Mooie stad is dat.

Een vestingstadje.

“Een niet te nemen vesting” moet Jan gedacht hebben toen hij naar het Arsenaal verhuisde.

Jan kende geen beperkingen. Hij kende alleen wit en strak.

Mm, daar dacht de belastingdienst anders over.

Wat was er destijds ook weer met Fagel? Ik herinner me vaag iets met een moordzaak.

Het fijne weet ik er niet meer van. Jammer.

Leuke winkeltjes, snobistische mannen en vrouwen, mooi stadhuis en een mooie kerk.

De winkeliers hebben Jan hoog zitten.

Er was er zelfs één die zijn winkel vandaag een andere naam had gegeven.

Naarden is een goede plek voor hem, hoewel de bevolking nu wel wat onrustig om zich heen keek.

Angstig riep deze man: “u bent toch niet van de belastingdienst?”.

De Bouvrietjes zijn ‘gewoon nette, hardwerkende mensen’ en horen niet in een cel met

strak wit design, zoals Jean-Pierre Geelen vandaag in zijn column schreef.

Hij is weer beschikbaar in zijn Arsenaal, tenzij hij direct met zijn Bentley, zijn Porches of

zijn Jaguars direct naar Saint Tropez is vertrokken. Het is mij niet bekend.

Mocht je Jan een brief willen schrijven dan komt die in deze design brievenbus.

Jan houdt van ‘wit’.

Toch nog meer even opgewarmd in café Demmers.

Proost !

Vandaag ben ik maar weer eens op zoek gegaan naar een sponsor.

Mijn hoop was gevestigd op ‘De Hoop’, een bekende ijssalon.

Veel BN-ers zijn alleen al om die reden in Blaricum gaan wonen.

Het is ook de duurste gemeente in Nederland.

Helaas, hij was nog dicht.

Maar er is meer in Blaricum.

Bolland & Bolland hebben daar een geluidsstudio, hoewel er maar één Bolland

op het bord stond. Je weet maar nooit of die wat reclame nodig hebben.

“Zeker ruzie gekregen”, dacht ik.

Aanbellen om daar duidelijkheid over te krijgen ging me te ver.

Naast de vele Jaguars en BMW’s vond ik eindelijk iemand in een bushokje.

Moeke Spijkstra: In dit gezellige eetcafé hangen de potten en pannen aan het plafond en liggen Perzische kleedjes op de tafel. Het is er wel ‘wat smoezelig’, maar de ‘sfeer is gezellig ouderwets en het eten simpel’.

Gesloten.

De boodschappen werden door de gewone mensen wel gedaan.

Niet iedereen in Blaricum gaat dagelijks uit eten.

Eindelijk sloeg ik de gewenste vis aan de haak.

Volgende week mag ik gratis de stoofaal komen eten bij Bellevue.

Zo valt er met het VKblog toch nog wat te verdienen.

Met de verkoop van foto’s kan ik nog lang niet rondkomen.

Het viel niet mee om gewone mensen te fotograferen in Laren.

Bij de viskraam vond ik deze ‘gewone’ dame.

Toen ik Frans M. (die crimineel) de foto liet zien gaf hij direct het volgende commentaar:

"Van haar natuurlijke souplesse waarmee zij in de binnenlanden van Afrika doorgaans goeie sier maakt is maar bar weinig over bij haar wat stroef aandoende entree in de toko van Lou de Palingboer".

Tja, die jas, daar word je dus op beoordeeld.

Bij de bloemenkraam werd ik gerustgesteld.

Laren heeft gewone mensen.

Gewone mannen lopen over het algemeen de damesmodewinkels voorbij.

Gewone mensen gaan op een onverwarmd terras zitten als de eerste zonnestralen warmte geven.

Deze gewone mensen waren op weg naar de Smederij. Een rode Gooise broek, dat wel.

De gepeperde prijzen waren kennelijk geen belemmering. 

