(Bronnen: Fitna en het artikel van Wilders in Volkskrant Forum van zaterdag 22 maart jl.)

“Islam is het probleem, niet de moslims.” Zo heet het artikel van Wilders, en zo zegt hij het ook in zijn film. Maar, wonderlijk genoeg, meet hij de groei en grootte van het probleem wel af aan het aantal moslims in Nederland.
Freudiaanse verspreking?

Wilders polariseert, hij fungeert als advocaat van de duivel. Maar hij gelooft in zijn boodschap, dus is hij die advocaat niet. Hij heeft megalomane trekken. “Fitna is de laatste waarschuwing voor het Westen”, zo schrijft hij in zijn ingezonden artikel in Volkskrant Forum. En daarbij vertoont hij zelf het blinde fanatisme, waar hij juist zijn - zelfbenoemde - islamitische tegenpartij van beschuldigt, inclusief het zich afsluiten voor tegenargumentatie, en vooral van de argumenten van “hen“.

In zijn Volkskrantartikel laat Wilders zien, hoe hij met kritiek pleegt om te gaan. Tegenargumenten tegen zijn Koranopvatting, die verwijzen naar gelijkaardige tendensen en passages in andere heilige boeken zoals de Bijbel, worden door hem afgedaan als pseudo-links-intellectuele drogredenen . Maar hij verklaart dat niet nader, gaat er niet op in, komt niet met met tegenargumenten. Nee, hij verbiedt eenvoudig die vergelijkingen door de Islam uniek te verklaren. Tsja…
Verder beschuldigt hij zijn critici van een vorm van wat hij dan cultuurrelativisme noemt, die de waarde van de eigen cultuur geheel wegrelativeert. Die vorm is een populaire misvatting over cultuurrelativisme, een vorm die ik nog niet bij enige levende intellectueel ben tegengekomen.
Nee, we kunnen Geert Wilders er inderdaad niet van beschuldigen een intellectueel te zijn.

Wilders is als een van diegenen, die je vaak in discussiefora op internet tegenkomt. Ze zijn de Koran gaan lezen, niet om beter te leren begrijpen, maar vanuit een motief van haat tegen deze vreemdelingen. En hij en zij zoeken vanuit dat vooroordeel in de Koran alleen naar argumenten om die haat te voeden. En dat lukt natuurlijk. Het resultaat van die inspanningen is bij Wilders en die anderen een bijna paranoide kijk op de Islam. In zijn haat ontdekt hij - niet verrassend - alleen maar haat en vernietiging aan andere zijde.

In het integratiedebat is Wilders de pool in de polarisatie, die eist dat “zij” zich aan “ons” aanpassen, dus dat zij niets minder dan assimileren. In feite betekent zijn eis, dat zij alsnog uit ons gezichtsveld moeten verdwijnen. Het is de houding van degene, die de klok wil terugdraaien, de kop in het zand steken. Het is een reactionaire houding. En natuurlijk vertegenwoordigt hij daarmee velen.

Juist doordat “zij” zo normaal menselijk zijn, werken acties als die van Wilders juist nuancerend op “de moslims” in het algemeen, zoals ook weer blijkt uit hun reacties op zijn film. Oftewel, het werkt katalyserend op het integratieproces. Maar Wilders wil geen integratie, hij wil assimilatie. Hij krijgt dus juist geen vat op hen, integendeel, ze glippen hem door de vingers. Zijn polariseren werkt dépolariserend, zijn buitensluiten integrerend. Een levende, en zeker een vrije democratische maatschappij is immers een grote, feilloze integratiemachine. Geen ontkomen aan. En de Geerten Wilders zijn kleine erupties in een voortgaand, zich voltrekkend, af en toe opborrelend integratieproces.
Leuk of niet, integratie moet en zal altijd van twee kanten komen, zowel van de kant van de nieuwkomers als van die van de al aanwezige bevolking. En de meest hardnekkige volgelingen van Wilders zullen waarschijnlijk de achterblijvers zijn daarin en er het meest bekaaid van afkomen; de verliezers ervan, zeg maar.

