Vanochtend ineens erg veel mail in mijn box. 14 berichten op mijn Volkskrantblog. Voor een blog waar al maanden totaal geen activiteit is veel. Sterker nog, toen ik hier dagelijks blogde was 14 ook al extreem veel. 1 keer gelukt geloof ik.

 

Nog grappiger: alle 14 reacties staan bij drie blogjes. Vier bij een verhaal over een boek van Karen Nelson, vier op hetzelfde tijdstip, maar van een ander IP-adres bij een boekrecensie van een boek van Sue Townsend en 6 bij een recensie van Liz Evans, vanaf een derde IP.

 

Drie engelstalige stukken, oorspronkelijk geschreven voor mijn LiveJournal, maar daarna ook hier geplaatst. Alle 14 reacties zijn leeg.

 

Vreemd. Wie heeft mij een bericht willen sturen? Is dit een Cruijff (14!) virus? Wil iemand mij iets vertellen? Hebben drie onafhankelijk van elkaar opererende reaguurders (of is dat Geen Stijl-taalgebruik?) op precies dezelfde tijd (toeval bestaat!) mij allemaal niets te vertellen?

 

Wil ik het weten of mag ik een mooi verhaal verzinnen?

Het is absurd, maar het lukt mij niet om een abonnement op te zeggen. Reeds in juni heb ik de Volkskrant op de hoogte gesteld dat ik mijn abonnement niet wens te verlengen. In augustus werd er weer rustig een bedrag van mijn rekening afgeschreven en zit ik weer een kwartaal vast aan een weekendplus.

--- On Sat, 14/6/08, LSERVde Volkskrant, PCM
> <klantenservice@volkskrant.nl> wrote:
>
> From: LSERVde Volkskrant, PCM
>
<klantenservice@volkskrant.nl>
> Subject: RE: Uw klacht bezorging de Volkskrant
> To: gerbie7@yahoo.com
> Date: Saturday, 14 June, 2008, 10:45 AM
>
>
> Geachte heer Kappert,
> Bedankt voor uw bericht.
> U heeft ons laten weten dat u uw abonnement wenst te
> beëindigen wegens aanhoudende bezorgklachten. Wij
> betreuren dit ten zeerste. Voor deze vervelende gang van
> zaken bieden wij u onze excuses aan.
> Alvorens uw abonnement te beëindigen hebben wij uw klacht
> doorgestuurd naar de afdeling Klachtenmanagement. Mijn
> collega's van die afdeling hebben meer tijd en
> mogelijkheden om structurele bezorgproblemen aan te pakken.
> Zij gaan onmiddellijk met uw klacht aan het werk om de
> oorzaak van het bezorgprobleem weg te nemen.
> Vervolgens zullen zij contact met u opnemen om de
> bevindingen met u te bespreken en te informeren of
u bereid
> bent uw abonnement te continueren. Mocht dit niet het geval
> zijn dan zal het abonnement uiteraard alsnog op de door u
> gemelde datum worden beëindigd.
> Ik hoop u hiermee voorlopig voldoende te hebben
> geïnformeerd. Indien u tussentijds nog vragen of
> opmerkingen over de bezorging heeft, laat het ons dan
> alstublieft weten.
> Met vriendelijke groet,
> Reinout Verbeek
> Klantenservice de Volkskrant

Dat was op 14 juni. De bezorging werd iets beter, maar niet goed genoeg om mijn abonnement alsnog te verlengen. Hier is mij ook nooit naar gevraagd.

Begin deze maand mailde ik de Volkskrant:

-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: Gerben Kappert [mailto:gerbie7@yahoo.com]
Verzonden: dinsdag 2 september 2008 20:56
Aan: LSERVde Volkskrant, PCM
Onderwerp: RE: Uw klacht bezorging de Volkskrant

Goedenavond,

in onderstaande mailwisseling heb ik op 14 juni jongstleden laten weten dat ik mijn abonnement op de Volkskrant niet wenste te verlengen. Dit zou half augustus aflopen.

Twee weken terug, net weer van vakantie, verbaasde ik dat ik nog steeds de krant kreeg. Gezien de vele bezorgproblemen misschien ook wel logisch, waarom zou het nu wel goed gaan? Anders misschien compensatie voor de gemiste kranten of te laat bezorgde kranten. Tot mijn grote verbazing kreeg ik vorige week van de bank een rekeningoverzicht waar weer ruim 50 euro bleek te zijn geïnd voor nog een kwartaal krant.

