ik heb hem niet gevonden

 hoopte dat hij misschien zichzelf zou wijzen

 de volgende keer ga ik echt zoeken

 vroeger

 en zitten in het gras

 ©dvl 2010

een huis zoals andere

in regen zon wind

een deur wat ramen

paar kamers binnenin

een man een vrouw een kind

een tafel stoel tv

een plant

misschien alleen

de leegte dromen

of de ouderdom

in perspectief

ik maak een foto van de lijnen

die ik trek van huis naar hier

ver weg

stel ik scherp schaduw licht

en dromen bij

en ook de foto blijkt verrassend

anders

©DS 2010 

(maar niet verder vertellen)

ik loop naar boven (snelle pas)

want ik wil wat maar wat wil ik

sta te peinzen voor de kast

dat geheugen heeft me weer verrast

vervolgens maar de trap terug

(in vermoeiend vaag chagrijn)

wat soms wel een impuls geeft

aan een groeiend falend brein

flashback

eens toen ik nodig plassen moest

de wc-deur open had gedaan

zag ik op de vloer de melk staan

(die gang naar ijskast had gemist)

en ik beslist heel zeker wist

mijn hersens goed verroest

zo loop ik tig keer heen en weer

heb ik de achterdeur al afgesloten het gas ook uit

gedaan waar zijn mijn sleutels is mijn tas

en elke keer ben ik geërgerd

‘k wil gewoon mijn huis uitgaan

flashback

die keer dat ik voor de decemberschoen

een cadeautje had gekocht mocht ik

 het nog eens overdoen

(kon het namelijk nergens vinden)

en een zomer later onverwacht

had er niet meer aan gedacht

zag ik verbaasd in de vriezerla

een ijskoud hemazakje liggen

maar vertel ik dit in anekdote

(op feestjes altijd goed)

wordt er hartelijk gelachen want

hoor ik wat een ander doet

ik ben dus niet

van mijn verstand beroofd

er is alleen zo af en toe

gewoon veel aan een (rijmend) hoofd

©DS

op de tuinbank zit mijn opa

zijn ogenblik is loos en hol

waar denkt hij aan

hij morst met toen en nu en hier

hij weet het niet

het is verruild voor ander later

op het gras ligt heim en wee

aan zijn voeten stopselsokken

en glanzend uitgestreken snoeppapier

we maakten er gekleurde brillen van

die zomer

de reiger een flamingo

een kuifmees kardinaal

de vogels zijn geen vogels meer

maar vleugels zonder naam

het kind is uitgevlogen

keert soms terug

dan fluit hij het moment

dat ik vergeten ben

©Dianne 2010

©Dianne 2010

 het lichte water

 bleekt niet maar verdiept

 overstroomt in kleur

©DS 2010

ik hoorde een schreeuw

zo gek dat was ik

in de tuin

gedroomd dat je uit het venster viel

en ik je op moest vangen

eenzaam beseffen dat ik het was

daar uit het raam

met om me heen de wijdste armen

terwijl jij gewoon maar sliep

het vallen had nog niet zo’n pijn gedaan

maar je steeds weer te verliezen

toen ik later dan

met lege handen bleef

begreep ik dat ik toen niet wilde kiezen

en toch mijzelf had opgevangen

©Dianne

de lucht zoemt gonst van vliegers

en niets strijkt neer of even maar

op een bloem het muntblad of mijn huid

ik laat me loom

op de bodem van een zachte bries

danst een hommel zwaar van nectar

een stengel buigt zo diep

als mijn luie armzwaai

een vleugelslag snoept vruchten af

hangen is het zoete blijven

schommelend verlangen

aan een roerloze tak

©DS 2010

voor L.B.

                                                                                                                                            
ik heb niet veel gedaan vandaag gedroomd
het brood gesmeerd de melk in een glas
gedag gekust en met een buur een praatje
gelopen met mijn jonge hond nagedacht
wat regels opgeschreven geluisterd
naar muziek ik heb gewacht de mooiste
bloei geplukt voor in de vazen gekeken
naar zijn ogen ons samen daar en alles
rook van oogst jasmijn en wilde rozen

ik heb niet veel gedaan vandaag alleen
maar dit en weinig zo veel meer

©DS 2010

in een mand kun je bijten

aan mouwen kun je rijten
van tafel kun je stelen
en met tenen kun je spelen

met een stoffer kun je dollen
met je neus kun je rollen
aan een broekspijp kun je hangen
katten zou je kunnen vangen

aan stoelen kun je knagen
kussens kun je verder dragen
van rukken kun je stukken maken
en met de delen kun je slepen

in planten kun je wroeten
de bloemen kunnen zoemen
(maar van happen krijg je spijt)
met kranten kun je scheuren
en deuren kunnen zomaar dicht...