Tenslotte, is dit het dan, het gedachtengoed van Geert Wilders? Een deceptie.
Met deze “coming out” staat hij met zijn billen bloot.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article518395.ece/Islam_is_het_probleem,_niet_de_moslims

Populisme,
de anti-morele moralistische beweging,
de anti-politieke politieke beweging,
de anti-ideologische ideologie,
het anti-intellectuele gedachtengoed,
het anti-individuele individualisme,
de massabeweging van het egoisme.
Tegenstrijdig in zichzelf.
Ontkenning van zichzelf.

"Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg",
nou, ...

Die is wat je noemt ingeburgerd. Heel wat mensen beroepen zich er tegenwoordig in discussie-sites als deze nogal eens op, om hun opmerkingen te rechtvaardigen. En hij heeft in de loop van dat gebruik een opmerkelijke verandering ondergaan.

Er valt me het volgende op aan dit Nederlandse cultuurverschijnsel.
Deze mantra
- heeft een enorm hoog ‘ík'-gehalte
- stelt de denk-stap voorop in de volgorde, maar
- is vooral een verdediging voor de zeggen-stap
- en wordt juist vooral gebruikt als rechtvaardiging voor ondoordachte uitspraken,
- zo in de stijl van: wat er in mij opwelt, dat zijn openbaringen van waarheden,
- en vormt zo een rechtvaardiging voor onderbuik-denken,
- en betekent zo de intellectuele emancipatie van onderbuikgevoelens en de onderbuikdenker
- en van de politieke emancipatie van de populisten die zich erop beroepen.

En zo is de cirkel weer rond. Hij ‘begon' met een populist - Pim F. - en hij sluit zich met populistische politiek. Het is dan ook bij uitstek het vervoermiddel voor een populistische geloofsbelijdenis. En zo is ie oorspronkelijk ook bedoeld. Maar de incantatie is in de loop van het gebruik vervallen tot "Ik zeg wat er in me opborrelt zonder erover na te denken." Dus of het wel een vicieuze cirkel is.... veeleer een spiraal zou ik zeggen, een neerwaartse; de typische neerwaartse spiraal eigen aan populistisch "denken".
Populisme, de anti-morele moralistische beweging, de anti-politieke politieke beweging, de massabeweging van het egoisme.

PS: De oorspronkelijke slogan is praktisch het enige, wat heeft overleefd van de erfenis van Pim F. En zelfs die is aan snelle degeneratie onderhevig. Ik geloof niet, dat wijlen Pim - zijn naam worde geheiligd - dit bedoeld kan hebben.
PPS: Baghwan (eveneens wijlen) heeft ooit opgemerkt, dat volgelingen doorgaans de grootste vijanden zijn van de geest van wat de grote voorganger leerde.
Dat is hiermee dus weer aangetoond

Ik heb een aantal weken meegedaan aan internet-nieuwsfora, waarin veel "moslimhaat" naar voren komt. Daaruit is bij mij het volgende beeld ontstaan van de "moslimhaters".

Algemene wijze van redeneren onder "moslimhaters":
Zij plakken alles wat hen opvalt aan elkaar als ware het oorzaak en gevolg. Dat gaat als volgt:
Jongen slaat. Jongen is moslim."DUS" moslim slaat ."DUS" moslims slaan."DUS" alle moslims slaan."DUS" alle moslims willen slaan
En een zijtak van deze redenatie: ....."DUS" alle moslims slaan."DUS" de islam is voorstander van slaan."DUS" de islam roept op tot slaan .
Zo'n rijtje wordt verder voortgezet, bijv. : ....."DUS" alle moslims voeden hun kinderen op tot slaan."DUS" de islam eist van de moslims om hun kinderen op te voeden tot slaan.
Twee redenatievormen kunnen op dit beeld worden toegepast:
-1- Het is een soort omgekeerde logica. Dat gaat als volgt: Er is een verzameling mensen Een persoon uit die verzameling heeft een bepaald kenmerk. "Dus" alle personen uit die verzameling hebben dat kenmerk.
-2- Je kunt het ook zien als inductie, maar dan zonder de absoluut noodzakelijke, deugdelijke feitelijke bewijsvoering.

