Er is weinig vermeld op deze blog de laatste tijd. Inburgering voltooid of afgelast? Is er voortgang te meten?

Ik dacht het wel. Alhoewel het is allemaal erg subjectief. Wat zijn er voor objectieve maatstaven? Ik ben lid geworden van een politiek partij, GroenLinks, en om een aantal redenen:

- de opkomst van extreem rechts - daar moet een antwoord op komen,
- een besef van hoe fragiel onze westerse samenlevingen zijn - er moet weer meer verantwoord burgerschap komen,
- ik heb geen stemrecht maar heb toch een behoefte om invloed over besteding van mijn belastingcenten uit te oefenen.

Maar er zijn in mijn gezin ook interessante tekenen van inburgering geweest, en dan weer tegenslagen.

Mijn vrouw rouwt dagenlang over het heengaan van Martin Bril. Net als bij veel lezers van zijn  columns is het alsof een vriend is overleden. Nadat alles in de kranten (VK èn NRC - ook een teken van inburgering) uitgelezen was, zat ze tot twee uur 's ochtends een van zijn boeken te lezen. Wat mag je meer verlangen van een inburgeraar?

En begon ons jongste dochter, net 18 geworden, ijverig uit te zoeken hoe zij aan Nederlandse nationaliteit kon komen en wat dat zou kosten. Ze heeft namelijk voor het eerst stemrecht bij de Europese verkiezingen. Zij begint al in de verkiezingsstemming te komen en snakt naar meer - stemrecht voor de Tweede Kamerverkiezingen.

Er werden veel details naar boven gehaald. Ze hoeft niet moeilijk te doen over haar bestaande nationaliteiten. Ze is in Nederland geboren. Heeft haar hele leven in NL gewoond en hoeft dus haar bestaande nationaliteiten niet op te geven. De logica ontgaat mij, maar zo staat het blijkbaar in de regelingen. En bovendien valt ze in een categorie die een snelle en goedkope procedure mag gebruiken met leges van 140 Euro, zei ze, vol enthousiasme.

Maar, een paar dagen later, op Koninginnedag (oh, trieste dag) ging ze met de bus naar onze grote stad. En kwam razend terug. Wat een volk! Bussen en stad propvol met grof Brabantse jeugd die de chauffeur treiterde en de hele sfeer verpeste. Geen behoefte meer aan een Nederlandse nationaliteit of paspoort.

Een na de zomer zal haar blik verbreden bij een bachelorprogramma Europese Studies op de UvA.

Ben benieuwd hoe het loopt een of er weer behoefte komt voor formele inburgering in Nederland, of houdt ze het standpunt van haar vader in eer, 'ik ben Europeaan, dit is Europa, ik ben dus ingeburgerd'.

Volgens NOS teletekts vindt Wilders de arrestatie van de IS activoerders onnodig:

Het lijkt dus steeds meer op een politieke actie van de politie zelf.

Opnieuw zijn actievoerders gearresteerd. deze keer niet alleen Internationale Socialisten, maar ook GroenLinks-kamerlid Tofik Dibi. Zie de IS blog.

Het wordt een echt interessante rechtszaak. Of blijft het bij treitering door de politie?

Persbericht van de Internationale Socialisten:

Activisten gearresteerd wegens satirische poster over Wilders

Drie jonge activisten van de Internationale Socialisten zijn vandaag op de Dappermarkt in Amsterdam gearresteerd omdat zij op straat stonden met een satirische poster over Geert Wilders.

Op de poster (zie attachment) wordt de omstreden politicus afgebeeld op een sigarettenpakje, met de tekst: ‘Extremist – brengt u en de samenleving ernstige schade toe’. De activisten werden een aantal uur vastgehouden op het bureau, hun posters en borden werden in beslag genomen.

Volgens de politie is er sprake van smaad. Geert Wilders zou persoonlijk een klacht hebben ingediend over de poster. Een van de arrestanten is Pepijn Brandon, redacteur van de website www.internationalesocialisten.org, de site van de makers van de poster. Brandon stelt: ‘Het is absurd dat juist een politicus die dagelijks grove beledigingen uit tegen een hele bevolkingsgroep en zich hierbij beroept op de vrijheid van meningsuiting, op deze manier ons de mond probeert te snoeren. Blijkbaar heeft de heer Wilders een laag incasseringsvermogen.’