Kunt u mij uitleggen waar het mis is gegaan?

met vriendelijke groet,

Gerben Kappert

Ik kreeg een kort antwoord op 5 september:

Geachte heer Kappert,

Bedankt voor uw bericht. Het is vervelend om te vernemen dat uw opzegging niet verwerkt is. Ik heb uw e-mail nu doorgestuurd naar de afdeling Klachtenmanagement. Deze afdeling is tevens verantwoordelijk voor de verdere afhandeling van uw klacht en heeft als enige de bevoegdheid om een financiële regeling met u te treffen en een opzegging mogelijk te maken. Ik heb gevraagd om u z.s.m. terug te bellen of terug te e-mailen.

Met vriendelijke groet,

  dhr. J. Junge
Klantenservice de Volkskrant

Sindsdien windstilte. Een mailtje naar het bovenstaand adres heeft geen zin, het adres is opgeheven. Volgens de site kan ik alleen met een abonneenummer een klacht indienen. Ondanks een kloppend nummer (staat op het rekeningoverzicht) laat de site mij niet toe.

Het enige formulier zonder dat nummer geeft continu een foutmelding. Er is dus geen enkele manier om contact op te nemen met de Volkskrant. Het dure telefoonnummer heeft alleen een stemherkenningssysteem, iemand aan de lijn krijgen is dus ook bijna onmogelijk.

Dus kies ik maar voor deze onelegante manier: Een stukje op het Volkskrantblog, hopend dat iemand van de afdeling Klantenservice op de eigen site kijkt en wel reageert. Want dat er iets goed mis is met de communicatie tussen krant en abonnee lijkt mij een understatement.

Nu de Olympische Spelen weer in volle gang zijn, beginnen bij mij de herinneringen terug te komen van Sydney 2000. Daar werkte ik als vrijwilliger, zoals velen wel zullen weten, zoals ook te lezen was op deze site. De verhalen van het Olympisch dagboek vormden de basis voor een boek dat ik nu in eigen beheer heb uitgegeven. Het is simpel te bestellen via internet.

Een verhaal van een insider over het grootste sportspektakel op aarde,
die toch weer als buitenstaander keek naar wat er allemaal om hem heen
gebeurde. Een verhaal over prachtige sportwedstrijden, over Nederlandse
fans en het Holland Heineken House, over gesprekken met sporters, over
de organisatie van de tienduizenden vrijwilligers, over een prachtige
stad, met geweldige inwoners.



De site waar het boek opstaat vind je hier. Een leuke site waar boeken kunnen worden uitgegeven, waar boeken pas worden gedrukt als ze bestelt worden. Via die link kun je dus meer te weten komen over het boek, een paar bladzijden lezen en het natuurlijk ook bestellen. Zegt het voort, zegt het voort!

Bijna acht jaar geleden maakte ik een jongensdroom waar. Aan het begin van een reis door Australië werkte ik als vrijwilliger tijdens de Olympische Spelen in Sydney. De stad leefde naar het evenement toe. Je merkte dat iedereen, van jong tot oud, er mee bezig was.  

De tocht met de fakkel door Australië kreeg veel publiciteit. Omdat bijna iedereen in een kleine of grote stad aan de kust woont, was het mogelijk om de fakkel in een paar weken het land te laten doorkruisen, zodat 97% van de bevolking aan de kant van de weg kon staan. Ik vond het een beetje overdreven. De sport was het belangrijkste van de Spelen, niet de omkleding. Juist de incidentjes vond ik grappig. Iemand die zijn verjaardagstaart voor het huis op een tafel zette, zodat die met de Olympische vlam aangestoken kon worden. Een gek met een brandblusser, die net op tijd tegengehouden werd.

Maar politiek bleef er buiten. Terwijl Australië niet bepaald trots kan zijn op zijn behandeling van de Aboriginals (wist u dat de Zuid Afrikaanse politie ten tijde van het Apartheidssysteem getraind werd in Australië? Daar leerde ze hoe ze om moesten gaan met ‘die zwartjes'), werden de Spelen een volksfeest. Een symbolisch protest van Midnight Oil tijdens de sluitingsceremonie was al vergaand.

