Zou u na een aardbevingsaramp als waar dit blog over gaat, met onnoemlijk veel doden, en schade en leed ook niet denken dat daar grote herdenkingen zullen zijn? Elk jaar 8 okto ber?
Misschien zal dat in het land zelf wel gebeuren, dat kan niet anders.. maar in Nederland is mij dat niet zo bekend. Ik weet van één organisatie die dat in elk geval wel doet. Gender Concerns heeft i.s.m. het NCDO een bijeenkomst georganiseerd in het Tropeninstituut in Amsterdam op 4 oktober a.s.

U bent daar van harte welkom. De toegang is gratis.
1400 uur opening.
14.05-14.24 OPening door de dir. van het NCDO de bijeenkomst, dir. Genderconcerns en de Ambassadeur van Pakistan,
14.35-14.45 Laatste berichten over Twinkle Women Centre
14.50-15.35 Debat over Gender & Disaster Management
15.40 Pakistaanse klassieke dans
17.00 modeshow
en nog veel meer.

U kunt zich aanmelden voor een Pakistaanse maaltijd via dit emailadres: FocusonPakistan@genderconcerns.nl
Helaas is de website www.genderconcerns.nl (vandaag en misschien tijdelijk) even uit de lucht..)
SRP
 

8 april is in Den Haag een bijeenkomst gehouden om te herdenken dat de aardbevingsramp een half jaar daarvoor plaatsvond. Naast speeches en verhalen van de vrouwen die uit Pakistan als overlevenden hun verhalen kwam vertellen, was er een modeshow van een Pakistaanse modeontwerper en werden alle wandkleden geveild die door vrouwen in de tentenkampen in Muzaffarabat waren gemaakt. Het werk aan de kleden maakte deel uit van een hulpverlening waarbij vrouwen hun leven hebben uitgebeeld van voor de beving.

Een paar foto's geven een indruk van deze dag,
SRP

(foto's van SRP en W.Moll)

Drie vrouwelijke slachtoffers van de aardbeving in Pakistan zijn komend weekend in Nederland om over hun ervaringen te vertellen.
Op zaterdag 8 april 2006, een half jaar na de verwoestende aardbeving in het noorden van Pakistan, vertellen drie vrouwelijke slachtoffers uit het rampgebied over hun ervaringen én hun daadkracht om de bevolking er weer bovenop te helpen.

De bijeenkomst vindt plaats in het Museum voor Communicatie, Zeestraat 82 in Den Haag en begint om 14.00 uur. Ze wordt georganiseerd door Gender Concerns Internationaal, een in Den Haag gevestigde internationaal opererende ngo.

Naast kennismaking met de drie daadkrachtige vrouwen, vindt er tijdens dit evenement een debat plaats waaraan ook vertegenwoordigers van Cordaid, Novib, Nederlandse Rode Kruis en NCDO deelnemen. Bovendien is er een fototentoonstelling over de aardbeving end presentatie van the plan voor vrouwencentra die momenteel onder de naam Himalayan TWINKLE en op initiatief van Gender Concerns International worden opgezet. Verder vindt er een Pakistaanse modeshow plaats. De middag wordt geopend door de Pakistaanse ambassadeur in Nederland, de heer M.A. Ellahi.

Natuurramp heeft veel vrouwen geactiveerd.

Zes maanden later zijn de gevolgen van deze ramp nog altijd dagelijkse werkelijkheid voor de mensen die in het gebied leven. Zij verloren veelal huis en haard, familieleden, vrienden, collega’s, medestudenten, leraren en leerlingen. Sommige vervielen in volledige apathie, anderen in ontreddering en weer anderen werden geactiveerd om zich nuttig te kunnen maken voor hun omgeving.

Gender Concerns International nam een initiatief om precies die laatste groep te kunnen ondersteunen en te enthousiasmeren hun kracht te gebruiken. Met deze kracht kunnen zij anderen in staat stellen hun leven weer op te pakken, om voor zichzelf en de familie te kunnen zorgen. Gender Concerns richt zich op een groep goed opgeleide, sterke vrouwen die hun baan, opleiding en familieleden verloren, maar niet hun kracht en dat sprankje hoop om zichzelf en anderen hulp te bieden.