De advocaat van de arrestanten, mr. J. Klaas: ‘Dit is overduidelijk een politieke arrestatie, en mijn cliënten zullen die dan ook aanvechten.’ Pepijn Brandon: ‘Wij vinden het noodzakelijk dat er in Nederland de ruimte blijft bestaan om kritiek te uiten op Geert Wilders, zeker in het huidige politieke klimaat, waarin hij wekelijks haat kan zaaien tegen een hele bevolkingsgroep. Wij zijn dan ook niet van plan om ons hierdoor te laten afhouden van het verspreiden van onze poster.’




De indruk ontstaat dat een politie agent heeft actie ondernomen uit eigen politiek overwegingen.

And so we go to bed this evening with the thought that we live in a country where people are arrested for expressing in public the opinion that Mr Wilders is an extremist who is a danger to society. Should we sleep peacefully?

Should we tell our children not to take part in the political process and not to express their opinions? Should we tell them to be politically correct and keep off the streets?

Should we teach them that this is a democracy. Mr Wilders has been elected by the people of The Netherlands. Therefore his statements are unquestionable.

Should we tell them that the police are there to protect the establishment? Mr Wilders is a member of the establishment. So you should not question the actions of the police.

Hoe zat het ook alweer met Nederlandse normen en waarden? Vandaag een gele volder in de bus:

"Donderdagochtend 4 oktober.
Het koopjesbeest in de mens wordt wakker.
De gekte breekt los.
Iedereen heeft een gele waas voor de ogen."

Op de radio vanochtend hoor ik dat Benjamin Bakker (auteur van "Jihad vs. McWorld") weer in het land is om handtekeningen te zetten op de Nederlandse vertaling van "Consumed: How Markets Corrupt Children, Infantilize Adults and Swallow Citizens Whole".

Volgens mij hebben alle culturen hun achterlijke aspecten. En welke het meest achterlijke lijkt is afhankelijk van het perspectief.

Mooie poster. Vrolijke meneer. Die nederlandse politici zien allemal zo keurig uit.



Click hier te bestellen.

Er zijn in de inburgeringsmythologie van de Hollanders soms wanen die ik niet begrijp. Bijvoorbeeld de veronderstelling dat kinderen beter kunnen presteren op school als het gezin thuis Nederlands spreekt.

Dit onderdeel van het geloofspakket van de native Hollanders is opnieuw opgedreund in de krant van 4 april in een verhaal over een zwarte VWO-klas in Amsterdam dat speciaal behandeling krijgt om de leerlingen door het diploma-winning te loodsen.

Ik kan dit idee niet plaatsen en wel om de volgende reden:

Het strookt niet met onze ervaring met ons eigen vier kinderen. Bij onze vestiging in de Nederlandstalig delta 20 jaar geleden waren onze eerste drie kinderen acht, vijf en drie jaar. Ons vierde kind werd hier geboren en is inmiddels 16. Onder elkaar spreken wij Engels. Wij hebben er bewust voor gekozen. Dus de moedertaal ook van onze jongste is Engels.

De eerste maanden in de kleuterklas waren wel wat traumatisch voor de jongste twee - ineens ondergedompeld in het schoolgebeuren en dan ook in een vreemde taal. Maar jonge kinderen hebben een specifieke taal gevoeligheid, en absorberen taal snel.

De oudste drie hebben goede VWO diploma's gehaald en zijn verder gegaan in het wetenschappelijk onderwijs. De jongste zit in VWO Gymnasium 4 en haalt voor de meeste vakken de hoogste cijfers van de klas. Allemaal zonder ouderlijke huiswerkbegeleiding.

Ouders en kinderen communiceren het best in hun moedertaal. Dat is de enige mogelijkheid om een goede relatie op te bouwen. Het is ook de enige mogelijkheid om een volledige taalvaardigheid te ontwikkelen bij baby, peuter en kleuter. Wat zou het voor zin hebben gehad als onze kinderen maar slechts gebrekkig Nederlands van ons hadden geleerd en de kans kwijt raakten om goede vaardigheden in het Engels op te bouwen?

Het was veel beter dat de kinderen Nederlands leerde van echte Nederlanders in het onderwijs.

Tweetaligheid bevordert intellectuele ontwikkeling. Zie bijvoorbeeld BBC News hier en hier.

Ik ben verder aan het uitburgeren, maar de stelligheid van de Hollandse geloofsovertuigingen blijft irritant.

Ik ben mijn paspoort aan het bestuderen en aan het nagaan of ik loyaliteiten heb die daaraan verbonden zijn.