In de week voor de Spelen werd ik door de regionale radio regelmatig gebeld om een sfeerverslag te geven. De dag dat de fakkel bij mij door de straat kwam, bleek een bijzondere. Duizenden mensen waren op de been. Om half drie was het zover. De fakkel kwam langs, men juichte en even later verdween de fakkel met een bootje vanaf het strand van Coogee. Ik was om. Ik had zoveel enthousiasme om me heen gezien, dit was prachtig. Zonder pauze praatte ik vijf minuten op de radio vol over een spektakel dat minder dan dat duurde.

Deze fakkel betekende veel voor velen. Twee dagen later stond ik buiten het stadion het publiek te controleren terwijl de fakkel het stadion werd binnengelopen. De Spelen konden nu echt beginnen.

De huidige Olympische vlam kan nooit meer hetzelfde enthousiasme ondergaan als dat vlammetje dat ik acht jaar geleden zag. De man met de brandblusser was deze keer niet een ongevaarlijke gek, maar een gemotiveerde activist. Ik zag hem in Londen afgevoerd worden. Tussen twee politieagenten in, gaf hij nog even een verklaring aan de dichtstbijzijnde camera. "Wat China in Tibet doet is crimineel", of woorden van die strekking.

Ook in Parijs en San Francisco liep het uit de hand. Vandaag in Buenos Aires is er een gigantische politiemacht paraat om protesten te voorkomen. De komende weken zal het niet anders gaan. Zeker als de vlam door Tibet gaat, zullen velen het moment aangrijpen om hun stem te laten horen.

Dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben, gelooft geen mens meer. In 1956 al ging Nederland niet naar Melbourne. De inval in Hongarije was reden voor Nederland, en drie andere landen, om niet naar Australië te reizen. Daarna de Black Panthers in Mexico, de moorden in München, de boycots van Montreal, Moskou en Los Angeles. Sindsdien leek het redelijk rustig en groeiden de Olympische Spelen uit tot het huidige spektakel.

Net als ieder ander vind ik dat China veel fout doet. In Tibet, binnen de eigen grenzen, in relaties met sommige andere landen. Maar wie is zonder fout? Ik sta niet achter de Nederlandse deelname in Afghanistan. Betekent dat dan ook dat Nederland voorlopig niets mag organiseren? Ik heb problemen met de politiek in de Verenigde Staten. En met vele dictaturen op de wereld. Maar op die manier kun je nooit meer Olympische Spelen organiseren. Was het juist niet een kenmerk van de Klassieke Spelen, dat zelfs oorlogen werden onderbroken?

 Hoe dan ook, de tocht van de fakkel is al besmet. De Tibetanen zullen het er niet beter door krijgen. De keurige Engelsman met de brandblusser zal er met een boete van afkomen. Zijn leven gaat verder. Maar de Chinees in de straten van Xiamen, straks op 12 mei, weet niet wat er allemaal al gebeurde rondom die vlam. Want vrijheid van pers kent hij niet.

Dat de Spelen zo veel publiciteit genereren dat het juist nu ideaal is aandacht te trekken, begrijp ik ook wel. Maar waar was die pers zeven jaar geleden, toen China de Spelen kreeg toegewezen? Waarom is de mens zo opportunistisch? Ik begrijp de protesten, maar blijf idealistisch genoeg om op mooie Olympische Spelen te hopen.

Oops, heb ik toch het verkeerde bericht gewist.

Laatste bericht nog maar een keer dus.


Ik heb een (tijdelijke) pauze ingelast. VK-blog ziet mij voorlopig niet. Ik schrijf nog wel, maar op andere plekken.

De links naar mijn web-log en mijn LiveJournal staan rechts in een informatieblokje. Daar regelmatig nieuwe bijdragen. Mijn oorspronkelijk idee, drie is te veel, bleek te kloppen.

Hard Gras 51 - Verdriet om Feyenoord en andere voetbalverhalen (07-022)

Losse verhalen deze maal, geen themanummer. Volgens mij kost het de uitgever zelf ook moeite om te wennen aan de nieuwe frequentie (6 keer ipv 4 keer per jaar). De inhoudsopgave is dan ook weggevallen in dit nummer.


