terwijl het gaat om het levenslang vernielen van onschuldige mensenlevens.

http://forum.deventermoordzaak.com/viewtopic.php?p=10458#10458

Lucia de B. is vrijgelaten omdat dat het beste leek om het vertrouwen in de rechtstaat door burgers niet te laten verminderen, zei ze met woorden van gelijke strekking in het 10-uurjournaal. Een tijdje geleden hielden ze iemand liever vast uit angst het vertrouwen in de rechtsstaat te schaden bij burgers. Kennelijk van strategie veranderd. Wat dat betreft hebben ze wel wat geleerd in Den Haag.
Maarrrrr...., dat moet toch helemaal geen argument zijn?? Het recht zelf, daar gaat het om en daar handel je naar als minister of staatssecretaris van justitie dacht ik zo. Maar nee, ze zitten ook op het spoor van Harm Brouwer: het allerbelangrijkste is het vertrouwen in de rechtsstaat (bij Brouwer meer specifiek: vertrouwen in het Openbaar Ministerie).'

Schrijft jetty: http://www.maurice.nl/index.php?itemid=612#55889  

een bliksemafleider voor het debat met Wilders van gisteren?

Lucia is vanmorgen zo snel uit de gevangenis gehaald dat ze zelfs geen afscheid heeft kunnen nemen van haar medegevangenen.

Hier een polletje over de geloofwaardigheid van Balkenende (eigenlijk meer Hirsch Balin en Guusje ter Horst) en Wilders. http://www.rtl.nl/%28/actueel/rtlnieuws/poll/articleview/%29/components/actueel/rtlnieuws/site_breed/poll/0402_0800_poll_wilders_of_balkenende.xml

bron: undercover http://www.maurice.nl/index.php?itemid=611#c

in de zaak van Ernest Louwes was geweest.

'Lucia heeft "geluk". Ik begreep dat Advocaat-Generaal G. Knigge de vordering tot herziening voorbereidt. Knigge is misschien wel de beste strafrechtjurist in Nederland en, nog belangrijker, een rechtschapen mens. Ik ken hem redelijk goed en, geloof me, als hij die vordering opstelt zal er niets op aan te merken zijn. Overigens gebiedt de eerlijkheid te zeggen, dat het politiek-bestuurlijke krachtenveld op dit moment ook van dien aard is, dat men er bijna niet omheen kan om de zaak tegen Lucia te herzien, los van wie de vordering opstelt. Zo werkt het dan ook nog een keer in Nederland.

Louwes is mijns inziens de dupe van krachten die er zich met hand en tand tegen verzetten dat hij vrij komt. Het prestige van een aantal mensen en instanties kon wel eens op het spel staan. En ja, wat is een leven van een "gewone burger" dan nog waard?'
 
-- schrijft oud rechter Wicher Wedzinga over de plotselinge vrijlating van Lucia de Berk.



'Zou dit het wereldberoemde doekje tegen het bloeden zijn? Zo van, eentje geven we toe want daar komen we uiteindelijk toch niet onderuit en daarmee winnen we het vertrouwen in de rechtsstaat weer terug. Slaapt Nederland toch weer een stuk geruster.' -- schrijft wieteke.

rrhill schrijft: "Het gerechtshof in Den Haag zegt zich bewust van de ,,pijnlijke'' situatie te zijn, die sinds woensdag is ontstaan in de zaak Lucia de B. Die pijnlijke situatie geldt volgens het hof voor De B. zelf, die sinds 2001 vastzit, en voor de nabestaanden van de slachtoffers in de zaak."

Het gerechtshof snapt nog steeds niet dat haar oordeel, en de bewijsvoering van het OM tot deze PIJNLIJKE situatie hebben geleid! De zaak Lucia B. is slechts het topje van de ijsberg.


van oosten schreef: Na de Schiedammer parkmoord werd de toenmalige minister van Justitie naar de Kamer geroepen om verantwoording af te leggen. Zal me benieuwen wat er nu gaat gebeuren. ´Ik heb geen enkele aanwijzing om te veronderstellen dat er reden is aan te nemen dat soortgelijke dwalingen zich vaker voordoen´, zei Donner toen. Voila, daar is Lucia de B. Kan de volksvertegenwoordiging zich dan nu eindelijk eens met Justitie bezig gaan houden? Er is iets ernstigs mis in de rechtsstaat. Als de Kamer daarbij de andere kant uit wil kijken dan is er nog iets veel ergers mis.

bron: http://www.maurice.nl/

en tunnelvisie, krijgt strafonderbreking.

'Is Lucia de B. wel schuldig? Tjonge wat een geweldige rechtspraak hebben wij in ons land. Veroordelen en dan ineens na 4 jaren twijfelen? Wroeging kennelijk. Typisch Nederland, waarin zoveel domme fouten worden gemaakt. Niet normaal meer, Wanneer een procureur-generaal strafonderbreking wil hoe geloofwaardig komt dit over.' estida 

http://www.nujij.nl/procureur-generaal-wil-strafonderbreking-lucia-de.2264629.lynkx

Lees ook: http://sync.nl/hoogleraar-statistiek-hekelt-expert-getuige-in-zaak-lucia-de-b (hoogleraar statistiek Richard Gill hekelt MINKUKELS op gebied van statistiek zoals Henk Elffers)

ooit die schrijfproeven zelfs maar te noemen? De mensen mogen dit niet weten? Gemuilkorfd van hogerhand?

Zelf de reportage van KRO Reporter, die toch flink pro-Louwes was, vermeed zorgvuldig dit deelonderwerp.

- waarom weigeren ALLE politieke partijen consequent om vragen te stellen over de schrijfproeven?

http://rudhar.com/politics/devmrdzk/2070924.htm

van het Openbaar Ministerie, die niet bezig is met eerlijke en objectieve waarheidvinding.
Rechters die weinig snappen van technisch bewijs en vanuit hun onderbuik tot hun beslissing komen en een persoon voor heel lange tijd opsluiten.

Woensdagavond om 20.50 op Nederland 2 zendt de KRO profiel uit onder de titel "De mensen achter Lucia de B."
 