Ik was een paar dagen in het buitenland op zakenreis en kwam donderdag terug in Nederland. Op de buis stond de heer Wilders in de Tweede Kamer te bulderen. Een dit keer had hij het ook gemunt op zijn mede-Europeanen met meerdere paspoorten. Het geeft geen fijn gevoel bij zo een thuiskomst.

Dus ik ben mijn paspoort aan het bestuderen. Ik heb er maar een van. Bovenaan de voorkant staat "European Union". Binnen de voorkant staat :


Schitterende oude taal dat mij doet denken aan ridders te paard die meiden in nood op het nippertje komen redden.

Paspoorten van de landen van de Unie hebben een standaard verzameling gegevens elementen. Deze elf elementen zijn genoemd in twaalf talen.

En dan zijn er wat opmerkingen, onder andere over een onderscheid tussen 'British citizens' en 'British nationals'. 'Citizens' hebben het recht om in het Koninkrijk te wonen. 'Nationals' hebben dat niet.

'Dual Nationality' bestaat ook. Her Majesty kan geen bescherming bieden aan mensen met een dubbele nationaliteit tegen de autoriteiten van hun tweede land. En verder,


Ik blader er doorheen. Er staat niet veel meer in behalve een stempel van de "Department of Homeland Security" en een dure sticker van de IND wat mij tijdelijk heffing ontleent van de verplichting tot wekelijkse aanmelding. Dat was in verband met de laatste toetsing van mijn gemeenschapsrecht - een INDianen verhaal.

Ik lees dit allemaal en vraag me af wat voor gevoelens van loyaliteit ik hierbij heb, of zou moeten hebben.

Voor mij is het belangrijkste dat "European Union" bovenaan - dat is mijn identiteit. Ik ben Europeaan. Zou het dan iets uitmaken als ik dit moet inruilen voor een waar "Europese Unie" bovenaan staat?

Waarom heb ik twijfels daarover? Stel dat inruilen van een Europese paspoort net zo makkelijk ging als inruilen van een rijbewijs. Zou ik dat nu doen? Twintig jaar geleden toen wij in Nederland kwamen werken en wonen heb ik mijn Ierse rijbewijs ingeruild voor een Nederlandse. Daar was ik toen trots op - een rijbewijs van mijn nieuwe thuisland. Maar zo'n paspoort? Dan zou ik Verdonk en Wilders in het buitenland moeten uitleggen en verdedigen. Zulke lui zouden dan mijn volksvertegenwoordigers worden.

Voor mijn gevoel zou dat een stap te ver zijn. Ik blijf liever een stateloos, stemloos, belastingbetaler van de Nederlandstalige delta. Het is een mooie gezellige hoek van Europa om in te wonen. Onze kinderen zijn volgens OESO onderzoek de gelukkigste van alle landen. En ik heb identiteitspapieren te over - een paspoort, een rijbewijs en een verblijfsvergunning.

En loyaliteitsbewijzen - kun je loyaliteit in een papiertje of zelfs in een biometrisch identiteitsbewijs vatten?

Help! Rita V. krijgt Jeugdbescherming in haar pakket .... ik heb een dochter van vijftien! Die schrik komt hard aan.

Wanneer worden wij verlost van deze boosaardige geest?

Nu heb ik het gevoel dat ik mij in bochten moet wringen om in te burgeren in deze krom- recht- krom- rechtstaat. Nu duidelijk is geworden dat alle fouten bij Ayaan lagen en Rita V. maar lijdzaam, recht door zee, blindelings, snel en evenwichtig de wet heeft toegepast zoals dat een minister van de Koninkrijk der Nederlanders betaamt.

Het spijt me, ik weet niet meer hoe ik in zo een onnavolgbaar toneelstuk in moet burgeren.

Het spijt me, dat ik zo veel belastinggeld moet betalen om zulke krom- recht- krom- ministers van staten op het pluche te houden.

Het is om te huilen. Vroeger leek Nederland een degelijk beschaafd land met een visie. Het zou gidsland voor een high tech wereldbeschaving worden. Maar die droom is vervlogen. Wat overblijft is een parochiale polder vol luilanders met een bestuur wiens hoogste prioriteit is hun termijn samen uit te zitten. Iedereen is betoverd door Rita V. om hun uiterste te doen om haar glimmende leugenachtige gezicht als boegbeeld van lowlands gerechtigheid in eer te houden.

Net als het voetbal, het glijdt weg in een rot shit vechtpartijtje.

