Gister even de weg geïnspecteerd en een foto van het uitzicht genomen

De laatste vier dagen had ik huis en tuin niet verlaten. De berichten over sneeuw en gladheid, binnenblijven als je er niet per se uithoefde, had ik maar eens ter harte genomen, hoewel ik nogal eigenwijs ben. Alert ‘orange’ is een serieuze aanduiding.

Het plan was, dinsdag, morgen dus, naar huis te gaan. Maar ik had nog niet één keer kunnen kijken voor de bekende kleinigheidjes die een vader meeneemt als hij twee weken van huis is geweest.

Het plan was, zeker omdat het weggetje voor het huis goed begaanbaar was gebleken, dat vandaag goed te maken. Ik wilde daarvoor naar Leclerc in Langres.

De reden is dat daar veel keus is, er een fatsoenlijk hapje kan worden gegeten en er goedkoop kan worden getankt. Alles in één, en dan kon ik om een uur of 2 thuis zijn, was het idee, om wat op te ruimen, schoon te maken en in te pakken.

Om half 11 reed ik weg en het viel me alleszins mee. Op wat ijzige plekken en een hert op de weg na, verliep de omweg vlot. Die omweg was noodzakelijk want niet overal wordt gestrooid en geschoven. Alleen op doorgaande wegen.

Maar helaas, op enige afstand van Langres begon de sneeuw en dat bleef flink liggen. Dilemma: nu terug gaan of doorzetten. Ik besloot tot het laatste. In Langres werd het gevaarlijk.

Dilemma: Aan de noordkant blijven bij de Intermarché, waar je prima kunt eten of om de stad heen naar Leclerc, zoals voorgenomen.

Je begrijpt, ik glibberde om de stad heen, gleed op een rotonde al een beetje weg en reed stapvoets, achtervolgd door een rij auto’s en vrachtwagens ( met spijkerbanden, vermoed ik) tot de afslag naar Leclers (St. Geosmes).  Niet gestrooid, niet geschoven en de sneeuw joeg wellustig in het rond.

Ik heb eerst maar getankt, dan was dat gedaan. Euro 1,28 de liter. Mooi. Schuifelend reed ik de parkeerplaats op en koos een voor het wegrijden strategisch plekje. Ik moest inmiddels nodig, dus liep ik naar de ingang bij de toiletten en het restaurant. Op slot. ‘De kou’, vermoedde ik en probeerde de hoofdingang. Op slot. 'En al die auto’s dan…?'

‘Het spijt ons, chère clientèle, wegens inventarisatie is de zaak vandaag tot 14.00 uur gesloten'.

Het was 11. 35 uur! Ik heb even gevloekt. Dat mogen jullie best weten.

‘Het kan alleen maar erger worden, ik ga  terug’,  besloot ik. Echt glibberend bereikte ik eerst de grote, zuidelijke parkeerplaats en besloot alsnog Langres in te gaan om te lunchen. Maar tien meter van de auto, vond ik het weer zó beroerd en zag ik me al vast komen te zitten, dat ik besloot toch naar huis te gaan. Weer aan de noordkant, kwam er een volgende oplossing in mijn hoofd: De Intermarché. Eerst eten, dan de winkel ernaast in en dan wegwezen, voor het donker.

Net binnen en aan een lekker soepje, zag ik dat de sneeuw verhevigd naar beneden kwam, mooi en heel gezellig zo van binnenuit gezien. Ik rekende om 13.05 af en het nare gevoel bekroop me al: zou ik de Franse sluitingstijden zijn vergeten?

'Ja hoor’, zei de mevrouw van de kassa, ‘de zaak gaat pas om 14.30 weer open’…

Stapvoets rijdend uit de auto genomen op de terugweg

‘Wegwezen nu het nog kan’, voelde ik en daar ging ik. De omweg van de terugweg, kreeg er een omweg bij, want de hele route bleek nu ondergesneeuwd, licht bevroren en dus eigenlijk onbegaanbaar. Uiteindelijk bereikte ik ons eigen stadje Bourbonne, waar de Aldi net open was gegaan. Ik heb daar mijn presentjes gekocht.

Helaas bleek de doorgaande weg naar ons dorp, ook al met een omweg, nog erg glad, hoewel er zichtbaar was gestrooid, dus ik keerde om en zocht een café voor een kopje koffie. Voor de zekerheid. De bazin rookte me in de nek. Gezelligheid in zo'n uitgestorven stadje? Ho maar.

Bij het bord rechts slaan we normaal rechtsaf. Nu maar niet.

De na een half uur wachten aangevangen terugreis, heuvel op en weer heuvel af, 12 km lang, heeft me drie kwartier, pijn in mijn hoofd en kramp in mijn ingewanden bezorgd. Ik was om vier uur thuis, bekaf.

De auto wilde de oprit niet meer nemen. De kachels waren uit, natuurlijk.

Waarlijk een onvergetelijke tocht, maar een die me doet afzien van de poging morgen thuis ‘te geraken’. Het schijnt woensdag wat beter te worden.

Tot zover, en verder niet

Ik zie, ik zie...

'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet...'

'Wat zie je dan...?'

'WIl je het eerlijk weten...?'

'Natuurlijk...!'

'Een oude, stukke boeren pan!'

'Nou en, en weet je wat ík zie...?'

'Wat zie je dan?'

'Dat wil je vast niet weten...'

'Natuurlijk wel!

'Een ongeschoren, droeve man!'

'Dat ongeschoren klopt, maar droef,

Laat naar je kijken!'