Maurice de Hond: http://www.maurice.nl/index.php?itemid=611#more

Wat vinden jullie hiervan?

http://www.nieuwnieuws.nl/archives/raar/2008/03/moslim_mijn_bus_uit_ik_moet_bi.html

http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/news/article976258.ece#OTC-RSS&ATTR=News

http://anonymouse.org/cgi-bin/anon-www.cgi/http://revolution.muslimpad.com/2008/03/27/congratulations-geert-your-%e2%80%9cfitna%e2%80%9d-movie-has-created-more-mujaahideen-amongst-the-muslims/#comment-784

die pliesieagenten met hun gore poten van af blijven! Da's onze schrijfgoeroe. Bij hem heb ik mijn prachtige verhalen leren schrijven.

http://www.depers.nl/binnenland/186736/Gearresteerd.html

zie ook: http://www.nujij.nl/gearresteerd.2225340.lynkx


Over Peter Middendorp en de cursus die hij geeft:

Peter Middendorp
HET KLASSIEKE VERHAAL
code:SC03 start: 10 april
	donderdag 19.30-22.30 / 8 w / € 140,-
Dat een verhaal meeslepend kan zijn, dat een personage soms intrigerend is, wordt vaak aan de magische toets van een auteur toegeschreven. Maar een verhaal werkt pas als aan een aantal ambachtelijke eisen is voldaan. Deze zijn terug te vinden in alle klassieke verhalen, in alle grote romans, ook van lang geleden, die we nog steeds graag lezen: Madame Bovary, De donkere kamer van Damocles, Anna Karenina. Je kunt ze trouwens ook in bijna elke succesvolle Hollywoodfilm onderscheiden. In deze cursus komt aan de orde hoe een verhaal werkt, ambachtelijk gezien, en hoe je kunt zorgen dat een lezer met een verhaal en een personage meeleeft. Je gaat zelf verhalen schrijven die voldoen aan de eisen van het klassieke schema. Hoe breng je structuur en evenwicht in je verhalen en hoe rond je ze overtuigend af? Hoe zat het nog maar met die mus die niet zonder reden van het dak mag vallen? En een goede dialoog, hoe zet je die in elkaar? Peter Middendorp publiceerde de romans Noordeloos en Amateur en een bundeling korte stukken in Eerst had ik een leuke vriendin. Hij schrijft onder meer voor Volkskrant Magazine en HP/De tijd.

http://www.kunstencentrum.nl/schrijversschool/index.htm

Lees hoe Nova zich, terwijl in ieder geval de betreffende journalist Bas Haan dat moet hebben geweten, zich heeft laten gebruiken als doorgeefluik voor een (pathologische?) leugenaar.

http://www.maurice.nl/index.php?itemid=610#more

die indruk krijg ik als ik dit stukje beluister. Wedzinga heeft zich nooit advocaat genoemd. Oebele Brouwer van het Openbaar Ministerie beweert dat dat wel het geval is. 

http://www.rtvnoord.nl/streaming/streamingaudio4.asp?file=08032513.wma&prognaam=080325-oud-rechter_wedzinga_hoort_werkstraf_eisen_1&datum=


De uitdrukkig 'een kloot afdraaien' heb ik onlangs geleerd toen ik een artikel over twee door mij bewonderde schrijvers las, Dimitri Verhulst en Roger van de Velde 
Weledelgestorven Heer Roger van de Velde
http://www.brakkehond.be/67/verhu1.html 

Dit kwam ik zojuist tegen:
Niet toevallig zijn er nogal wat leden van het Openbaar Ministerie streng gelovig (bij het sektarische af). Een "goed"voorbeeld daarvan is mr. O. Brouwer, die ik nog ken uit mijn tijd in Leeuwarden. Hij meende zich zelfs te moeten bemoeien met de "Oekraïense zaak" en toen mr. Wim Anker en ik hem er fijntjes op wezen dat dit in strijd is met de wet en dat hij dat toch had moeten weten, kwam hij spreekwoordelijk op zijn knieën op het kantoor van mr. Anker om vergiffenis vragen. Dit zijn enge mensen. Het zou mij niet verbazen dat deze religieuze fanaticus, die ooit meende de vader van Marianne Vaatstra een morele les te moeten lezen over het zedelijk gedrag van zijn vermoorde dochter in plaats van het onderzoek tot een goed einde te brengen, achter deze stalkingsactie zit.

bron: http://www.wedzinga-cs.com/weblog/?p=12

http://www.youtube.com/watch?v=VqZX7MCP5mo
Een paar indrukken:
rechtszaak wedzinga afgelopen. er gebeurden geen rare dingen. niemand werd van achter beet gepakt door 4 klerenkasten en tegen de grond gewerkt. niemand riep: de camera's zijn nu stop.
de man van het OM was een aardige vent, de rechter een zachtmoedige plezierige heer. maurice werd tijdens de pauze geinterviewd door tv-noord of zoiets, zal vanavond wel op tv zijn in groningen. (Rudolf Paul)

***
Wicher Wedzinga, advocaat of niet, is één van de beste juridische adviseurs die je kunt wensen. Hij heeft minimaal dezelfde opleiding op zak als een advocaat (rechten), maar is bovendien rechter geweest. Hij kent het wereldje dus van beide kanten, en belangrijker, ook de minder florisante kanten. Tevens maakt hij op mij de indruk van een integer en oprecht mens, met de nadruk op mens. Als ik Wicher de kost zou moeten geven, of alle OvJ's en rechters die ergere misdaden hebben begaan dan waarvoor Wicher is veroordeeld, terecht of niet (hoewel ik denk van niet), dan is mijn keuze erg eenvoudig. (Wim Dankbaar)

***
OvJ Oebele Brouwer (familie van de beruchte OM boef Harm Brouwer?) heeft het over het voeren van de titel advocaat en zegt 'je mag je geen advocaat noemen als je dat niet bent'. Maar dat doet Wicher Wedzinga toch ook niet?
Ik kijk even in de Gouden Gids en zie de advertentie: Wedzinga CS
Strafrechtelijke bijstand, juridisch adv. & opl. op topniveau
Dr. mr W. Wedzinga, oud rechter bij het gerechtshof.
Het woord advocaat staat nergens.
Op de badzijde er tegenover staat een advertentie van Juridische en Fiscale Praktijk FLIERMAN (Hardegarijp)waar ook het woord advocaat niet in voor komt.
Zouden dat dan advocaten zijn?
http://flierman-juristen.nl/

Het feit dat het bedrijf van Wedzinga vermeld staat bij Advocaten in de Gouden Gids betekent toch niet dat hij zich zelf uitgeeft voor advocaat. Ik vind het een logische plaats in de gids voor zijn bedrijf. (Rudolf Paul)

***
Ha ha, Oeleboele Brouwer stelde dat alle officieren van justitie in Groningen de koppen bijeen hadden gestoken en 'elkaars nieren hadden geproefd', schreef Mia op de site van La Coccinelle. Raar beeld heb ik daar bij, dat proeven van elkaars nieren (heb die uitdrukkingnog nog nooit gehoord, ben ook maar een eenvoudige buitenlander) Rare jongens daar in dat gerechtsgebouw te Groningen, rare namen ook. Was het ook niet zo dat slachtoffers van de bare-backing met AIDS-injectie daar werkten? Nooit meer iets van die zaak gehoord trouwens. (Rudolf Paul)

***
Ollekebolleke Brouwer leest mee op deze site en ook op de website van Wicher Wedzinga en zelfs op shocklog GeenStijl vertelde hij gisteren met enige trots tijdens de rechtszaak.
Hier heb ik dan ook twee uitdrukkingen voor hem die ik al wel kende:
1. spijkers op laag water zoeken.
2. een stok zoeken om een hond mee te slaan.

