I never made pan cakes when I left home. It must have been seven or eight years later that one day my first son, hardly two years old asked me,

“Momma can you make cake pans? Granddad can!”

It took some time for me to grasp what he meant because he had turned the word around. But the answer was very simple:

“Of course I can!”

That’s were de pan cake baking years began. Son#2 was only a baby who at first did not believe in solid food …… how ever pan cakes were soon a favorite of him too.

I make them in the simplest form. Flour, milk and eggs……. That’s it. I have no set recipe. I just add some flour to a bowl, add milk, whisk until I think its right and then add 3 or 4 eggs to the batter. I use the flour I can lay my hands on. Most of the time that’s wheat flour.

Once husband came home with several left over Dutch Donut ready mix he had gotten very cheap. I turned this in to perfect pan cakes.

I searched YouTube for a ‘how to bake pan cakes’ instruction. Found none I liked, the ones I looked at were all to complicated. Making pan cakes is simple. At least, I keep it simple!

add the eggs

I use butter. I have one old pan of cast iron and new teflon one. They are both right for pan cakes.

Wait until the batter on top is solid,

turn them,

et voila: a fresh baked pan cake!

I think they look good,

However, some don't turn out as planned....

Most of them were eaten with sweet filllings. Powdered sugar, white castor sugar, brown castor sugar, syrup and cottage cheese are our favourites.

Later on, second son had a birthday party at our house. including my own I took home from school 10 hungry children. I was prepared for this and in de morning had had been baking non-stop for 2½ hours with three pans. I had made the largest pile of pan cakes ever. They entered the house, yelled

‘P A N C A A A A A A K E E E E E E E S S S S S ! ! !”

And started to eat. They ate it all in ten minutes flat ……. When I looked again they were playing in another part of the room, leaving one small piece pan cake on the table …… I was really flabbergasted. But I guess they liked them.

Terwijl ik oppervlakkig naar de post keek dacht ik

"Hee, weer een brief van Ivon-in-Frankrijk?"

Altijd leuk post van ver maar ook vrreemd, zij schrijft 2 brieven per jaar en ik had er deze week van haar al een gehad. Ook het  feit dat er 'iets' in de envelop zat liet bij mij nog geen lichtje branden want ze maakt van alles en stuurt ook wel eens iets leuks op.

Toen het hangertje en het kaarte van Cees-in-Cambodja eruit rolde had ik het 'AHA!' moment. Dat was waar ook, Cees had een hanger beloofd ipv het moeilijk verstuurbare huisje.............................

Cees dank je wel! Hij komt op de foto niet echt goed uit de verf, maar ik krijg het niet beter. Ik laat echtgenoot nog wel een foto maken als ik er een koordje bij heb.

Update do 4/2 12:00 - de foto is vervangen

In de achtergrond de verijzeniskerk, waar ik al eerder een andere zeldzame vogel, de moderne kerkhaan, op de foto zette.

Het ijs ligt op de Wavinvijver waar deze winter de hongerige vogels zich verzamelen. 'Onze' ganzen, eenden, en meeuwen. 's Zomers zwemt er een enkele solitaire zwaan, nu zijn het er vijf.

Al eerder (zonder fototoestel) was ik afgestapt om ze brood te voeren. Toen waren de zwanen laagvliegend over het ijs naar met toe gevlogen en voor ik het wist was ik omsingeld door vijf er grote hongerige zwanen die heel dichtbij kwamen om de boterhammen aan te pakken.

Gevolgd door de snelle meeuwen, klaar om elk geknoeid snippertje brood weg te snaaien.

Oke iedereen kan voortaan zwanesporen herkennen!

In de achtergrond nadert zwaan nummer 4...

Hij is echter niet welkom....

Wacht! Wordt er weer brood gevoerd?

We eten vanavond heel erg lekker!*)

Op het menu staan:

Indiase kerriesoep uit een pakkie

Een grote salade van Rucola, witte kool, rozijnen en veldsla, grote garnalen en een heerlijke frisse vinaigrette.

