Ik moest erheen. Zo dichtbij en zo afschuwelijk. In een wijk waar mijn dochter (15) soms op de fiets, ook nog wel eens vertoeft. Een vriendin, waar ze pas was, woont daar vlakbij. De terugfietstocht is altijd zo rond middernacht. Daar maak ik me altijd zorgen over. Gelukkig is er nog nooit iets onherstelbaars gebeurd. Maar dat er nooit iets misgaat, kan ik ook niet zeggen.

Maar dit? 

De buurman belt, omdat hij uit zijn raam kan zien dat een buurmeisje thuiskomt, aan, wetend dat haar ouders niet thuis zijn. Neemt haar mee op klaarlichte dag, hoe is nog niet

bekend, en vermoordt haar in zijn rijtjeshuis. Daarna begraaft hij haar in zijn tuin die aan de straatkant ligt. Een tuin van een meter of 6 diep, omheind door een hekwerk van verspringend betimmerde latten. Je kent ze: als je schuin staat kun je door de openingen naar binnen kijken.

Het is een bevolkte wijk, waar huizen op labyrintische wijze aaneen gebouwd. Aan de buitenkant is niet te zien hoe de afzonderlijke huizen eruit zien. 

De speciale architectuur heeft dat deel van de wijk Sterrenburg de bijnaam LEGODORP bezorgd. 

Met het hart in de keel heb ik rondgewandeld, tot ik, nog onverwachts, op de afzetting stuitte. Politieauto's reden af en aan, politieagenten alom. De aarzeling sloeg toe. Kon dit wel? Ik moest gewoon. Daar was een meisje van 12 vermoord en net uit het stadstuintje opgegraven. Niks afgelegen plek, niks vooringerichte plaats, gewoon naast de rijweg. Gruwelijk. Onwaarschijnlijk.

Daar staan de schotelwagens van de verschillende omroepen, de camera's naast de schijnwerpers, waarvoor de verslaggevers met blocnootje in de hand af en toe zwijgen en dan weer als tegen zichzelf staan te praten. 

Ondertussen schuifelen mensen langs om bloemetjes neer te leggen op de daarvoor ingerichte  plek. Er heerst een vervreemdende sfeer, het is stil...ondanks de bedrijvigheid.

En toch, als de Belgische verslaggever nog eens zegt, dat de motieven nog onbekend zijn en dat de uitslag van de sectie pas vrijdag komt, verbreekt hij met zijn cameraman de breekbare sfeer. Ze beginnen gewoon te kletsen, lachen af en toe en breken de boel af. Ze gaan naar huis. Als met een harde knal een lamp springt, wordt er alom gelachen.

De verslaggeefster van SBS, die net weer terug is in de uitzending, verklaart de knal met een lachje...

Ik verstout me in de schijnwerpers even bij de bloemen en de foto van Milly te gaan kijken. Ik heb niets bij me. 

Als ik weg ga, loop ik op met drie buurtbewoonsters, alledrie met een hondje, die me vertellen dat ze altijd langs de huizen kwamen op hun rondje. Ze wijzen me, het is inmiddels donker, op een verlichte kamer die behoort tot het huis van de moordenaar. De jongste trekt een krantenknipsel uit haar kontzak met een luchtfoto. De afstand tussen de huizen blijkt zo'n 20 meter...

Ik probeer, als ze weg zijn, het huis te fotograferen. 

Ik ben aangedaan.

Vrijdag een 'stille tocht'.

Een in Mechelen gegoten kanon, buitgemaakt in 1622 op de Duinkerker kapers. Het staat voor het stadhuis

Samenloop van omstandigheden: BOEKENWEEK MET HET GESCHENK DAT RECHT GEEFT OP EEN DAG GRATIS TREINEN DOOR HEEL NEDERLAND EN EEN ZEER GEVOELIG EN INVOELEND LOG VAN COBY OVER DE TENTOONSTELLING 'VOOR HET OOG VAN JOB' IN HET ZUIDERZEEMUSEUM.

Het boekenweekgeschenk DUEL van JOOST ZWAGERMAN ontving ik ll. donderdag bij de aankoop van HET SPEL VAN DE ENGEL van CARLOS RUIZ ZAFON. U weet wel, die van de bestseller DE SCHADUW VAN DE WIND.

Het warme maar tegelijkertijd verdrietige log van Coby over ouders die een kind hebben verloren, dat begraven ligt in Volendam, want daar ging dat deel van de tentoonstelling en het daarbij verschenen boek over, bepaalde vanzelfsprekend het doel van mijn gratis reis: Enkhuizen. Geen twijfel mogelijk. Ik was er nooit geweest.

Rustig, winderig en kil, trof ik het middeleeuwse stadje, dat zijn glorie toonde in het waterige licht van een voorzichtig zonnetje. Het mooie en opvallende was, dat het eindpunt van de spoorlijn grensde aan het aan het IJsselmeer gelegen terras van de WACHTKAMER DERDE KLAS van het station uit 1878.

De kou zorgde ervoor dat ik mijn koffie met broodje oude kaas binnen nuttigde. Ik was om 9.12 u. vertrokken en de trein zette me om 11.36 u. af op die plek met dat weidse uitzicht.

precies om 12.00 uur begon ik mijn wandeling naar het genoemde museum, dat gek genoeg, niet op de richtingaanwijzer was te vinden. Bij navraag bleek, dat het onder de noemer MUSEA viel. Wel logisch, eigenlijk. Maar je moet het wel weten.

Als altijd, ik ben uitermate geïnteresseerd in historie en vooral die van de middeleeuwse steden, zag ik Enkhuizen als één groot museum. Het kon niet anders dan dat ik dat moest gaan vastleggen, wat is gebeurd. De wandeling naar het museum heeft aanmerkelijk langer geduurd dan de tien minuten 'die daar voor staan'. 

Het lijkt me leuk jullie aan de hand te nemen en zo 'samen' de weg naar het museum af te leggen. In een volgende bijdragen kunnen we ook het museum bezoeken.  Blijf dichtbij en kijk door mijn gekleurde bril. Je zult er geen spijt van hebben. Omdat je zelf kunt zien hoe het is, hoef ik niet steeds commentaar te leveren, wat het wat gemoedelijker maakt. En thuis kan er nog gegoogled worden, als daar behoefte aan zou bestaan.

De stadspoort uit 1540.

Detail van een te volgen tafereel. De reden zal duidelijk worden.

Detail van een nog te volgen tafereel...

Detail van een te volgen tafereel. Als de reden niet duidelijk wordt...!?

Het tafereel.De reden dat ik van dit tafereel details heb getoond, zou nu duidelijk moeten zijn...of eeh, vinden jullie die rode partytent wel smaakvol?

Nog een stukje langs de zeewering...

