geïnteresseerde leek als voor veel biologen, maar ergens blijft het toch een, overigens heel goed geschreven,  kruising tussen een biologieleerboek en een encyclopedie.

Waarom? Kennelijk vooral omdat Dawkins blijft proberen de creationisten en IDioten ervan te overtuigen dat de evolutietheorie een feit is. Omdat dat met de vorige boeken niet gelukt is, komt er dus een nieuw boek met meer voorbeelden om zowel de prehistorische, middeleeuwse als ouderwetse argumenten creationsiten en IDioten te weerleggen. Vroeger moest Dawkins uitleggen dat het oog echt met kleine stapjes kon ontstaan, tegenwoordig moet hij hetzelfde doen voor de zweephaar of om het even welke andere zogenaamde niet reduceerbare complexiteit de IDioten nu weer gebruiken om de mensen met nog minder verstand van zaken dan zijzelf een rad voor ogen te draaien. Ik vermoed een beetje, maar dat is speculatie, dat Dawkins dit boek soms met de moed der wanhoop heeft geschreven. Als er iemand is die weet dat je creationisten en IDioten niet met feiten kunt overtuigen, dan is hij het wel. Dat blijkt ook wel uit zijn beschrijving van een discussie met een creationist die maar blijft vragen naar een reeds zeer bekende weg.

Want niet alle IDioten hebben net zoveel intellect en moed als Cees Dekker, die na een zorgvuldige evaluatie van de nieuwste feiten inzag dat de evolutietheorie de feiten toch beterverklaarde dan ID. Dat Cees Dekker dat publiekelijk heeft gedaan, vind ik overigens bewonderingswaardig. Mensen die publiekelijk toegeven dat ze het bij het verkeerde eind hadden, kun je op de vingers van één hand tellen en dan hou je nog heel wat vingers over. En ik heb een beetje medelijden met Dekker omdat hij wel erg veel zie-je-nou-wel en hè-hè-Cees-heeft-het-eindelijk-ook-door commentaren van zelfgenoegzame evolutiebiologen en anderen heeft moeten slikken.

Wel leuk is de reactie van de ID-beweging op Dekker's nieuwe standpunt. Die jongens waren eerst zo zielsgelukkig dat ze een echte wetenschapper, en dan nog wel een professor,  in hun gelederen hadden, dat ze hem boegbeeld probeerden te maken van hun beweging. Elk van zijn woorden was waarheid en werd met veel trompetgeschal de weide wereld in gesmeten. Maar nu diezelfde man van inzicht is veranderd, is dat kennelijk geen reden om zelf eens kritisch naar hun eigen leer te kijken. De man wiens woord gisteren waarheid was, is ineens niet meer de moeite van het aanhoren waard. 

En wel omdat onze IDioten ineens hebben ontdekt dat Cees Dekker wel professor is, maar dan wel in ruste en in de nanotechnologie, niet in de evolutiebiologie. Vroeger een detail, elke professor is tenslotte buitengewoon intelligent, maar tegenwoordig erg belangrijk. Want plots is gebleken dat de evolutiebiologie een complex onderzoeksveld is waar de mening van een nanotechneut, of hij nou professor is of niet, natuurlijk niet zo heel zwaar kan wegen.

Dat Cees Dekker van mening is veranderd, zit de IDioten waarschijnlijk meer dwars dan het feit dat die EO-presentator van mening veranderde. Want IDioten en creationisten zijn altijd op zoek naar autoriteiten die hun mening ondersteunen. Of dat nu komt omdat dat het zich beroepen op en het klakkeloos accepteren van de visie van autoriteiten in de religieuze ziel zit ingebakken of omdat ze domweg geen andere argumenten hebben, is wellicht een interessant onderwerp voor een promotie-onderzoek in de psychologie.