'Dat doe ik toch altijd...?'

'Ik heb het naar mijn zin'

'Laat dat dan maar eens blijken'

'Pan, we zijn hier ver van huis'

'Maar ik zit vastgeklonken

Ik hoor nog ergens bij...'

'O.K. jij wint'

'Zie ik nou toch een sprankje vonken...?'

Ik houd van kleuren. Ik houd van kleuren die niet al te uitgesproken zijn en vooral in het spectrum groen-blauw. Die kleuren geven me, meer dan schetterend geel of oogverdovend rood, een gevoel van vriendelijke vrolijkheid. Vreemd? Och, het kan erger.

Ik heb heel veel mooie foto's van de twee Cambodja-gangsters (gangsters???) gezien. Ook daarvan vond ik de zachte kleuren mooier, dan de fellere. Die felle kleuren zijn zo Aziatisch, zo plaatsbepaald. Bij het zien van een log van HiH waar ze oude vissersboten had gefotografeerd, herkende ik de kleuren van mijn voorkeur en...van veel luiken hier in de Haute Marne. 

Vier dagen geleden, was er opeens zo'n zonnige, winterse dag die me er toe bracht het huis te verlaten. Geen gevaar wegens onvermoede gladheid. Aangezien ik graag zaken combineer, leek het me een uitgelezen dag voor een lunch in een restaurant buiten de stad en een traditiegetrouw ritje daaropvolgend, om wat kleurige luiken vast te leggen.

Het was inderdaad niet glad. De maaltijd was van goed gehalte met een toespijs van dikke, wame pannenkoek, met aardbeienijs en slagroom, overstrooid met gekleurde hagelslag. Hoewel ik zelden iets zoets eet, was dit niet te versmaden. 

Het daarop volgende ritje door de natuur, waarbij je kleine dorpjes niet kunt vermijden, bracht me precies daar, waar bedoelde kleuren in overvloed aanwezig waren. Leuk en vriendelijk. 

Kijk en oordeel.

Voordat de rit, die altijd min of meer een rondje is omdat je anders niet meer thuiskomt, is beëindigd, ga ik graag langs ons zwemmeertje, waar zwemmen is verboden vanwege de vissers met vergunningen. Tot mijn verbazing stond er, er was overigens natuurlijk niemand, een bord met VERBODEN TE VISSEN. W zullen dit feit, als we weer weggejaagd worden, à décharge naar voren brengen...

Het meer was volledig dichtgevroren met een flinke laag ijs. Rond mijn voeten scharrelde een winterkoninkje, dat van poseren nooit had gehoord. Tegen de tijd dat de foto genomen kon worden, had hij, op punt over te vliegen, al een hoge positie ingenomen.Jammer, want dat wipstaartje had ik graag van dichterbij gefotografeerd.

Genieten van materialistisch bezit? Daar moet je wat voor doen. Ça ne va pas de soi! Ik realiseerde me dat onlangs, toen ik, weer te laat, een rekening moest gaan voldoen op de TRÉSORIE. De rekening was naar Nederland gestuurd en het is nogal ingewikkeld hem van daar uit te betalen. Ik besloot hem dus mee te nemen. Hij betrof het watergebruik, de watercontrole met opcenten van gemeente, kanton, arrondissement en departement: 67, 31 Euro, voor 2009! Maar dat was veel hoger geweest, in de tijd dat ik een ‘tuin’ aan probeerde te leggen.

Als je je als argeloze rijkaard op een dag gelukkig prijst met de mogelijkheid een tweede plek op aarde in bezit te krijgen, grijp je die, rekent af en denkt:

‘Yes, that’s it, we did it’. Dat je voor de overdracht het goed, in dit geval boerenhuis met stukje grond, moet hebben verzekerd, is nog  te begrijpen, hoewel je ook betaalt voor onbewoonbaar verklaarde delen en onbruikbare hoeveelheden inhoud. Alla(h)! En als er iemand komt, die een dakpan op zijn kop krijgt, moet je daarvoor ook zijn verzekerd: wettelijke aansprakelijkheid, toch!

Later wordt duidelijk dat er onroerend goed-belasting dient te worden betaald: eigenaarsdeel en bewonersdeel. Ook als je er nooit komt? Ook als je er nooit komt punt uit. De volle mep.

Wilt u elektriciteit? EDF. Vastrecht voor het hele jaar.

Wilt u een TV? Vastrecht voor het hele jaar.

Wilt  u misschien water? Eau, water? Vastrecht voor het hele jaar.

Wilt u het riool gebruiken? Wilt u misschien telefoon? Vastrecht voor het hele jaar.

En wat doet u met uw afval? Willen we ophalen. Vastrecht voor het hele jaar.

Voor al deze zaken krijg je ooit formulieren ter invulling thuisgestuurd. Of thuis, dat kan ook. Door de veelheid en de ingewikkeldheid, en het feit dat je er de pest in hebt, weet je niet wat in te vullen of wat je met het ingevulde hebt ingevuld. Dat geeft later vaak rare consequenties.

De lastigste is vaak de ‘wijze van betaling’.

Per maand, per jaar, per rekening, per omgaande, in tien delen, bij prélèvement, cash, per Postbank, per ongeluk…

Dan komen aanmaningen, resterende bedragen, TEKORTEN OP DE REKENING  die zorgen voor boetebedragen. Je bent een knap mens als je weet wat er is gepreleveerd, om welk jaarbedrag het gaat, wat je hebt verbeld, hoe je tot automatische incasso geraakt voor zaken die je al betaald dacht te hebben…kortom, une mer à boire waar ik nog steeds niet uit ben. Het vertrouwen dient groot te zijn en je rekening ook.