De gevel van één der Museumgebouwen, dat daar in 1968 is opgetrokken met oorspronkelijk materiaal. Het pand stond op een andere plaats.

Binnen. Het eerste wat opviel, was een berg van zo'n 6 meter hoog, van gedeeltelijk intacte, oude Delftse blauwtjes en onvoorstelbaar veel vaatwerk. Fransen, die naast me stonden, konden bij het zien van zoveel nog gave voorwerpen slechts, bijna beschaamd 'Oh, quel dommage' mompelen... Ik heb dat in hun eigen taal uitgebreid bevestigd.

In de deur van mijn Franse keuken zitten van die mooie ruitjes. Ik heb geprobeerd er een leuke foto van te maken op het moment dat het zonlicht erdoor scheen. Dat viel om de donder niet mee. Toch waren er een paar bij die ik interessant vond, maar toen ik de mooiste verwerkte tot weer eens een andere avatar, kon je niet door het gaatje kijken. Mij keukentje bleef verborgen.

Ik plaats hier een grote uitvoering in de hoop dat nieuwsgierigen nu wel een blik in mijn keukentje zien. Mijn bekende blik, aangeschaft bij de ALDI, staat er toevallig klaar voor consumptie. Althans, de inhoud: blond bier van 7,8 %...

Het leven is hier iedere dag vakantie, tenslotte.

Het blik met de koffiepads, de waterkoker en het blikje Karlsquell Forte

Wat je door het rode deel ziet, 'laisse à deviner'.

Nog een blik, nu met de deur dicht

Niet alle kwesties laten mensen onberoerd.

Het gaat goed in het duivenhok. Sinds het schrikdraad, aangebracht in juli ll., is er geen duif in het hok gedood. Er moest natuurlijk een uitvliegopening zijn, omdat er overbevolking dreigde. Het blijkt nu, dat de uitgevlogen duiven toch voortdurend in levensgevaar verkeren. Dat hoort bij de natuur, maar stiekem hoopte ik dat er erg weinig slachtoffers zouden vallen en dan het liefst ver van huis. In de omringende bossen, bijvoorbeeld.

Nu viel het, doordat er maar weinige het experiment van vrolijk het luchtruim kiezen, aandurfden, de eerste maanden mee. Het duurt natuurlijk ook een tijd, voordat de verklaarde duiveneters de plek hebben gespot en gememoriseerd. Het zijn de katten, hier wilde katten, de sperwers en valken en Reintje de vos. Van die sperwer deed ik al eens verslag, de katten zaten voorheen al op het dak en de vos is door dorpsgenoten herhaaldelijk gesignaleerd. Gewoon overdag, dus.

Medio januari zag ik bij aankomst op drie plekken, direct bij het huis hoopjes veren. Ik heb de boel met stoffer en blik opgeruimd, omdat ik toch een onprettig gezicht vond. Toen ik afgelopen zaterdag arriveerde, waren er weer drie hoopjes. Aan de staat waarin de veren verkeren, kun je wel zien hoe lang ze er al liggen. Ze waren niet vers, in ieder geval. Ik heb wat slagpennen opgeraapt, maar meer niet. Gelukkig zijn er nog 23 en zijn er 5 jongen. Andere koppels doen hun best, maar er zullen af en toe nieuwe paartjes gevormd moeten worden...

Gister, toen ik huiskwam, zag ik achter het huis dat er weer een slachtoffer was gevallen. Onprettig, maar je went aan alles. Wat ik steeds gek had gevonden, was dat er niets van de duif zelf te vinden was, zelfs niet een beetje bloed.

Ik besloot vandaag eens een flinke wandeling te maken om eventueel door de veertjes die meestal nog wel worden verloren, een spoor te vinden van wat volgens de buurvrouw een vos zou moeten zijn. Die zou dan wat mij betreft mogen sneuvelen. Het werd een flinke wandeling langs de bosranden, door stukken bos en door de velden. Buiten een snufje lente, het is schraal weer maar de zon scheen, was er niets te vinden met betrekking tot de duiven. Niet één miniem donsveertje...

Ik geef dus maar een indruk van de kille leegte die op dit moment nog over het land hangt. Zonder groen ziet het er toch heel anders uit. 

Hors saison

Schrale wind, maar in de luwte

Op mijn rug in omfloerst zonlicht

Dat door wijn lieflijk geloken ogen

Roze warrelt, lig ik en luister

Het hoofd vol gedachten

Hors saison

Musjes, als vroeger

Tsjilpend en kwetterend

Dragen het beeld aan van kuiltjes

In het grauwe zand waarin met

Fladdervleugels wordt gebaad

Hors saison

Zacht deinend op het water

Kraakt en piept lichtjes de

Aanlegsteiger, wachtend op een gast

Iets verder steunt de shovel en krast

Over te verschuiven straatstenen

Hors saison

Soms valt het steunen weg

Zodat opvalt hoe dat stoort

Door oogspleetjes gluur ik

Naar het kalige gras naast me

Hoe anders had het kunnen zijn, zo

Hors saison

Weer eens serieus aan het lezen, val ik met mijn neus in de ...stront! Via via, beland ik, het is lang geleden, op het blog van Mutlog Le Grand. Na me door het in de bekende strijdlustige, offensieve en denigrerende stijl geschreven log te hebben heen geworsteld, geworsteld inderdaad vanwege zijn opzet 'al zijn gram over het VKblog en de politiek over ons heen te storten, kreeg ik 'rode konen' van woede.

WAT IS HET GEVAL?

Frans heeft een oud en een nieuw slachtoffer een trap gegeven. Het oude slachtoffer, blogger B. kan dat hebben, vraagt erom en doet zelf niet veel anders en zal er niet van wakker liggen. Maar dan slachtoffer A, dat ik net heb 'ontdekt' dank zij een bezoekje aan mijn blog, een invoelende reactie achterlatend.

Ik lees en herlees over deze blogger, empathisch mannetje als ik ben:

''Voorbeelden? Geheel tegen m’n gewoonte dit keer geen namen. Een beetje blogger kent ze.

Blogster A maakt haar glanzende entree op het blog. Wat hulpeloos om zich heen kijkend, smeekt ze de collega’s haar vooral te helpen bij die verrekt moeilijke vaardigheid om afbeeldingen te plaatsen. Maar die intussen al een briljant aantal signalen heeft afgegeven die onomstotelijk aantonen dat ze als door de wol geverfde blogger stukken verder is dan de modale boerenlul hier. Ach, en dan zijn er wel een paar empathische (veelal) mannetjes die er met open ogen intuinen. Gaat er al een lichtje branden?"

Frans heeft het er maar zwaar mee, gezien zijn moedeloze verzuchting:

'Ik zie het met m’n tanende belangstelling voor het blog allemaal en noteer het zuchtend.

Intussen uiteraard niet erg stimulerend om je gezonde nieuwsgierigheid naar nieuw blogtalent  te bevredigen".