Wraps met gekruid tartaar uit de roerbakkoekepan

En voor deze kleine zachte wraps ga ik een gechopte ui met fijngesneden champignons en knoflook in een beetje roomboter gaar smoren. Ik breng dat op smaak met in de vijzel fijngestampte fenegriek, mosterdzaad, koriander en zwarte peper.

Hongerige wachtende mee-eters mogen vast een kopje soep nemen.

Als alles klaar is, tafel gedekt met alle toebehoren,

(zoete chilisaus voor mij, gerapte kaas voor jongste zoon en echte tabasco voor echtgenoot)

de eerste wraps in de magnetron klaarliggen om gebliept te worden,

DAN draai ik het vuur onder de uien & champignons hoog op en roer er een portie tartaar doorheen. Net zo lang tot het, zoals dat hoort bij tartaar, half rood half bruin is.

Heel erg lekker op een wrap met een paar reepjes ijsbergsla of Rucola.

*) recept is eerder getest/geproefd en goed gekeurd.

 + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

Vroeger is in dit gevel maar dan 10 jaar geleden. Het zal in april geweest zijn 2000 dat ik de middelen bij elkaar geschraapt had en ik met mijn zonen (13, 11 en 2) naar een pc winkel ging en er in samenspraak met zoon#1 en #2 er een uitkoos.

Wat deed ik vroeger toen ik nog geen Internet had?

Het bloggen ligt bij mij even stil, ik heb geen inspiratie. Ik heb er even helemaal geen zin meer in. Of liever ik heb wel inspiratie, heel veel. Alleen niet om te bloggen. De pc dreigt bij mij verdrongen te raken door zijn voorganger, de Pfaff naaimachine.

Begin jaren negentig, toen de oudste jongens nog klein waren en wij rond moesten komen van een bijstandsuitkering maakte ik bijna al onze kleren zelf. Halverwege de huiskamer en de keuken had ik een naaimachinemeubel. Meestal uitgeklapt, klaar voor actie. Lamp erbij en een v/d stoelen van de keukentafel.

Erg handig want alles wat ik niet af had kon zo laten liggen als het tijd was voor eten koken, afwassen of, ook belangrijk; tv kijken. Ik kon er ook erg goed mijn creatieve ei in kwijt, en hadden we voor weinig geld toch iets leuks aan.

Op de markt ging ik liefst naar de graaihopen. 3 lappen voor vijf of tien gulden en zoeken maar. Vaak zat er dan een gat in of een vlek maar dat maakte niet uit, daar knipte ik om heen. Er lagen soms heel erg leuke lapjes tussen. Ik weet nog dat zoon#2 klein genoeg was om met mij mee te gaan en hij op een dag een lapje met zijn held, Pingu uit de stapel trok. Daar wilde hij graag een broekje van

Maar goed, jongens werden groot voor de lapjes van de graaihopen, wilden kleding uit de winkel en er kwam een computer met internet in ons huis die letterlijk op de plek van de naaimachine kwam.

(foto gemaakt door echtgenoot, dat is duidelijk te zien!)

maar sinds een paar weken gaat het anders. ik begin de dag achter de computer. Kopje koffie erbij en eerst zoek ik naar een vacature en schrijf ik een wervende sollicitatiebrief. Heb ik dat af, en zijn er geen dringende huishoudelijk zaken dan mag ik aan de slag achter de Pfaff!

Op zolder had ik nog een twee ordners vol met eerder gemaakte patroontje. Die heb ik opgeschoond. Allerlei modellen die ik toch nooit meer zou maken (zoals leggings maat 44..... vreselijk) of overhemdjes met problematisch kraagjes ...... weg ermee.

Alle kleine leuke patronen ben ik vervolgens uit gaan proberen. Zijn ze nog compleet en begrijp ik nog wat ik ermee moet?

Kunnen ze ermee door als potentieel kraamkadootje?

Deze familie beer moest ik van kleding voorzien,

Dit is voor als ik 's avonds op de bank bij de tv zit. De wol heb ik jaren geleden alweer zelf geverfd en gesponnen. Ik brei het op naald 3-3½.