Beneden een kledingszaak, geloof ik, boven een restaurantje.

Wil je erbij horen dan moet je echt kleding kopen bij Pauw.

Volgende keer ga ik maar eens de leuke pakjes bij Ypsos bekijken.

Ik heb het ook maar van horen zeggen.

Ik kon het niet nalaten om deze foto nog even te plaatsen, waarop duidelijk te zien is dat mannen niet eens in de étalage van de modezaken kijken.

Na afloop van de fotosessie nog maar even een biefstukje tot mij genomen bij Loetje.

De voormalige Boerenhofstede.

Nostalgie voor vele mensen uit het Gooi.

De Boerenhof, zeg maar.

De roos, een ballon en een tas.  Altijd hetzelfde.

Daar sta je je dan te profileren als wethouder met de foldertjes.

De Bos-tas was erg geliefd

“Dat wordt een collectors-item” moet men gedacht hebben.

Uitgedeeld, uitverkocht, op.

Landelijk kreeg ‘ie’ 34 % vertrouwen, hier wel 100 %.

Die tas dan.

Dorpsbelang stond een beetje armoedig te zijn.

Ze ‘verkochten’ nauwelijks belang.

De VVD had een peperdure bus gehuurd.

Verschil moet er zijn, ook in de campagne.

Leefbaar Huizen had een draaiorgel.

Ze stonden naast de PvdA en propageerden, geloof ik, een nieuw draaibeleid.

Veel herrie en geen positieve bijdrage op de campagnefestiviteiten.

Het groen van Groen Links ontbrak, maar gelukkig zag ik wat groen in het

Vlaggetje van D’66.

Geliefd bij de kinderen, dat wel.

Zich een beetje generend zag ik ‘rooie’ ouders met het vlaggetje door het dorp lopen.

De Christen Unie straalde Christelijke zuinigheid uit.

De zondagsrust leeft nog steeds bij deze partij

Een beetje nat keerde ik weer huiswaarts met mijn van straat geredde roos.

Ik wens jullie een overdacht stemgedrag, met spekkies.

De bevolkingspiramide van Laren ziet er zo uit:

Ongeveer evenveel mannen als vrouwen.

Mannen in het rood, althans in de piramide.

In de kleding was de laatste jaren die kleur veelal in de broeken van de Gooise mannen terug te vinden. Waarom die kleur blauw is toegekend aan de dames begreep ik pas toen zo’n Gooise muts mijn kant uitkwam.

Een opvallend laag aantal inwoners tussen de 20 – 29 jaar en 30 – 39 jaar.

Daar moet door sociologen wel een conclusie uit te trekken zijn.

Het heeft vast en zeker te maken met de huizenprijs.  

Het enige doel van mijn bezoek aan Laren was foto’s maken van mensen op straat.

Een zonnetje en een vrij onopvallend bankje in een goed bezocht gebied in Laren moesten

me erbij helpen om te kunnen slagen in mijn eigen missie, maar wat was het koud.

Op een bankje zitten was echt onmogelijk.

Fantaseren is een bezigheid die bij mij altijd de kop opsteekt als ik op een bankje zit.

Maar ja, ik moest blijven lopen vanwege de kou en probeerde wat verbeeldingskracht op te roepen, maar het lukte maar niet. Mijn dooie vingers voerden de boventoon.

Zien en gezien worden is belangrijk in Laren.

De bekende en onbekende Nederlanders flaneren langs de dure winkels en in

de zomer langs de terrassen.

Na mijn wandelingetje heb ik ‘t Bonte Paard opgezocht, een beroemd café met een druk terras in de zomer.

Ooit kwam de tramlijn naar Naarden, de 'Gooische Moordenaar', daar vlak langs.

Met enige voorkennis over de inwoners  van Laren bedacht ik namen bij de passanten:

“dat moet een Majoor, een Calis of een Vos zijn”, dacht ik veelvuldig.

