Tijd is de scherprechter van schoonheid.

Thuisfotografie.

Ik zag ze zitten

De beweging van de grote blonde leider zit in de lift. Zijn appelleren aan de onderbuik gevoelens van de slecht opgeleide en/ of slecht opgevoede Nederlander werpt vruchten af. Als het zo doorgaat, dan haalt zijn beweging bij de verkiezingen zonder meer twintig blauw leren zetels, en met een beetje mazzel 30 zetels. De beweging van de vrijheid wordt een machtsfactor van formaat en dat stemt somber.

Wat is er aan de hand in mijn kleine land? Mijn land is lange tijd niet goed bestuurd. Vanaf de jaren tachtig van de vorige eeuw heeft de Nederlandse politiek, en dan vooral de regerende partijen, zich blind gestort op het uitvoeren van een neoliberale agenda. Een ieder weet intussen wat het ideaal van deze stroming is: minder overheid en meer marktwerking in alle lagen van de economie. Beleidsinstrumenten in deze: bezuinigen op de publieke sector, het gedeeltelijk privatiseren van de publieke sector en het dereguleren van markten.  Doel van deze operatie in ideale vorm: verhogen van de welvaart voor iedereen. Werkelijk doel van deze operatie: verminderen van de economische macht van de staat en het vergroten van de economische macht van de private sector. Gevolg denivellering van inkomens met een sterke afname van welzijn aan de onderkant van de economie. Wie werken er aan de onderkant van het nationaal productieproces? Laag geschoolde Nederlanders en een groot deel van de immigranten.

De problemen die er zijn met het opgaan van de immigranten in de Nederlandse maatschappij zijn naar mijn bescheiden mening voor een deel het gevolg van bovenstaande en het falen van de Nederlandse staat in het overzien van wat er nodig was om immigranten/ vluchtelingen te integreren in de Nederlandse samenleving. Gevolg: radicalisering van immigrant en Nederlander. Een groep immigranten stort zich op het geloof, een groep Nederlanders raakt gefrustreerd, voelt zich niet meer thuis in land en wijk. Zij gaan op zoek naar iemand die de onvrede structureert er vorm aangeeft. Als eerste diende zich aan: Pim Fortuyn. Fortuyn werd helaas vermoord door van der G. Waarna de partij van de nieuwe Nederlandse trots, de LPF, ten onder ging aan machismo.

De fakkel voor Nederland wordt overgenomen door GW een afvallig VVD Kamerlid. Geert’s stokpaard: Islam is het grootste gevaar dat ons ooit heeft bedreigd. Alle problemen met immigranten zijn terug te herleiden tot de Koran. Het zijn moslims die niet passen in onze maatschappij omdat door het geloof dat zij aanhangen er een probleem ontstaat met het loyaal zijn aan Nederland en haar politieke grondslag. Het behouden van een tweede nationaliteit is ook reden om te twijfelen aan de loyaliteit van degene die zijn of / haar tweede nationaliteit niet wil opgeven. In Nederland is alleen plaats voor Nederlanders.

Loyaal zijn aan betekent trouw zijn aan: familie, vrienden, godsdienst, staat, ideologie. De loyaliteit waar GW en zijn beweging van de vrijheid zo gek op zijn is die van loyaliteit aan staat en ideologie. Geert is niet loyaal aan de Nederlandse staat en haar grondwet. Hij wil geen partij vormen; wat zegt dat over zijn loyaliteit aan de geschiedenis van Nederland? Hij hoeft geen partij op te richtten, maar het zou wel getuigen van respect voor de geschiedenis van Nederlandse parlementaire democratie.

Vanwege het feit dat de beweging van de vrijheid een stichting is hoeft er geen openheid van zaken gegeven te worden over de bronnen van financiering. Een groot deel van de gelden van de beweging van de vrijheid komt waarschijnlijk uit de hoek van de vastgoedmagnaten van Nederland. Zij zien daarvoor graag een bepaalde beleidsrichting; wat betekent dat voor de loyaliteit van GW aan het Nederlandse volk?

De beweging van de vrijheid ontvangt ook geld uit het buitenland. De grote blonde leider heeft in de VS fondsen geworven door lezingen te geven voor een aantal ant-jihad groepen. Deze groepen zijn ideologisch gelieerd aan de rechtse politieke stroming in Israël. Een stroming die niet bepaald houdt van Islam en Arabieren. Wat betekent voorgaande voor de loyaliteit van GW aan Nederland en aan zijn electoraat?

Als Wilders vertegenwoordigt wie vertegenwoordigt hij dan?

Freek de Jonge is van mening dat intellectuelen zich op een onjuiste wijze inzetten in het modern verdelingsvraagstuk. Hij heeft deze mening verkondigd tijdens de jaarlijkse Anton de Kom lezing. De jonge vindt dat intellectuelen zich afzijdig houden of een negatieve bijdrage leveren aan het debat.