Wij waren in het Pinksterweekend even op bezoek bij de studerende dochters. Zij delen een flatje in een kleurrijke buurt in Amsterdam-Oost.

Ik stond te kijken uit het raam van drie hoog. De straat zag er wat anders uit. "Ja," zei mijn dochter, "de gebouwen aan de overkant zijn verbouwd en de appartementen zij verkocht. Er komen allemaal rijke, luidruchtige Hollanders die de buurt verstoren. De sfeer in de straat is verpest. Het wordt nooit meer zoals vroeger."

Waarschijnlijk onderdeel van de strategie van de burgemeester om de boel bij elkaar te houden.

Nog een reden om geen Nederlands nationaliteit aan te vragen – je weet nooit zeker of je dat echt hebt gekregen. De rechtdoorzee rechtsgeleerden van rechts Nederland kunnen alsnog een vuiltje vinden waardoor het gedane als nooit gebeurd verklaard wordt, en je het niemandsland van de statenloosheid met terugwerkende kracht in gekieperd wordt. Ik geef toe, ik heb het lux, ik blijf voorlopig Europeaan in de Nederlandstalige delta. Maar als men blijft hier zo inpolderen, misschien moeten wij ook verkassen.

Ouder zijn bevordert de inburgering enorm. Door je kinderen word je betrokken bij allerlei aspecten van de Nederlandse samenleving, maak je dingen mee die je anders nooit mee zou maken. Toen wij hier aankwamen, twintig jaar geleden, hadden wij al drie kinderen, waarvan de oudste acht jaar oud was.

Wij hebben dus, door de normale gang van zaken, te maken gehad met onderwijsinstellingen op alle niveaus - kleuterschool, basisschool, middelbare school en universiteit. En wij hebben nog een vierde kind op Nederlandse bodem gekregen. Op die manier hebben wij kennis gemaakt met Nederlandse gewoontes in die levensfase en vergelijkend onderzoek kunnen doen met praktijken in ons land van herkomst. Een geboorte vieren met beschuit met muisjes, een ooievaar in de voortuin zetten was in onze regio net 'in', en fietsen met een klein kind in een zitje op het stuur allemaal meegemaakt en van genoten. Ons jongste zit nu op drie VWO en ik ben lid van de oudergeleding van de medezeggenschapsraad van de school. Onze inburgering gaat dus behoorlijk diep.

Kinderen raken ook af en toe in meer bijzondere toestanden. Met name onze meisjes die in Amsterdam studeren leveren unieke gelegenheden om extreme inburgerings ervaringen op te doen. Bijvoorbeeld:

• Aangifte doen bij de politie nadat een portemonnee kwijt was op een feest in een kraakpand. De agent was een bijzonder groot mens met leren broek een zwartwitte bretels. Ik moest ervoor zorgen dat het meisje voldoende details prijsgaf over de omstandigheden van het kwijtraken van de portemonnee en een inventaris van de belangrijke inhoud (bankpas, OV kaart, collegekaart, verblijfsverginning, enz.) en hij moest het allemaal formeel opschrijven, en wenkbrauwen fronsen.
• 
  
• Een hoorzitting van de Onafhankelijke Commissie voor klachten tegen politie Haaglanden. Dit in verband met de arrestatie van onze meisjes door de ME tijdens deelname aan een anti-fascistische demonstratie. Voorzitter van de Commissie was een oude dame, bijzonder scherp, erg geïnteresseerd in informatie over het seksistische en racistische gedrag van de politie. Ik heb opgemerkt dat, gezien de bijzondere status van Den Haag met de International Court of Justice in het Vredespalies, de International Criminal Court en de International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia, de eigen politieprocedures eigenlijk brandschoon moeten zijn. Na de hoorzitting gingen wij langs het Vredespalies naar Scheveningen om te lunchen in een grand café aan het strand.
• 
  
• Een gesprek met een bestuurslid van de Hogeschool Amsterdam in verband met arrestatie (weer!) van de meisjes bij een handtekeningenactie tegen Rita V. na de Schipholbrand.
• 
  
• Kafkaëske toestanden bij de vreemdelingenpolitie en de IND toen ik hun verwachting moest ontkrachten dat ik €169 zou betalen voor een verblijfsvergunning voor een Europees kind. Het was uiteindelijk opgelost toen ik begreep dat ik mijn eigen gemeenschapsrechten moest laten toetsen door een aardige mevrouw van de burgerlijke stand.
  