(Tanende belangstelling...??? en die lange brief aan de redactie dan?)

Zo, dat is vastgesteld. Nee, Frans houd je niet voor het lapje, Frans laat niet met zich spotten, Frans is de enige die alles en iedereen op het blog doorheeft en daar regelmatig getuigenis van meent te moeten doen. 

En nu even wachten op de reacties. Iemand zal de ontmaskering toch wel op zijn merites beoordelen?

Bart had zich al gemeld op het blog van genoemde A., want niemand is vergeten, hijzelf al helemaal niet, hoe hij jaren geleden al was ontmaskerd als Hoax. Door Frans te kijk gezet als bedrieger dus, waarna Bart moest 'bewijzen' dat hij gewoon Bart was die gewoon zijn eigen stukjes schrijft. Een acceptatie door Frans dat Bart inderdaad Bart was, was het enige wat eraf kon, en Frans kwam er mee weg...Frans was geggroeid, zijn bescheidenheid niet.

En dan komt het, iets waar Frans denkelijk niet op had gerekend:

Blogger A. meldt zich eigener beweging, geschokt, blijkt.

'Blogger A ben ik.
A.......
Ja, ik ben nieuw op het vkblog.
En nee, ik had geen flauw idee hoe je een afbeelding moest plaatsen. Blijven rommelen brengt me meestal niet veel verder. Dus dacht ik dat het een goed idee was, om om hulp te vragen van medebloggers.

-...-

dit keer geen vriendelijke groet, want ik heb het helemaal gehad'

In boosheid en verwarring vertelt blogger dan meer dan zou moeten over zichzelf. Ik schaam me plaatsvervangend voor het feit dat Frans dit veroorzaakt. Maar er komt meer, en in een totaal andere richting. Deze eerlijke verklaring vermag Frans, die nu eenmaal niet achterlijk is, niet overtuigen. Hij heeft beet en laat zijn vis niet zomaar schieten...

Lees en huiver:

@A......: Ga ik even over nadenken. Ik kom terug op je informatie.

Brrrrrrr... Maar hij komt erop terug, en hoe!:

@A.......: Voor het eerst in mijn reactieruimte. En dat terwijl je zo ongeveer bij iedereen langs bent geweest. Daar zul je wel je redenen voor hebben.
Interessant dat jij aangeeft te voldoen aan de profielbeschrijving van Blogger A. Dat schept in ieder geval duidelijkheid.
Je verhaal over Kokopelli kan ik met de beste wil van de wereld niet plaatsen.
Maar wie ben je dan?'

Frans moet meer weten en gooit de 'bewijzen' voor zijn ontmaskering op tafel: 

OK, A is dus gewoon A zoals hij al dacht en nu moet A uitgebreider bewijzen dat de beschuldiging uit het ongerijmde dat ze niet A is, onjuist is.

Dus hoe zit dat met het feit dat A nu pas bij Frans langskomt? Hoe is dat mogelijk?

Hoe zit dat met Kokopelli, want dat begrijpt Frans niet? Verklaar je nader?

En wie ben je dan, want het exposé dat is gegeven, blijkt voor Frans onvoldoende.

A. gaat op de provocatie in, helaas. Op gevoel gepakt, probeert A. te bewijzen dat A. slechts A. is.

'A:

Wie ben ik dan?
Hoe bedoel je, wie ben ik dan?
Wil je naam, a......., achternaam geef ik niet, ik ben niet zo achterlijk
wat wil je verder weten?

-...-

Waarom ik hier niet langskwam/reageer?
ik kom voornamelijk lezen/reageren bij blogjes waarin ik iets herken van mezelf, of waar ik iets kan leren, fotoblogs vind ik ook mooi, blogs die het conflict opzoeken, die mijd ik, want ik ken de achtergronden van die conflicten niet, dus voel me zowiezo een buitenstaander daar in. En bovendien zou ik na het lezen van al die haat/wantrouwen helemaal geen zin meer hebben om te bloggen.

Dat ik mijzelf herken in blogger A is omdat ik om hulp had gevraagd bij het plaatsen van afbeeldingen en voor zover ik weet heeft een andere nieuwkomer dat niet gedaan. Vraag niet naar de bekende weg.


Wat wil je nog meer weten?
Wanneer is het voor jullie genoeg?'

Het wordt nu aan ieder die úberhaupt zou hebben getwijfeld aan de eerlijkheid van A. en blind is meegelopen met de aantijging van Frans, duidelijk hoe fout Frans zit.

Frans zelf voelt het ook dus komt er, nadat de aangeklaagde heeft moeten bewijzen onschuldig te zijn aan het hem ten laste gelegde, een gulle mea culpa:

'@A......: Dank voor je reactie.'

Mooi toch!?

Zo, Frans heeft de boel rechtgezet!

Maar Kokopelli voelt dat er nog geen recht is gedaan en meldt zich om het verhaal van A. te ondersteunen, voor het geval dat...? (op haar eigen weblog, overigens)

'@A......:
Ik kan bevestigen dat je mij op 25 januari een e-mail hebt gestuurd met de vraag hoe je een weblog kan aanmaken. Op 28 januari heb ik jou via een e-mail antwoord gegeven en kort uitgelegd hoe je een weblog kunt beginnen en daarbij een verwijzing gegeven naar het betreffende hoofdstuk in de gebruikershandleiding.'

Het schijnt toch voor Frans niet voldoende, want er komt meer. Hoe kun je het verzinnen...

 Beste A.......

Bedankt voor je uitvoerige antwoord.
Mag ik je nog een paar vragen stellen?
Of heeft dat geen zin meer?
En als je ze liever achterom beantwoordt, is mij dat om het even.

@Hanneke: Dat laatste gebeurt regelmatig. Als blogster A bevredigende antwoorden op mijn vragen heeft, , zal ik onverwijld een rectificatie bij dat gedeelte plaatsen

De antwoorden komen niet meer. A is afgehaakt. Als Lidy verschijnt, geeft Frans nog wat rechtvaardigende uitleg aan haar en meent dat een mail de kou uit de lucht heeft gehaald: zijn achterdocht wordt terecht geacht, maar hij wilde een ontoelaatbaar fenomeen op het VKblog aan de orde stellen. Dat is de rechtvaardiging.

Maar dat begrepen we natuurlijk allemaal al. En als Frans iets beweert is het aan het slachtoffer om het tegendeel te bewijzen. Dat blijft steil overeind.

'Wat blogster A betreft: In een mailwisseling achterom van gisteravond heb ik haar uitvoerig toegelicht waarom ik bij haar entree op het blog m'n vraagtekens had. Ik heb haar kunnen overtuigen van het feit dat het allerminst om een persoonlijke aanval ging maar om het signaleren van een gang van zaken die voor een passant op z'n minst wat vreemd overkwam'.