Verhalen van Jos de Putter (de ontdekker van Leonardo), Marcel van Roosmalen (terug als Vitessesupporter na zijn jaarverslag in HG48), Hans van der Beek (op bezoek in de pub van John Linford, altijd goed voor een verhaal), Christoph Biermann (een voorpublicatie uit ‘Deutschland, ein sommermärchen'), Zeger van Herwaarden (voorpublicatie uit ‘Victor's zomer'), Mariëlle van Bussel (over de stille kracht Obodai uit Ghana), Paul van den Bosch (over de beroemdste sneeuwbal in de voetbalgeschiedenis), Michel van Egmond (over Obiku, een goed antwoord op de beroemdste quizvraag over Feyenoord), een gedicht van Theun de Winter en twee pagina's krijter van Gerrit de Jager, zijn eenvoudigste opdracht volgens mij.

Winnaar van deze aflevering: Ik hou het op Zeger van Herwaarden. Omdat voetbal in Italië zo mooi is.

 

Nummer:            07-022
Titel:                 Hard Gras 51 - Verdriet om Feyenoord
Auteur:              Diversen (Jos de Putter, Marcel van Roosmalen e.a.)
Taal:                 Nederlands
Jaar:                 2006
# Pagina's:         112 (3983)
Categorie:           Sport (voetbal)
ISBN:                 90-468-0142-X

Only a short trip, yet I finished both my books before I knew it. Then, in the supermarket, I bump into this book, hidden amongst the usual pile of bestselling authors one finds in foreign supermarkets geared at tourists. Having read Hansen's debut novel ‘Lunch with the Generals', the choice was easy, I just had to read this book in the flight back home the next day.

The idea is simple, as in his first book, with the same characters, the storyteller tells his story to his friends every Thursday over a meal in a restaurant in Sydney. It takes seven weeks to complete the story, the listeners later find out why.

The story is about a girl from Italy who fled to Australia after the war to marry another Italian immigrant she hadn't met before. There must have been something in her past, probably something to do with the war. He never asked.

Fifty years later Colombina meets someone in Sydney she recognizes. But is he the same man as the one she remembered so well from the Second World War?

Hansen is a storyteller himself, one can easily imagine this story being told to others, it is no surprise he chooses this form to write a book. He certainly knows how to entertain his public, how to drag someone into a story. I might have to do an effort to find the third and fourth book in the ‘Lunch with"-series.


Number:              07-021
Title:                    Lunch with Mussolini
Author:                Derek Hansen
Language:           English
Year:                    1996
# Pages:              432 (3871)
Category:            Thriller
ISBN:                  0-7493-1995-X

Op verzoek van Arie


Zoals misschien bekend mag worden verondersteld ben ik een voetballiefhebber. Tijdens het voetbalseizoen 1998-1999 schreef ik een aantal verhaaltjes. Die zijn allemaal bij elkaar te vinden in een boekje.

Een boekje over alle uitwedstrijden die GFC dat seizoen speelde. Een seizoen waarin GFC terugkeerde in de vierde klasse. Een seizoen dat begon met een 0-15 overwinning in en tegen Noordijk en dat eindigde met een moeizaam gelijkspel bij Hoeve Vooruit, genoeg voor promotie.

En alle tussenliggende wedstrijden: goede en slechte partijen, leuke en minder leuke wedstrijden. In dorpen en in een stad. Met goed, maar vooral veel slecht weer. Een soort reisverslag binnen Oost-Nederland. Over alles om de wedstrijden heen en ook een beetje over de wedstrijden zelf. Omdat ik al jaren over voetbal schreef, omdat ik al jaren reisverhalen schreef en dat dit seizoen de mogelijkheid was om die twee genres te combineren.

In kleine kring heb ik vele positieve reacties gehad. Commercieel gezien was het een minder succes.


Ik heb nog een aantal exemplaren in een doosje thuis staan. Voor vijf euro stuur ik het op naar de liefhebber. Schreeuwt u maar!

Ineens moest ik even babysitten. Niets op tv en dus maar even in de boekenkast gekeken. Dat wat de moeite waard was kende ik al of was een hele dikke pil waar ik niet aan wilde beginnen. Columns zijn altijd simpel. Van ’t Hek is dat ook allang. Een uurtje later was het boekje uit en had ik 3 keer geglimlacht en me 6 keer afgevraagd of hij zelf wel doorhad dat hij ook in zijn columns zichzelf vaak herhaald.