• 
  

Maar de laatste weken spannen de kroon. Tienermeisjes raken soms in negatieve stemmingen. Af en toe is dat onze jongste overkomen in meer en mindere mate. Een week of twee geleden was ze al twee weken niet naar school geweest met vermoeidheid, diep sombere stemmingen en geen teken van verbetering. Het leek dus verstandig om professionele hulp te zoeken. Door de meest onverwachte bizarre toestanden maken we nu een proces van gedwongen inburgering mee - in ieder geval, zo voelt het.
Wij zijn begonnen bij de schoolcounselor - een psycholoog. Het zag er ernstig uit - dus meteen doorverwezen naar de Jeugdzorg. Maar dat bleek verkeerd, zij hebben geen psychiater in dienst. Wij moesten bij de GGZ zijn maar hadden een verwijzing van de huisarts nodig. Even een hiaat van een weekend om dat onze huisarts op bijscholing was. Maar hij heeft goed zijn best gedaan, en de volgende dag zaten wij op een intake gesprek bij de GGZ Kinderen en Jeugd afdeling. En het zag er nog steeds ernstig uit. Het moest meteen beoordeeld worden door een psychiater - maar het koste een hele middag wachten om er een vrij te krijgen.

En dan barstte de bom - er dreigde een IBS om het meisje in een veilig omgeving onder te brengen om te vermijden dat ze iets ernstigs zou gaan doen. Snel nog het jargon leren - IBS betekend "Inbewaringstelling" - "een spoedprocedure waarbij iemand onvrijwillig wordt opgenomen die een gevaar voor zichzelf oplevert of voor anderen". Maar toen liepen wij aan tegen de tekortkomingen in de jeugdzorg. Er was geen plaats in de crisisopvang voor jeugd in onze eigen GGZ regio. Dus nog een uur zitten wachten terwijl psychiater en assistente het land afbelden.

Uiteindelijk kwam de mededeling dat er een plaats was in de volgende provincie en een formele uitleg over de betekenis van de IBS dat als zwaard van Damocles van het plafond hing. Het arme kind moest meteen opgenomen worden in een vreemde plek 60 kilometer verder, pal naast de grens met Duitsland. Ze moest direct daar naartoe, niet langs thuis om wat dan ook op te halen. Zij en wij mochten wel kiezen om "vrijwillig" mee te doen. Als wij niet vrijwillig meededen dan zou er een ambulance opgetrommeld worden om het kind af te voeren. Niet veel keus voor ouders die nog hun best probeerden te betekenen voor hun kind. Wij beloofden om haar daar naartoe te brengen, niet langs huis te gaan, maar wel langs de grote Albert Heijn om een boterham en lensvloiestof te halen. Het was inmiddels zeven uur 's avonds.

En zo zat ik die avond op de snelweg richting Duitsland met een hysterische dochter en huilende moeder achterin. Ik dacht aan Ierland. Hoe zou het daar gaan in zo een geval? Ik dacht aan ons besluit 21 jaar geleden om te verhuizen naar Nederland. Het zou zo veel meer mogelijkheden voor de kinderen bieden.

Mijn inburgeringsmoed veert weer op. Ik ben waarschijnlijk meer ingeburgered dan ik dacht. In de krant van zaterdag staat een diepgaande analyse van de image building kracht van de boodschappentas. En verdorie, nummer een in de topdrie van de tas ontwerper zelf is de Dirktas. Het schijnt dat in de randstad een paar jaar geleden de Dirktas een enorme hype was.


[R]Ik heb precies hetzelfde gedaan zonder te beseffen dat dit een praktijk was van de trendsetters - de ultieme ingeburgerde. Wij wonen in het zuiden. Dirk ven den Broek supermarkten zijn nergens te vinden in heel postcode gebied 5600 tot 5699. Maar ik had het belang van een Dirktas bij inburgering al geleerd van de Sigmund strip van Peter de Wit. En krant is een belangrijk hulpmiddel bij inburgering, maar het is toch een hoop leeswerk in een vreemde taal. Dus ben je snel geneigd om naar de plaatjes te kijken. Sigmund heeft een grote invloed gehad op mijn inburgering, een heeft mij ook en kijkje gegeven in het leven in de Randstad, het echte Nederland.