Natuurlijk was er na zoveel geschrijf geen tijd meer voor de rectificatie die hij aan Hanneke beloofde, maar dit kon er nog af:

'@Lidy: De tijd zal het leren.
(wederom: sorry A......)'' 

Als leraar Nederlands heb ik mijn leerlingen bij het stelonderwijs voor opstel en later 'gericht schrijven' altijd verteld niet met  een beschuldigende vinger te wijzen als er alleen bewijs uit het ongerijmde voorhanden is en niet zo maar beweringen te doen om het aantal woorden te halen.

DRIE KEER SCHEEPSRECHT???

Mijn advies is om bij een derde revelatie de desbetreffende persoon eerst te mailen over vragen en vermoedens in plaats van achteraf. Werkt sneller en zekerder.

Het is vandaag 1 maart. De winter is voorbij, meteorologisch gezien. Mooi! Ik ben geen minnaar van het koudste seizoen. 

Vanmorgen werd ik gewekt met zon in mijn kamer. Rond achten. Juist, dat is waar ik naar verlang en ik bleef nog een half uur genietend liggen. Wel met de bril op, natuurlijk. Zon, vogels en stilte. Kan het mooier? NEE!

Mijn favoriete leesplekje

Toen ik om negen uur op mijn buitenstoel plaatsnam, het dikke deel 7 van de Reizigerserie van Diana Gabaldon als een zachte vriendin op schoot, klonken opeens oude woorden op een oude melodie in mijn hoofd: lagere school klas 5, waar meester De Man de scepter zwaaide met ouderwetse overmoed. Zangles! Iedere week een uur zingen en er werd gezongen, dat kan ik jullie verzekeren. De Man tegen de rest. 

Hij leerde ons de oude liederen uit  de bundel Volksliederen, dat kleintje, en als we de melodie onder de knie hadden, zong hij uit volle borst het lied in de tweede stem. ( Maar een brommer...o wee, die pikte hij er, de zang onderbrekend, genadeloos uit, met alle toenmalige gevolgen van dien!)

'Die Winter ist vergangen, Ick sie des Meis virtuyt

Ick sie die loverkens hangen, die bloemkens spruyten in't cruyt

In genen groenen dalen, daer is't genoeg'lijck siin

Daer singhen die naghtegalen en so menigh voghelkiin...'

(Ik heb ze horen zingen vandaag, hoewel het pas maart is)

Dit is de tekst die ik me herinner. Ik heb gewerkt inde tuin, het bovenlijf ontbloot in de zon, steeds met die woorden in mijn hoofd. Ik heb het 20 keer gezongen en de variant met 'Ick sie des Meien schijn'.

De hele dag nam ik me voor de tekst op te zoeken en het moest tot zeven uur duren voor ik kon beginnen. Het snoeiafval was inmiddels tot as vergaan. 

Ik vond:

Die winter is verganghen, Ick zie des Meien schijn

Ik zie de bloemkens hangen, Dus is mijn hart verblijd

Zoo ver aan gindsche dale, Daar is't genoeglijk zijn

Daar zingen de nachtegalen , En menig woudvogelkijn...

Ik vond nog vele varianten, maar een ding hadden ze gemeen: de schrijver is onbekend. Het schijnt overigens een liefdesliedje (geworden) te zijn en het aantal strofen/coupletten varieert van 2 tot 4.

Om de sfeer van voorjaar, zon en natuurlijke schoonheid vast te leggen, heb ik wat beeldmateriaal gemaakt.

De monsters kruipen uit de spleten in mijn huis

Mijn camera had een eigen inbreng bij de 'bloemkens'...Wie het weet mag het zeggen.

Het was een heerlijk begin van mijn lente. Dat hij zo moge worden als de winter winter was...

(Ik luister naar schitterende pianomuziek van Chopin-1810-1849- vanwege diens 200'ste geboortedag die hier niet ongemerkt voorbij gaat).

Tekst 1 uit het hoofd

Tekst 2 uit KUN JE NOG ZINGEN, ZING DAN MEE, uitg. Wolters-Noordhof.

Een storm in aantocht maakt me altijd een beetje nerveus. Wat moet je doen om goed voorbereid te zijn? Luiken dicht? Auto binnen? Ik wist het niet. In de nacht al deden windvlagen de vitrage wapperen. Een voortdurend gegrom klonk dreigend uit het bos.

Om een uur of  tien, het was een beetje zonnig, begon het harden te waaien, de bomen bogen, de wind in de schoorstenen bulderde vervaarlijk, de luiken rammelden en het gefluit was niet van de lucht.

Opeens zag ik, dat de grootste van de door mij geplante bomen, een conifeer, met zijn top heen en weer sloeg tegen de draden van de elektriciteit en de telefoon. Onderwijl viel af en toe de stroom uit en bij controle, bleek de telefoon dood. Dat leek me een veeg teken.

Ik kon de ladder tegen de boom zetten en hem proberen te toppen, maar was dat geen gekkenwerk bij windvlagen van 100 km per uur? Ja, natuurlijk. Dus ik haalde de ladder van 4 meter en zette hem met veel moeite tussen de takken. Zaag in de hand klom ik naar de een na bovenste sport, de boom met de linkerarm omvattend.

Alles deinde vervaarlijk, de wind lachte me uit en probeerde me te bestoken met onverwachte vlagen. Boven mijn macht begon ik te zagen. Ik had drie pogingen nodig om uitgeput, we worden ouder, tegen de boom te hangen, me inmiddels vasthoudend met twee armen. Gekkenwerk, inderdaad. 

Ik wilde me voorzichtig naar de begane grond begeven, toen een fluitende vlaag de boom diep deed buigen, met mij eraan...krak, hoorde ik en zag de top naar de grond gaan. Gelukt. Trillend van moeheid ( en spanning) klom ik naar beneden en was tevreden.

De boom is drie meter korter geworden...

Verder heb ik in de storm bomen en de druiven gesnoeid. Het afval van de druiven, die tegen het huis groeien, werd keurig op een hoop geblazen. Met de ligustertakken, sedumstengels, acanthusbladeren en wilgentakken heb ik vast een flinke brandstapel gevormd.

Werken zorgt altijd voor veel gedachten, want je moet 'praten en breien tegelijk'. Ik realiseerde me opeens, dat ik door gister iets over mijn 'LTA-relatie' te vertellen om ruimte in mijn hoofd te creëren, ook impliciet iets over de andere betrokkenen vertelde. Ik realiseerde me dat als zij het zouden lezen, dit waarschijnlijk als onprettig zou kunnen worden ervaren. Ik besloot het log te verijderen.

IK DANK ALLEN DIE HEBBEN GEREAGEERD VOOR HUN BEMOEDIGENDE WOORDEN.