Nummer: 07-020
Titel: Het platte land
Auteur: Youp van ‘t Hek
Taal: Nederlands
Jaar: 2002
# Pagina’s: 144 (3439)
Categorie: Columns
ISBN: 90-6005-289-7

Mijn favoriete jaaroverzicht. Terugkijken op een jaar aan de hand van de cartoons van Fokke & Sukke. Kijk terug naar Rita Verdonk, Geert Wilders, Steve Irwin en Willem Endstra. Hoe ging het WK voetbal en hoe zat het ook al weer met de pedopartij?

De twee gevederde vrienden schieten gericht en vaak, meestal is het raak. Ik ben een fan en ben blij dat er elk jaar een jaaroverzicht van ze uitkomt.

Nummer: 07-019
Titel: Fokke & Sukke. Het afzien van 2006
Auteur: Reid, Geleijnse & van Tol
Taal: Nederlands
Jaar: 2006
# Pagina’s: 112 (3295)
Categorie: Cartoons/humor
ISBN: 978-90-6169-799-9

He is a travel author. He likes impossible challenges. He has found a new one. Instead of travelling to a remote place, he decided to join the crew of a trawler, going out deep sea fishing. But O’Hanlon never does things normally. So he joins one of the biggest ones going to the North Atlantic. And to make things worse, he only wants to joint them when they are almost certain to be out on sea during a hurricane.

The crew does not welcome him with open arms. On a huge trawler like this one, one has to be able to depend on each other blindly. With an outsider or newcomer that is always difficult. If that outsider does not even come to help, but to observe and write about it, it is even more complicated. But as he tries to help when possible, gets out of the way when necessary and shows respect for the pro’s on board, gradually he gets accepted and they open up and tell him about their lives.

The result is a great story about fish that nobody has ever seen, working on 24-hour shifts without sleep, standing on deck during a hurricane, walking around with wet socks, difficulties living on shore and the economics of fishing. But most of all about human relations, the way we treat each other and this earth. All done with a great sense of humour. O’Hanlon knows he is a burden, but because he continually takes the Mick out of himself, this story becomes a great book.

If I manage to read a book about a subject I do not really care about, the author must have done a great job. Imho, he certainly has.

Number: 07-018
Title: Trawler
Author: Redmond O’Hanlon
Language: English (UK)
Year: 2003
# Pages: 339 (3183)
Category: Travel
ISBN: 0-140-27668-8

Voetbalboeken blijven populair de laatste jaren. Elvis Post waagt zich er dus ook maar aan. Blijkbaar schreef hij al columns voor AD Sportwereld over zijn eigen elftal, het 17e van zijn clubje met de mooie rugbyshirts. Ik kende hem in ieder geval niet.

Sinds ik zelf ook in een lager elftal voetbal, is dit boek misschien wel interessant om te lezen. Jeroen had het bij zich, tijdens de wintersport. Ik had er al in zitten bladeren tijdens een van de vele files op de terugweg. Hij vergat het boek met het uitpakken en het lag dus nog in mijn auto, toen ik de winterbanden twee dagen later inleverde. Wachten op een bankje in de zon is nooit erg wanneer je iets te lezen hebt. Ik dus wel. Dit boek.

Elvin gaat dus met een aantal vrienden, allemaal oud-eerste elftalspelers op een lager niveau spelen. Meteen in het eerste seizoen al doen ze mee om het kampioenschap. Een seizoen later valt het allemaal iets meer tegen. Post is goed in het beschrijven van de details die het boek erg herkenbaar maken voor alle honderdduizenden die op zondagochtend elke keer weer de voetbaltas inpakken voor weer een onbelangrijke wedstrijd.

Het wrange gevoel zit vooral bij mezelf. In het seizoen 98-99 heb ik ook ooit een dergelijk boekje geschreven, dit ook op kleine schaal verkocht. Effectief verkocht ik er veel te weinig. Het financiële verlies raakt me nauwelijks. Eigenlijk zelfs niet. Wel dat ik te lui ben geweest om eens te kijken of ik mijn boekje gepubliceerd kon krijgen. Voor de liefhebber is het nog altijd verkrijgbaar. Had ik er maar niet zo veel moeten bestellen…


Nummer: 07-017
Titel: Het 17e. Eerbetoon aan alle amateurvoetballers.
Auteur: Elvin Post
Taal: Nederlands
Jaar: 2006
# Pagina’s: 188 (2844)
Categorie: Sport (voetbal)
ISBN: 90-414-1052-X

I read his first book because of the intriguing title ‘Girlfriend 44’, I enjoyed it, though I remember that it could have done with 50 pages less. Jill Mansell is raving on the backside of this book, ‘even better than his first’. I’m not sure.