Al jaren geleden in de Sigmund strip dook af en toe en boerka op. (De cartoon Boerka's van De Wit zijn tegenwoordig onderdeel geworden van de wereldwijde cartoonrel.) De boerka's hadden steevast een Dirktas met meestal een stuk prei als symbool van inburgering. Dus, "zo een moet ik ook hebben" dacht ik. Twee van mijn dochters waren in Amsterdam gaan studeren, woonden om de hoek van een Dirk van den Broek. Ik heb dus twee Dirktassen besteld als kerstkado. En ik ik ging pontificaal als vaste klant van de AH met die tassen op de haak van mijn karretje. Dat viel meteen op. Ons dorps AH was net overgegaan op een nieuw winkelbeeld. Ik was een bekende kop bij de koopavond elke vrijdag, en de bedrijfsleiding spraak mij aan - "Van de Randstad, zeker." "Ja, kerstkado van de dochters in Amsterdam."

En nu besef ik uit de krant dat ik voorop liep in een hele hype. Meer ingeburgerd kan niet, lijkt mij.

Het zou eigenlijk in het inburgeringsexamen opgenomen moeten worden. Foto van een Dirktas met als vraag "Wat doet men hierin?" en als antwoord acceptabel voor de taalcomputer: "Prei".

Zou Kalou al een Dirktas hebben?

Taal bij een inburgeringsproces kan een mooie ervaring worden. In het begin, natuurlijk, lijkt het op een onneembare vesting. Maar er komen van die verrassingsmomenten waar je woorden uit je eigen mond hoort en denkt, "Waar kwam dat van vandaan? Hoe wist ik dat?" Taal kan niet allemaal uit grammaticaboeken en woordenlijsten opgevangen worden. Het wordt geabsorbeerd door het te gebruiken.

Dat kan zijn nadelen hebben. Je moet je weren tegen slecht taalgebruik, anders ga je het onbewust overnemen. Onze jongste dochter moet goed haar best doen op dit moment om zich te weren tegen het slechte Engels van haar leraar op drie VWO. En dat op een van de top drie scholen in NL volgens het lijstje van Elsevier.

Hier ligt ook een reden om allochtone ouders niet te dwingen Nederlands thuis te spreken. Er is een korte periode in de ontwikkeling van kleine kinderen waar ze gevoelig voor taal zijn. Het is beter dat ze dan een goede bedding in hun moedertaal krijgen (welke taal dan ook dat is) en pas later op de basisschool echt Nederlands van echte Nederlanders leren.

Maar ik dwaal af van mijn onderwerp .... vandaag een mooi kado van Politicus Wilders! Een nieuw woord Nederlands. Voor mij komt dat niet zo vaak meer voor. Een gemiddelde woordenboekbladzijde bevat weinig verrassingen meer.

Maar vandaag geeft Politicus Wilders mij het woord 'wankelmoedig'. Ik lees op nu.nl dat hij de uitspraak van de rechters in het proces tegen de Hofstadgroep 'wankelmoedig' vindt. Wat zou dat nou zijn? 'Wankel' is 'onstabiel' ... maar 'wankelmoedig'? Ik moet het woordenboek afstoffen: 'wavering, vacillating, irresolute'. Vreemd. Terwijl ik begreep dat eigenlijk de rechters een uitgebreid zorgvuldig onderbouwd vonnis urenlang hebben voorgelezen.

"Dit is de rechtspraak van een bananenrepubliek: zeer kwalijk en onaanvaardbaar", aldus Wilders.

Eigenlijk vind ik het een kenmerk van een bananenrepubliek dat er politici zijn die meteen de vonnis van een rechtbank proberen onderuit te halen.

[R]Vandaag in de krant: inzicht in de visie van Kleisterlee op de kansen van Nederland in een globaliserende economie. In een discussie over inkomensverschillen en de noodzaak voor ontwikkeling van een betaalbare dienstensector als ondersteuning van de kenniseconomie staat:

"De diensteneconomie is het domein van de kleine ondernemer. Dat gaat vaak om middenstanders, en velen daarvan zijn allochtoon. Van die term moeten we trouwens maar eens af. Allochtonen zijn gewoon Nederlanders."

Hij zal moeten op passen. Daar gaat hij niet over. Hij wordt straks op het matje geroepen door Rita V.

Aan: Alexander Pechthold, minister voor Bestuurlijke vernieuwing en Koninkrijksrelaties

Geachte minister Pechthold,

Bij deze wil ik een onderwerp aanbieden ter overweging door het Burgerforum Kiesstelsel.

Kiesrecht zou samen moeten gaan met belastingplicht. Alle belastingplichtigen zouden kiesgerechtigd moeten zijn.