De storm is voorbij en heeft alleen mijn boom de kop gekost...

Gister even de weg geïnspecteerd en een foto van het uitzicht genomen

De laatste vier dagen had ik huis en tuin niet verlaten. De berichten over sneeuw en gladheid, binnenblijven als je er niet per se uithoefde, had ik maar eens ter harte genomen, hoewel ik nogal eigenwijs ben. Alert ‘orange’ is een serieuze aanduiding.

Het plan was, dinsdag, morgen dus, naar huis te gaan. Maar ik had nog niet één keer kunnen kijken voor de bekende kleinigheidjes die een vader meeneemt als hij twee weken van huis is geweest.

Het plan was, zeker omdat het weggetje voor het huis goed begaanbaar was gebleken, dat vandaag goed te maken. Ik wilde daarvoor naar Leclerc in Langres.

De reden is dat daar veel keus is, er een fatsoenlijk hapje kan worden gegeten en er goedkoop kan worden getankt. Alles in één, en dan kon ik om een uur of 2 thuis zijn, was het idee, om wat op te ruimen, schoon te maken en in te pakken.

Om half 11 reed ik weg en het viel me alleszins mee. Op wat ijzige plekken en een hert op de weg na, verliep de omweg vlot. Die omweg was noodzakelijk want niet overal wordt gestrooid en geschoven. Alleen op doorgaande wegen.

Maar helaas, op enige afstand van Langres begon de sneeuw en dat bleef flink liggen. Dilemma: nu terug gaan of doorzetten. Ik besloot tot het laatste. In Langres werd het gevaarlijk.

Dilemma: Aan de noordkant blijven bij de Intermarché, waar je prima kunt eten of om de stad heen naar Leclerc, zoals voorgenomen.

Je begrijpt, ik glibberde om de stad heen, gleed op een rotonde al een beetje weg en reed stapvoets, achtervolgd door een rij auto’s en vrachtwagens ( met spijkerbanden, vermoed ik) tot de afslag naar Leclers (St. Geosmes).  Niet gestrooid, niet geschoven en de sneeuw joeg wellustig in het rond.

Ik heb eerst maar getankt, dan was dat gedaan. Euro 1,28 de liter. Mooi. Schuifelend reed ik de parkeerplaats op en koos een voor het wegrijden strategisch plekje. Ik moest inmiddels nodig, dus liep ik naar de ingang bij de toiletten en het restaurant. Op slot. ‘De kou’, vermoedde ik en probeerde de hoofdingang. Op slot. 'En al die auto’s dan…?'

‘Het spijt ons, chère clientèle, wegens inventarisatie is de zaak vandaag tot 14.00 uur gesloten'.

Het was 11. 35 uur! Ik heb even gevloekt. Dat mogen jullie best weten.

‘Het kan alleen maar erger worden, ik ga  terug’,  besloot ik. Echt glibberend bereikte ik eerst de grote, zuidelijke parkeerplaats en besloot alsnog Langres in te gaan om te lunchen. Maar tien meter van de auto, vond ik het weer zó beroerd en zag ik me al vast komen te zitten, dat ik besloot toch naar huis te gaan. Weer aan de noordkant, kwam er een volgende oplossing in mijn hoofd: De Intermarché. Eerst eten, dan de winkel ernaast in en dan wegwezen, voor het donker.

Net binnen en aan een lekker soepje, zag ik dat de sneeuw verhevigd naar beneden kwam, mooi en heel gezellig zo van binnenuit gezien. Ik rekende om 13.05 af en het nare gevoel bekroop me al: zou ik de Franse sluitingstijden zijn vergeten?

'Ja hoor’, zei de mevrouw van de kassa, ‘de zaak gaat pas om 14.30 weer open’…

Stapvoets rijdend uit de auto genomen op de terugweg

‘Wegwezen nu het nog kan’, voelde ik en daar ging ik. De omweg van de terugweg, kreeg er een omweg bij, want de hele route bleek nu ondergesneeuwd, licht bevroren en dus eigenlijk onbegaanbaar. Uiteindelijk bereikte ik ons eigen stadje Bourbonne, waar de Aldi net open was gegaan. Ik heb daar mijn presentjes gekocht.

Helaas bleek de doorgaande weg naar ons dorp, ook al met een omweg, nog erg glad, hoewel er zichtbaar was gestrooid, dus ik keerde om en zocht een café voor een kopje koffie. Voor de zekerheid. De bazin rookte me in de nek. Gezelligheid in zo'n uitgestorven stadje? Ho maar.

Bij het bord rechts slaan we normaal rechtsaf. Nu maar niet.

De na een half uur wachten aangevangen terugreis, heuvel op en weer heuvel af, 12 km lang, heeft me drie kwartier, pijn in mijn hoofd en kramp in mijn ingewanden bezorgd. Ik was om vier uur thuis, bekaf.

De auto wilde de oprit niet meer nemen. De kachels waren uit, natuurlijk.

Waarlijk een onvergetelijke tocht, maar een die me doet afzien van de poging morgen thuis ‘te geraken’. Het schijnt woensdag wat beter te worden.

Tot zover, en verder niet

Ik zie, ik zie...

'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet...'

'Wat zie je dan...?'

'WIl je het eerlijk weten...?'

'Natuurlijk...!'

'Een oude, stukke boeren pan!'

'Nou en, en weet je wat ík zie...?'

'Wat zie je dan?'

'Dat wil je vast niet weten...'

'Natuurlijk wel!

'Een ongeschoren, droeve man!'

'Dat ongeschoren klopt, maar droef,

Laat naar je kijken!'

'Dat doe ik toch altijd...?'

'Ik heb het naar mijn zin'

'Laat dat dan maar eens blijken'

'Pan, we zijn hier ver van huis'

'Maar ik zit vastgeklonken

Ik hoor nog ergens bij...'

'O.K. jij wint'

'Zie ik nou toch een sprankje vonken...?'

Ik houd van kleuren. Ik houd van kleuren die niet al te uitgesproken zijn en vooral in het spectrum groen-blauw. Die kleuren geven me, meer dan schetterend geel of oogverdovend rood, een gevoel van vriendelijke vrolijkheid. Vreemd? Och, het kan erger.

Ik heb heel veel mooie foto's van de twee Cambodja-gangsters (gangsters???) gezien. Ook daarvan vond ik de zachte kleuren mooier, dan de fellere. Die felle kleuren zijn zo Aziatisch, zo plaatsbepaald. Bij het zien van een log van HiH waar ze oude vissersboten had gefotografeerd, herkende ik de kleuren van mijn voorkeur en...van veel luiken hier in de Haute Marne. 

Vier dagen geleden, was er opeens zo'n zonnige, winterse dag die me er toe bracht het huis te verlaten. Geen gevaar wegens onvermoede gladheid. Aangezien ik graag zaken combineer, leek het me een uitgelezen dag voor een lunch in een restaurant buiten de stad en een traditiegetrouw ritje daaropvolgend, om wat kleurige luiken vast te leggen.