Beide de uitdrukkingen hebben betrekking op zijn bewering dat Wicher zich een advocaat noemde OMDAT Wedzinga's kantoor vermeld stond onder het kopje Advocaten in de Gouden Gids. Waar moest Wedzinga zijn bedrijf dan wel aanmelden, Obama Brouwer? Bij de Afhaal Chinezen? (Rudolf Paul)

***
@RudolfPaul,
Beide de uitdrukkingen hebben betrekking op zijn bewering dat Wicher zich een advocaat noemde OMDAT Wedzinga's kantoor vermeld stond onder het kopje Advocaten in de Gouden Gids...

..even nog en kleine nuancering. Wicher heeft op zijn correspondentiepapier nooit het woord 'advocaat' gebruikt! Het stond nergens te lezen en als zodanig heeft hij zich niet aan eventuele cliënten voorgesteld, omdat dit een beschermd beroep is. Laat dit even duidelijk zijn! Aan alle getuigen is gevraagd of ze aan Wicher hebben gevraagd, of hij een advocaat was! Nee, niemand heeft het hem gevraagd terwijl hij duidelijk het woord juridisch adviseur gebruikte, ook in zijn correspondentie!! Stond duidelijk te lezen, omgekeerd kon men niet het woord advocaat lezen. Men (cliënten, ex-medewerkers) ging er vanuit dat Wicher zijn naam en ex-beroep garant stond voor het vak, advocaat. Ja, hij was bezig om een advocatenkantoor op te starten, maar die was er nog niet. Dus...het woord: adviseur, daar las iedereen gemakshalve even overheen. Toen ik gisteravond naar huis ging zei hij als afscheid nog......"Wieteke, jij bent de aankomende twee weken nog bezig om uit te zoeken waar het vandaag over ging". En dat klopt, ik vond het een super-slechte-woordelijke-tweedehandse- slapstickfilm. Na alles aangehoord te hebben ben ik in de pauze eens gaan shoppen naar de meningen van derden. Op mijn vraag waarom deze zaak nu moest voorkomen kreeg ik antwoorden als; geen idee, euh, daar ben ik ook nog niet achter. Het lag dus niet aan mij. De kern van de zaak kwam pas aan het licht tijdens het pleidooi van meneer Plasman. Je voelde gewoon een totale eureka opluchting, joepie, we hebben de kern te pakken met als gevolg dat nog meer mensen zich bleven afvragen: zijn deze 'feiten' nu een rechtzaak waard? Men begon 'n beetje wolkerig naar elkaar te kijken, nog niet helemaal beseffend dat dit echt alles was waar het nou om draaide. De OvJ deed zijn woordje en echt niet op zijn Gronings...(kort!)....meneer Plasman hield wederom zijn pleidooi, en de rechter vroeg meteen of hij weer van plan was om het zo lang te gaan houden. Nee, dat was hij niet! Hierin heeft meneer Plasman altijd gelijk. Het is niet de intensie van hem en dat het eventueel iets kan uitlopen is niet zijn schuld. Waarnaar de OvJ bereid was om één strafbaar feit direct te laten voor wat het was, (oke, een OvJ-er die iemand ergens van beschuldigd en dat tijdens de rechtzaak laat vervallen.....kan die vent dat niet voor die tijd bedenken? Zegt toch wel iets over die OvJ-er) de rest bleef volgens hem staan? De rest.....welke rest? Oh, meneer Wicher belde ooit eens en kreeg een antwoordapparaat, die sprak hij in en tjeempie, wat een halsmisdaad....hij vergat zijn naam te noemen. Geeft niet hoor, men heeft nummerherkenning en zijn stem is herkend anders kun je hem niet aanklagen, zou je denken? Nope, Wicher mocht voor deze zware misdaad voor het bankje verschijnen. En zo waren er nog een aantal punten waarvan ik de draad kwijt ben. Hier noemen wij dit: het is het sop van de kool niet waard, mits je karaktermoord wilt plegen. Is karaktermoord plegen wel een misdaad? Je zal maar maandenlang met zo'n aanklacht moeten rondlopen!

Daarna nog een kopje koffie gedronken en oeps....vergeten af te rekenen! Hopelijk mailt Wicher mij nog even dan kan ik hem dat terug betalen. Dat krijg je nou als je maar drie uurtjes hebt geslapen.

Oh ja, slaap! Weet je wie daar meer last van had. Een agent/parketwachter (minimaal 4 in totaal aanwezig) waarvan één naast meneer Plasman zat en de boel in de gaten moest houden zodat alles ordelijk zou verlopen. Het is ordelijk verlopen maar niet dankzij de werkzaamheden van deze meneer. Hij was ineens druk bezig om de binnenkant van zijn ogen te inspecteren. De politieagent die twee stoelen van mij verwijderd was, zat zich mateloos te ergeren aan het gedrag van die agent/parketwachter.

Trouwens, een uitstekende rechter. Dat zegt niet alles hoor. Ik heb rechters meegemaakt die tijdens de rechtzaak heel bekwaam overkwamen om vervolgens een strafeis neer te leggen die alle perken te buiten gingen. Dus, het wordt afwachten in de hoop dat deze rechter zijn kundigheid ook waarmaakt.

Wat je heel goed kon merken is dat iedereen via internet al aardig was ingelezen en dat het hele gebeuren overkwam alsof niemand op de hoogte was. Dit kwam zeer verwarrend over, langdraderig. Hier zag je duidelijk een 'ouderwetse' rechtzaak terwijl het veel sneller klaar had kunnen zijn. Men begrijpt nog steeds niet de kracht van het fenomeen...internet! Het snel en duidelijk informatie tot je nemen is in de rechtzaak nog niet goed ingeburgerd. Er waren mensen uit Duitsland. Ook zijn vrienden, kennissen en ik heb kennis mogen maken met een schat van een famililid van hem.