Gender Concerns International helpt de vrouwen om onder de naam Himalayn TWINKLE gemeenschapscentra op te zetten waar deze vrouwen samen komen, hun kennis en ervaring

Twinkle Women Centres
De echte start van de akties voor de centra van Twinkle!! 7 april.

Women are not just the passive Victims of the disaster
Help women to contribute to their own reconstruction Please!

On 8th October 2005 Pakistan and Kashmir were hit by the worst disaster of their history, leaving more than 87,000 people dead and millions homeless. Though natural disasters do not distinguish between genders, they do have different impact on different genders. In a traditional and conservative society like Pakistan this natural disaster has immensely affected women physically, mentally and socially.

This project is dedicated to the “twinkle” in the eyes of those women who after loosing their dear ones, their homes and all they own, were still able to stand up to take care of their surrounding community. For example, they took care of their family members and helped establish tent schools for children.

The source of motivation for Twinkle Women Centres project is the courage of the hundreds of young and educated women tent dwellers. Their enormous capacities to contribute to the rebuilding of their own communities need a concrete dedicated base. Which are the Community Centres. Through these Centres, capacity building, skills development trainings, organizational management and community leadership facilities can be provided to these young women. Once trained and with proper support women are better prepared to play a constructive role in a sustainable reconstruction process.

We wish to help local women to develop at least one Twinkle Women Centre first and lobby for many in other areas. Gender Concerns International has opened up a special Giro account:

Please contribute:
Giro 15 83 698,
Gender Concerns Interrnational, Den Haag

7 April, 14:00-17:00 Balie, Amsterdam, dan zal de campagne worden geopend voor de aktie die gericht is op de oprichting van vrouwenhuizen in Balakot en Kashmir/Pakistan.
Binnenkort zal hier het programma te vinden zijn van deze presentatie, onthoud het vast:
Vrijdag, 7 april van 14.00 - 17.00 uur, in de Balie in Amsterdam.
U kunt dan persoonlijk kennismaken met een aantal vrouwen uit het rampgebied.

Door de opbrengst van het project te schenken aan Sabra Bano van 'Twinkle' hopen we te hebben bijgedragen aan een duwtje in de richting van een betere toekomst voor vrouwen in het aardbevingsgebied. Haar motto is:
'Om hoopvol te blijven in tijden van rampspoed is moed nodig .. en hulp'
Wij hebben ons eerste steentje nu bijgedragen en er zijn geruchten dat meer concerten kunnen volgen.. meer hulp, meer hoop.. Vast en zeker zal er van een van de komende concerten een CD worden gemaakt die dan verkocht zal kunnen worden. Helaas is door een technisch probleem de CD opname van 24 februari j.l. mislukt.

We houden de lezers van het blog op de hoogte van ontwikkelingen!
Alle steun is wenselijk, hebt u ideeën of kunt u zelf iets organiseren? Reageer dan, en we nemen contact met u op.
Het is ook mogelijk om een avond te beleggen waarbij wij langskomen om onze vele foto's aan u te laten zien, het verhaal te vertellen en wat meer over het project te vertellen. Foto's kunnen gekocht worden.

Vrijdag, 24 februari is het benefiet concert in Cristofori Amsterdam geweest. Een volle zaal, Barbara Hannigan, Quirijn de Lang, Saskia Pereira - Pieters; prachtige stemmen, mooi pianospel en een atmosfeer die in de op zichzelf al mooie zaal extra glans kreeg door een speciale belichting en kaarslicht. Omdat de goede opbrengst onze verwachting overtrof waren wij helemaal tevreden.
Een paar foto's ter illustratie.
Bijschriften zijn niet nodig, binnenkort meer over het project wat we gaan steunen.

Op dit weblog is de laatste dagen niet meer zoveel geschreven. Lentekriebels of schrijfmoe? Nee, dat is het niet.