Het was inderdaad niet glad. De maaltijd was van goed gehalte met een toespijs van dikke, wame pannenkoek, met aardbeienijs en slagroom, overstrooid met gekleurde hagelslag. Hoewel ik zelden iets zoets eet, was dit niet te versmaden. 

Het daarop volgende ritje door de natuur, waarbij je kleine dorpjes niet kunt vermijden, bracht me precies daar, waar bedoelde kleuren in overvloed aanwezig waren. Leuk en vriendelijk. 

Kijk en oordeel.

Voordat de rit, die altijd min of meer een rondje is omdat je anders niet meer thuiskomt, is beëindigd, ga ik graag langs ons zwemmeertje, waar zwemmen is verboden vanwege de vissers met vergunningen. Tot mijn verbazing stond er, er was overigens natuurlijk niemand, een bord met VERBODEN TE VISSEN. W zullen dit feit, als we weer weggejaagd worden, à décharge naar voren brengen...

Het meer was volledig dichtgevroren met een flinke laag ijs. Rond mijn voeten scharrelde een winterkoninkje, dat van poseren nooit had gehoord. Tegen de tijd dat de foto genomen kon worden, had hij, op punt over te vliegen, al een hoge positie ingenomen.Jammer, want dat wipstaartje had ik graag van dichterbij gefotografeerd.

Genieten van materialistisch bezit? Daar moet je wat voor doen. Ça ne va pas de soi! Ik realiseerde me dat onlangs, toen ik, weer te laat, een rekening moest gaan voldoen op de TRÉSORIE. De rekening was naar Nederland gestuurd en het is nogal ingewikkeld hem van daar uit te betalen. Ik besloot hem dus mee te nemen. Hij betrof het watergebruik, de watercontrole met opcenten van gemeente, kanton, arrondissement en departement: 67, 31 Euro, voor 2009! Maar dat was veel hoger geweest, in de tijd dat ik een ‘tuin’ aan probeerde te leggen.

Als je je als argeloze rijkaard op een dag gelukkig prijst met de mogelijkheid een tweede plek op aarde in bezit te krijgen, grijp je die, rekent af en denkt:

‘Yes, that’s it, we did it’. Dat je voor de overdracht het goed, in dit geval boerenhuis met stukje grond, moet hebben verzekerd, is nog  te begrijpen, hoewel je ook betaalt voor onbewoonbaar verklaarde delen en onbruikbare hoeveelheden inhoud. Alla(h)! En als er iemand komt, die een dakpan op zijn kop krijgt, moet je daarvoor ook zijn verzekerd: wettelijke aansprakelijkheid, toch!

Later wordt duidelijk dat er onroerend goed-belasting dient te worden betaald: eigenaarsdeel en bewonersdeel. Ook als je er nooit komt? Ook als je er nooit komt punt uit. De volle mep.

Wilt u elektriciteit? EDF. Vastrecht voor het hele jaar.

Wilt u een TV? Vastrecht voor het hele jaar.

Wilt  u misschien water? Eau, water? Vastrecht voor het hele jaar.

Wilt u het riool gebruiken? Wilt u misschien telefoon? Vastrecht voor het hele jaar.

En wat doet u met uw afval? Willen we ophalen. Vastrecht voor het hele jaar.

Voor al deze zaken krijg je ooit formulieren ter invulling thuisgestuurd. Of thuis, dat kan ook. Door de veelheid en de ingewikkeldheid, en het feit dat je er de pest in hebt, weet je niet wat in te vullen of wat je met het ingevulde hebt ingevuld. Dat geeft later vaak rare consequenties.

De lastigste is vaak de ‘wijze van betaling’.

Per maand, per jaar, per rekening, per omgaande, in tien delen, bij prélèvement, cash, per Postbank, per ongeluk…

Dan komen aanmaningen, resterende bedragen, TEKORTEN OP DE REKENING  die zorgen voor boetebedragen. Je bent een knap mens als je weet wat er is gepreleveerd, om welk jaarbedrag het gaat, wat je hebt verbeld, hoe je tot automatische incasso geraakt voor zaken die je al betaald dacht te hebben…kortom, une mer à boire waar ik nog steeds niet uit ben. Het vertrouwen dient groot te zijn en je rekening ook.

En aan al die lasten, die dus onafhankelijk zijn van je aanwezigheid, moet worden voldaan.

Gelukkig zijn er ook de lusten. Nou, laat ik niet overdrijven met dat meervoud: EEN lust is als aanduiding voldoende. De lust dus, maar ik merk, dat in dit jaargetijde met net mijn hoofd in een zwarte roetwolk van door de harde wind naar binnen geblazen rook van de Godin die weer uit was, die LUST me momenteel een beetje is vergaan.

Gelukkig mocht ik in het park, waar in een prachtig herenhuis het gemeentehuis annex trésorie is gevestigd een paar foto’s maken. Dat vergoedt veel.

Voor ieder wat wils, en het water is betaald.

Het lijkt soms prettiger dan het is. Het sociale leven van deze week moge als voorbeeld gelden.

Maandag: Aankomst. Niemand gezien. Even hallo wezen zeggen tegen de duiven die een beetje schichtig reageerden. Veel hout gesjouwd.

Dinsdag: Bonjour gezegd tegen de bakker. En 'Il fait froid à l'intérieur'. Een half brood en de krant. Een paar sms-jes gestuurd naar mijn kinderen. Geen antwoord.

Tussen de middag Bonjour gezegd (2x) in het restaurantje en ook 'poulet avec frites et un kwart witte wijn. Aan het eind 'een glas'( une glace) en au revoir!

Woensdag: Geen bakker. In het restaurantje in plaats van kip :'tournedos saignant' gezegd en een kwart witte wijn. Crème brulé  en au revoir.

Terug in het dorp heb ik mijn hand opgestoken naar de kippenboer. Hij deed dat ook.

Donderdag: De deur niet uit. Hallo gezegd tegen de duiven en nog eens toen ze buiten vlogen. Ik heb ook naar ze gefloten. 

Vrijdag: Hallo gezegd tegen de duiven. En tegen de bakker.

Zaterdag (vandaag): Hallo gezegd tegen de duiven en ook tegen de bakker. Ze had geen ham.

'Wat doe je daar dan', zal iemand zich nu misschien afvragen.

'Nou, hout sjouwen, kachels aanhouden dus veel heen en weer lopen. Krantje doorbladeren, boekje lezen, voor me uit staren en dan weer van voor af aan. Tot ik van mezelf naar bed mag. 

Appelvrouw, je moet er wel tegen kunnen, leven in een gehucht met niks.

Au revoir et bonne nuit...

