ik hang om lege muren rond

om hoeken plakt de tijd

oude woorden

die nog steeds gebeuren

aan spijkers

haken bleke vlekken

en rijen sporen van een simpele vork

die mijn broer naar snel ontweken

hoofden smeet

later wilde hij messen werpen

maar door een voorgestoken stokje

ging hij als eerste uit het huis

de stemming toch al om te snijden

 

mijn vader was een sluipschutter

mijn moeder koorddanseres

van haar leerde ik voorzichtig stappen

altijd op de hoede voor de val

als mijn vader schoot

het was een circus bij ons thuis

 

 

 

©D. 2010

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                   

 

werd ik werd jij                      
kwam jij kwam ik
jou dichterbij
 
bij mij bij jou
hoe zat het nou
deed ik deed jij
 
wat ik dat ik zo graag 

en jij zo blij en ik

 

dus stil      ik  wil

 

kus jij ik jou
ik hou 
 

  

  

  

jij   mij 
  ? 
 

 

 

 

    

   

        ©DS 2010

 

 

 

 

Het schilderij Verliefd dat ik bij het gedicht Verlieven mocht gebruiken is gemaakt door Linda Bouwman.

Het schilderij en meer werk van haar hand is te vinden bij Vrolijke Kunst http://www.lindabouwman.nl/

 

 

 

  

                                                                                                                                                   

 

Uiteindelijk is er de reden

die leegte laat geloven

in hoge spiegels maanglas

en licht valt onbewogen

met ons samen

 

in zoveel kouder dan vermoed

slechts gekleed in handen

- er kruipen gaten -

dekken we kruiselings

onszelf toe

 

het onvermogen

 naar een tederheid

duwt zich daar in bijval tussen.

 

 

Ik ben veel haartjes vannacht

als ik me erbij neerleg.

 

 

 

 

©DS

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                   

 

dag kindlief

kom je me helpen in de tuin

dan trekken we het pestkruid uit

dat gaat de perken te buiten

 

pluk tierlook maar bij de wortels

het woekert ondergronds

dolend bitterklap mag op de hoop

ja hoor schat

doe je niet te hoog met schommelen

 

dan strooi ik ogentroost en moederkoren

en plant de maan voor jou

in avonddauw

maan van groei en zoete dromen

ent de zon op sprookjesmunt

 

de waarheid zal ik later zaaien

die zou nu maar in het honderd waaien

 

©DS 

 

                                                                                                                                                   

 

Onvermoed
is zijn talent tot schimpen:
hij schimpt een gistend gat
in haar. Zij dicht haar dijen
voor zijn bestand.

Zo schampert het verlet
zijn zwellend lot. Op een oor na
wacht ze onderhuids

al dik. Haar brede rug
groeit door, haar ene oor
ontluistert. Tot op die dag
dat ze ontploft;

het huis en hem ontzet.

 

 

©DS

 

 

 

                                                                                                                                                   

 

muziek in een straat

waar mensen in haast op weg

maar oren blijven

 

vormen een vrolijk gezicht

op vooruit gesnelde wind

 

 

 

©DS 2009

 

 

 

 

 

  

                                                                                                                                                   

 

jongstleden is een taal gestorven, een vrouw.

Ze blies haar met haar laatste woorden

uit.

Stel je het verdwijnen voor

terwijl we woorden zoeken, spreken

van een ongekend verlies.

 

Dianne 2010

 

 

http://www.nrcnext.nl/blog/2010/02/05/met-mevrouw-boa-stierf-ook-het-bo/

 

zie ook: http://www.vkblog.nl/bericht/299908/boa__sr

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                   

 

of hoe het lippen samen klemt

met nu en dan een rare piep

die uit een kiertje van je mond ontsnapt

hoe het vochtig tussen wimpers plakt

een rare grimas maakt

en handen zich tot stenen ballen

't drukt in keel en buik en hart

 

en hoe dat heel alleen

 

tot iemand lieve woorden zegt

en daar omheen zijn armen legt

dan stroomt het

sneller over

 

 

©DS 2010

 

 

 

                                                                                                                                                   

 

we gooiden brood als kogels

en eenden muitten als piraten

 

een koe (sic)                     

graasde ons op met lange halen

 

we zochten dekking,  bij de bomen

bij de muren, in hielenlikkend gras

 

voor tongen en snavels, voor kruimels

en een lilagroene knipperzon

 

zo terloops dat we er later pas 

door werden opgeslokt

 

verslindend lang herkauwd

 

 

 

©DS 2010

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                   

 

 