De reis is uitgewerkt? De emoties zijn ingedaald? Nou, de emoties hebben wel iets meer een plaats gekregen maar de reis is geenszins 'uitgewerkt'. Veel vaker dan voorheen zijn er discussies gevoerd over wat wij 'kunnen doen voor de slachtoffers van de aardbeving' en ook over 'wat en waarom wij als westerlingen' juist in dit Pakistan van rellen en fanatici iets zouden willen doen. Discussies die soms erg bevreemdend zijn omdat in die discussie toch regelmatig wordt gesteld dat wij niet 'die moslims' hoeven te ondersteunen...

Het werkt ook bevreemdend dat datgene wat wij nu over Pakistan lezen en horen in het nieuws, op een enkel artikel over de aardbevingsramp na, een beeld geeft van rellerigheid, haat tegen het Westen, fanatici en moslim - fundamentalisten. Ik blijf de kloof zien en voelen tussen datgene wat een land "is" in de media,  en datgene wat wij meemaakten in Lahore en in Kashjmir diametraal tegenover elkaar staat.

Vanaf het moment dat we in de ogen keken van degenen die de ramp en het leed in Kashjmir aan den lijve ondervonden worden verschillen, politieke verschillen en eventuele religieuze tegenstellingen weggevaagd.
Dat er slimme fanatici zijn, dat de hulpverlening in de buurt waar wij waren, (zie de nova-uitzending hierover) mensen in de val van de fundamentalisten lokt door eten en scholing te geven daar waar internationale hulpverlening dreigt te falen... dat zijn vreselijke dingen, dat zou niet zo moeten zijn, maar daarom zouden wij ons steentje toch juist extra moeten bijdragen?
Er zijn ook daar heel veel mensen die helemaal niets met de fundamentalisten te maken willen hebben, er zijn tegenkrachten die hun best doen om humanitaire hulp te bieden, en we willen ons helemaal niet mengen in de daar bestaande tegenstellingen en poltieke zaken. Daartoe zijn we niet uitgerust en daar weten we veel te weinig van.
Maar geenszins kan dat ons er van weerhouden om mensen te helpen van wie wij hebben gezien en gevoeld dat hun leven kapot is gemaakt door een ontzaglijke natuurramp. Dat we daar toevallig waren, dat we niet ergens anders hebben gereisd, ja dat toeval, dat gebeurt nu eenmaal en daar reageer je gewoon menselijk op. Godsdienst en politiek andersdenken heeft daar eventjes niets mee te maken. Hoewel we natuurlijk niet als een stelletjes naïvelingen onze ogen moeten sluiten voor deze gebeurtenissen.
Ik persoonlijk wordt erg aangetrokken door tegenstellingen, dus daar waar mensen ons wijzen op het feit dat er  hier in Nederland veel goeds te verrichten is, wat ik niet zal ontkennen, maar het naast en tegenover elkaar zetten van ellende is onmogelijk. En vooralsnog kies ik om me nu eens in te zetten voor een ver weg land.

Trouwens, ik geloof dat er in april een paar van onze nieuwe vrienden uit Pakistan, naar nederland zullen komen! Later meer daarover
SRP

Vrijdag de 24ste vindt het benefietconcert plaats in Cristofori, zegt het voort. De kaartverkoop gaat goed, maar toch is er nog wel een kaart te verkrijgen. Zie het bericht hieronder  voor meer informatie. Op deze weblog zijn enkele foto's geplaatst en op de 24ste laten we meer foto's zien, die ook trouwens voor het goede doel verkocht worden.

Voor geinteresseerden in de achtergrond van onze acties, hier de link naar de allereerste bijdrage aan dit blog, waarin e.e.a. is opgetekend: Pakistan in december.
Help mee een paar huizen te bouwen! Sinds wij op de bergen waren en zo ontzettend veel mensen zagen die letterlijk alles verloren hebben in enkele luttele seconden, hebben we de sterke drang om te doen wat we kunnen, ook al is dat maar, zoals ze daar zeiden, het dragen van een paar druppeltjes naar de rivier... Het bijwonen van het concert is een leuke manier om te helpen, dus komt allen!