Ik woon en werk nu bijna twintig jaar in Nederland, ik heb mee betaald aan de verzorgingsstaat, aan Screbrenica, aan de Betuwelijn, aan de afbouw van onderwijs, aan de HSL, aan de afbouw van de NS en tal van andere activiteiten en besluiten van de Tweede Kamer, maar ik heb geen invloed op de samenstelling van de volksvertegenwoordiging .

Ik ben Europeaan, gevestigd in dit deel van Europa. Ik heb stemrecht bij gemeenteraadsverkiezingen een verkiezingen voor het Europees Parlement, maar niet voor de Tweede Kamer. Ik zou inschatten dat er minstens 200.000 belastingplichtigen zijn die geen stemrecht hebben (maar het echte getal kan uit de computers van het CBS rollen). Dat is toch een behoorlijke smet op het blazoen van het Nederlandse democratie.

Ik hoor graag de mening van uw Burgerforum op het principe van "No Taxation Without Representation"

Met vriedelijke groet,
zwarte a.

Ik heb het gevonden - het ei van Columbus - UITburgering!

Naar mijn gevoel, gaat mijn inburgering de laatste tijd achteruit. Door dat gedoe over verplicht Nederlands op straat, inburgering in het buitenland, enzovoort, raak ik steeds meer vervreemd. Ik heb dus besloten om met de stroom mee te gaan en gewoon, actief, bewust, uitburgeren - uit protest, maar ook om mijn persoonlijke integriteit te waarborgen.

Maar, hoe doe je dat - uitburgeren? Je woont nog in het land. Je beweegt in de samenleving, je gaat naar je werk, je gaat boodschappen doen, hoe ga je uitburgeren?

Nou, gewoon, Nederlanders als zodanig negeren, niet als mensen negeren, maar geen erkenning geven aan hun Nederlanders zijn. Kijk, het is een toevalligheid van geschiedenis dat de landsgrenzen liggen zoals ze liggen, Kijk naar die rare grenskronkels en eilandjes NL bij Baarle-Nassau - allemaal toevalligheden van de geschiedenis.

Het was heel mooi gezegd in de krant vandaag:

'Deze wereld is van iedereen. Mensen moeten daar naartoe kunnen gaan waar ze willen.' (geciteerd door Oscar van den Boogaard, Forum 17)

Ik ga dus verder als wereldburger, toevallig woonachtig in de noordwest Europese delta. En ik trek me verder niks aan van al dat gedoe van 't kleine Hollandse terpje. Ik ga uitburgeren. Geen oranje onder elkaar gevoel, gewoon mensen onder elkaar. Humaniteit, medemensen, elkaar erend en respecterend. En als Rita V. onzin uitkraamt, haat zaait, bevolkingsgroepen tegen elkaar op zet, gewoon negeren, doof worden, niets van aantrekken, uitburgeren.

Iets wat ik spannend vond toen ik eerst hier kwam wonen waren de richtingsborden op de rondweg van de grote stad naast ons dorp. Er waren natuurlijk veel Nederlandse plaatsnamen die ik nauwelijks kende en niet kon uitspreken, maar er waren ook borden die plaatsen over de grens in het buitenland aangaven - Antwerpen, Hasselt, Duisberg. Stel dat je naar het oosten reed en bleef doorrijden je kon in China uitkomen - dat vond ik een wonder - zoiets was onmogelijk op de eilanden waar wij vandaan kwamen. Maar hier zaten wij op dat onmetelijke groot vasteland met al zijn volken en talen.

The Road goes ever on and on
    Down from the door where it began.
Now far ahead the Road has gone,
    And I must follow, if I can,
Pursuing it with eager feet,
    Until it joins some larger way
Where many paths and errands meet.
    And whither then? I cannot say.
(J.R.R. Tolkien)

Dus ik houw mijn blik op oneindig, NL negeren, mijn medemensen op deze aard in het vizier - doorgaan, uitburgeren.

Ik ben een paar dagen geleden jarig geweest. Wij hebben dat multicultureel gevierd, een beetje Nederlands, een beetje Engels, een beetje whatever. Het was een gezellige dag in kleine kring. De studerende dames kwamen vanuit Amsterdam met maar één jonge man erbij. De ander is net van functie veranderd een moest zorgen dat hij snel een goede plek veroverde op zijn nieuwe apenheul. (Jammer J. wij hebben jou gemist.)