Jij begreep het, langharige vriendin

De grauwsluier

Hij hangt soms over het bestaan

Maar een vleugje zon

Kan alles in een ander 

Daglicht plaatsen

Jij begreep het

Voelde het aan

Langharige vriendin

Vrouw met meer gevoel

Dan een man kan vermoeden

Jij begreep, dat de wereld

Anders was

Als de grauwheid onverwacht

Zou zijn verdwenen

Jij begreep het, en morgen zal de zon wéér schijnen

Buteo Buteo, het is me nog nooit gelukt er een te fotograferen.

Buizerd (buteo buteo). Lengte tot 58 cm, spanwijdte tot 132 cm. Eet voornamelijk woelmuizen, maar ook vogels, konijnen, reptielen en amfibieën en is niet vies van insecten en regenwormen.

HERKENNING: Middelgrote, vrij compacte roofvogel met brede vleugels en korte hals en middellange staart. Zit vaak op hekken en telegraafpalen, speurend naar prooi. Zweeft ook vaak met waaiervormig gespreide staart en naar voren en in lichte V-vorm gehouden vleugels. Aldus de ANWB vogelgids.

Ik heb er honderden gezien, maar du moment dat ik stopte, mijn camera op orde probeerde te brengen, was de buizerd gevlogen. Laag wegscherend over de weilanden of snel opvliegend om tussen de bomen te verdwijnen. Jammer, maar helaas...ze zijn schuw en snel.

Gister heb ik een uur tevergeefs op de bakker zitten wachten, voor het keukenraam, maar toch is ze me ontgaan. Ik moet tenslotte wel eens opstaan om het vuur en de kachel brandend te houden. Wel een mooie gelegenheid om mezelf een middagmaal in het stadje aan te bieden. !0 km bos en je bent er. Je moet wel over de heuvel, die 140 m. hoger is dan ons dorpje en dat is direct een wereld van verschil. Zag ik. Een witte wereld. Vertrok ik uit een licht nevelige maar groene omgeving, enige minuten later reed ik door een sprookjesachtig bos met berijpte bomen. Ik was al ruim onder de buizerd doorgereden, die op een tak boven de weg zat, een flinke, zo te zien, toen ik me mijn kans realiseerde.

Ik besloot hem te grijpen, ondanks mijn knorrende maag, keerde om en benaderde heel langzaam rijdend de mooie vogel. Ik zag zijn gespikkelde, tegen de kou opgeztte borstveren. Maar ik had mijn auto nog niet stilgezet, of daar vloog hij in glijvlucht de voor mij verkeerde kant op. Heuvelopwaarts. Het scheen dat hij neerstreek in een andere boom. Ik maakte mijn fototoestel gereed, hield het in mijn linker, dus mijn verkeerde hand, en reed langzaam vooruit. Inderdaad zat hij rustig te wachten tot ik stopte, om bij het heffen van het toestel laag over de weg weg te zeilen. Toch nam ik een foto, maar de afstand leek sowieso te groot. 

Weer reed ik langzaam heuvelopwaarts voor een laatste poging. Ik zag hem niet, tot hij onverwachts tussen de bomen verdween. Ik deed weer een vertwijfelde poging tot foto. Ik had wel wat meer ingezoemd. Misschien...???

Zoek maar...

De kredietcrisis heeft ook in ons stadje toegeslagen. Het enthousiasme waarmee de Marokkaanse uitbaters me het in verval zijnde restaurant binnenloodsten, ik bleek de enige gast, sprak boekdelen. Ik heb er vaak gezeten met 20 of meer werkmannen. Eenmaal mijn plek gekozen hebbend, volgden er nog twee kantoordames die ik veel vaker heb gezien. We hebben nooit een woord gewisseld en onderling doen ze dat ook nauwelijks, dus voel ik me niet tekort schieten. een man van mijn leeftijd volgde nog wat later en dat was het dan. Een trekker voor mij is het entree-buffet, waardoor ik zeker weet er altijd meer dan verzadigd vandaan te gaan. En dat was ook nu het geval. 

Een kort ritje voordat de Aldi open was, gaf me nog wat mogelijkheden de rijp te bewonderen. Wondermooi en werkelijk doodstil is de omgeving dezer dagen. Genieten, als je ervan houdt.

Pas thuis kon ik de vergrote fotozoekplaatjes beter bekijken en...waarachtig. Maar een eclatant succes zullen we het maar niet noemen.Jullie mogen mee-oordelen.

Grauwsluier buiten en van binnen

Opgesloten in mijzelf in een verkleinde wereld

Kan ik eten kan ik drinken maar niet vrolijk zijn

De korte dagen lang, lang wakker in de nachten

En ’s morgens in een duist’re kou het hoofd nog vol venijn

Wat eens zo mooi was lijkt nu voor mijn geestesoog verborgen

Als genieten een verplichting is wordt het al gauw chagrijn

‘Het is jouw keus, je wilt het zelf, moet ik de pijn verzachten

Die grauwsluier die om je hangt zal je karakter zijn’

Ik zie de zon nog als hij schijnt, en voel me dan tevreden

Maar elke dag opnieuw helaas verlies ik wat terrein

Mijn molens draaien niet als ooit op volle toeren

De mens groeit eerst naar groot om dan weer klein te zijn

Frankrijk, 20100120

20100110 '...iets met glas...' lokt de onversaagden naar Amsterdam

Er hadden zich velen gemeld om door Joshua in zijn woonst te worden ontvangen. IJS EN WEDER DIENENDE, zouden er een mannetje en vrouwtje of 25 komen. Helaas diende het ijs en het weder niet, en bleef de teller steken op elf. Maar dat wisten we toen nog niet.

Toen ik de uitnodiging ontving. leefde Ramses Shaffie nog, maar een weekje later was het gebeurd met onze onconventionele vriend. Helaas. En allemaal zagen we Actuality in de rij van mensen die een laatste groet aan Ramses gingen brengen. Hij mocht er de TV mee halen. En op dat moment was bij mij het idee geboren: ik maak een tekst op het lied 'LAAT ME', zodanig dat het onze gastheer op het lijf zou zijn geschreven. Ik zie in Joshua altijd iets van Shaffie terug. 

Ik vroeg of Geroma wilde zingen en of Lebonton met mij de gitaar wilde bespelen en de meerstemmigheid wilde verzorgen. Bart kon helaas niet, terwijl hij in een bandje

heeft gespeeld! We waren gedrieën enthousiast, maar zo rond de jaarwisseling bleek het erg moeilijk tot oefensessies te komen. Eén middag was ik bij Ton, die ook fraai op een mondharpje wist te spelen. Gingen we erbij doen. Eén middag was ik bij Geroma, die onze toonhoogte lastig vond en liever toch in Ramses oorspronkelijke toonsoort wilde zingen. 