Als aanvulling op de verhalen op deze blog hier opnieuw een bijdrage van Erik Rodr.Pereira. Gepubliceerd in Mare, het studenblad van Leiden. Hij geeft heel mooi aan hoe een paar dagen in de onwerkelijke situatie in het aardbevingsgebied voor ons verliepen. Lees: Slachtofferhulp bij 6.7 op de Richterschaal

SRP

Zoals beloofd geef ik nu wat meer informatie over het benefietconcert, gezongen door het aanstormend talent: Quirijn de Lang, bariton en de internationaal bekende en bejubelde sopraan Barbara Hannigan. Zij worden begeleid door Saskia Pereira.

Het concert is vrijdagavond 24 februari 2006 en begint om 20.30 uur in de grote zaal van Cristofori, Prinsengracht 581-583, Amsterdam. De zaal is open vanaf kwart voor acht. Het programma bestaat uit liederen van Schubert en Mozart en een aantal duetten van grote Broadway musicals. Voor het programma kunt u de website van Cristofori bekijken vanaf maandag 30 januari. Het programma zal ongeveer een uur duren. Kaarten € 50. De gehele opbrengst gaat naar een project in Pakistan, waarover op de avond iets zal worden verteld.
Reserveren is vanaf nu mogelijk en vanwege het beperkt aantal beschikbare kaarten ook wenselijk. Dat kan via het mailadres: srp@browserbeest.nl.

Wilt u alvast kennismaken met onze sterren, klik dan naar hun websites. Quirijn en Barbara

Mocht u onverhoopt zelf niet kunnen, dan zou het natuurlijk ook mogelijk zijn om een bijdrage te storten. Dat kan op giro 49 34 731 t.n.v. S.Rodrigues Pereira, o.v.v. gift. Elk bedrag is welkom. Laat ook niet na uw muzikale vrienden op deze unieke gelegenheid te wijzen!

Fotos:
Quirijn de Lang: © Leonie Ravensteyn
Barbara Hannigan: © Jim Dawson

Voor hen die voor het eerst dit blog lezen: Het thema is de aardbeving in Pakistan: wij, een groep van 6 mensen, hebben daar in december een week mogen werken in een tijdelijke medische post. Op dit blog onze verhalen en beschouwingen.
[R]
Wat voor kleding dragen de mensen in Kashmir? De mensen, die we in de bergen ontmoetten, waren allemaal traditioneel gekleed. Bij de vrouwen en meisjes bestaat de kleding uit een wijde broek met daar overheen in dezelfde, meestal dunne stof, een knielange jurk. De stoffen zijn meestal effen en geverfd in de prachtigste kleu­ren. Over hun schouders geslagen dragen ze een sjaal, of deken, sommigen bedekken er hun hoofd of ook hun gezicht mee. De mannen en jongens gaan voornamelijk in het wit of grijs gekleed. Ook bij hen bestaat de kle­ding uit een wijde broek met daar overheen een tot op de knie rijkend overhemd. Daaroverheen een trui of jack vanwege de kou. De hoofddeksels variëren van petjes, mutsen tot doeken die op kunstige wijze tot een een soort tulband op en ook wel rond hun hoofd zijn gewikkeld. Het viel ons op dat de meesten, ondanks de kou, blote voeten hadden in hun schoe-nen of sandalen. [L] We realiseerden ons dat het in oktober, toen de aard-beving was, natuurlijk nog heerlijk warm was. De meesten zijn echt alles kwijt het enige wat ze nog hebben is wat ze aan hebben. Een aantal mensen, die bibberden van de kou, hebben we onze jassen, truien, sokken, mutsen en thermo onderkleding gegeven. Hadden we maar veel en veel meer meegenomen!
W.M.