Ook leuk om te doen, het oppimpen van een saaie tricot overslagjurk met een elastisch kanten kralenband.

Terwijl ik de laatste hand aan dit logje leg gaat de bel: zou het eindelijk mijn bestelling zijn?

Ja eindelijk. Wat is dit? Op internet gevonden en besteld, gerecycelde sari zijde en katoen, hersponnen tot een breigaren. Daar moet ik mee aan de slag!

Vanaf de Twistvlietbrug 10:20 vanmorgen. De zon begint door te komen.

Hier ging ik rechtsaf,

Gezicht op de Twistvlietbrug over het Zwartewater. Vanaf de Hasselterdijk

Wat wil ik? Een foto direct van de camera via een laptop op mijn blog.....

Het klinkt zo eenvoudig ....... alleen op mijn nieuwe laptop heb ik nog geen programmatje om de foto's aan te passen. Bijsnijden, formaat aanpassen dat doe ik thuis op de grote oude ploeter. Ik moet me nog in photoshoppen gaan verdiepen.....

Terug naar straight from camera to weblog. Eerst was ik vergeten het formaat op mijn camera op kleiner te zetten. Daarna vond ik er maar één de moeite waard en die had ik op 2816 x 2112 gemaakt. Veel te groot dus.

Ach, tegenwoordig kun je ze op het blog aanpassen dacht ik. Camera op laptop aangesloten. Even fotootje downloaden van camera ...... NOT. TinyBrowser herkent geen bestanden op mijn camera.... oke oke dan via de laptop. Nog een poging ze op de TinyBrowser te zetten. TB ziet ze nu wel, wauw, maar kan ze niet aan. Te groot :-(

Gelukkig kan ik op mijn camera de foto verkleinen. Dan weer op de laptop zetten, dan in de TB uploaden, dan formaat aanpassen...... pff voor ik daar achter was.

Afijn, ik ben ALLANG weer thuis. Hier mijn geplande log voor ons kerstripje naar Hoek van Holland.

Inderdaad het beruchte stuk waar het eerder dit jaar zo mis ging.

Zondag 27 december. VK themablogdag. Thema: afscheid en ik zit op mijn laptopje de diverse logjes te lezen. De radio staat aan en ik hoor de Amazing Stroopwafels.

“Ik ga naar Frankrijk en ik kom nooit meer terug!” Natuurlijk zing ik mee.

Toepasselijke titel en mijn gedachten en herinneringen gaan met mij aan de loop en ik realiseer me hoe anders het soms gaat, en ook het afscheidnemen.

Zomer 1985. Woonwagen gekocht, een paardje, Zodielia. P. mijn vriend de wereldreiziger, hond Max en ik waren er helemaal klaar voor. Wij gingen op reis, naar Frankrijk en wanneer we terug kwamen zouden we nog wel zien. Misschien wel niet dat kon me ff geen reet schelen. Richting Frankrijk dat stond vast. Druivenplukken en zo ......... en verder keken we niet.

Tot die tijd woonde ik in Lunteren samen met Ivon in een huis. Boven woonde nog een paar meiden en boven de deel een keurig getrouwd stel. Huisgenote Mandy was al eerder naar Frankrijk vertrokken en nu zou ik ook binnenkort die kant op gaan.

“Ik ga naar Frankrijk” van de Amazing Stroopwafels was in ’84 een hit geweest en ik vond de tekst wel toepasselijk. Ik galmde dit regelmatig in de keuken naar Ivon als we daar bezig waren.

Ruim 9 maanden zijn we weg geweest toen ik in mei ‘86 zwanger thuis kwam. Ivon was aan een andere studie begonnen. Tijdens diverse bezoeken aan Frankrijk (ja bij Mandy natuurlijk en twee keer kwam ze zoeken naar ons in de woonwagen) had ze een Frans vriendje gevonden, Olivier. Die studie liep vast, en wat deed ze toen? Ze ging naar Frankrijk.