The idea of this book, again, is very funny. Stewart Dagman is getting married and his fiancée is pregnant. Somehow, unexpected, even for himself, he finds himself with a girlfriend (younger!) on the side. To make matters worse, she also turns out to be pregnant.

This could be an excellent British movie, I can easily imagine Hugh Grant playing Dagman. The good thing about this book is that, in the middle part, every chapter changes the situation drastically, which makes you wonder what he is going to do, who is going to choose, but after a bit as well: what will happen next. As soon as a book manages that perfection, it is impossible to put down, one just has to read the next bit. Great story therefore.

But again, at three quarters, when one is longing for the end, the idea creeps up that this should be it. Not another turn of events, not another strange twist taken from the Benny Hill book of comedy, not more unexpected and therefore more and more unlikely events.

I’m afraid, my opinion of his first book duplicates to this one. Again the book could have (should have!) done with fifty pages less. I believe I’ve seen a third title on Amazon already, (just checked: number four is ready as well, waiting to be published) so hopefully this advice will be used before writing book number five. Barrowcliffe, you’ve got great idea’s, a great sense of humour, but know when to end a story. It would make your books so much better.

Number: 07-016
Title: Infidelity for first-time fathers
Author: Mark Barrowcliffe
Language: English (UK)
Year: 2001
# Pages: 402 (2656)
Category: Fiction
ISBN: 0-7472-6815-

Van Westerloo is vooral bekend als journalist. Zijn boek ‘Niet spreken met de bestuurder’ was een prachtige serie reportages over de toestand van het land, de politiek en de heersende bureaucratie in Nederland. Pas op erg late leeftijd schreef hij dit boekje, zijn fictiedebuut.

De zaak M. is het verhaal over de vriendschap tussen de oudere journalist (zit hier een alter ego in? Is dit gedeeltelijk autobiografisch?) Jakob en de jonge moslim Mehmet. Voor een reportage komen ze met elkaar in gesprek, maar het gesprek eindigt in een vriendschap, waaruit beide mannen iets halen. Ondanks hun leeftijds- en cultuurverschil lijken de mannen meer op elkaar dan ze zelf doorhebben.

Dit kleine boekje, uitgegeven ter gelegenheid van een jubileum van uitgever de bezige bij, smaakt naar meer. Het is eigenlijk maar een kort fictiedebuut van Van Westerloo, maar er blijkt wel uit dat hij zeker ook talent heeft om de misstanden die hij als journalist beschreef ook te gebruiken in fictieve situaties. Kom maar op met die roman!

Nummer: 07-015
Titel: De zaak M.
Auteur: Gerard van Westerloo
Taal: Nederlands
Jaar: 2004
# Pagina’s: 91 (2254)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-234-1610-4

Gayle writes chicklit for boys. Same intensity, same idea, only different target group. Not that there is something wrong with that, he certainly knows how to write a great story every single book, all of them hitting home with a lot of men in their thirties.

This time the main character, Rob, moves north to live with his girlfriend. He just started his own company, working from home, so that is no problem. The biggest problem turns out to be that he has no friends. So, apart from the trips back to London to see his old mates, the time he spends with his girlfriend, he is in desperate search for new friends. But after a certain age, making new friends isn’t easy.

He turns out lonely and even puts an ad in the paper. Nothing works. Finally he meets somebody who can drink with him, discuss football and politics, knows about the proper music, there is hardly anything wrong: apart from the fact that she’s a girl.

And as anybody who has seen ‘When Harry met Sally’ knows, friendships between men and women always get uncomfortable because of sex. The same dilemma for Rob. Even though sex is not a factor, how can you tell your girlfriend that your new mate is a girl?

Funny story, easy read by the former agony aunt of Cosmopolitan.

Number: 07-014
Title: Brand new friend
Author: Mike Gayle
Language: English (UK)
Year: 2005
# Pages: 344 (2163)
Category: Fiction
ISBN: 0-340-82540-5

Na ruim 12 jaar literaire voetbalverhalen is Hard Gras toegekomen aan nummer 50, een bijzondere prestatie voor een literair tijdschrift. Natuurlijk kun je dan niet met een ‘gewoon’ nummer aankomen. Deze bijzondere uitgave gaat dus over de man die door bijna iedereen als de beste ooit werd beschouwd: Pelé.