In The Dawn (Pakistaanse Krant) verscheen dit weekend een verslag van een UN-meeting waar Aziz, de president van Pakistan wat cijfers presenteerde:
de aardbeving van 8 oktober heeft aan 73.000 mensen het leven gekost, er waren ongeveer eenzelfde aantal gewonden. Inmiddels zijn er 605 tent-dorpen opgezet, zijn er 18,000 helicoptervluchten uitgevoerd. Er zijn 850,000 tenten uitgedeeld en opgezet, 5.4 million dekens verdeeld.
2000 ton medicijnen, 75.000 ton voedsel is gedistribueerd.
Daarnaast heeft elke familie een bedrag gekregen van $400 en is er aan elke familie een bedrag van $2500 gegeven om hun huis weer op te bouwen.
Er zijn 65 veld-hospitals opgebouwd, 85 teams aan het werk gegaan.

Het is altijd indrukwekkend dit soort cijfers te horen, maar hoe zit het dan met bijvoorbeeld de mensen die niet goed kunnen aantonen dat hun huis ook hun eigendom was? Ik las een stuk op een website, waarbij wordt uitgelegd dat het dringend nodig is om extra aandacht te geven aan vrouwen, waarvan de man is omgekomen, en die niet als huiseigenaar worden aangemerkt. Die krijgen dus niets... kortom, je weet niet wat je leest als je de bovenstaande hulpakties beziet. Het is indrukwekkend en eerste nood kan niet genuanceerd worden, dat kan ik begrijpen, maar als er dan structureel een probleem blijkt te zijn, dan is daar ook onze aandacht voor nodig.
Kortom, we gaan proberen dat het project wat wij gaan volgen, in elk geval wordt gericht op die mensen die ook nog eens naast de structurele hulp dreigen te vallen.
Suzanne

Als lezers van dit weblog krijgt u als eerste het nieuws dat er een benefiet-concert gegeven wordt: 24 februari 2006 Amsterdam. De uitvoerenden hou ik nog even geheim... het zijn internationaal bekende, klassiek geschoolde liedzangers. U kunt zich natuurlijk nu al bij mij aanmelden, wat het extra spannend maakt natuurlijk. [R]
Ik hoop eind van deze week 100% zekerheid te hebben over het programma, dan bent u de eerste die het van me hoort als u me een mail stuurt. We hebben een korte en een lange termijn doel waarvoor het geld gebruikt zal worden. Elk weekend worden er chirurgen uit Lahore naar het aardbevingsgebied uitgezonden door o.a. het Rehabilitation Center (annex ziekenhuis) in Lahore. Zij hebben om financiële ondersteuning gevraagd.

Er is een grote afdeling bij het ziekenhuis, waar ze zelf de prothesen maken, zie ook de foto's.
Dit ziekenhuis staat in directe relatie tot het ziekenhuisje in Badami Bagh, zie een van onze andere artikelen hierover. Het lange termijn doel is gelegen in een dorp, bij Muzaffarabad, waar een huis gebouwd zal worden voor weduwen en kinderen om te kunnen wonen, wat gekoppeld zal worden aan een school/opleiding waar de vrouwen een vak zullen leren, waarmee ze in hun eigen onderhoud moeten kunnen voorzien. De projectplannen worden momenteel geschreven. Het project huis&werk zal door een lokale organisatie uitgevoerd worden. Ook met hen hebben wij contact gelegd toen we zelf daar waren.
[L]
Er is nog meer nieuws volgende week hopen we, dus kom nog eens terug om mee te kunnen helpen aan de wederopbouw van een vlekje op de bergen, ergens heel ver weg, waar mensen het slechter hebben getroffen dan wij.
Bij de fotos: onze dokter Jacobie in gesprek met een van de bestuursleden en oprichtster van het Rehabilitation Center. en met zeer beperkt budget, maakt zelf de ouderwetse en meestal zware ledematen. Er is onvoldoende geld voor het gebruik van de veel comfortabeler moderne, lichte materialen op grote schaal. Hier een voorbeeld van een been gemaakt met oud en met nieuw materiaal en een schoen, die er zwaar uit lijkt te zijn, maar vlinderlicht blijkt te zijn.[R]