Het zou een spektakel worden. De aanklachten die waren geuit richting zijn adres waren immers niet misselijk. Iedereen steunde hem en we wilde weleens weten hoe de vork nou precies in de steel stak. Eerlijk gezegd.....vrees dat die OvJ-er nog steeds bezig is om die steel of vork te bezwaren, terwijl er niks valt te bezwaren. Een dooie mus, lege emmer en 'n hoop stampij om niks - noppes - nada. Alle 'bewijslasten' heeft meneer Plasman keurig weten te weerleggen. Er was een getuige die zichzelf dermate klem sprak dat je zijn opkomende boosheid uit zijn oren zag komen. Moest enorm lachem om meneer Plasman. Een heer.....tot je in zijn klauwen terecht komt, meneer Plasman blijft dan wel een heer hoor! Hij maakt je heel keurig een kopje kleiner. Hij sprak de getuige zeer menselijk toe, om hem vervolgens met zijn eigen woorden weer terug te meppen. Das een uitmuntende gave waar meneer Plasman mee geboren moet zijn. Met een persoon heb ik besproken over (volgens ons) de werkwijze van meneer Plasman. Meneer Plasman heeft geen advocatentafeltje nodig. Welnee, dat is in zijn ogen een nutteloos meubeltje. Hij staat traag op, richt zich tot zijn papiertje en daardoor lijkt het alsof hij klein is, begint traag te spreken zodat je het gevoel hebt dat alles nog volgbaar is, hij vraagt de meest simpele vragen en daardoor groeit je zelfvertrouwen, en dan komt hij met een, naar waarheid!, wederkerige vraag. Pats, boem, je bent meteen in verwarring! Jammer dan, te laat! Plasman richt zich uitermate vriendelijk naar je toe, recht zijn rug beetje voor beetje en die getuige zakt steeds meer in. Verhip, zijn de rollen nu omgedraaid? Dan vraagt de rechter of meneer Plasman nog vragen heeft voor de getuige....nee hoor, dat heeft hij niet meer! Hij weet donders goed wanneer je je mond moet houden. De kracht ligt 'm soms in het zwijgen en verdraaid, hij beheerst dat tot in de finesse. Na de rechtzaak nog even met een paar mensen wat gedronken en wat kun je lachen met meneer Plasman. Hij vertelde dat hij nog 'iets' achter de hand had. Nou, dat wilde we wel weten....we moesten er allemaal erg om lachen. Hoe verzint ie het!
Wicher moest voorkomen wegens oplichting! Het enige wat Wicher heeft opgelicht zijn zijn eigen billen om zijn cliënten bij te staan. (Wieteke)

Bron: http://www.maurice.nl/index.php?itemid=609#c

http://www.nieuwnieuws.nl/archives/buitenland/2008/03/moslimleider_wil_geweld_tegen.html


***************

'U kunt de volledige soera's zoals die in de koran staan onder de cijfers teruglezen. Maar hier een greep voor de mensen die de Koran zelf nooit heben gelezen. Oordeel zelf of u deze teksten normaal vind maar de meeste zijn in strijd met de Nederlandse wet. Veelal discriminerend en fascistisch. En om u uit de droom te helpen; Dit staat niet in verhouding to wat er in de bijbel staat. Oordeel zelf: 7:80-84. God straft een volk dat homosexualiteit tolereert 7:166-167. God noemt joden apen en zal ze martelen tot de dag der opstanding 8:22. God ziet niets goeds in doven en stommen, anders maakte hij ze niet doof 18:52-53 Christenen en hindoestanen branden in de hel 2:8-9. Ongelovigen zijn bedriegers en misleiden zichzelf 2:10. Niet-moslims hebben een ziekte in hun hart. God zal hun straffen! 2:11. Niet-moslims zaaien verderf. God zal hun straffen! 2:24 De hel zal niet-moslims en hun afgodsbeelden verbranden 2:90. Wie twijfelt of God wel of niet bestaat wordt gefolterd 2:61 Joden zijn slecht. Ze hebben profeten gedood en niet gedaan wat God wilde. 2:65. God noemt joden apen. Dus de evolutietheorie klopt toch wel een beetje. Maar alleen voor joden. 2:96. Joden hebben te veel begeertes en daarom gaan ze naar de hel. Wie het verheerlijken van God tegenwerkt gaat naar de hel 2:120. Joden en Christenen zijn niet te vertrouwen. 2:130. Alleen dwazen wenden zich van het geloof af want moslims hebben gelijk 2:171. Ongelovigen zijn doof, stom en blind. 2:190-193 Dood iedereen die tegen moslims strijd. Verdedig je geloof tot de dood. Ga daarmee door totdat iedereen moslim is. Als de tegenpartij ophoudt met strijden, hou dan ook op. 2:221. Huw geen anders- of ongelovigen. Je kan beter een slaaf nemen dan je te verlagen tot een dergelijk huwelijk. 2:254. Ongelovigen zijn onrechtvaardig 2:257. Ongelovigen hebben duivels als vrienden 3:10. Ook de kinderen en bezittingen van ongelovigen zijn brandstof voor de hel. 3:12. Het is de plicht van de moslim om ongelovigen de hel toe te wensen. 3:21. Het is de plicht van de moslim om andersgelovigen (waaronder joden) en ongelovigen te vertellen dat ze gefolterd gaan worden. 3:28. Wordt geen vriendjes met ongelovigen want zij zijn eng. 3:85. Alle niet-moslims gaan naar de hel. 3:87. En ongelovigen worden ook nog eens vervloekt door alle engelen en mensen. (Ongelovigen zijn nl. geen mensen) 3:130-131. Moslims die rente ontvangen moeten bang zijn voor God want ze zouden wel eens in hetzelfde vuur kunnen belanden als de ongelovige. 3:151. Maak ongelovigen bang. 3:183. Joden hebben tegen de zin van God profeten gedood 3:187. Joden hebben het verbond met God verbroken omdat ze op gewin uit waren. 4:46. Joden rukken de woorden van God uit hun verband en God heeft hen daarom vervloekt 4:56. Als bij ongelovigen de huid is weggebrand in de hel, dan komt er een nieuwe huid voor in de plaats zodat ze voortdurend pijn zullen hebben. Slim van God ! 4:89. Als een vriend eerst voor God wil werken maar daarna vijandig is jegens de islam, moet je hem doden.'

bron: herman de bont http://www.dag.nl/Nieuws/Artikelpagina-Nieuws.htm?contentid=25997

De manieren van een 'dame', officier van justitie mr. Stuyt. Liegen, achterhouden van informatie, bewijs wegmoffelen, bewust in de doofpot stoppen. Waar hebben we dit eerder meegemaakt. Ik plof zowat uit elkaar van verbijstering. Je zult toch maar het slachtoffer worden van deze 'dame'. Normen en waarden. HOEZO???
bron: anne http://www.maurice.nl/index.php?itemid=609#55511


+++++++++++++++++++++++++


Volgens actualiteitenprogramma Netwerk (aflevering van 31 oktober 2005) probeerde officier van justitie mevrouw Stuyt de gedetailleerde bekentenis van Haalmeijer in de doofpot te houden door bij advocaat Jongsma van Haalmeijer erop aan te dringen om zijn bekentenis niet naar buiten te brengen. Haalmeijer had verklaard dat hij in het Beatrixpark een meisje had gewurgd en dat deze hem in zijn hand had gekrabd. Het DNA onder de vingernagel van het slachtoffer kwam overeen met het profiel van Haalmeijer. Het spoor onder de vingernagel was al onderzocht, maar terzijde gelegd omdat het niet overeen kwam met verdachte Cees Borsboom. Pas nadat ruim een maand later de Telegraaf met dit nieuws kwam, onderzocht het OM de verklaring van Haalmeijer. Het hoofd van Openbaar Ministerie, H. Brouwer, erkent overigens dat er door het OM fouten zijn gemaakt, maar blijft ontkennen dat er in de rechtszaak tegen de verdachte en in hoger beroep cruciaal bewijsmateriaal is achtergehouden.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Schiedamse_parkmoord

**********

Hoe typeer je het gedrag van Mevrouw Stuyt dan, Harm?