Bij deze foto dacht ik “is dat niet Beekmans, die tandarts van de koninklijke Familie, of is het toch Joop Stokkermans?” Ik ken al die BN-ers ook niet.

Er wonen zoveel van die BN-ers in Laren. Het went.

Ze lopen er bij bosjes in het wild of ze zitten interessant te doen op een terras.

Is dit niet Goldschmeding van Randstad?  Nee, toch niet.

Kan mij het ook eigenlijk schelen.

De étalages blijven mijn aandacht trekken. Ik kan mijn ogen niet afhouden van de spiegelingen.

De meeste terrassen zijn nog leeg.

Op de eerste mooiweerdag ga ik op een bankje zitten en zeker ook op het terras van het Bonte Paard, hoewel ‘Mauve’ aan de overkant ook niet te versmaden is.

Op naar een mooie foto-lente in Laren.

Je moet je sponsor wel weten te vinden want die terrassen zijn duur.

Zou Wouter Bos invloed hebben gehad op mijn gedachtegang tijdens een wandelingetje?

Bij deze paddestoel ben ik een stukje door het bos en over de hei gaan lopen.

De bekende wegwijzers zijn alweer een tijdje rood.

De protesten van de kleurenblindenvereniging hebben destijds niets uitgehaald.

De nieuwe paddestoelen blijken voor kleurenblinde mensen nauwelijks zichtbaar.

De ANWB was destijds vergeten er een enquête onder de leden en niet leden over te houden.

Persoonlijk houd ik wel van rood.

Achter de villa’s aan de Naarderstraat te Huizen liep ik de hei op en passeerde een excentrieke dame in het rood. Ik durfde haar niet van voren te fotograferen.

Het was saai op de hei en in het bos.

Ik kon er maar niet van genieten. Steeds weer moest ik aan Bos denken. 

De bankjes in het Gooi zijn ook niet meer wat het geweest is.

Volgende keer ga ik Laren maar eens in om wat 'rode' mensen te fotograferen.

Hopelijk hebben ze daar wel een fatsoenlijke bank om met een telelens op plaats te nemen.

Volgende week maar eens doen, als het kabinet gevallen is.

'Rood' vind ik een mooie kleur en in het Gooi komt die kleur vaak terug in de broeken bij de heren en de mantels bij de dames.

Vreemd eigenlijk want die politieke kleur komt hier in het Gooi weinig voor.

Buiten is het – 0.1 °C.

Het is laat in de middag.

Mijn voorbereidingen voor een foto-opdracht zijn op gang gekomen.

Het moet een foto worden op linnen van 50-70 cm.

‘Iets met sneeuw en een fiets of zo’.

Een soort Ikea-foto van een ‘gekleurde fiets op brug’.

Zoiets moet je niet proberen te imiteren, maar de opdracht is me duidelijk.

Bovenstaande foto is echt niet de bedoeling, maar behoort wel tot mijn warming-up sessie.

De probeersels zijn begonnen.

Vaak ga ik te kort door de bocht en krijg dan een soort shorttrack fotosessie en ben dan te snel tevreden.

Deze keer probeer ik de tijd te nemen en niet tevreden te zijn met een zevende plaats.

Mijn opdrachtgever moet de eerste prijs krijgen.

Het lijkt er nog steeds niet op, maar is al iets beter.

Ik weet wat ik wil en kan het maar niet vinden.

Ondertussen werd ik kort afgeleid door een paar jonge meiden en kon het niet nalaten om te genieten van de typisch vrouwelijke bewegingen en dat op een foto vast teleggen.

Nog even moest ik van mezelf een ‘fiets’ vastleggen.

Zo’n fietsje op het ijs is wel leuk, maar om dat nu op linnen aan je muur te hangen.

Mijn keus is het nog lang niet.

Willeke is al heel lang in mijn leven.

Kan ook haast niet anders, want zij is geboren in 1945 en ik in 1951.