Soms heb je van die dagen dat vermoeidheid onherroepelijk toeslaat omdat je nog niet helemaal opgeknapt bent, zoals je graag zou willen, en je zelfs te landerig bent om te schrijven na bijvoorbeeld een dagje ziekenhuis met jongste die wel even van een hoog muurtje dacht af te springen en daarbij een kleine fractuur in zijn hielbotje opliep en die nu twee weken zoet is met krukken, wat heel wat gedoe is voor een negenjarige - en als je daarbij meetelt dat in die twee weken CARNAVAL in het verschiet ligt zodat je als kleine Limburgse vierder niet mee kunt springen met twee krukken omdat uitdrukkelijk verboden is de voet te gebruiken, is dat wel heel zuur - en...

soms heb je van die dagen dat je witregels gebruikt omdat je geen zin hebt om een punt achter de zin te zetten zodat dit waarschijnlijk de langste zin wordt die ik ooit heb geschreven bovenop de onzin van puinhoop in mijn huis omdat de oudsten en aanhang vrij spel hadden tijdens ons ziekenhuisbezoekafwezigheid en het niet in puberbloed zit om te zien dat afwas niet vanzelf naar de keuken verdwijnt;

dat een afwasmachine (!) zich niet automatisch leegt en geen extra uitschuifbare robotgestuurde arm heeft die het schone serviesgoed naar de daarvoor bestemde kasten verplaatst;

dat mijn kinderen nog nooit van een stofzuiger gehoord hebben omdat die geen ingebouwde moederstem heeft die hun toespreekt dat ze eens naar de kruimels op de vloer moeten kijken enzovoorts, enzovoorts (ik kan nog wel even doorgaan, punt). Punt? Heb ik geen enne-tjes en omdat-jes meer? Vast wel, maar ik wil niemand vervelen en de verrassing staat beneden.

Kleindochter is eindelijk toe aan haar middagdut, ik zou nu wel even, snel…de wasmachine volproppen... Oh nee, die maakt tegenwoordig plassen water op de vloer tijdens het draaien, wat alleen prettig is als je de vloer moet dweilen (als die tenminste eerst gezogen is). Toch maar eerst even kijken of er nog iets leuks op het Volkskrantblog staat: momentje met koffie en uitgestelde plannen. 

 

Voor lezen en reageren heb ik geen – uitbreidende - tijd, dat moet wachten tot vanavond maar ik kan wel alvast wat koppensnellen en onthouden waar ik straks of morgen langs wil gaan...

 

Dan valt mijn oog op de kop Lieve. Lieve? Lieve, zoals in de naam van mijn brabbelende kleindochter boven, die schijnbaar besloten heeft om haar middagdut een stuk te verkorten?
 

Nieuwsgierig klik ik open en ben sprakeloos met een uitroepteken...

 

Wat een verrassing! Dank je wel, Remco.

 

 

Dianne

 

 

 

Er waait een gure driftige wind. De koude maakt de aarde bleek en het asfalt gebarsten onder smeltijs.

Rechtop lopen, zegt ze in zijn gedachten, dan heb je minder last van de kou. Hij trekt zijn nek in tussen zijn schouderbladen en kromt zijn rug.

 

Het is niet ver naar de bushalte maar hij heeft de vermoeide houding van iemand die elke stap teveel is. Als hij de bus de hoek om ziet komen, versnelt hij zijn pas, even, steekt zijn hand op totdat de chauffeur hem in het oog heeft gekregen.

‘Als je wist hoeveel mooie vrouwen in de bus zitten, had je wel wat harder gelopen’, zegt die goedmoedig. Hij glimlacht flauw en ziet een vrouw die haar tanden laat zien, een vreemde grijns, alsof ze elk moment kan opspringen, hem zal bespringen, als een hongerig dier. Hij laat zich op een vrij bankje neerzakken, achter de middendeuren en zucht diep. 'Moe?', vraagt de hongerige vrouw die schuin aan de overkant zit, met een lage doorrookte stem. Ook dat nog! Hij geeft geen antwoord, doet of hij haar contactbegerigheid niet heeft gehoord en kijkt strak naar buiten, zijn nek nog steeds gekromd tussen zijn schouderbladen. De bomen zijn kaal, lege staketsels tegen een vaag blauwe lucht. Hij vraagt zich af hoe daar een lente in moet groeien. Alles lijkt dor en van een rampzalige dood.

   Van alle seizoenen hield ze het meest van de lente. Als ze de knoppen in de twijgen had kunnen kijken, dan had ze dat gedaan. Ze was kinderlijk enthousiast als ze hem wees op het prille ontluiken: ‘Je kijkt niet, de wereld is mooi en ruikt naar appel- en vanille-ijs.’