Citaat Harm: "Overigens geldt ook hierbij een volstrekte openheid als wij een fout zouden maken. Niet hopen of gokken, dat het zal overwaaien, beste collega's, maar actieve openheid en verantwoording."

Beste Harm, zou je deze les ook nog even persoonlijk aan Elvira, Sander en Hans willen geven?

bron: Dankbaar http://www.maurice.nl/index.php?itemid=609#55511


+++++++++++++++++++++++++++


'OM deed niets met bekentenis Wik H. Het Openbaar Ministerie in Rotterdam wilde in eerste instantie niets doen met de bekentenis van Wik H. in de Schiedammer Parkmoord. Zijn toenmalig advocaat verklaarde maandag in het tv-programma Netwerk dat zaaksofficier J. Stuyt de bekentenis over de moord op Nienke Kleiss niet geloofde en niet in het dossier ging opnemen. Stuyt zou daarnaast aan mr. Jongsma, de advocaat van Wik H., hebben gevraagd de bekentenis niet met de pers te bespreken. Wik H. bekende de moord in augustus 2004. Op dat moment zat Kees B. voor dat misdrijf de celstraf uit, die het gerechtshof hem had opgelegd.'

bron: http://radioschiedam.waterwegnoord.nl/c.asp?f=dossier&d=14

Nico werd ‘s ochtends snikkend wakker uit een beklemmende angstdroom. Sinds zijn jeugd had hij niet meer gehuild, maar de droom over een jonge moeder die een dood kind aan de borst hield, had hem met dichtgesnoerde keel en een drukkend gevoel op de ribben doen ontwaken. In de droom had de ontredderde vrouw geprobeerd haar baby de borst te geven om het weer tot leven te wekken. Maar de lippen van het kind konden niet zuigen aan de tepel die ze tegen het halfgeopende mondje drukte. Het kind had de grote staarogen van de dood. 
Het intrieste nagevoel van de droom en de druk op z'n borstkas hield hij de hele morgen. Het beeld van de vrouw kwam hem steeds voor de geest en dan moest hij moeite doen om het van zich af te schudden. Was hijzelf die onbekende vrouw? Of dat kind? Van dromen had hij geen verstand en aan droominterpretatie had hij nooit gedaan. Dat was meer iets voor zijn broer Bertus. Hij herinnerde zich nu pas dat ook Bertus een rol in de verwarrende droom had gespeeld, maar welke precies wist hij niet meer. Wat deed Bertus in die droom? In zijn witte doktersjas? Het was alsof Bertus ergens op de achtergrond en met enig leedvermaak stond toe te kijken en te lachen.      Neerslachtig liep Nico door het lege huis zonder tot zinvolle werkzaamheden te komen. Toen hij z'n zoveelste kop koffie had ingeschonken nam hij het boek van Remco Campert uit de boekenkast dat hij vroeger meermaals met plezier gelezen had. Het leven is vurrukkulluk. Hij kon zich niet concentreren. Hij zag alleen maar reeksen zwarte letters op papier. Het werklozenleven is `vurschrukkulluk', verzuchtte hij. 
‘s Middags fietste hij de 18 kilometer naar de stad waar de mensheid was en haar weedom, om er de laatste EHBO-les te geven. In het zicht van het multinationale bedrijf waar hij wekelijks de EHBO-cursus had gegeven kreeg hij een lekke achterband. De laatste tweehonderd meter moest hij met de fiets aan de hand lopen. Alles zat hem tegen vandaag.
Hij meldde zich bij de fabriekspoort. De portier die in het huisje de slagboom bediende, had vanwege het warme weer z'n pet op het bureau gelegd en z'n uniformjasje over de stoelleuning gehangen. Nico vroeg of hij misschien bandenplakspul had, maar de man had alleen een fietspomp.  
Toen hij zijn fiets in het fietsenhok gestald had en naar het leslokaal liep, kwam hij iemand van de bewakingsdienst tegen die een eindje in dezelfde richting liep.
"Mag u hier wel wezen?" vroeg de man.
"Ja, natuurlijk," antwoordde Nico enigszins verbaasd. "Ik heb me net gemeld bij uw collega aan de poort. U kent me toch wel? Eens per week kom ik hier een cursus geven. Vandaag voor de laatste keer trouwens."
"Nee, zo bedoel ik het niet," zei de man vriendelijk. "Ik bedoel, mag u hier wel wezen? U komt toch uit het Westen, uit Amsterdam?"
"Amstelveen. O, u bedoelt of het me wel bevalt hier in het Noorden. Ja hoor, prima. Maar ik ben hier ook niet helemaal onbekend. Als kind heb ik in Loppersum gewoond en daarna in Oude Pekela."      Intussen waren ze bij het lokaal aangekomen. De deur was nog dicht. De mannen die de cursus volgden, stonden op de gang te wachten tot de dure heren binnen uitvergaderd waren. Een van de fabrieksarbeiders, Pieter, nam het gesprek van de man van de bewakingsdienst over.
"Oude Pekela," zei hij schamper. "Heb je daar gewoond? Tussen al die achterlijke kleuterneukers?" 
Pieter geloofde niks van dat kinderpornogedoe, zei hij. Waarschijnlijk had de ene peuter de andere met een takje of ijscostokje in z'n poepertje gepeuterd - want zo ging dat met kleine kinderen - en waren de ouders daarna hysterisch naar de huisarts gerend. Voor je het wist had iedereen in het dorp en omstreken het over kinderlokkers. Psychiaters, hulpverleners, politie, justitie en journalisten uit het hele land erbij. De wildste en gekste verhalen werden uit de onnozele kinderzieltjes getrokken. 
"Allemaal epidemisch," verklaarde Pieter. "Net als die gekke koeieziekte. Die mensen daar zijn zelf runderen die kwalijke roddels en domme lulpraatjes verspreiden, terwijl er misschien niks aan de hand is. Alleen wat kinderspelletjes." 
Hij kende z'n Oude-Pekelheimers. Als het waar was dat de mannen van de werkplaats binnenkort allemaal op straat zouden komen te staan - want massaontslag hing hen boven het hoofd -  dan zou hij het wel weten. Dan zou Pieter naar Oude Pekela gaan om er op de markt T-shirts te verkopen met opschriften als `Meer plezier met een kindje van vier!' en `Stop je leuter in een kleuter!' Ook zou hij z'n vriendin, die naaister was, vragen speciale kinderlokker-clownskostuums te ontwerpen om die op de markt te verkopen.
Pieter was weer eens goed op dreef. De mannen op de gang brulden van het lachen; dat zou binnen waar de heren vergaderden toch wel te horen zijn. Het duurde deze keer wel erg lang. De wachtende arbeiders praatten onderling over de dreigende fabriekssluiting, de sanering van het bedrijf, de bazen met topsalarissen die hun kwamen vertellen dat ze te duur waren en dat de loonkoelies in Singapore het allemaal efficiënter en goedkoper konden. Sommige mannen waren een en al verontwaardiging, anderen liet het koud, ze zouden het wel zien. Ze zaten vol grappen en namen elkaar in de maling. Het deed Nico altijd goed te zien hoeveel kameraadschap, hoeveel lol er was.
Ronnie, een Indische jongen, liet een paar shag-rokers zien hoe je een sigaret met `kretek' moest draaien, een kruidnagel tussen de tabak. Hij was een gulle, goedlachse jongen die nog platter praatte dan de anderen sinds hij met een stevige, uit de klei getrokken, blozende boerendochter getrouwd was en daar twee bijzonder mooie, honingkleurige kinderen bij had. Ronnie had ook eens heerlijke `lemper', pittig smakend vlees in rolletjes kleefrijst, voor iedereen op de cursus meegenomen.