En aan al die lasten, die dus onafhankelijk zijn van je aanwezigheid, moet worden voldaan.

Gelukkig zijn er ook de lusten. Nou, laat ik niet overdrijven met dat meervoud: EEN lust is als aanduiding voldoende. De lust dus, maar ik merk, dat in dit jaargetijde met net mijn hoofd in een zwarte roetwolk van door de harde wind naar binnen geblazen rook van de Godin die weer uit was, die LUST me momenteel een beetje is vergaan.

Gelukkig mocht ik in het park, waar in een prachtig herenhuis het gemeentehuis annex trésorie is gevestigd een paar foto’s maken. Dat vergoedt veel.

Voor ieder wat wils, en het water is betaald.

Het lijkt soms prettiger dan het is. Het sociale leven van deze week moge als voorbeeld gelden.

Maandag: Aankomst. Niemand gezien. Even hallo wezen zeggen tegen de duiven die een beetje schichtig reageerden. Veel hout gesjouwd.

Dinsdag: Bonjour gezegd tegen de bakker. En 'Il fait froid à l'intérieur'. Een half brood en de krant. Een paar sms-jes gestuurd naar mijn kinderen. Geen antwoord.

Tussen de middag Bonjour gezegd (2x) in het restaurantje en ook 'poulet avec frites et un kwart witte wijn. Aan het eind 'een glas'( une glace) en au revoir!

Woensdag: Geen bakker. In het restaurantje in plaats van kip :'tournedos saignant' gezegd en een kwart witte wijn. Crème brulé  en au revoir.

Terug in het dorp heb ik mijn hand opgestoken naar de kippenboer. Hij deed dat ook.

Donderdag: De deur niet uit. Hallo gezegd tegen de duiven en nog eens toen ze buiten vlogen. Ik heb ook naar ze gefloten. 

Vrijdag: Hallo gezegd tegen de duiven. En tegen de bakker.

Zaterdag (vandaag): Hallo gezegd tegen de duiven en ook tegen de bakker. Ze had geen ham.

'Wat doe je daar dan', zal iemand zich nu misschien afvragen.

'Nou, hout sjouwen, kachels aanhouden dus veel heen en weer lopen. Krantje doorbladeren, boekje lezen, voor me uit staren en dan weer van voor af aan. Tot ik van mezelf naar bed mag. 

Appelvrouw, je moet er wel tegen kunnen, leven in een gehucht met niks.

Au revoir et bonne nuit...

Jij begreep het, langharige vriendin

De grauwsluier

Hij hangt soms over het bestaan

Maar een vleugje zon

Kan alles in een ander 

Daglicht plaatsen

Jij begreep het

Voelde het aan

Langharige vriendin

Vrouw met meer gevoel

Dan een man kan vermoeden

Jij begreep, dat de wereld

Anders was

Als de grauwheid onverwacht

Zou zijn verdwenen

Jij begreep het, en morgen zal de zon wéér schijnen

Buteo Buteo, het is me nog nooit gelukt er een te fotograferen.

Buizerd (buteo buteo). Lengte tot 58 cm, spanwijdte tot 132 cm. Eet voornamelijk woelmuizen, maar ook vogels, konijnen, reptielen en amfibieën en is niet vies van insecten en regenwormen.

HERKENNING: Middelgrote, vrij compacte roofvogel met brede vleugels en korte hals en middellange staart. Zit vaak op hekken en telegraafpalen, speurend naar prooi. Zweeft ook vaak met waaiervormig gespreide staart en naar voren en in lichte V-vorm gehouden vleugels. Aldus de ANWB vogelgids.

Ik heb er honderden gezien, maar du moment dat ik stopte, mijn camera op orde probeerde te brengen, was de buizerd gevlogen. Laag wegscherend over de weilanden of snel opvliegend om tussen de bomen te verdwijnen. Jammer, maar helaas...ze zijn schuw en snel.

Gister heb ik een uur tevergeefs op de bakker zitten wachten, voor het keukenraam, maar toch is ze me ontgaan. Ik moet tenslotte wel eens opstaan om het vuur en de kachel brandend te houden. Wel een mooie gelegenheid om mezelf een middagmaal in het stadje aan te bieden. !0 km bos en je bent er. Je moet wel over de heuvel, die 140 m. hoger is dan ons dorpje en dat is direct een wereld van verschil. Zag ik. Een witte wereld. Vertrok ik uit een licht nevelige maar groene omgeving, enige minuten later reed ik door een sprookjesachtig bos met berijpte bomen. Ik was al ruim onder de buizerd doorgereden, die op een tak boven de weg zat, een flinke, zo te zien, toen ik me mijn kans realiseerde.

Ik besloot hem te grijpen, ondanks mijn knorrende maag, keerde om en benaderde heel langzaam rijdend de mooie vogel. Ik zag zijn gespikkelde, tegen de kou opgeztte borstveren. Maar ik had mijn auto nog niet stilgezet, of daar vloog hij in glijvlucht de voor mij verkeerde kant op. Heuvelopwaarts. Het scheen dat hij neerstreek in een andere boom. Ik maakte mijn fototoestel gereed, hield het in mijn linker, dus mijn verkeerde hand, en reed langzaam vooruit. Inderdaad zat hij rustig te wachten tot ik stopte, om bij het heffen van het toestel laag over de weg weg te zeilen. Toch nam ik een foto, maar de afstand leek sowieso te groot. 