Een verschil van zes jaar is eigenlijk helemaal niets.

'Spiegelbeeld' vond ik ooit één van haar mooiste liedjes.

Ik moest aan Willeke denken toen ik mijn kleindochter zo zag zitten voor haar portret.

Joop, John en  Søren.

Hoe gaan haar mannen heten?

Carel Verbrugge, zoals de echte naam van haar vader was, bezocht ik heel vroeger nog wel eens in zijn platenzaak in de Jordaan. Allemaal door mijzelf opgeroepen nostalgie.

Zijn mooiste lied vond ik eigenlijk ‘de glimlach van een kind’, maar dat komt weer omdat Henk Terlingen dat op woensdagavond altijd meebrulde in zijn radioprogramma ‘De Paul Meier-show’ . Het lijflied van de show was De Glimlach van een kind van Willy Alberti.

Ach, het was maar een gedachtegang.

Gisteren was het toch nog een beetje feest.

Er kon nog geschaatst worden en de koningin was jarig.

Vlaggen zag ik niet. Ja bij 'koek en Zopie'.

In de krant las ik dat ze met haar drie zonen + aanhang haar verjaardag in besloten kring op  paleis Noordeinde stiekem ging vieren.

Een beetje in het geheim, want eigenlijk mag dat niet op zondag.

Vreemd eigenlijk. Niet vlaggen en wel vieren.

Zondag was een mooie dag om nog even met de familie te schaatsen of over het ijs te wandelen.

Vandaag werd er wel gevlagd, maar het echte Oranjegevoel was bij mij al weg.

De dictatuur van het Christendom blijf ik maar respecteren, maar achterlijk is het wel.

Gelukkig kon er nog wel een familiedag ‘koek en zopie’ plaatsvinden.

Een beetje stiekem, dat wel.

Tweeenzeventig.

Nog gefeliciteerd allemaal.

Ontroostbaar moet het kind geweest zijn bij thuiskomst.

Klein leed, dat wel, maar ook dat telt.

Enige momenten later betrad ik het ziekenhuis door zo’n draaideur waar je niet mag duwen.

De rouwbloemen van de adverterende begrafenisondernemer draaiden met me mee.

Bij binnenkomst is het lastig om ongestoord langs de gastvrouwen te komen.

Hoewel de bewegwijzering erg duidelijk is, vonden ze het nodig om me de bestemming

nog eens mondeling mee te delen.

Klein leed, dat wel.

Er zijn ergere dingen.

Steeds weer speelt door mijn hoofd ‘vijf vijf vijf’.

Ieder ander leed valt daarbij in het niet.

Een blogje maken over iets anders dan ‘vijf vijf vijf’ is bijna onverantwoord.

Later op de dag zag ik wat de natuur hier had aangericht:

Helemaal bol:

Helemaal hol:

Allemaal verschrikkelijke ongemakken voor de komende warmere seizoenen.

Klein leed, dat wel.

Droevig denk ik terug aan de verloren knuffel, de draaideur, de gastvrouwen

en de door de natuur getroffen bankjes.

Wat moet je met al dat ijs met zoveel sneeuw erop?

“Daar moet iets aan te verdienen zijn”, moet hij gedacht hebben.

Met een ware sneeuwblazer kwam hij een ijsbaantje maken.

Uren was hij daarmee bezig, maar de schaatskinderen en hun ouders

hebben er veel plezier aan beleefd.

Zijn koek en Zopie zal genoeg opgebracht hebben.

Zeker met de glaasjes Jägermeister die verkocht werden.

Er waren er ook die meer lol hadden in het lopen over het ijs met sneeuw.

Anderen hadden zich verkeken op de capaciteit van hun banden en vervloekten achteraf, hoorbaar op mijn balkon, het ijsbaantje.

Ook de scootmobieler kon zich uitleven, een genot om te zien hoe hij bewust te hard door de

bochten ging. Waarschijnlijk was het de dag van zijn gehandicapte leven. 