Hij voelt hoe zijn mond zich rondt tot een glimlach. De schok van het voelen van de glimlach zorgt ervoor dat haastig opkomend maagzuur in zijn middenrif brandt terwijl de bijtende gal tergend langzaam doorstroomt naar zijn slokdarm en in zijn keel blijft steken.

De middendeuren in de bus klappen open. Er gaat niemand uit, er komt iemand naar binnen. Hij kan haar niet missen, zo vet is ze, denkt hij hatelijk. Ze houdt een geplastificeerde kaart in de lucht, richting chauffeur. ‘Het is goed’, roept die, half omgedraaid, terwijl hij zijn blik gulzig op haar achterste vestigt.
Als hij een tas had, waarmee hij de plaats tegenover hem bezet kon houden, zou hij dat meteen doen. Nu moet hij lijdzaam toezien hoe ze hem het uitzicht beneemt: hij kan niet anders dan naar haar kijken, zijn blik telkens weer aangetrokken door haar imposante verschijning. Ze draagt een prettig licht parfum dat hem aangenaam verrast, een donkerroze jas van suèdine die ze open heeft geknoopt zodat hij zicht heeft op haar indrukwekkende boezem. Maar wat hem het meest fascineert is haar gezicht. Haar ogen zijn klein en smal, liggen grijs en diep naar achteren boven het opbollende vet van haar wangen. Haar neus is breed en iets afgeplat boven spitse roodgestifte lippen die op een grappige manier omhoog krullen. Ze kijkt hem onderzoekend aan, lacht hem toe met een sikkelmanen mond. Haar korte witblonde haar staat recht omhoog als van een varkensharen penseel. Ze lijkt ook op een varken, denkt hij. Schaam je!, zegt zij bits in zijn hoofd. Hij schrikt zo van haar onverwachte bemoeienis dat hij naar voren schiet. Alsof de buschauffeur vol op zijn remmen is gaan staan, zet hij zich af tegen de borsten. Vol en zwaar liggen ze onder zijn handen die hij langzaam terugtrekt terwijl hij in gedachten de rondingen volgt, het zachte vel dat onder zijn handen rilt. Hij voelt hoe zijn penis opzwelt en ongemakkelijk tegen zijn rits aan drukt.
   Ze zit op zijn schoot, haar benen aan weerskanten van zijn benen, haar gezicht naar hem toe. Haar bovenkleding heeft ze uit. Ze heeft zachte borsten. Hij speelt met haar tepels, draait en duwt een beetje met zijn vingers. Hij voelt hoe haar lichaam reageert, hoe ze naar meer verlangt, haar handen knijpend in zijn bovenarmen, terwijl haar ogen de zijne geen moment los laten. Ze ontvangt.

 

Ze zegt niets over het feit dat zijn handen net ergens lagen waar ze niet thuishoorden. Op zijn gemompeld excuus reageert ze met een strak uit het raam kijken naar het kille bleke landschap dat grommend voorbijtrekt. Haar ogen lijken nu minder diep in haar gezicht te liggen. Hij ziet hoe parelgrijs ze zijn, ze zijn mooi, nauw als van een kat. Er ligt een blos op haar gezicht.  Hij moet zijn blik van haar afwenden, maar dat blijft onmogelijk. Ze wil dat hij naar háár kijkt. Ze staat op. Ze kijkt hem niet meer aan. Hij ziet een man die haar opwacht, die haar in zijn armen neemt, haar kust. Het spijt hem dat ze weg is. Ze liet hem voelen dat hij nog harder lopen kon. In zijn handen klemt hij een roze knoop, zacht en bollend als een tepel. Nog zeven haltes. Haar plaats blijft leeg.

 

 

 

©DS 2010

 

Was Hast Du Mit Meinem Herz Getan

Nicolas Lens - Claron McFadden

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                   

 

we waren in de dodenstad
mijn hand tot aan de drempel
van voorbije eeuwen
in hun huizen brandde licht

het was of ze er nog woonden
terugkeer hadden voorbereid
we probeerden te waken maar
de schaduw van rome was te heet

gras onder voeten verdween
in de koepels van de tumuli
zochten we zon die samenkneep
we spraken niet van goden

niet van kraaien op de heuvels
niet van indringers die wij waren
niet van moeheid in onze benen

niet van liefde die ons begon op te breken

we dronken tekens
en zwegen in de grond van dit vertrek

 

 

 

©D.M.E.L.

bewerking 2009

 

 

 

 

  

 

                                                                                                                                                   

                                                                                                                                                   

 

tekst en camfoto: 'Lieve kijkt mee op de PC'.