Wij waren dus met z'n zevenen, vrouwlief, vier kinderen (studerende en één middelbaar scholier) en een vriend. Van tevoren was er wat overleg over de planning. Wij zouden in ieder geval samen eten 's avonds, maar er zou iets op het programma zijn waar iedereen iets aan had. Wij wonen in Noord-Brabant, dus het idee van een huifkararrangement is even voorbij geflitst. Eigenlijk niks voor Driekoningen. Eigenlijk helemaal niks - wij zijn toch niet ZO ingeburgerd.

[R] Uiteindelijk was het besloten. Wij zouden een bezoek brengen aan een tempel van Nederlandse kunst en cultuur. In de grote stad bij ons in de buurt is die tempel een paar jaar geleden fors uitgebreid en wij hadden allang een offer moeten brengen.

De meiden en jongeman kwamen tussen de middag aan met de trein. Iedereen had honger. Dus na het inchecken bij de balie van de tempel, meteen naar het restaurant, chique maar relaxed. Uitzicht op het water. Kunstwerk in het water. [L]

De tentoonstelling had een thema dat iets met Turkije te maken had.

"EindhovenIstanbul is een denkbeeldig, niet bestaande plaats, die een absurde combinatie van klein en groot, West en Oost, nieuw en oud oproept."

Dus was het menu tijdelijk omgetoverd met allerlei Turksachtig eten. Wij hebben alle tijd genomen om bij te praten met de kinderen en daarna zijn we gaan ronddwarrelen in het mooie gebouw. Wij zijn eigenlijk niet ingesteld op beeldende kunst. Het was dus niet allemaal even toegankelijk. In de vakantiedagen hebben wij veel genoten van King Kong en Narnia. De multimediakunstwerken kwamen wat amateuristisch en ouderwets over na al dat CGI uit Nieuw-Zeeland. Maar het gebouw was indrukwekkend. Ik wou naar het hoogste punt, dat hoort bij zo een tempelbezoek. Tegen het eind van de middag kwam ik mijn viertienjarige dochter tegen: "Come in here, dad - there are lots of soft settees."

Een donkere kamer met inderdaad zachte zitbanken langs de muur. Wat was dit eigenlijk? Een hoogtepunt van Nederlandse kunst? Die vermoorde politicus, hij had vroeger iets met "dark rooms" - zou dat zoiets zijn? Er was een multimediakunstwerk aan het draaien. Drie beeldschermen naast elkaar tegenover die zachte zitbanken. Snel wisselende beelden. De een leverde commentaar op de andere. Het verhaal liep al. Waar ging dit nou over? Tienermeiden die een verhaal vertelden, was dat Spaans of Italiaans, er was in ieder geval ondertiteling. Het ging over school, en jongens, en de piemels van jongens en hoe één van de meisjes had ontdekt in een pornoblad dat mannen maar twee gaten hebben - en prompt op het derde beeldscherm verscheen dat pornobeeld van de onderkant van een man met zijn dikke ballen en penis waarop het overduidelijk was dat hij geen derde gat had.

Daar zit je dan op je verjaardag, met je dochter, in een tempel van Nederlandse kunst en cultuur ineens getrakteerd op zo'n verassing. Dat huifkaridee leek op dat moment eigenlijk niet zo dom.

Wat is deze samenleving, cultuur, stelsel van normen en waarden waarin wij worden geacht om in te burgeren? Op sommige momenten lijkt een burqa als bescherming tegen ongewenste opdringing van cultuur een zinnig iets.

Zelfs als Europeaan aan het inburgeren in een ander deel van Europa kom je onaangename verassingen tegen. Toen ons oudste kind, na een paar jaar op de basisschool, voor het eerst naar de middelbare school ging waren er, natuurlijk, veel aspecten van het onderwijssysteem die ook voor ons nieuw waren.

Een verassing was de rekening voor schoolboeken. (Toentertijd bedroeg het 200 gulden of zo. Tegenwoordig is dat 450 Euro geworden. Is dat vooruitgang in het onderwijs, of inflatie, of bedrog?)

Maar en andere minder grijpbare, maar toch gevoeliger, verassing was mijn eerste confrontatie met een vreemde taal woordenboek. Ik had een paar talen geleerd en gestudeerd, ik was dus gewend om vreemde talen woordenboeken te gebruiken. Maar het leek een natuurverschijnsel dat de ene kant van het woordenboek altijd Engels was. Een woordenboek Nederlands-Frans was wel even schrikken.

Wat heb ik mijn arme kinderen aangedaan?