De meeste bezoekers kwamen toch voor het ijs om te schaatsen.

Het ijsbaantje was een succes.

Jammer dat de gemeente Huizen hem (Koek en Zopie) maar t/m zondag een vergunning

heeft gegeven.

Na schooltijd werd het vandaag weer druk, maar helaas zonder warme chocolademelk of soep en een vuurkorf om even je handen bij op te warmen.

Vandaag, donderdag, op stap met mijn uitlaathond 'Vrijdag'.

Het is voor de kijkers even doorbijten.  Elf foto's.  Je moet ervan houden.

Dit is en blijft een fotoblog.

Vandaag geen tweede laag.

Misschien komt die pas tevoorschijn als de dooi zijn intrede doet.

De maan kwam laag op aan de horizon en gaf een merkwaardige spiegeling.

Het deed me denken aan een kroonwisseling in 2010.

31 januari 2010...op haar verjaardag
maakt KONINGIN BEATRIX...haar aftreden bekend.
30 JARIGE REGEERPERIODE 1980 - 2010.

Raar beeld.

Nooit eerder gehoord dat de maan de toekomst kan voorspellen.

Hij is er wel vol van.

Dit beeld voorspelt toch  een ceremoniële rol van de troon en de kroon.

Ik zie Willem-Alexander in de spiegeling.

Kijk maar eens goed in de foto.

31 Januari 2008 wordt koningin Beatrix 70 jaar.

30 April 2010 heeft zij haar dertig-jarig jubileum als koningin.

April dit jaar wordt troonopvolger Willem-Alexander 40.

Stuk voor stuk data die bovengemiddeld geschikt zijn voor een troonwisseling.

Nu nog even snel de rottigheid van het koningshuis van het afgelopen jaar herstellen en

we zijn er helemaal klaar voor.

Plechtstatig dan.

De bezorgers van reclamefolders en kranten vullen in deze tijd hun zakken.

Een soort eindejaarsuitkering zonder CAO.

Misschien moeten gewone werknemers ook eens met zo’n kaartje bij hun werkgever langs gaan.

Buiten was het voor mij onaangenaam dus besloot ik om de begeleidende foto’s maar eens binnenshuis te maken.

De Kerstsfeer dan maar.

Mmm, de echte inspiratie ontbreekt. De ‘soul’ is er niet.

Kerstkaartjes dan maar.

Ach jee en dan zo’n onuitgepakt sneeuwmannetje,

Eigenlijk heb ik helemaal niets met Kerstmis en dat uit zich ook in de foto’s.

Goede voornemens dan? Ook al niet.

Mmm, ik weet het nog niet, maar voor degene die plannen hebben:

Veel succes met het stoppen en/of het beginnen met roken.

Ik zei het al een paar keer “ik ben geflikt door Emmaadtje”.

Bij mij bestaat het vermoeden dat ze hebben ingebroken op mijn laptop; Emma en Maadtje.

Sterker nog, ik weet het bijna zeker.

Mijn huisgenote was, denk ik, medeplichtig. Niks ‘hacken’, kan helemaal niet waar zijn.

“Of ik even een pakje sigaretten wilde halen”. Doet ze anders nooit.

Nou dat heb ik dus geweten.

Na een paar scherpe verhoren en dreigementen weet ik nu nog niet wie het zijn geweest.

Voor de duidelijkheid:

Frans is het niet, die kwam ik tegen toen hij zijn sigaartjes ging scoren en ik de sigaretten.

Daar was het: Op dat hoekje in Naarden Vesting.

Ik ben geflikt en weet niet door wie.

Ja, door Emma en Maadtje, maar die ken ik alleen van het blog.

Eerst ga ik mijn huisgenote nog even een martelverhoor afleggen voordat ik een uitspraak

doe over mijn vermoeden.

Natuurlijk ik had het blog kunnen verwijderen, maar ik verwijder nooit iets.