Weer reed ik langzaam heuvelopwaarts voor een laatste poging. Ik zag hem niet, tot hij onverwachts tussen de bomen verdween. Ik deed weer een vertwijfelde poging tot foto. Ik had wel wat meer ingezoemd. Misschien...???

Zoek maar...

De kredietcrisis heeft ook in ons stadje toegeslagen. Het enthousiasme waarmee de Marokkaanse uitbaters me het in verval zijnde restaurant binnenloodsten, ik bleek de enige gast, sprak boekdelen. Ik heb er vaak gezeten met 20 of meer werkmannen. Eenmaal mijn plek gekozen hebbend, volgden er nog twee kantoordames die ik veel vaker heb gezien. We hebben nooit een woord gewisseld en onderling doen ze dat ook nauwelijks, dus voel ik me niet tekort schieten. een man van mijn leeftijd volgde nog wat later en dat was het dan. Een trekker voor mij is het entree-buffet, waardoor ik zeker weet er altijd meer dan verzadigd vandaan te gaan. En dat was ook nu het geval. 

Een kort ritje voordat de Aldi open was, gaf me nog wat mogelijkheden de rijp te bewonderen. Wondermooi en werkelijk doodstil is de omgeving dezer dagen. Genieten, als je ervan houdt.

Pas thuis kon ik de vergrote fotozoekplaatjes beter bekijken en...waarachtig. Maar een eclatant succes zullen we het maar niet noemen.Jullie mogen mee-oordelen.

Grauwsluier buiten en van binnen

Opgesloten in mijzelf in een verkleinde wereld

Kan ik eten kan ik drinken maar niet vrolijk zijn

De korte dagen lang, lang wakker in de nachten

En ’s morgens in een duist’re kou het hoofd nog vol venijn

Wat eens zo mooi was lijkt nu voor mijn geestesoog verborgen

Als genieten een verplichting is wordt het al gauw chagrijn

‘Het is jouw keus, je wilt het zelf, moet ik de pijn verzachten

Die grauwsluier die om je hangt zal je karakter zijn’

Ik zie de zon nog als hij schijnt, en voel me dan tevreden

Maar elke dag opnieuw helaas verlies ik wat terrein

Mijn molens draaien niet als ooit op volle toeren

De mens groeit eerst naar groot om dan weer klein te zijn

Frankrijk, 20100120

20100110 '...iets met glas...' lokt de onversaagden naar Amsterdam

Er hadden zich velen gemeld om door Joshua in zijn woonst te worden ontvangen. IJS EN WEDER DIENENDE, zouden er een mannetje en vrouwtje of 25 komen. Helaas diende het ijs en het weder niet, en bleef de teller steken op elf. Maar dat wisten we toen nog niet.

Toen ik de uitnodiging ontving. leefde Ramses Shaffie nog, maar een weekje later was het gebeurd met onze onconventionele vriend. Helaas. En allemaal zagen we Actuality in de rij van mensen die een laatste groet aan Ramses gingen brengen. Hij mocht er de TV mee halen. En op dat moment was bij mij het idee geboren: ik maak een tekst op het lied 'LAAT ME', zodanig dat het onze gastheer op het lijf zou zijn geschreven. Ik zie in Joshua altijd iets van Shaffie terug. 

Ik vroeg of Geroma wilde zingen en of Lebonton met mij de gitaar wilde bespelen en de meerstemmigheid wilde verzorgen. Bart kon helaas niet, terwijl hij in een bandje

heeft gespeeld! We waren gedrieën enthousiast, maar zo rond de jaarwisseling bleek het erg moeilijk tot oefensessies te komen. Eén middag was ik bij Ton, die ook fraai op een mondharpje wist te spelen. Gingen we erbij doen. Eén middag was ik bij Geroma, die onze toonhoogte lastig vond en liever toch in Ramses oorspronkelijke toonsoort wilde zingen. 

Dat betekende direct capo's op de gitaarhalzen en geen mondharmonicaatje, want die was in Ami. Dat moest dus telefonisch worden geregeld. Het hoe en wat en in welk tempo moest ook per telefoon. Maar we vonden dat we er klaar voor waren, vertrouwend op de zang van Geroma!

En die kon dus niet. Ja en wat dan??? Geen ode aan de gastheer. Ik had al een rugzak vol en zou met de trein. Ik had dan mijn eigen gitaar ook op de rug moeten nemen en dat werd me opeens te veel. Daarom besloot ik Ton te zeggen dat we het, helaas, zouden laten gaan. Ik heb van die beslissing geen spijt gehad. Het was een hele toer, het reizen op zich: lof voor Kitty, Coby, Ton met vrouw, Lidy en mijzelf. De andere gasten woonden in de buurt. Hier eerst de tekst die voor Joshua was. Hij moet hem nu hier lezen. Jammer maar helaas...