Elke ochtend, voordat het Eartquake Relief Team van de Toyota ons meenam de bergen in, naar het Medical Camp, werd gezamenlijk gebeden. De oude militair ging elke dag voor in gebed. Wat er dan gebeurt?
Jacobie, een van onze artsen, heeft lang geleden een periode in Pakistan gewerkt en gewoond en sprak voldoende Urdu om het gebed voor ons te kunnen vertalen.  "We vragen om alle goeds voor deze dag, dat we maar heelhuids met ons allen boven zullen komen in de bergen. De chauffeurs, de hulpverleners, de Toyota-mensen. We vragen om wijsheid van de dokters omdat ze met veel mensen te maken zullen krijgen die in grote problemen zitten. We vragen om gezondheid voor iedereen en dat we ook allemaal veilig terug mogen komen vanavond. We vragen onze vrienden uit Nederland om vergeving als we niet alles helemaal goed hebben gedaan of als we ze niet helemaal goed hebben begrepen. En we bidden voor hun veilige terugkeer naar Nederland, en voor een gelukkig leven in de toekomst!
De teamleden vroegen ons tijdens het gebed of ze ons wel goed hadden geholpen de vorige dag en of wij enige aanmerking, hoe klein ook hadden en of we dat dan nu tegen hen wilden zeggen."
..
De onderlinge sfeer en de zorg voor ons en iedereen, maakten dat in alle ruwheid van de chaos, deze club mensen elke dag voor ons een warm bad waren. Het echte warme water ontbrak overigens een paar dagen. Persoonlijk wist ik niet dat gebeden zo aardig kunnen zijn! Jacobie heeft ze pas later voor ons vertaald.
SRP

Vandaag, 16 januari, is een groot aantal hulpverleners door de Ambassadeur van Pakistan uitgenodigd in Den Haagvoor een nieuwjaarsborrel. Grote, kleine, overheids- en particuliere organisaties zijn gekomen en hebben onderling contacten gelegd.
Met een korte toespraak gaf de Ambassadeur zijn dankbaarheid vorm, namens de Pakistaanse regering.  [R]
Wij hebben veel mensen kunnen spreken, er zijn plannen uitgelegd en kaartjes uitgewisseld. De initiatieven zijn legio, en toch is iedereen zich er diep van bewust dat het de komende weken, nog voordat de meeste initiatieven tot uitvoer zullen zijn gekomen, in de bergen van Kashmir, het erom zal spannen wie gaat overleven en wie niet.

Ieder probeert iets bij te dragen, en meer kan je niet doen. Wij gaan ondermeer het Rehabilitation ziekenhuis in Lahore steunen, die geld vroegen om hun chirurgen in de weekenden naar het aardbevingsgebied te kunnen sturen. Als we een paar weken  verder zijn, kunnen we opnieuw kijken welk project ter plekke wij onze steun en geld gaan geven.
Zal het de opbouw van huizen en scholen zijn in Dina? Of kunnen we een dorp adopteren? Doen we mee met het opzetten van een huis voor weduwen met kinderen, die niet hebben kunnen aantonen dat het huis waarin ze woonden, hun eigendom was, waardoor zij minder kans hebben om geholpen te worden dan de mannen, die hun vrouw verloren. Omdat zij kennelijk wel kunnen aantonen dat hun bezit van hun was..  wordt vervolgd

Met deze mensen mochten we half december een week optrekken. Zij zijn nu ingezet bij het uitdelen van voedsel en medicamenten en het opbouwen van huizen, om te trachten de overlevingskans van de gedupeerden te optimaliseren, gezien de omstandigheden. Het is nu 15 januari.. meer dan 3 maanden na de aardbeving van 8 oktober..
Lees ook vanaf de eerste bijdrage: Pakistan in december..

Vanmorgen las ik dit bericht in de Daily Times...