Achteraf heb ik de humor er wel van ingezien.

De motivatie van Emmaadtje kwam vrij laat en eindelijk kon ik begrip opbrengen voor de ongewone actie:

Ja, zelfreinigend vermogenpogingen zijn er ook, maar zijn die nou ook niet konijnenzeik vervelend en jammer van alle energie. Allemaal binnevet van het blogwezen. Waar is de blik naar buiten, waar zijn de boeiende inhoudelijke bijdragen, de kunstzinnige kapriolen,de slimma satires, de klare columns, Je gaat gillend weg van dat introverte gekeutel en geneuzel op het VKblog. (uitgezonderd de kwaliteit die er ook is dieponder de zandhopen, laatst nog in beeld op dit hackblok van Beus.) En als wij het niet opblazen gaat de VK het zelf wel doen. Dit is konijnenstront voor het imago van de toch al in verkeerde handen belande krant. En een eigen blog beginnen? Temidden van de stront is het slecht toeven.

Ik heb het laten gaan.   Als het maar niet iedere week gaat gebeuren.

Hier en daar heb ik nog kunnen lachen ook.

Mijn complimenten Emmaadtje.  Maar wie zijn jullie?

Het is gelukt! We zijn binnen, we hebben het blog van Beus gehackt en het was een fluitje van een cent. Het VK-blogsysteem is zo lek als een mandje. Het kost geen enkele moeite

om een aantal amateuristische beveiligingen te omzeilen. Met een paar links, gevonden bij Kokopelli, waren we in een wip binnen. Door de krochten van internet kwamen we langs geheime opslagplaatsen van rode en groene klickjes, pageviews  en aanbevelingen.

Konden we zo meenemen en gebruiken ter meerdere eer en glorie van onszelf

(ja want wij hebben meerdere identiteiten).

Je gelooft het niet, maar in december zaten we te eten in een restaurant in Den Bosch

en troffen daar een heel bijzondere verzameling bloggers aan op een je raadt het al…..bloggersbijeenkomst. Niet dat wij nieuwsgierig zijn, maar het zag er allemaal buitengewoon vreemd uit en de gesprekken werden zo woest en luidkeels gevoerd,

dat het niet anders kon dan dat wij daar ongewild getuige van waren.

Erg vreemdsoortig was wel, dat de aanwezigen een fabelachtig uiterlijk hadden. Hoe wij ook met onze ogen knipperden, wij zagen konijnen rond de tafel bijeen. Dat is een belangrijke waarneming die het licht vooruit werpt op de afloop van deze bijeenkomst en de consequenties die daaruit nog voort zullen vloeien.

Maar daarover later meer.

Het was een gezelligheid van jewelste aan de prachtig gedekte tafel.

Overal lichtjes en kaarsen en de blogkonijnen raakten aanvankelijk volledig in Kerstsfeer,

Vrede op Aarde!

Toen alle blogkonijnen hun stoeltje hadden gevonden, opende konijn Stasi de avond en

heette iedereen hartelijk welkom.

Naast konijn Stasi zat konijn Bienfaits, die reeds bij het voorgerecht de strijd aanbond

met Stasi. Waarom was zijn stukje over de verdwijning van het blog opeens verschwunden? Dat wilde hij wel effe van hem hebben. Konijn Wilderstra opende de aanval op konijn Coming-Vluggertje over brieven die ze achterom aan zijn vriendin had geschreven.

Deze aanval liep uit de hand tijdens de grascoctail. Ondertussen zat Konijn Kraphuid met stijve pootjes naast zijn ouwe liefde konijn Dooshaar die strak voor zich uit keek en waarschijnlijk alleen maar met haar gedachten bij haar mooie denkende vriendin zat. Een ijzige stilte was voelbaar. 