Geen inhoudsopgave (bewust?), wel twee keer een verhaal van August Willemsen, die vooral goed heeft gelezen over de held. Michel van Egmond beschrijft op een leuke manier een bezoekje dat Pelé ooit aan Nederland bracht. Meteen het hoogtepunt van deze uitgave.

Al met al heb ik weinig nieuws gelezen, werd me wel bevestigd dat het beeld dat ik had van een hele vervelende arrogante zelfcentrische man, klopte. Maar daarvoor hoefde ik die boek niet perse te lezen. Garrincha roept waarschijnlijk iets meer passie op bij de echte voetballiefhebber, misschien ook bij de schrijvers uit de groep. Laat Pelé maar aan de massa.

Teleurstellende uitgave.

Nummer: 07-013
Titel: Pelé feestnummer. Hard Gras 50.
Auteur: August Willemsen, David Hershey, Michel van Egmond,
Arthur van den Bogaard
Taal: Nederlands
Jaar: 2006
# Pagina’s: 111 (1819)
Categorie: Sport (voetbal)
ISBN: 90-468-0141-1

Eind jaren tachtig studeerde ik in Leeuwarden. Voor weinig geld (vijf gulden) kon je in het theater naar sommige voorstellingen die niet uitverkocht waren of waarvan ze vermoedden dat dat ook niet zou gebeuren. Zo zag ik twee shows van de voorheen bij mij totaal onbekende Vlaamse Cabaretier Luk Wijns. Aangezien dit bijna twintig jaar geleden is, is het niet simpel om ter vertellen hoe die avonden waren. Wel kan ik me herinneren dat Wijns niet een cabaretier was zoals ik ze tot dan toe kende. Niet iemand van liedje, grapje, gedichtje, wat kritiek, wat spelen op emoties, goedkope grap en dan weer een diepzinnige gedachte. Hij vertelde een verhaal en dat duurde de hele voorstelling. En dat deed hij zo boeiend dat niemand zich verveelde.

In een opruimingsbak kocht ik ooit een LP waarop hij meewerkte, van een BRT-programma, maar die viel behoorlijk tegen. Jaren later kwam ik een boek (toevallig ook voor 5 gulden) tegen van Wijns. Vuil Spel is de bewerkte prozatekst van de gelijknamige voorstelling. En als je dit verhaal leest kun je je ook beter voorstellen dat iemand dit verhaal heel beeldend aan het vertellen is, daar wordt het een stuk beter van. Zit je er eenmaal in, dan wil je ook alle details weten van het leven van Serge van Pellekens en zijn directe omgeving. Aanrader voor de liefhebber van de betere absurde verhalen.

Nummer: 07-012
Titel: Vuil spel
Auteur: Luk Wijns
Taal: Nederlands (Vlaams)
Jaar: 1992
# Pagina’s: 99 (1708)
Categorie: Cabaret
ISBN: 90-5093-243-6

Ondertitel van deze aflevering wielerverhalen is: Der Kurt, Der Didi, Der Jan, Der Jens, Das Kraftwerk, Der Tour.

Het is duidelijk, Duitsers staan centraal in deze aflevering van De Muur. En er is natuurlijk genoeg over Duitse wielrenners te schrijven. Didi Thurau die in zijn eerste Tour namens de Post brigade de wereld op zijn kop zet, maar later in zijn carrière de luxe van het leven niet aan kan. Jan Ullrich, voorbestemd om het onbreekbare record van 5 Tourzeges te verbreken, die na 1 zege al uitgekakt bleek. Jens Voigt, een sympathieke aanvaller die door Marije Randewijk prachtig wordt neergezet. Kraftwerk, de progressieve alternatieve computer band die al in de jaren zeventig populair waren over de wereld en in 1983 een nummer schreven voor de Tour dat een kwart eeuw later nog steeds gedraaid wordt (mijn stukje over dit lied ). Kurt Stöpel is de onbekende in dit rijtje. Bart Jungmann ging grondig te werk en vertelde over deze vergeten renner die de Tour misschien wel had kunnen winnen. Een mooi verhaal, met de prachtige tragiek die alleen de wielersport zo boeiend maakt.