Dat betekende direct capo's op de gitaarhalzen en geen mondharmonicaatje, want die was in Ami. Dat moest dus telefonisch worden geregeld. Het hoe en wat en in welk tempo moest ook per telefoon. Maar we vonden dat we er klaar voor waren, vertrouwend op de zang van Geroma!

En die kon dus niet. Ja en wat dan??? Geen ode aan de gastheer. Ik had al een rugzak vol en zou met de trein. Ik had dan mijn eigen gitaar ook op de rug moeten nemen en dat werd me opeens te veel. Daarom besloot ik Ton te zeggen dat we het, helaas, zouden laten gaan. Ik heb van die beslissing geen spijt gehad. Het was een hele toer, het reizen op zich: lof voor Kitty, Coby, Ton met vrouw, Lidy en mijzelf. De andere gasten woonden in de buurt. Hier eerst de tekst die voor Joshua was. Hij moet hem nu hier lezen. Jammer maar helaas...

Laat me, Ramses Shaffy                                     Laat hem, voor Jushua 

Ik ben misschien te laat geboren,                           Hij is voor ons op tijd geboren
of in een land met ander licht.                                Al draagt hij steeds een heel gewicht
Ik voel me altijd wat verloren,                                Hij voelt zich soms wel wat verloren
al toont de spiegel mijn gezicht.                              Maar ons toont hij zijn waar’ gezicht
Ik ken de kroegen en kathedralen,                          Hij kent veel kroegen en ook kerken
van Amsterdam tot aan Maastricht.                         In ’t oude hart van Amsterdam
Toch zal ik elke dag verdwalen,                              Maar ondanks dat blijft hij hard werken
dat houdt de zaak in evenwicht.                              Zijn werklust warmt ons als een vlam

LAAT HEM, LAAT HEM, HIJ HEEFT HET ALTIJD GOED GEDAAN. 
LAAT HEM, LAAT HEM, ZO ZAL HIJ ALTIJD VERDER GAAN 

Ik zal m'n vrienden niet vergeten,                           Hij zal zijn vrienden nooit vergeten
want wie mij lief is blijf me lief.                              De bloggersborrel is een feest
En waar ze wonen moest ik weten,                         Soms kon hij díe wel moeilijk vinden
maar ik verloor hun laatste brief.                            Maar nooit is het vergeefs geweest
Ik zal ze heus nog wel ontmoeten,                          Hij zal er heus nog vele drinken
misschien vandaag, misschien over een jaar.         Misschien wel af en toe te veel
Ik zal ze kussen en begroeten,                                Wat is er mooier dan te klinken
het komt vanzelf weer voor elkaar.                         Veel warmte valt je dan ten deel

(refrein) 

Ik ben gelukkig niet verankerd,                              Hij is gelukkig, ook als blogger
soms woon ik hier, soms leef ik daar.                     En DISCU-TANTES doet hij ook
Ik heb mijn leven niet verkankerd,                         De hele dag de nieuwsberichten
'k heb geen bezit en geen bezwaar.                        Raakt dan soms danig van de kook
Ik hou van water en van aarde,                              Hij kiest dan knap zijn eigen woorden
ik hou van schamel en van duur.                            Hij schept daarmee een eigen taal
D'r is geen stuiver die ik spaarde,                          Die hij ook spreekt bij tijd en wijle
ik leef gewoon van uur tot uur.                               Hij geeft het leven zíjn moraal

(refrein) 

Ik zal ook wel eens een keertje sterven,                  Ook hij zal wel eens moeten sterven
daar kom ik echt niet onderuit.                                 Dat lot dat treft ons allemaal
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,                    Zijn logjes zullen blijven zwerven
en verder zoek je het maar uit.                                Zijn TANTES spreken DISCUTAAL
Voorlopig blijf ik nog jouw zanger,                          Voorlopig schrijft hij nog zijn stukken
jouw zwarte schaap, jouw trouwe fan.                    Voor jou, voor mij, voor ma en pa
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,                       Hij stond nog in de rij voor RAMSES 
en laat me blijven wie ik ben.                                   En was daar JOSJE JOSHUA

LAAT HEM, LAAT HEM, LAAT HEM ZIJN EIGEN DING MAAR DOEN

LAAT HEM, LAAT HEM, WIJ ZETTEN NU HET LICHT OP GROEN

LAAT HEM, LAAT HEM, LAAT HEM ZIJN EIGEN DING MAAR DOEN

LAAT HEM, LAAT HEM, WIJ ZETTEN NU HET LICHT OP GROEN

ENZ.

Maar nu het verhaal. sorry. 

Joshua had 'iets met glas'. Dat was een mededeling, een dreigement, een hint, een understatement...??? We wisten het niet en dat hebben we geweten.

Driehoog belandde je in de hemel. 'Ha', hoor ik de lezer nu zeggen, 'die bestaat niet'.

Nou, mooi wél. Heel mooi, wel. Zilver en goud blonk je op de trap al tegemoet. De Kerst was nog niet voorbij in deze hemel, zou het daar altijd Kerst zijn?

Ogen dicht, dan werd je bij de hand binnengeleid door een soort engel, baardeloos als een boreling en fris gekapt. En dan mocht Je de oogverblindende schoonheid van in ieder geval 'DE ZEVENDE HEMEL', want dat bleek het te zijn, met eigen ogen aanschouwen...

Meer woorden zijn niet nodig, want genoeg woorden om het geheel tot in detail te beschrijven, zijn er niet. Daarvoor had je er moeten vertoeven, maar met behulp van een fotootje (als je in de zevende hemel bent mag je gelukkig fotograferen...) is er misschien wat meer helderheid te scheppen.

Het was voor mij een onvergetelijke avond en plek en ik heb er de reis graag voor over gehad.

Joshua, bedankt.

En nu zelfs het lied te horen, maar zonder mannenstemmen: Laat hem...

Ik heb weer eens ouderwets op de grond gezeten, wat weer herinneringen opriep.

Mijn dochters, 45 en 41 (bijna 42!) zijn met haar grootgeworden.

Mijn zoon en dochter, 17 en 15, zijn met haar opgegroeid.

Mijn kleinkinderen, 5 en 2, kennen haar al een beetje.

En nu pas wordt een serie over de enige echte Annie M.G. Schmidt uitgezonden...

Annie M.G. Schmidt de oudere?

Foto Oliphant. Sydney. Reclamebord voor... chocolademelk.

D.S.: "Hmmm, het enige wat ik zei was: 'nou, gewoon, 25 jaar de mensen te hoge en te dure leningen aansmeren...Daar zie ik nou de lol niet zo van in'."

Voor mij de misselijkmakendste foto van 2009. Uit het Volkskrant Magazine overgenomen, althand, voor de helft.

Die lach heeft me altijd al tegengestaan, maar hier...