Laat me, Ramses Shaffy                                     Laat hem, voor Jushua 

Ik ben misschien te laat geboren,                           Hij is voor ons op tijd geboren
of in een land met ander licht.                                Al draagt hij steeds een heel gewicht
Ik voel me altijd wat verloren,                                Hij voelt zich soms wel wat verloren
al toont de spiegel mijn gezicht.                              Maar ons toont hij zijn waar’ gezicht
Ik ken de kroegen en kathedralen,                          Hij kent veel kroegen en ook kerken
van Amsterdam tot aan Maastricht.                         In ’t oude hart van Amsterdam
Toch zal ik elke dag verdwalen,                              Maar ondanks dat blijft hij hard werken
dat houdt de zaak in evenwicht.                              Zijn werklust warmt ons als een vlam

LAAT HEM, LAAT HEM, HIJ HEEFT HET ALTIJD GOED GEDAAN. 
LAAT HEM, LAAT HEM, ZO ZAL HIJ ALTIJD VERDER GAAN 

Ik zal m'n vrienden niet vergeten,                           Hij zal zijn vrienden nooit vergeten
want wie mij lief is blijf me lief.                              De bloggersborrel is een feest
En waar ze wonen moest ik weten,                         Soms kon hij díe wel moeilijk vinden
maar ik verloor hun laatste brief.                            Maar nooit is het vergeefs geweest
Ik zal ze heus nog wel ontmoeten,                          Hij zal er heus nog vele drinken
misschien vandaag, misschien over een jaar.         Misschien wel af en toe te veel
Ik zal ze kussen en begroeten,                                Wat is er mooier dan te klinken
het komt vanzelf weer voor elkaar.                         Veel warmte valt je dan ten deel

(refrein) 

Ik ben gelukkig niet verankerd,                              Hij is gelukkig, ook als blogger
soms woon ik hier, soms leef ik daar.                     En DISCU-TANTES doet hij ook
Ik heb mijn leven niet verkankerd,                         De hele dag de nieuwsberichten
'k heb geen bezit en geen bezwaar.                        Raakt dan soms danig van de kook
Ik hou van water en van aarde,                              Hij kiest dan knap zijn eigen woorden
ik hou van schamel en van duur.                            Hij schept daarmee een eigen taal
D'r is geen stuiver die ik spaarde,                          Die hij ook spreekt bij tijd en wijle
ik leef gewoon van uur tot uur.                               Hij geeft het leven zíjn moraal

(refrein) 

Ik zal ook wel eens een keertje sterven,                  Ook hij zal wel eens moeten sterven
daar kom ik echt niet onderuit.                                 Dat lot dat treft ons allemaal
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,                    Zijn logjes zullen blijven zwerven
en verder zoek je het maar uit.                                Zijn TANTES spreken DISCUTAAL
Voorlopig blijf ik nog jouw zanger,                          Voorlopig schrijft hij nog zijn stukken
jouw zwarte schaap, jouw trouwe fan.                    Voor jou, voor mij, voor ma en pa
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,                       Hij stond nog in de rij voor RAMSES 
en laat me blijven wie ik ben.                                   En was daar JOSJE JOSHUA

LAAT HEM, LAAT HEM, LAAT HEM ZIJN EIGEN DING MAAR DOEN

LAAT HEM, LAAT HEM, WIJ ZETTEN NU HET LICHT OP GROEN

LAAT HEM, LAAT HEM, LAAT HEM ZIJN EIGEN DING MAAR DOEN

LAAT HEM, LAAT HEM, WIJ ZETTEN NU HET LICHT OP GROEN

ENZ.

Maar nu het verhaal. sorry. 

Joshua had 'iets met glas'. Dat was een mededeling, een dreigement, een hint, een understatement...??? We wisten het niet en dat hebben we geweten.

Driehoog belandde je in de hemel. 'Ha', hoor ik de lezer nu zeggen, 'die bestaat niet'.

Nou, mooi wél. Heel mooi, wel. Zilver en goud blonk je op de trap al tegemoet. De Kerst was nog niet voorbij in deze hemel, zou het daar altijd Kerst zijn?

Ogen dicht, dan werd je bij de hand binnengeleid door een soort engel, baardeloos als een boreling en fris gekapt. En dan mocht Je de oogverblindende schoonheid van in ieder geval 'DE ZEVENDE HEMEL', want dat bleek het te zijn, met eigen ogen aanschouwen...

Meer woorden zijn niet nodig, want genoeg woorden om het geheel tot in detail te beschrijven, zijn er niet. Daarvoor had je er moeten vertoeven, maar met behulp van een fotootje (als je in de zevende hemel bent mag je gelukkig fotograferen...) is er misschien wat meer helderheid te scheppen.

Het was voor mij een onvergetelijke avond en plek en ik heb er de reis graag voor over gehad.

Joshua, bedankt.

En nu zelfs het lied te horen, maar zonder mannenstemmen: Laat hem...

Ik heb weer eens ouderwets op de grond gezeten, wat weer herinneringen opriep.

Mijn dochters, 45 en 41 (bijna 42!) zijn met haar grootgeworden.

Mijn zoon en dochter, 17 en 15, zijn met haar opgegroeid.

Mijn kleinkinderen, 5 en 2, kennen haar al een beetje.

En nu pas wordt een serie over de enige echte Annie M.G. Schmidt uitgezonden...

Annie M.G. Schmidt de oudere?

Foto Oliphant. Sydney. Reclamebord voor... chocolademelk.

D.S.: "Hmmm, het enige wat ik zei was: 'nou, gewoon, 25 jaar de mensen te hoge en te dure leningen aansmeren...Daar zie ik nou de lol niet zo van in'."

Voor mij de misselijkmakendste foto van 2009. Uit het Volkskrant Magazine overgenomen, althand, voor de helft.

Die lach heeft me altijd al tegengestaan, maar hier...

Er is ruim een week voorbij, sinds ik hier in de Haute Marne aankwam. Het was al winter, en hoe. Nu ga ik weer naar huis en het is zacht als in de lente. Eergister was de sneeuw opgehoopt en opgeblazen tot 15 cm, wat me met de atuto van de weg deed glijden. Van de strooiman kreeg ik 5 emmers strooizout, die ik in de sneeuw naast de weg neerzette tot er hulp zou komen.