De kerels van de werkvloer vertegenwoordigden voor Nico - zelf domineeszoontje en gesjeesde student theologie - het zout der aarde. Ondanks het verschil in achtergrond beschouwden ze hem als een van hen.
Toen hij tijdens z'n studie tot de conclusie was gekomen dat het christelijke geloof van z'n vader niets anders was dan lariekoek, had hij een tijd lang rondgelopen met een gefrustreerd verlangen om iets goeds te doen in de wereld. Hij was de verpleging ingegaan, had diploma's gehaald, totdat zelfs daar ontslagen vielen. Alleen het part-time baantje als EHBO-cursusleider was er voor hem overgebleven en dat was na deze laatste keer dus ook verleden tijd.
Nico besloot maar weer eens aan te kloppen en de deur open te doen. Hij kon de mannen op de gang toch niet eindeloos laten wachten. De zaal was op dit tijdstip immers voor hen besproken. De voorzitter, die op dat moment net zelf het woord voerde, keek verstoord op toen Nico z'n hoofd naar binnen stak. "Jaja, we zijn zo klaar," zei de man ongeduldig en hij wuifde hem met een achteloos handgebaar terzijde. 
Toch maar weer eens naar Tineke, de secretaresse, die een paar deuren verderop de scepter zwaaide. Die had de heren er altijd zo uit. Hoe ze het voor elkaar kreeg mocht Joost weten. Ook nu weer kwam ze met hem mee de gang op, ging binnen zonder te kloppen, en kort daarna hoorde men het geschuifel van stoelen en was de vergadering tot een abrupt einde gekomen. "Afspraak is afspraak," zei ze eenvoudig toen ze weer langs de mannen naar haar kantoor liep. Ze scheen nooit haar geduld te verliezen, was altijd even opgewekt en behulpzaam en kon met iedereen, van hoog tot laag, overweg. Haar kordate optreden en haar kleine puntborstjes boezemden ontzag in bij de heren. Bij de mannen van de werkvloer was ze geliefd.
Om de blauwgrijze walm van sigarerook weg te krijgen moest de deur opengelaten worden en moesten er wat meer ramen worden geopend. Er werd met dienbladen gezwaaid waarop de koffiekannen en -kopjes voor het hoger personeel hadden gestaan. De arbeiders konden koffie en chocola in plastic bekertjes uit de automaat trekken op de gang. Zij moesten daar wél zelf voor betalen.
"Sorry dat ik zo laat ben, maar ik moest nog even naar de plee," zei Herman die nu pas binnenkwam. Hij liep nogal stijf want hij was in de fabriek uitgegleden op de betonvloer en had zijn heup bezeerd.
"Voor een g-grote of een k-k-kleine bah?" stotterde Alex.
"Zó'n grote." Hermans enorme werkmanshanden gaven een ruwe schatting van de grootte, alsof het een karper uit de visvijver gold.
"Een duikboot?" wilde Ronnie met z'n altijd glunderende gelaat weten.
"Een bruine jongen net als jij."
Ronnie moest er hard om lachen.
Wat een lol om een drol, dacht Nico, terwijl hij voorin een paar tafels tegen elkaar schoof. Daar zou straks iemand als proefkonijn op moeten liggen, want hij zou het spalken van een been nogmaals behandelen. Snijwonden en brandwonden hadden ze al voldoende gehad.
Herman ging ondertussen onverdroten verder over z'n keutel. Die had hij, toen er die morgen voor alle zekerheid een foto van z'n heup gemaakt moest worden in het ziekenhuis, al kunnen zien op het negatief.
"Toen ik zonet achterom keek, zei ik dan ook `Hallo, jou heb ik eerder gezien'." 
"K-k-kan je dan a-alles zien op zo'n f-foto?" wilde Alex weten. "Ook je d-d-dinges?"
"Nee, daar komt een loden plaatje over te liggen die hem afdekt. Anders krijgen je kloten te veel straling. Gaan ze in het donker oplichten als fietsreflectoren. Daar zou moeder de vrouw van kunnen schrikken."
"Bij mij hangt het beste gereedschap ook onder een afdakje," beweerde de nogal buikige Klaas, die als hij stond niet eens z'n eigen voeten kon zien.
"We hebben een vrijwilliger nodig die op deze tafels komt liggen," riep Nico. "Wie is bereid..."      Herman kwam naar voren. "Ik kan d'r beter bij gaan liggen dan op zo'n stoel zitten," steunde hij overdreven. "Als we maar geen mond-op-mondbeademing gaan doen, want dan heb ik liever dat je Tineke d'rbij roept."
"Je bent toch g-geen mie-mie-mietje?" vroeg Alex met een benauwde blik, alsof hij zelf in ademnood verkeerde.
"Ga jij dat eerst maar ‘ns thuis oefenen op die dikke herdershond van je," gromde Herman, terwijl hij moeizaam op de aaneengeschoven tafels ging liggen.
"We hebben nog steeds een tekort aan EHBO-boekjes," zei Nico, z'n stem verheffend. "Als jullie nog een keer hier en daar bij elkaar willen kijken..."
"Wordt daar nu óók al op bezuinigd?" vroeg Henk op verongelijkte toon.
"Bennen d'r nog goentent die geentent hebben," riep Herman die z'n boekje omhoog hield, "dan kunnen die mijntent wel krijgen. Ik ben het ja toch niet nodig als ik hier lig."
De laatste les kon eindelijk beginnen. Nico legde er alles in wat hij had. Af en toe merkte hij dat hij zich overschreeuwde in z'n poging alles goed aan de mannen over te brengen. Alsof er levens van afhingen...
De mannen waren in een jolige stemming. Even was de dreiging van wat hen boven het hoofd hing vergeten: de donkere wolken die zich boven het bedrijf samenpakten en die zich binnenkort zouden ontladen in een regen van ontslagen. Met veel commentaar en af en toe een kleine stoeipartij werd er een been gespalkt, een arm in een mitella gedaan, een hoofdverband aangebracht.
"Dat lijkt nergens op," zei Nico, ontevreden over de manier waarop het verband om het hoofd van Herman gewikkeld zat. "Het is geen Egyptische mummie."
"K-k-kut met p-peren," beaamde Alex.
"Nu we het er toch over hebben, weten jullie allemaal dat het alweer woensdag is?" vroeg Henk.    "K-k-kutje m-middenweek," verduidelijkte Alex, die aannam dat Nico dit begrip waarschijnlijk niet zou kennen en vervolgens uitlegde dat de woensdagavond altijd de avond was dat de arbeiders hun vrouwen besprongen.
"Betreden," verbeterde Pieter die beweerde dat hij heel bijbels opgevoed was. Met gedragen stem en bijbehorende gebaren verkondigde hij: "En het was in de dagen van Job toen wij ons naar Jericho begaven..."
"Ach, hou je kop!" klonk het van de anderen die dit wel eens vaker van hem hadden moeten aanhoren.
"Om te penetreren met gestrekte penis..."
"Kop houden!" werd er geloeid.
"En Adam betrad Eva..."
"Als hij maar wel eerst z'n schoenen uitdeed," lachte Ronnie.
Nico was even het dode-kind-aan-de-borstgevoel kwijt en ademde wat makkelijker. Na het beëindigen van de les nam hij afscheid van de mannen en van Tineke. Toen hij naar zijn fiets liep, was zijn borst echter ineens weer vol opgepropte wanhoop.
 