en dan, wat nu?
het spel voorbij?
LOS FOEI

ga naar je PLEK

je plek? oei…

de baas is gek

©Dianne 2010

Soms doe je iets waarvan je van te voren heel stellig hebt gezegd dat je het nooit meer zal doen. Ik ben dus die inconsequente je en ik ben overstag; willens en wetens en weloverwogen gezwicht. En niet omdat de druk van buitenaf langzaam maar zeker is opgevoerd.

Maar een ding heb ik mezelf en mijn samenspannende buitenaffers op het hart gedrukt: vooral niets halsoverkop.

De wens is eigenlijk simpel: een tweedehandsje en goed bij ons passend. Toch is het niet zo eenvoudig wat we willen maar we vinden. Snel na het grote besluit en sneller dan we gedacht hadden. Helaas zijn anderen, in dezelfde zoektocht, ons net voor geweest. We troosten ons met nieuwe kansen en het vertrouwen dat het uiteindelijk goed zal komen. Er gaan maanden voorbij waarin we met enige regelmaat zullen tegenkomen wat we zoeken, met een steevaste nul op rekest.

Dan, ineens, is de opwinding daar. We weten dat teleurstelling op de loer ligt, enkele ervaringen rijker maar dit keer voelt het anders. Het is al anders, geen tweedehandsje maar gloednieuw. Daar heb ik even goed over moeten nadenken. De druk van de samenspannende buitenaffers wordt opgevoerd; ik kan ze geen ongelijk geven.

Handen voelen in gedachten hoe het zal voelen. Ogen dromen weg. Mijn hart en hoofd werken zeer nauw samen. Er is dan ook geen enkele aarzeling meer als ik de telefoon pak. En in tegenstelling tot de andere keren, horen we, hebben we nu een echte kans, een eerste kans. Niemand is ons nog voor geweest.

Onze vraag lijkt overeen te stemmen met het aanbod. We mogen komen kijken. We krijgen ook bedenktijd. Maar we weten beslist dat de aarzeling zal uitblijven. Nog voordat we echt gezien hebben, zijn we om, allemaal.

Drie lange dagen moeten we nog wachten en onze verwachtingen blijken helemaal waar. Het is van alle kanten liefde op het eerste gezicht. Ze is heel wat jonger dan ik oorspronkelijk voor ogen had maar precies wat we zoeken: al gewend aan kleine kinderen en katten.

Haar jeugdigheid gaat ons (mij) heel wat drukte geven met veel positieve aandacht en een consequente opvoeding maar ze is een beduidend snellere leerling dan de andere leden van mijn gezin.

Hoe groot ze gaat worden of hoe klein ze zal blijven, maakt ons niets uit. Dat weten we ook niet. We weten alleen dat we een asielhond een kans willen geven.

Dit is Jet. Tien weken jong. Ze is zo leuk!

© Dianne, juni 2010

J.

Ik zie je tegenover woorden denken

(je ogen op dat ene punt)

zie je achteroverleunen

je handen in je nek

dan trommelend op tafel

of dansend in de lucht

(de klanken naar je toe)

Je drinkt je wijn (kijkt naar mij

en dan weer weg) ik kijk hoe jij

daar zit te peinzen

hoe taal zich nog verhult

in lijnen, ogen, handen, mond

ik zie hoe jij naar woorden zoekt

die ik vond.

©DS 2010

Link...

Niks is goed, mijn kleren, mijn haar

ze lachen me uit, ze vinden me raar

want wat ik ook zeg en wat ik ook doe

het doet er niet toe, ze komen me na.

Ze trekken, ze duwen, ze dreigen, ze slaan

ze pakken mijn spullen, ze gooien en staan

op wacht: hij komt eraan en niemand zegt

STOP

en wat ik ook doe, niks doet er toe

en alles doet pijn.

Maar stel dat het andersom zou zijn, jij

daarom niet rustig meer slapen kan

je je niet kunt verweren tegen te groot kleineren

en dat je alleen en bang en nooit onbevangen

je weg moet gaan want

wat je ook zegt, wat je ook doet, jij

doet er niet toe; stel je eens voor

hoe dat voelt van binnen

zou je er dan nog

mee beginnen­?