En ze kwam nooit meer terug. Ja af en toe voor een week of drie....

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug
Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug
Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug

Nog drie minuten dan gaat mijn trein
Dan hoef ik hiero nooit meer te zijn
Want als ik hier blijf houd jij mij aan de lijn

Utrecht Atrecht Kamerijk en Grevelingen
Rijssel Charlois Rozebeke Lotharingen
Deux pièce Clochard Pantalon en Maisonnette
Flambard Panhard Crêpe Suzette Ford Vedette
Roquefort Paté Kikkerbillen Ganzelever
Petje Snor en dat eeuwige gezever….Frankrijk !

Nou weet ik heel goed dat je Frankrijk haat
En daar dus ook nooit op vakantie gaat
Ja zelfs in Brussel ( Bruxelles ) word jij al vreselijk kwaad

Ikzelf vind Frankrijk ook niet je dat
Maar ja ik ga toch want je moet toch wat
Men eet er stokbrood en men gaat nooit in bad

Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug
Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug
Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug

Ik wil je nooit nooit nooit nooit nooit meer zien
Nou ja een tijd niet , mm volgend jaar misschien
Nu ja , wat minder zo zeg een dag of tien

Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug
Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug
Ik ga naar Frankrijk ik kom nooit meer terug

In 2005 zijn we er voor het laatst geweest.

Verbaasd lees ik af en toe een aangekondigd afscheid van een blogger, en ik vraag me vaak af; waarom wil je dat wij weten dat je weg gaat?

Aandacht, gewoon behoefte aan aandacht blijkt het keer op keer te zijn. Want dan komen de verontwaardigde en verdrietige reacties, het log in kwestie krijgt 5x meer reacties dan gebruikelijk is en ja hoor hij/zij laat zich overhalen om toch te blijven bloggen.

Of hij/zij is werkelijk een paar weken stil en dan blijkt het toch te weer te gaan ‘kriebelen’ et voila, hij/zij is er weer. Iedereen happy. Zelfs Cat die een respectabel aantal maanden stil bleef kwam weer terug.

Ik denk dat geen van de bloggers die het vertrek aankondigde ook werkelijk opgehouden is met bloggen.

Succesvolle stoppers zijn er natuurlijk legio. Hoe ging dat? Ze gingen steeds minder bloggen en vielen stil.  

TIP voor iedereen die er ECHT mee op wil houden, schrijf geen tranentrekker maar doe als

Anna-no-picture, Croisabel, Eline en Manus en talloze anderen. Val stil. Hou ermee op. Het kan.

*) op de wijs van: "En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet..."

Verrek we're having a White Cristmas!

De truc die de meeuwen  op de ganzen voor hebben, ze pakken al het brood op en vliegen ermee weg, zodat de ganzen bij alles wat ze niet direct te pakken hebben, het nakijken hebben.

De eenden reageren hier in eerste instantie als loopvogels,

Maar verrek, een van de eenden vliegt weg met het stuk brood

Ik heb geen idee hoever hij gekomen is, na deze  foto had IK het nakijken

En het gaat hard....

Dit was afgelopen zondag, de 20e.

Op maandag bleef de maan verstopt achter de wolken,

Gisteravond zag ik haar weer, groter.

Kijk, onze buurman .................. al dagenlang gaat hij elke middag met zijn drie van zijn vier kinderen in de sneeuw spelen. Vandaag bleef de sneeuw eindelijk plakken. Zou het een zelfportret sneeuwpop zijn?

Wanningstraat en Wavinvijver: Ongezien naderen is moeilijk.

Ook tussen de ganzen een enkel gekleurd exemplaar: geen probleem in Ganzenland

Last but not least: de Oost Indische Kers in de Chopinstraat.

Buiten is het koud, volgens ons eigen weerstation is het -4,2 °C

Dus eten we,

Bij ons in de keuken ruikt het goed!

©Mark Retera  

Bovenstaand stripje komt uit "Snert & zo" een winterkost kookboek voor echte kerels!