De hulp kwam, maar uit een andere hoek zodat ik het zout niet nodig had.

De volgende ochtend stonden de emmers er nog.

Het leek alleen of ze zich naar een andere plaats hadden versleept, maar dat lijkt me toch onmogelijk.

Gisteravond was het zo zacht, dat de laatste sneeuw ging verdampen. Ik had dat nooit gezien. De sneeuw terug omhoog...?

En tot slot vond ik vandaag bij het hout halen dit kleurrijke overblijfseltje...

Hier dus wat foto's als impressie van het een week lang om het huis lopen.

Bij een val ben ik mijn cameraatje verloren, wat ik pas later merkte. Ik heb het natuurlijk teruggevonden, onder de sneeuw, maar ondanks het laten drogen, heeft het een tijd erg onscherpe foto's afgeleverd. Veel heb ik moeten verwijderen, maar die met de kapel heb ik maar gehandhaafd vanwege die emmers.

SPIEGELEI

Gedachteloos

Het hoofd gebogen

Staar ik naar mijn ontbijt

Gedachteloos

De handen koud

Voel ik me even bevrijd

Maar dan komt van buiten

De wereld weer binnen

Ik kan niet meer besluiten

Me niet te bezinnen

Op acties van gister en vroeger en toen

Mijn spiegelei dwingt me gewoon dat te doen

Hi Zus, ik weet dat je mijn blog als startpagina hebt, dus ik heb goede hoop dat je mijn felicitatie vandaag ook leest:

HARTELIJK GEFELICITEERD MET JE VERJAARDAG! Bijna 4 jaar jonger dan ik dus ik houd je leeftijd natuurlijk geheim, zoals dat bij dames hoort. Je ziet er overigens jonger uit, dus dat is mooi meegenomen.

Ik sta in de Haute Marne, zoals je ziet. Het plekje zul je wel herkennen, zo voor het keukenraam. Je ziet de sneeuw. Ik had deze foto gemaakt met een bedoeling en daarom kijk ik zo ernstig:

RECLAMEDOELEINDEN: 'HEEFT U DOF EN FUTLOOS HAAR...enz.'

Gister lag hier 15 cm sneeuw, nadat het zaterdagnacht een nieuw record had gevroren: -22,3 graden Celsius. Het vorige was uit 1956! En dat ondanks de opwarming van onze aardkloot en de verschuivingen van klimaatzones. Je kunt ook nergens zeker van zijn.

Ik ben gister dus van de weg gegleden met de auto en ben uiteindelijk gered en heb hem weer voor het huis kunnen zetten.

En vandaag? Vandaag is nagenoeg alle sneeuw verdwenen en is men hier en daar beducht voor overstromingen. Het wordt 10 graden bij een zuidenwind. Maar somber is het wel weer, zoals het op die vervelende 22e december bijna hoort, traditiegetrouw.

Helaas zal er wel weer niemand komen, behalve Hans, le Fidèle! Of ben je bij hem? Ik ga straks natuurlijk nog bellen, want ik moet je even spreken. Dat spreekt.

Wel leuk is, dat je op jouw verjaardag altijd, wat de winter betreft, weer met de woorden van oma kan spreken: 'We gaan weer de goede kant op' en met ons moedertje: 'De dagen gaan weer lengen'.

Ik begreep dat woord 'lengen' als kind nooit, maar ik begreep dat het een positieve connotatie had.

Le Journal de la Haute Marne vermeldt over de dag van vandaag, mijn laatste hier voorlopig:

356e jour de l'année,

Françoise-Xavier, née en Italie en 1850, morte aux Ëtats-Unis en 1917.

Lever du soleil: 8H25, coucher (aec moi???): 16H49.

Le diction du jour:

Quand la neige naît des étoiles, il ne faut pas se demander s'il gèle...

(Als de sneeuw toestaat dat de sterren verschijnen, hoef je je niet af te vragen of het vriest...)

Goed, dat voor nu. Ik wens je een heel prettige verjaardag en ik denk aan je, zoals je merkt.

Sonja, lees dit ook maar eens:-)

Liefs en kus van Chiel, ook voor Hans.

Vanmorgen 9 uur. Wachten op bakster. Duiven op het dak, auto terug en sneeuw weg.

Ik kreeg een boodschappenlijstje uit Nederland, voor de Kerst. Het leek me een mooie middag, de kortste van het jaar want hier is de winter begonnen, om dat te regelen. Dn had ik dinsdag vrij en kon ik woensdag naar huis. Het kostte moeite de oprit af te 'glijden'maar ik was vo goede hoop. Helaas, zodra ik langs de kerk kwam, stond er het bord: 'AUCUN SALAGE'. Toch was de sneeuw platgereden en zag ik de bandensporen. Komop, moet lukken en dat was ook zo. Vijfhonderd meter met glibberende banden heuvelopwaarts, tot ik opeens in de berm gleed.  Iedere poging verder te komen lieten me dichter naar de 'afgrond' glijden, tot ik scheef, half op de weg en half i de berm, besloot de poging verder te komen opgaf.

Ik stond daar idioot, maar besloot terug te wandelen om hulp te halen. Twintig minuten glibberen, één keer gevallen. Bijna bij de kippenboer, realiseerde ik me, dat de huissleutels in de alternatief geparkeerde auto zaten. Vier uur en al bijna donker. De zoon van de kippenboer was buitenverlichting voor de kerst aan het ophangen. Van die lichtslingers. Zijn ouders waren boodschappen doen, maar waren de andere kant opgegaan, Dat was de sneeuwvrije weg. Wist ik nu.