Met de fiets aan de hand liep hij in de richting van het huis van zijn oom en tante. Die woonden redelijk dichtbij en daar zouden ze wel bandenreparatiespul hebben. Het was lang geleden dat hij bij hen op bezoek was geweest. Zijn oom stond dan ook hoog op zijn SVP-lijst, een denkbeeldige lijst van StrontVervelende Personen. Op de SVP-lijst kwamen mensen te staan die steeds weer moesten weten of hij alweer werk had, en wat voor werk, tijdelijk of vast, part-time of een volledige baan, waar en voor hoeveel uur in de week. Op z'n lijst stond iedereen die hem zo nodig moest uithoren, die hem altijd het hemd van z'n gat vroeg, die het zo érg voor hem vond dat hij zonder werk zat, die zo met hem begaan was. Doodziek werd hij van ze. Ooms, neven, vroegere buren of schoolvrienden, ex-studiegenoten, iedereen die hij redelijk goed of slechts oppervlakkig kende, kwam uiteindelijk op zijn SVP-lijst te staan als het steeds weer dáár over ging: werk of werkloosheid. Hij probeerde hen zoveel mogelijk te ontlopen; mensen die hij op feestjes van z'n broer had ontmoet en daarna toevallig in de stad tegenkwam; mensen die hem vroegen of hij nog naar het buitenland was geweest met vakantie, niet wetende dat je van een uitkering geen vakantie kunt betalen; mensen die, als ze wisten dat hij werkloos was, wilden weten hoe hij zijn dagen vulde als werkloze. Als hij ze niet kon ontlopen op straat, in de bibliotheek, of in de winkel, was hij meestal kortaf en hij probeerde vooral niet in gesprek met hen te raken.
Hij wist maar al te goed hoe het er bij z'n oom zou toegaan als hij er aanbelde. `En Nico, hoe gaat het nou met je?' zou z'n oom vragen. Hij kon net zo goed direct vragen of Nico al werk had, echt werk, een volledige, goedbetaalde baan met pensioenopbouw, zoals z'n oom dat zelf als boekhouder bij de tabaksfabriek had gehad. Maar Nico wilde geen kantoorbaan, was er ook niet geschikt voor. Vooral niet bij de tabaksfabriek die z'n miljoenenwinst maakte met het ziekmaken van mensen. Telkens als hij langs de Koninklijke Longkankerfabriek fietste, moest hij denken aan zijn oom die daar tot z'n pensionering had gewerkt en die hij nodig weer ‘ns moest opzoeken. Zijn oom was ook zo'n oude zeur geworden en was helemaal niet meer die leuke, gezellige oom van vroeger. Misschien zou hij niet eens zo lang meer leven want hij was een zware kettingroker met longen die waarschijnlijk zo zwart waren als het wegdek. Als hij binnenkort de pijp uitging, zou bij de crematie de schoorsteen even een zwarte walm uitbraken met een penetrante geur van brandend teer.
Tegenzin won het nu ook weer van plichtsgevoel en hij zette koers naar de binnenstad. Zijn broer, die aan de andere kant van de stad woonde, zou ook wel plakspullen hebben. Het was wel verder lopen, maar hij had toch geen zin om al naar huis te gaan. Bertus zag hij ook niet vaak. Jammer dat hij zo weinig contact met z'n jongere broer had, sinds die hier medicijnen was komen studeren. Maar Bertus was dan ook zo'n typisch rechtse braakbal geworden. Was nog niet eens afgestudeerd en zat nu al een bolide uit te zoeken in een stapel Arts en Auto-tijdschriften die hij van een oudere collega had gekregen. Een auto waarin hij over een paar jaar `veilig en snel' naar zijn patiënten zou kunnen rijden - en naar de golfclub bij Noordlaren. Op feestjes kon Bertus al aardig meelullen over de prestaties en eigenschappen van vooral de duurdere wagens, het soort auto's waarin ook het management rondreed van het bedrijf waar hijzelf zojuist z'n laatste les had gegeven. Alex had de wagens eens aangewezen die voor het hoofdgebouw geparkeerd stonden en de prijsklassen genoemd. Je zou er haast zelf van gaan stotteren. Nico's arbeidershuisje op het platteland had veel minder gekost dan een van die wagens.
 