Het champagne-ijsje was goed getimed doorgekomen en Konijn Komrij met als tafeldame konijn Zilverzeikje, wilde net een exposé over koeien beginnen toen Konijn Zilverzeikje hem bruusk onderbrak en danig begon uit te weiden over het wel en wee van de Hartjes thuis die het soms zo moeilijk hadden in de puberteit. Nou wat dacht ze wel. Ook koeien kunnen in

een Sturm und Drang-periode zitten, dus ze moest subiet ophouden met dat slap gezever.

Tijdens het hoofdgerecht, bestaande uit sla, radijzen en wortelmoes, raakte konijn Muts

slaags met konijn Buiten-Burka over het dragen van bruine hemdjes.

Buiten-Burka droeg nooit bruine hemdjes. Hoe kwam konijn Muts toch op die gedachte? Daarbij was ze maar 1 keer bij hem thuis geweest en toen had ze d'r kleertjes wis en waarachtig mooi aan gehouden. Ze was konijn Eefje niet.

Tegelijkertijd was Konijn Cent Paroles in een heftig gesprek verwikkeld met konijn netwerkende Schilder over de lengte van zijn blogjes.

Ze waren te populistisch, veel te lang en te frequent waarop netwerkende Schilder 

pareerde met het feit dat je in 100 woorden je keutel

niet goed kwijt kunt. En die foto's van hem waren eigenlijk ook kut met peren.

Konijn Diekstra liet geen spaan heel van konijn Aanbodja over het verschijnsel "Plagieren". Diekstra vond dat hij er met kop en schouders boven uit stak maar hoe kwam

het dan dat Aanbodja altijd maar weer boven aanstond?

Bij het dessert mengde konijn Koko-Chanelli zich ook in het gesprek en het wijze konijn

zou zich nog eens over deze kwestie buigen en met nieuwe verbetervoorstellen komen, verzekerde hij de heethoofden.Alleen konijn Shaker en konijn Chippendale zaten samen gezellig te keuvelen over rollators en rolstoelen, foto's en striptekeningen en over therapie

in de Ladderheuvel. Ooh ja die hadden elkaar wel gevonden.  Plotseling sprong  konijn Kolere op tafel met in zijn voorpoten een lange lat die hij zo hoog mogelijk boven het ruziënde gezelschap probeerde te houden. Hij werd prompt door een stel razende langoren aangevallen. Dit tafereel was werkelijk bij de wilde konijnen af. Het diner liep ten einde. Slaande ruzie, krabben en bijten alom, overal lagen vette konijnenkeutels en plukken konijnenhaar.

Onze onbedoelde waarnemingen moesten we ergens kwijt. We waren zeer geschokt en besloten het VK-blog te hacken om onze ervaringen daar in te brengen. We zijn erg opgelucht nu we deze bloggers-ellende van ons af hebben kunnen schrijven.

We hebben bovendien besloten nog voor de kerst alle blogs te hacken.  Deze afspraak is contractueel vastgelegd met het seizoensgebonden rendier alhier in beeld. Het hele VK-blogsysteem gaat down. Het heeft geen zin een weblog te laten voortbestaan, waarop konijnen publiceren die, als ze elkaar de maat nemen uiteindelijk niets meer van elkaar overlaten dan elkaars pluimstaartjes.

En wat kunnen wij nog met de kerst op tafel zetten?

De keus wordt beperkt: rendier is onze kompaan, konijnen uitverkocht, rest ons nog wilde struisvogel of kangoeroebuidel.

Geef onze portie maar aan fikkie.

Emmaadtje

Gewoon een poster. Laten lamineren en inlijsten.

Ik kan er uren naar kijken.

Het is James Dean, door Renato Casaro op poster gezet.

Blijkt het en heel bedrijf te zijn: Renato Casaro Art Prints

Nooit van gehoord.

Dit lijkt een beetje op reclame en dat is absoluut niet zo bedoeld.

Na een beetje onderhandelen kreeg ik de poster gratis mee.