Ik kon het huis niet in om te wachten en besloot in de schuur wat an het water voor de duiven te doen. Op dat moment kwam een strooiwagen met schuiver langs, en ik schoot de chauffeur, een jonge vent, aan met het verzoek de desbetreffende weg op te rijden en rond mijn auto flink te zouten, opdat ik later vrij zou kunnen komen.

'Interdit, monsieur, je ne peux pas, désolé', maar ik kan u wel zout geven. Ik holde door de sneeuw naar de schuur voor vijf emmers, die werden volgegoten.

Inmiddels bleek de zoon de sleutels van hun tractor niet te  hebben kunnen vinden. Ik moest wachten op pa en heb dat nog een half uur, in de sneeuwregen gedaan. 

Wachtend op de buurman in de regen. Duiven op mijn dak...

Ik besloot het heft weer in eigen hand te nemen  en zei dat ik terug zou lopen naar de auto om de huissleutels eruit te halen. Of hij tegen zijn vader wilde zeggen dat ik daar was. Een wandeling van weer 20 minuten, maar nu heuvelopwaarts door het duister en door de aanzienlijke regen. Net toen het gevoel me bekroop dat de auto naar beneden was gegleden, zag ik hem, nog even scheef. Toen ik er was, stopte er een auto achter me met een jonge vent erin, die onmiddellijk een dikke kabel pakte, hem aan mijn trekhaak en zijn beugel vastmaakte, en zei dat hij hem eruit zou trekken. 

Des pneus d'hiver, ça marche! Het was een gedoe, want ik kon nie zien wanneer hij trok en ik achteruit mee moest rijden en sturen. Ik vroeg hem met zijn grootlicht te knipperen, zodat ik door de regen en het donker zou zien wanner hij trok...

Goed, om het kort te maken, het is gelukt. Ik kwam op de weg en na hartelijk handen schudden en bedanken stond ik daar op dat onverlichte weggetje, en omdat ik niet kon keren moest ik achteruit weer naar het dorp glijden. Geen lolletje. Net voor het dorp, kwam er een tractor met daarin de zoon van de kippenboer.

Ik voelde me bijna schuldig, dat het mezelf was gelukt en heb hem direct al bedankt voor zijn komst. In het dorp kon ik keren, zodat de laatste 200 meter weer vooruit kon worden gereden. Ik heb de auto langs de straat gezet, de oprit zou een te groot risico vormen en ben de kippenboer en zijn vrouw gaan bedanken. Een bier heeft de kou wat weggehaald, of was het de cv?

Het was echt even spannend, temeer daar ik vegeten ben een all risksverzekering af te sluiten voor mij nieuwe auto...

Om 7 uur was ik weer thuis, vier uur onderweg en geen boodschappen. Morgen?

Witte onderbroeken zijn om naar te kijken. Je trekt er een aan, gaat voor de spiegel staan en kijkt genietend naar de smetteloze witheid: het is als kijken naar ongerepte sneeuw.

Het vertedert, het appelleert aan reinheid, aan zuiverheid. Vooral als ze voor reclamedoeleinden op Bill Boards worden getoond...

Daarbij zou je het moeten laten. Onderbroek uit, terug in de la en een donker getint exemplaar aan voor de rest van de dag. En soms, dat kan zomaar gebeuren, ook voor de volgende dag, als je weet dat niemand hem zal zien of...

Enfin, toen ik dinsdag ook voor mezelf toch onverwachts naar de Haute Marne afreisde, lagen er alleen nog mijn twee witte onderbroeken in de la. Not without a reason! De andere zaten ongewassen in mijn wasmand, vergeten 'in te leveren'.

'Er ligt altijd nog wel wat in Frankrijk', zei ik tegen mezelf en vond het mooi zo. Wegwezen!

Vier dagen deed ik er mee en vond gelukkig een paar afgedankte exemplaren. Natuurlijk had ik er 10 kunnen kopen, zoals Mickael Blomqvist in Millennium III (p. 172), maar zo zit ik niet in elkaar. Dan maar liever een wasje draaien. De oogst aan wasgoed bleek echter de twee vermelde onderbroeken, één niet vermelde, 4 washanden van voorheen, één sok en een T-shirt van de University van Canberra, waarin ik ook had geslapen.

(Kou is sowieso fnuikend voor de hygiëne, evenals alleen zijn).

Eigenlijk net genoeg voor een handwasje. En daar stond ik met die twee witte (witte?) onderbroeken in mijn handen. 

Op dat moment viel ik mezelf schandalig tegen. Ik ben echt 65, dacht ik...!

Je ziet, ik heb wel mijn best moeten doen. Morgen zal ik er wel een aan kunnen.

GAATJE GEADEMD (HAIKU)

GAATJE GEADEMD

ALLE KLEUR BLIJKT VERDWENEN

HET KIND HEEFT HET KOUD

Het zijn Siberische temperaturen, momenteel. En dat met de opwarming van de aarde vanwege de CO2-uitstoot. Een klimaatverandering lijkt me als term meer voor de hand liggen. Ik heb er overigens niet in het minst verstand van. Maar, ik heb het soms koud en vannacht gaan we de -14 bereiken. Dat is al weer even geleden en voor december wel heel koud. Maar ik laat me niet afschrikken, hier in dit brok ongeïsoleerd steen: Ik heb een Godin in huis.