©DS 2010

als het avond wordt

groeien woorden in de tuin

mijmer bloeit in wijn

de kat wrijft zijn kop langs tijm

en stilte hangt in geuren

 ©DS 2010

wind golft de grassen

ik voel haar blonde haren

even langs mijn wang                                                

                                                                ©DS 2010

mei 2010

De eerste keer dat ik hem hoorde, was in de Andere kamer, in het andere bed. Aan de andere kant van het huis. Hij werd een gegeven waar dromen omheen worden gedroomd en dat nooit ten volle doordrong in mijn halfslaap. Maar nu werd ik wel volledig wakker in dat schemervroege uur. Ik dacht even dat de wekkerradio speelde voordat ik begreep dat het zaterdag was en de wekker niet aan stond. Die ik trouwens ook niet had, in de Andere kamer.
In de Andere kamer was ik gedesoriënteerd. Ik wist nooit meteen waar ik geslapen had als ik mijn ogen opendeed, viel regelmatig bijna uit het andere bed als ik me omdraaide, gewend aan de ruimte die er niet was.
Het geluid kwam heel dichtbij, onder het slaapkamerraam dat wat verder open stond na een benauwde nacht.
Hij zong. In de leegte van die vroege ochtend. Een volle stem die zich langzaam verwijderde tot ijle klanken tegen gevels kaatsten. Ik schoot overeind naar het raam, stootte met mijn teen tegen de rand van het bed dat smaller was dan in mijn gewoontegetrouw denken.

Vanaf die ochtend wachtte ik met gespitste oren in de aangename loomheid van net wakker zijn. Hij verving mijn zorgen voor een opgewektheid die ik eerder dat jaar was kwijtgeraakt. Ik voelde me ineens gelukkiger in het smallere bed aan de andere kant van het huis; ik zou hem anders nooit gehoord hebben. Als de laatste tonen van zijn lied wegstierven, stond ik op. De straat lag weer in diepe rust alsof er nooit een stem was geweest die de toppen van de ochtend zong.

Toen werd het stil, drie vroege ochtenden achter elkaar, stil. De eerste keer dacht ik dat ik me verslapen had. Ik raakte ervan uit mijn doen. Ik luisterde naar de vogels, de merels, mezen en de eksters die de boventoon voerden en naar een kater die zijn krolse concert hield.
De vierde ochtend stond ik bij het raam. Ik zag hem komen. Ik zag hem gaan. Keek hem na totdat hij om de hoek verdween. Het enige gezang dat ik hoorde was dat van de vogels en de kat die steeds wanhopiger klonk.
Ik vroeg me af waarom hij zijn stem niet meer liet zingen, waarom hij er ineens mee opgehouden was. Ik verzon zijn ongeluk, de reden die misschien gestorven was of die zijn verliefde kussen niet meer wilde.

De echte reden hoorde ik van iemand verderop in onze straat. Zij had haar beklag gedaan waarmee ze hem de mond had gesnoerd. Ze keek alsof ze water zag branden toen ik zei dat ik dat verdrietig vond, voor hem en ook voor mij.

Elke ochtend klepperden de brievenbussen harder, galmden zijn vluggere stappen tussen vogels en een halsstarrige kat. Totdat iemand met een brommer het van hem overnam en valse wijsjes floot.

©DS 2010

 limburgse asperges

 vers gestoken

 liggen strak in vochtige lap

 te wachten

 op het aanrecht

 ligt het ei de ham in geurige

 plakken

 de krieltjes geschrapt

 roomboter smelt zacht

 au bain marie

 peterselie

 ga ik zo knippen

 in de tuin

 met alvast een koele

 rudisbourg

 schrijf ik zinnen

 op het tafelkleed

 ©DS

Ze was niet gewoon, kleedde zich

alleen in wit met dito krijt op haar gezicht.

Op voorspraak vonden wij haar getikt
en meden haar in rare bochten.

Ze lachte erom,

galmde ons nog straten na.

Ze kocht groot:

twintig pakken toiletpapier
of alle voordeeltandpasta
en soms vroeg ze een dozijn insectenspray

(wat ze niet kreeg)
voor de beestjes in haar hoofd.

Al lang zag ik haar niet meer lopen
en als ik aan haar dacht
was ze meestal dood.

Vanochtend fietste ze
met stramme knieën;
niet meer wit maar vrolijk paars
met ronde blossen en een bloemenhoed
en ik voelde een blij sprongetje
omdat ze gewoon was gebleven.

©DS

bewerking 2010