©Dianne 2010

 

 

 

 

 

 Hij kneep zijn ogen iets samen om zijn zicht te verscherpen, kon niet direct thuisbrengen wat hij zag. Toen hij dichterbij kwam, zijn ogen bijna dicht, zag hij schoenen, een paar bruinleren herenschoenen, met losgeknoopte veters. Ze stonden met de neuzen voor een twee meter hoge langgerekte muur die de stoep scheidde van een achtergelegen, braakliggend terrein. Een schoen stond recht, de andere lag gekanteld. Nu hij duidelijk had gezien wat zijn aandacht had getrokken, liep hij langzamer door, peinzend. Het beeld van de schoenen liep met hem mee.
 

Hij vroeg zich af waarom de schoenen daar waren achtergelaten. Ze zagen niet uit alsof ze versleten waren. Het was of iemand er gewoon uit was gestapt, misschien op kousenvoeten over de muur was geklommen. Waarom zou iemand zonder schoenen over een muur willen klimmen om op een besneeuwd kuilenterrein uit te komen?
Niet meer in je eigen schoenen willen staan, kwam in hem op. Alsof die gedachte hem in de andere schoenen dwong. Hij liep terug en maakte een foto met zijn mobiele telefoon.

 

Afwezig stak hij zijn sleutels in het voordeurslot. Zijn schoenen zette hij in de gang onder de kapstok; een spoortje vuil smeltwater liep onder de zolen uit.  
De schoenen bij de muur stonden er nog niet zo lang, bedacht hij. In de afgelopen nacht had het flink gesneeuwd maar de schoenen waren droog, niet bevroren. Hij tuurde naar zijn eigen schoenen, het natte vuile water rondom dat zijn sokken vochtig maakte. Hij nam een krant en zette zijn schoenen erbovenop. De neuzen naar de muur. Hij kantelde de rechterschoen, zoals bij de schoen op straat en liep naar de keuken.
Het beeld van de schoenen liet hem niet los toen hij zijn maaltijd at.
Nadat hij de schoenenfoto via zijn computer had gekopieerd, printte hij die op fotopapier. En nog een en nog een tot het geheel verwerd tot een chaotische schoenenberg.
Hij knipte de schoenen uit en legde ze naast elkaar op de grond. Alle schoenen. Ze deden hem denken aan passen die op dansvloeren kleefden, oefenpassen.  Hij zette zijn voeten op de schoenen. Zijn enkel zwikte om op een gekantelde schoen. Hij stapte er af. Niet meer in je eigen schoenen willen staan. Gewoon uit je schoenen stappen en een ander bestaan leiden achter de muur die het ene leven van het andere scheidt. Misschien in onwetendheid. Alsof met het uitdoen van de schoenen ook je geheugen werd gewist, misschien je hele lichaam. Zodat je werkelijk iemand anders wordt als je niet meer in je eigen schoenen staat. Die gedachte bracht hem in een verheugde staat van waanzin.
Hij schoof de schoenen door de hele kamer en stapte van de ene schoen op de andere. Hij kon er niet mee stoppen.

Ik zou niet in jouw schoenen willen staan, had een collega-ambtenaar tegen hem gezegd. Ontkennen had geen zin: de bewijzen uitgeplozen en breed uitgemeten waarna hij publiekelijk aan de schandpaal werd genageld.
Hij had het vonnis met opgeheven hoofd aangehoord. Zijn schoenveters werden afgenomen. Na zijn detentie zat hij thuis, alleen. Voor zijn partner was de schande te groot.
Hij schoof de papieren schoenen op een hoop en legde ze in het aanrecht. Een lucifer was genoeg om alles te verkolen.

 

De sneeuw joeg hem in het gezicht toen hij de schoenen aantrok. Hij keek op zijn horloge. Vijf uur geweest. Hij moest zich haasten. De kaarten voor het theater in zijn jaszak. Vroeg eten vanavond. Dan had ze nog tijd om zich mooi te maken.

 

 

 

©D.M.E.L. Soeters, januari 2010

 

 

 
 

 

 

                                                                                                                                                   

 

Omgevallen licht -

door een snijdend takkenweb  
schemert witstil zicht

 

in de sneeuwgesponnen lucht

kleeft het lege vogelnest

 

 

©D.M.E.L. Soeters 10-01-1010

 

                                                                                                                                                   

 

mijmerend kijken
dat kris kras de sneeuw doorloopt

roodborstje scharrelt

 

het doet geluidloos zingen

met tikvingers op een raam

 

 

 

©D.M.E.L. 08-01-2010