Ze is niet al te groot en al 102 jaar oud, maar ze is veeleisend 

en welhaast onverzadigbaar. Om haar op temperatuur te houden, dien je haar handenvol kleinhout toe te dienen en als je haar maar even de rug toekeert, is dat alweer verteerd en dreigt ze je met een naargeestige verkilling. Die ook ik dan ook tot in mijn botten voel.

Voer je haar dan snel bij, dan laat ze haar toorn overduidelijk voelen door zwarte wolken roetachtige rook over je uit te braken, zodat je al gauw geen hand meer voor ogen ziet en je op de tast, met tranende ogen het raam en de deur moet openzetten. In haar eerste verkilling, blaast ze haar rook in plaats van door haar ook verkilde afvoersysteem, rechtstreeks de woonst in. Ondankbaar kreng! (oh, sorry, Godin van mijn hart, grapje!)

Iedere ochtend, staat mijn Godin weer voor me klaar, koud en ongenaakbaar. Dan weigert ze direct haar innerlijke warmte af te geven aan deze rillende persoon, maar moet ze eerst worden verwend met oude kranten, die vanwege de luchtstroom uit haar geopende mond, slechts met een bundel van vier ALDI-lucifers tot leven kunnen worden gebracht.  Dan het kleinhout, voorzichtig gerangschikt, de twee aanmaakblokjes en dan snel het raam wijd open, opdat de frisse lucht haar trek opwekt.

Als ik ben verkleumd, begint mijn Godin pas te stralen en weet dit dus vol te houden, tot ik weer eens vergeet haar precies op tijd van mondvoorraad te voorzien.

Maar waar zou ik zijn zónder haar? Ik kan er niet 'van buiten'!

In Frankrijk maakt men zich druk. Dat doet men overigens in bijna ieder land op onze aarde, maar in Frankrijk is het een 'hot item': wat is de ware Franse aard?

Wie het weet mag het zeggen. Hier. En met een dikke 50 miljoen mondige en meediscussiërende Fransen is dat een hele opgave. Maar het gebeurt en dat verdient lof.

Kom daar in Nederland maar eens om. Daar bepaalt de regering, bij monde van om de zoveel jaar een andere minister, wat de 'Nederlandse cultuur' is en Wilders, en soms Verdonk, beweren gewoon het tegendeel. Kom dan maar eens tot een communis opinio!

In Frankrijk staan er dingen vast:

-we zijn een van de belangrijkste volken ter wereld

-we doen het goed en daar houden we aan vast

-je stookt en kookt op hout

-je jaagt

-je verbrandt je eigen afval, ook plastic

-je distilleert je eigen 'goutte'

-je accepteert het gezag van de gendarmerie

-je draagt in openbare gelegenheden geen hoofddoek

-la culture française n'accepte pas le burqua (pron. buurkà): Nicolas Sarkozy!

-je staakt tegen alles waar je het niet mee eens bent

-je laat alle onbewoonde woningen aan de tand des tijds over

-je verwaarloost 'l'environnement', behalve als je in Copenhaque bent...: N. Sarkozy

etc, etc.

Het slechte onderhoud van het openbaar grondbezit is momenteel ook onderwerp van discussie:

'wat te doen met alle historische verbindingsweggetjes en wandelpaden die veel toeristen zouden kunnen trekken, maar die we volledig hebben laten dichtgroeien?'

In de Haute Marne gaat men er iets aan doen. Gelukkig, want er is niets zo frustrerend als na honderden meters een pad gevolgd te hebben, een muur van 'maquis', stekelig struikgewas doorslingerd van braamranken, op je pad te vinden. Terugkeren is vaak de enige optie. En dat, terwijl de weggetjes met het onderhoud van vroeger, dorpen en leefgemeenschappen met elkaar verbonden over afstanden van tientallen kilometers.

Gegevens over het 'padendom'in de Haute Marne:

'Laten we de paden voor wandeltochten niet laten sterven...'

Bruno Sido, slaat de bladzijde om van het PDIPR ( Plan Départemental des Itinéraires de Promenade et de Randonnée).

Er is in de Haute Marne zo'n 2000 km aan voetpaden en wandelroutes. Daaronder zijn 108 wandeltochten die zijn gemerkt met tekens. De routes zijn tussen de 4 en 32 kilometer lang. 

Er zijn twee grote doorgaande routes van de GRP en drie routes van de GR 7, de Grande Randonnée 7, zoiets als het Pieterpad in Nederland, maar dan door heel Frankrijk. 

Op bijeenkomsten is het belang voor het toerisme van het openmaken/openhouden van deze routes erkend en er is een plan gemaakt om met het achterstallig onderhoud te beginnen. Daarbij moet worden uitgezocht welke gemeentes welke delen dienen aan te pakken en wie de kosten hiervoor gaan dragen. Het is een welkom initiatief, want het is een van de struikelblokken voor wandelingen van mijn huis uit. Te vaak moet je door weilanden of moet je op je schreden terugkeren. Worstelingen door dichte begroeiingen leveren vaak heel wat krassen en bloedige schrammen op...

Aan de achterkant van ons huis begint een weggetje: Petit Chemin dit de Montcharvot.

Helaas is er na 300 meter een onbegaanbaar deel. Het zou geweldig zijn naar de bossen aldaar te kunnen wandelen. We moeten nu door de glibberige weilanden, waar dikwijls koeien rondlopen. 

Ik stem op Bruno, maar...veel toeristen langs mijn tuin is ook niet alles. We houden het maar geheim.

Le petit chemin dit de Montcharvot. Rechts stukje schuur en tuin.