Inductie zonder bewijsvoering! Omgekeerde logica! Dat wat betreft hun "methode". Maar dat is nog geen motief. Waarom doen ze het; wat zijn hun drijfveren en wat zijn hun doelen hiermee? De door hen gebruikte methode is hierin veelzeggend. Het is immers de "methode" van het wantrouwen; de kwade verwachting uit vrees of woede. Wantrouwen (als hypothese) behoeft voor veel mensen helaas geen bewijs, vormt maar al te vaak zijn eigen "bewijs". Alles is voor hen een bevestiging ervan, of is anders het ontkennen van die "waarheid". Het is het alles over één kwade kam scheren.

Ik onderscheid hier twee motief-categorieen, te weten:
-1- De categorie bezorgden. Mijns inziens gaat het hier om zeer menselijke sentimenten als wantrouwen voor wat men niet kent, argwaan voor vreemdelingen enzovoort; angsten als motief dus. Met name gaat het vaak om een oprechte bezorgdheid over waar het met de maatschappij naar toe gaat (De "Waar moet het heen?!"-positie). Doel voor hen is het vinden van veiligheid.
-2- De categorie wrokkers. Er bestaat bij sommigen ook de behoefte aan een uitlaatklep voor elders in de maatschappij opgedane frustraties (De "Leer mij de maatschappij kennen!"-positie). In dat laatste geval zijn het ressentimenten die een uitweg zoeken. Sublimatie van wrok als motief dus. Doel voor dezen is het vinden van een zondebok.

Beide motief-categorieen, beide posities kenmerken zich doordat de door hen voorgestelde oplossingen qua route en einddoel hoogst onrealistisch zijn en vooral ook ronduit onmenselijk. Hun voorlopige positie (hun eigenlijke route) is momenteel die van de polarisatie in wij--zij, elk bechouwd als een samenhangende, functionerende groep. Dit als tegenover elkaar staand voorstellen van die twee zogenaamde groepen "wij" en "zij" spreekt veel mensen sterk aan. "Wij" staat immers gevoelsmatig voor eensgezindheid, weldenkendheid en latente macht en biedt veiligheid en geborgenheid. "Zij "staat voor " de moslims", belichaamt alles wat verkeerd is, en het kan uitgroeien tot een vijandbeeld van ontmenselijking. NB: Het is mij ook in langere discussies zelden gelukt om duidelijk over te brengen, dat er niet een samenhangende, functionerende groep "zij" bestaat, dat ook "wij" een fictie is, dat deze polarisatie verblindt en slechts bestaat om beter te kunnen haten. En dat de geschiedenis ons toch geleerd heeft, waar dat toe kan leiden. Ronduit beangstigend is het, dat deze moslimhaters niet beseffen dat ze niet stil staan, maar wel degelijk al op weg zijn. Immers, niet de weg van de onwillige politiek, maar die van de polarisatie is de ware maar oncontroleerbare route van de haat naar een even oncontroleerbare "eindoplossing"; een eindoplossing die het overgrote deel van hen ernstig zou betreuren.

Het taalgebruik van deze beide categorieen, bezorgden en wrokkers, lijkt op het eerste gezicht veel op elkaar: meestal denigrerend. Maar met de categorie bezorgden kom je vrijwel altijd uiteindelijk tot een open discussie. Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen, dat je het aan het eind eens bent. Maar met mensen uit de categorie wrokkers kom je, naar mijn ervaring, nooit tot een echte open, inhoudelijke discussie.
Impressie: De eerste categorie is mij, eerlijk gezegd, veel liever. Het zijn mensen, waarmee ik, in welke vorm dan ook, best samen verder kan. Maar de mensen uit de categorie wrokkers zitten muurvast in hun stellingen ingegraven en zijn niet in voor welk compromis dan ook. Hun enige communicatie is die met "soortgenoten". Anderen kunnen onveranderlijk alleen rekenen op reacties van neerbuigende commentaren tot scheldpartijen .