In de binnenstad liep hij met z'n fiets over de drukke markt. Bij de brede stadhuistrappen die uitzien over de woelende menigte van de Herestraat bleef hij staan. Hier zaten of stonden de verstotenen in losse groepjes bijeen: alcoholisten, drugsverslaafden, motorisch en geestelijk gestoorden. Tasjesrovers en zakkenrollers kwamen er uitrusten van het hard wegrennen en zaten nu als roofvogels op de loer. Er waren er die met scherp spiedende ogen of met angstige, paranoïde blikken naar de voorbijstromende mensen keken, maar die zelf niet bekeken wilden worden.
"Loop door lul. Waar kijk je naar? Aapjes zeker."
Maar Nico bleef staan. Hij keek met speciale aandacht naar een vrouw die daar op de trappen tussen de lege bierblikjes zat. Met haar gegroefde gelaat deed ze hem denken aan de radeloze vrouw uit z'n droom. Ze keek niet op of om en bleef naar haar voeten staren.
"Doorlopen klootzak," klonk het weer, en hij liep door.
Pas toen hij de drukke binnenstad ver achter zich had gelaten en door een van de nieuwbouwwijken liep - de kortste weg naar de studentenflat van z'n broer - voelde hij hoe moe hij was. Kleine kinderen speelden rondom een verlaten wijkgebouw waar hij langs sjokte.
"Tommy, Tommy," riep een van de kleintjes en wees naar het platte dak van het gebouw.
"Wat is er ?" vroeg Nico.
"Kom nie trug," prevelde het ukkie dat naar het dak bleef wijzen. Ook de andere kinderen keken omhoog.
"Is Tommy je vriendje? Een jongetje?" Het kon natuurlijk best een kat zijn. Of alleen maar een denkbeeldig speelkameraadje zoals hij die ook had gehad op die leeftijd.
"Tommy, Tommy," riepen de kinderen.
Nico liep om het gebouw heen om te zien of er ergens een mogelijkheid was om op het dak te klimmen. De kinderen renden met hem mee. Aan de achterkant was een gedeelte nog in aanbouw. Een kind zou via een raamkozijn omhooggeklauterd kunnen zijn. Hij zette zijn fiets tegen de muur en ging op de stang staan. Het lukte hem z'n kin boven de dakrand te krijgen en er een kijkje te nemen. Er was niets te zien.
"Er is niemand op het dak," vertelde hij de kinderen. "Misschien is Tommy naar huis gelopen."      Op dat moment kwam er een man haastig op het groepje kinderen toelopen. Het was een forsgebouwde man met een bezweet hoofd. Hij ademde zwaar.
"Mist u misschien een van de kinderen?" vroeg Nico aan de man die plotseling bleef staan. "De kleintjes hier zeggen dat er een Tommy zoek is. Ik heb al op het dak gekeken."
De man stond hem aan te staren. Hij snoof, alsof hij eerst de luchtwegen moest vrijmaken, voordat hij zou kunnen antwoorden.
"Wordt er niemand vermist?" vroeg Nico weer.
De man schudde z'n ossehoofd. "Nee. Alleen deze hier spelen hier altijd. Ze kunnen ja niet op het dak komen."
"Geen Tommy?" vroeg Nico aan de kleinste van de kinderen. "Wie is Tommy dan? Is Tommy een poes?"
Het kind schudde verlegen z'n hoofd en keek naar de grond.
"Nou, dan weet ik het ook niet meer. Dan zal alles wel oké zijn," zei Nico tegen de man. Hij pakte zijn fiets en liep weg, nagestaard door de man die daar domweg stond te kijken als een koe aan de andere kant van het prikkeldraad. De kinderen speelden alweer.
"Wat moest je hier dan?" zei de man nog. De woorden klonken alsof ze uit de diepte van z'n maag opgeboerd werden.
Nico had geen zin meer om op z'n schreden terug te keren en alles nogmaals uit te leggen. Hij liep door en wist zeker dat, als hij achterom keek, de man met z'n domme blik daar nog net zo zou staan. Hij besloot zich voortaan nooit meer met andermans kinderen te bemoeien. De kleutersexhysterie was vast ook in deze wijk uitgebroken. Hij bevond zich in besmet gebied.

Toen hij zijn broer verteld had dat hij nu ook z'n fabrieksbaantje kwijtgeraakt was en nu helemaal hartstikke werkloos was, toonde die geen echte belangstelling, maar bleef achteloos door het eens zo foute landelijke ochtendblad bladeren.
"Je kunt er impotent van worden heb ik ergens gelezen," was z'n enige commentaar.
Typisch iets voor Bertus, zo'n opmerking, dacht Nico. Je kon eigenlijk nergens met hem over praten. Alleen over medische dingen misschien.
"Ik heb zo'n raar drukkend gevoel hier de laatste tijd," zei Nico. Hij wees de plek aan. "Zou dat er iets mee te maken kunnen hebben? Psychosomatisch of zo?"
Bertus keek niet op en bleef de krant doorbladeren. "Ik zou er maar eens mee naar de dokter gaan," mompelde hij.

Toen Nico de achterband geplakt had, was er geen reden om nog langer te blijven. Met een grote omweg reed hij, door allerlei stille dorpjes waar hij anders nooit kwam, terug naar z'n afgelegen huisje. Met het zelfde dode-kind-aan-de-borstge­voel waarmee hij was opgestaan, ging hij die avond naar bed.

Guyotplein 1, Groningen. Er is grote belangstelling voor deze zaak. Het wordt boeiend, velen zijn van plan te komen, waaronder Rudolf Paul (met echtgenote).
Het gerucht gaat dat er ook een aantal Bekende Nederlanders aanwezig zal zijn uit de wereld van Justitie en het Openbaar Ministerie zoals Joris ‘kindervriend' Demmink, Harm ‘Toninohadbijvangst' Brouwer, Hirsch 'pedobeschermheer' Ballin, ex-minister van Justitie Piet Hein ‘Ik heb geen aanwijzingen om te veronderstellen dat er reden is om aan te nemen...' Donner, HovJ mevrouw ‘Hou bekentenis van moord in doofpot' Stuyt (van Schiedammer Parkmoord) en een Mevrouw de rechter in de Deventer moordzaak (ben haar naam even kwijt) die riep: "De camera's en de foto's zijn nu stop!" http://www.youtube.com/watch?v=zqgKtmAPmR4
Ook flapdrolprofessor Martin-Jan ‘Meneer Louwes, u had het gemunt op het geld van de weduwe' Van Mourik denkt erover om te komen.
Dusss ... komt u allen, we maken er een leuke dag van, Wicher Wedzinga heeft iedereen uitgenodigd te komen: http://www.wedzinga-cs.com/weblog/?p=12

http://www.memritv.org/clip/en/1718.htm