Fotograaf K-O-E-K had ik beloofd de foto van de poster nog eens te laten zien.

Kijk eens naar deze foto van zijn hand:

http://www.richardkoek.com/myspace/IMG_0831.jpg

‘Buiten is het vier graden’.

Daarbij hoor ik een donkere stem en ook ‘als de nacht van toen’.

Zo associeert een mens heel wat af.

De kou houdt me binnen.

Dan maar wat mooi licht vastleggen vanuit huis.

Ach, het is niet meer dan een behoefte van mijn kant. Het moet. 

Als vervolg op mijn vorige blog wil ik het resultaat toch even laten zien.

Zand erover:

Glad strijken:

De laatste twee foto’s ga ik gebruiken voor mijn nog te maken nieuwjaarskaartje:

2009:    Zand erover.

2010:    We strijken alles weer glad

Ze zijn vast wel op één kaartje te proppen.

Vannacht zag het er nog zo uit:

Zeg maar 'als de nacht van toen'.

Allemaal korrels in lagen.

Later kwam ik tot de conclusie dat er gewoon allemaal korrels lagen.

.

Bloggers verzetten heel veel werk. Zo las ik in de bijdrage van Stripman:
"Waar zullen we nu weer eens over schrijven ?"

Ze besteden soms uren / dagen aan hun ‘publicatie’.

Korreltje voor korreltje wordt de berg opgebouwd.

Verschillende lagen worden gecreëerd, maar daar schreef ik in mijn vorige bijdrage al iets over.

Sommigen storten de hele berg in één keer neer.

In de reactieruimte ontstaat vaak een geheel nieuwe laag.

Soms ook niet.

De storter is in ieder geval zijn lading kwijt.

Als de bulldozer hier overheen is gegaan hebben we ook op dit strandje weer een nieuwe laag.

Dit was een blogje van ruim een uur werk. Ik ben niet meer zo snel.

Bedankt voor de aandacht .

Stripman vond het een goed idee om onderstaande strip van zijn hand toe te voegen.

Hij is leuk.

Tekstblogjes en fotoblogjes hebben vaak iets gemeen.

Het zoeken naar wat de column, het verhaal of de foto bedoelt kost vaak enige inspanning.

Vooral de tweede laag.

Als je er niets achter zoekt in je reactie, tel je niet mee op het blog.

Altijd doe ik mijn best maar sla regelmatig de plank mis.

Het zoeken naar de tweede laag in de foto is een hele klus. Dat kost tijd.

Je weet niet wat je moet zoeken, je fantaseert, je fantaseert de verkeerde dingen en denkt

‘laat maar zitten’.

Zoeken naar de leesbare blogjes kost veel tijd, want om iedere keer alleen maar je favorieten te bekijken levert lang niet altijd iets op. Het verveelt soms.

Bloggers bekijken elkaar, ontmoeten elkaar soms, zoeken af en toe het conflict op, corrigeren

elkaar en proberen af en toe of er een zelfreinigend vermogen aanwezig is.

De ‘spiegelingen’ op het VKblog en in de fotografie zijn al zo oud als de weg naar Rome.

Ik waag me er ook maar weer eens aan. Een tweede laag?

Ja, dubbel glas misschien, maar wel een zoekplaatje.

De eerste foto is gemaakt op een ‘Gorilla’ statiefje met een Nikon Coolpix S500.

De tweede met een echte spiegelreflex op een Leitz tafelstatief.

Zo, nu nog even op zoek naar relmakers op het blog.

Kijken of er nog wat te beleven valt. Soms kan ik het niet laten.

Een beetje olie op het vuur is altijd wel leuk.

Een beetje sensatie gaat er altijd wel in.

Als iemand mij gaat vragen waar dit blog over gaat dan is het antwoord:

“Ik weet het eigenlijk niet”.

Over 'zoeken' misschien?

Zoeken naar de tweede laag?

We kijken gewoon naar elkaar en niet altijd even scherp.