Four children die in tent fire

ISLAMABAD: Four children died after a fire broke out in a tent village in Allai Valley housing survivors of the October earthquake on Thursday. Two girls and two boys, aged between eight and twelve years, died when their tent caught fire in Spaidir Batkool village in the Allai Valley at 3 am. Three others were injured. Earthquake survivors in Pakistan are facing freezing temperatures. Some 80,000 000 people died in the earthquake, which initially left more than three million homeless. It was not immediately clear how the tent caught fire.

Verder kreeg ik een mail van een van de mensen van het Rescue Team van Toyota waarmee we onze hulpweek in december j.l. hebben gewerkt:

Regarding your activities for doing some thing for quake hit areas in Pakistan we appreciate your untiring efforts for doing the needful. but I would strongly suggest you to consider also those quake hit areas of Pakistan which are still neglected and un accessible. if you are interested and willing to help those, I will guide you since I am also interested to help those people personally, but because lack of sufficient funds I am still unable to help them properly.

De nood stijgt en waar zijn onze media??
SRP

[L]Gisteren contact gehad met de mensen van Send a tent. Een prachtig initiatief waarbij vooral de daadkracht en praktische aanpak aanspreekt. Helpen bij rampen van de omvang van de aardbeving in Pakistan is echt nodig en het is zwaar te moeten constateren dat kleine beetjes, (alsof 150 tenten kleine beetjes zijn!) toch helpen. Ook al is het slechts een lichtpuntje voor een heel klein clubje mensen. Ter illustratie van de noodzaak van echte wintertenten, zie deze foto. Hier kan je niet eens een wat natte zomervakantie mee doorkomen, zou onze reactie zijn. Wintertenten op zeer korte termijn zijn bitter nodig! Je zou willen dat er duizenden van dit soort initiatieven zijn. In haar korte verslag over het afleveren van deze lading tenten schrijft de initiatiefneemster:

"De ramp is inderdaad niet te overzien. We hebben de eerste zending van 150 wintervaste tenten naar Shohal Najaf gebracht, een dorp in de buurt van Balakot. Het verhaal wat je verteld (op de blog) over die artsen... verschrikkelijk. De inzet van vele mensen is ontzettend groot, dat hebben we ook zelf ondervonden. Toch moeten we concluderen dat 150 tenten lang niet genoeg zijn. Mensen wonen werkelijk in de meest verschrikkelijke zakken! En stinken dat ze doen!!! Verschrikkelijk!
De volgende zending is nu in productie en deze zal waarschijnlijk in zijn geheel naar het Pakistaanse leger worden gezonden. "
[R]
Waarvan akte.
Wat wij hebben kunnen zien in het gebied rond Muzaffarabad is dat het Pakistaanse leger zich met volle aandacht inzet voor de getroffenen. Overal zijn militairen bezig puin op te ruimen, de wegen schoon te houden, voedsel of werktuigen aan het uitdelen. Dat was in december. Nu zijn militairen ook volop aanwezig om te proberen mensen te helpen in hun droevige omstandigheden. Wij kregen ook de indruk dat het leger een humanitaire rol vervult die sterk onderbelicht is gebleven in de berichtgeving over het rampgebied. Vandaar dat de Send a tent-organisatie hun tenten toevertrouwt aan het leger.
Zijn er niet meer mensen die zich hiermee kunnen bezighouden?
SRP

In Badami Bagh, een van de armste delen van Lahore is een ziekenhuis gebouwd, gefinancierd door een groep mensen. Het ziekenhuis is al geopend sinds een paar maanden voor poliklinisch bezoek. Begin 2006 gaat het echt open en zullen ondermeer vroedvrouwen daar samen kunnen werken met artsen.
Als we het verhaal over dit ziekenhuis op het blog hebben geplaatst, zal duidelijk worden op welke manier in Pakistan gewerkt wordt.
[R]
Hier een foto van een vaccinatie-bewijs, op de deur of muur geschreven bij elk huis waar kinderen zijn gevaccineerd. De datum en welke vaccinatie werd uitgevoerd wordt zo 'geadministreerd'. Er valt heel wat over te zeggen natuurlijk, maar ter geruststelling: in het ziekenhuis zal de administratie worden gedaan op een heuse computer!
Later volgt meer.