'De Nederlander bestaat niet', zei Maxima.
Toen Maxima haar opvatting over de Nederlandse identiteit had geuit, openden zich "natuurlijk" onmiddellijk de riolen en viel alles wat een hekel heeft aan - noem het maar op - Oranje of aan Maxima of ... gal-kotsend over haar heen.
Maar in feite is de hele kwestie nog minder dan een storm in een glas water. Het gaat bij nader inzien om niet meer dan een spraakverwarring, een simpele verwarring van twee begrippen "identiteit" .

Het gaat over "identificeren" en "zich identificeren", dus enerzijds over "identificeren van.. (iemand anders)", en anderzijds over "zich(zelf) identificeren met..".
-1- Identificeren van ...
Maxima stelt - heel terecht - vast, dat er geen enkel beeld is, geen profiel, geen verzameling van kenmerken, waarmee je een volwaardige, eenduidige identificatie van "de Nederlander" ( of evengoed "de Duitser"of de Deen" of "de Argentijn") kunt geven. Iedere poging daartoe valt of te ruim of te beperkt uit en is onvermijdelijk karikaturaal. Met andere woorden, er bestaat geen definitie van "de Nederlander", er bestaat in deze betekenis van het woord geen Nederlandse identiteit.
-2- Zich identificeren met ...
Anderzijds zijn er zeer vele Nederlanders, die zichzelf voelen en zien als Nederlander. Het is kortom een deel van hun persoonlijke identiteit, hun zèlfidentificatie. Het gaat hierbij om het zichzelf identificeren met groep en omgeving, hoe vaag, persoonlijk en veranderlijk zulke opvattingen over groepen en omgevingen overigens verder ook zijn.

Zowel Maxima als de zich Nederlander voelenden hebben dus gelijk. Elk op zijn eigen manier.

Het meest ongelijk heeft in deze kwestie bijv. de Bond van Oranjeverenigingen. Zij doen waarachtig tòch een poging om "de Nederlander" te definieren. Als ik hen goed begrijp, dan zijn dus de mensen die het Oranjehuis afwijzen en een bloedhekel hebben aan het Nederlands elftal bij deze door hen uitgesloten van het echte Nederlanderschap. Deze door de Oranjeverenigingen gebezigde, zelfgenoegzame identificatie van "de Nederlander" is een versleten cliché, een oubollige gemeenplaats, een karikatuur. Het is zeer bedenkelijk en kwetsend in zijn uitsluitendheid, zijn diskwalificerende potenties.
Maar toch, één keer zegt hun woordvoerder het warempel per ongeluk goed. Hij heeft het dan over "zich verbonden voelen met..". En dan heeft hij het inderdaad dus toch nog over de enige echte Nederlandse identiteit: de zelfidentiteit, de individuele zelfidentificatie als horen bij, zich identificeren met.

En dan, ja dan heb je natuurlijk nog de categorie volksnationalisten, de bloed en bodem etnicisten. Deze lieden hebben een nostalgisch verlangen naar de aangeprate, ideologische identiteit uit een bruin verleden. Zij vallen onder de categorie "Fout na de oorlog". Hun opvatting is geen serieuze inhoudelijke beschouwing meer waard. Er dient echter nog wel herhaaldelijk tegen gewaarschuwd te worden.

Stelling: een nationale identiteit wijst op een achterliggende "volks"-bruine ideologie.

ministers die Maxima adviseerden, hebben enerzijds goed gezien dat haar verhaal gewoon klopt. Anderzijds is het zacht gezegd verbazend, dat ze deze storm niet hebben zien aankomen. Zij zijn, kortom, een beetje dom geweest. Conclusie: Maxima moet betere adviseurs krijgen. Een klankDe bordgroep zou een goed idee zijn.