Buiten de genoemde namen om schrijft Mart Smeets mooie woorden over zijn ARD-collega Herbert Watterot, onderwijl zijn ZDF-collega’s een aantal stoten onder de bekende gordel uitdelend. Huisdichter Cornelis kiest ook Jan Ullrich voor een mooi gedicht. Bert Wagendorp, opgegroeid vlakbij de Duitse grens heeft een mooie jeugdherinnering, die prachtig aansluit bij het thema.

Maar dan zijn er de verhalen over Lance Armstrong, Thomas Dekker en Hector Martin. De column van Jeroen Wielaert en een gedicht van Alex Roeka. Leuk om te lezen, maar wat doen die in dit themanummer? Waren er niet meer verhalen binnen het thema te verzinnen? Ik kan er zo een aantal bedenken. Vertaal een verhaal van Rolf Gölz, ooit profrenner en tegenwoordig journalist. Ik kom de naam Rudi Altig slechts zijdelings tegen. Vraag Bram Tankink over de Ronde van Duitsland. Elke wielerliefhebber heeft een zwak voor Erik Zabel. Ex-Ossies Uwe Ampler en Olaf Ludwig hebben toch ook een verhaal. Verklaar voor mijn part de populariteit van de zesdaagse in Duitsland. Leg een link tussen baanwielrennen en bratwurst, maak er wat van.

Helaas koos de redactie voor deze onelegante oplossing, een themanummer dat geen themanummer is. Jammer.

Nummer: 07-011
Titel: De Muur 13
Auteur: Diversen (o.a. Daniel Coyle, Kees Engelhart, Philip Hoorne, Herman Chevrolet e.a.)
Taal: Nederlands
Jaar: 2006
# Pagina’s: 128 (1609)
Categorie: Sport (Wielrennen)
ISBN: 90-204-0560-8

Roy became famous when her first novel “The god of small things” won the Booker Prize in 1997. A promising career as a novelist seemed the next step, yet things are not always as they seem. Roy became an activist, the prize and the financial independency obtained through her debut, gave her enough opportunities to do what she wanted.

Apart from actually being in the front line during protests, she used her time to write essays. Two of these essays are in this book. Both of them are very interesting and eye opening for the punter I consider myself after reading this book. The project of the Narmada Dam is changing lives for millions of Indians, yet the government is eager to continue building this dam, even though it looks like they haven’t even done proper research about the effects of this dam to environment and the local population.

India’s start of a nuclear programme (1998) did not really make Roy a happier person. Her second essay explains why.

Two essays, both well written, both well researched, Roy has convinced me of her good heart. Then again, I’d still rather read a second fiction novel by her. Not alone because it is nicer to read, but also because the world we live in has apparently improved enough for her to direct her energy and talent towards fiction. Unfortunately, I don’t see that happen soon though.

Number: 07-010
Title: Het einde van illusies (The Cost of Living)
Author: Arundhati Roy
Language: Dutch (English)
Year: 1999
# Pages: 116 (1481)
Category: Essays
ISBN: 90-5333-886-1

De Engelse journalist David Winner besloot het WK ter plekke te bekijken. En dan niet alleen ter plekke in Duitsland, maar over de hele wereld. Dus was hij in Gdansk toen Polen speelde, in Stockholm om Zweden te zien spelen op tv, in Rome, in Seoul enzovoort.

Leuk idee, deze manier garandeert dat je geweldig weet hoe het WK her en der op de wereld leeft en hoe de mensen ermee omgaan. De jetlags en het eeuwig doorreizen maken het niet eenvoudig voor Winner. Hij ligt dan ook ziek in bed, terwijl zijn Italiaanse vriendin in Rome haar land wereldkampioen ziet worden. Sneue afsluiting van een mooi reisverslag.

Ondanks vele goede observaties en erg veel moeite om dit allemaal te regelen, heb ik toch het gevoel dat er meer had in gezeten. Nog geen 100 bladzijden is volgens mij aan de korte kant. Maar misschien is deze Hard Gras een samenvatting en volgt er nog een volledig boek ooit. Misschien heb ik het ook wel mis en komt het nooit.

Nummer: 07-008
Titel: De Hele wereld zag het (Hard Gras 49)
Auteur: David Winner
Taal: Nederlands (Orig.: Engels)
Jaar: 2006
# Pagina’s: 96 (1129)
Categorie: Sport (voetbal)
ISBN: 90-4680-097-0