Terwijl basiswaarden als tolerantie en non-discriminatie onder druk staan blijft het stil aan de kant van de denkers. Er is wel verzet, maar: “dat neigt meer naar pesten dan naar opbouwende en nieuwe plannen.” De Jonge ziet wel in dat zijn verzetideaal voortkomt uit zijn jeugd en vroeg cabaretesk verleden. De babyboomers spiegelden zich graag aan de geest van het oorlogsverzet, maar de revolutie van de jaren zestig heeft het tegenovergestelde doel bereikt: “een keurig welvarend burgerlijk land waarin de verhoudingen niet zo gek veel veranderd zijn.” (Trouw 18 02 010)

Even verder in het interview merkt de Jonge het volgende op: dat er voor het eerst sinds de tweede wereldoorlog sprake is van een ‘anti-intellectualistische houding.’ Ik ben van mening dat de Jonge over de laatste decennia niet heeft opgelet.

Vanaf het moment dat mensen de wereld rationeel zijn gaan uitleggen is er al verzet tegen het gevaar dat deze menselijke eigenschap heeft voor de goddelijke uitleg van het bestaan en het universum. Langzaam maar zeker is er over de laatste vijfhonderd jaar de macht van God en zijn kerk verminderd, maar de gelovigen hebben het er niet bij laten zitten. Dat de aarde rond is en om de zon draait wordt door de meeste gelovigen niet meer ontkend, maar het aanvaarden van de evolutie als primaire drijfveer voor het ontstaan en ondergaan van soorten kost wat meer moeite. De indeling van de mens op de plaats waar zij thuishoort: als dier onder de dieren, is een vertaalslag die zij niet kunnen maken. Aanvaarden van de evolutieleer is het ontkennen van de idee dat God de schepper van het leven is, en het erkennen van het feit dat de mens de schepper is van God.

De basis van het moderne anti-intellectualisme ligt in, waar anders, de Verenigde Staten. Vanaf de jaren zestig is het conservatief religieus blok al bezig met de schuld van alle moderne maatschappelijke problemen te leggen bij intellectuelen en wetenschappers. Het verzet tegen de resultaten van de wetenschap en het vrije denken resulteert in een beweging die op twee fronten heel actief ten strijde trekt: de anti-abortus cultus en de ideologie van het ‘intelligent ontwerp’. De aanhangers van deze laatste stroming worden steeds beter in het filosofisch positioneren van hun ideeënwereld. En dat baart zorgen vanwege de invloed die zij daarmee uitoefenen op het politiekproces in de VS. Gelukkig is de invloed van deze ideologie in Nederland/ Europa niet groot, maar zij geeft de gelovigen wel hoop dat ook hier de invloed van het vrije denken en de vrije geest kan worden teruggedraaid.

Naast het religieus verzet tegen de zegeningen van de ideeënwereld is er het verzet van de gevestigde orde tegen die aspecten van het denken en de wetenschap die een bedreiging zijn voor de economische pikorde. Alles wat economen, sociologen, psychologen, biologen, klimatologen en andere wetenschappers bedenken en hebben bedacht wordt alleen als nuttig gezien als het op korte termijn winst maximaliseert. Alternatieve ideologieën en gereedschappen worden genadeloos weggezet als onuitvoerbaar of als ‘linkse hobby’. Intellectuelen liggen dwars en leggen de vinger op de zere plek en dat is bedreigend voor de legitimatie van het systeem. Als je de intellectueel en/ of wetenschapper niet kan bestrijden met een gedegen argumentatie, dan kan je hem of haar verketteren. Verketteren is helaas de dominante strategie want dat is veel meer mediageniek dan een hoorzitting of een onderzoekscommissie. Verketteren bereikt een veel breder publiek, en dat is waar het tegenwoordig allemaal om draait. Niet het volk, maar het publiek.

Freek vindt dat intellectuelen het laten afweten. Ik denk dat intellectuelen ondertussen helemaal murw zijn geslagen door de verdomming van de maatschappij en het verketteren van de logica. Ik denk dat de meeste intelligente mensen bang zijn om zich te laten horen. Het tijdsbeeld is er niet naar om je nek uit te steken.

De Belgische schrijver/ intellectueel Marc Holthof  stelt in zijn bijdrage aan het boek ’Populisme’ over bovenstaande het volgende:

‘Wij zijn niet dom, wij houden ons dom. Want het is gevaarlijk om als intelligent over te komen. Verstand, ratio, intelligentie, een intellectueel zijn, betekenen medeplichtig zijn aan alles wat er misgaat in deze wereld (en wat gaat er niet mis?). Wie rationeel is, is medeplichtig. Maar wie dom is (of zich dom houdt) is onschuldig. Hij of zij is het slachtoffer. Het slachtlam. Hij of zij ondergaat de wereld en begrijpt zelfs niet wat hem of haar overkomt. Domheid is vandaag een masker. Een masker dat men – met veel intelligentie – opzet om aan zijn verantwoordelijkheid te ontsnappen. Want wat is er makkelijker, aangenamer, en comfortabeler dan zich dom te houden?’

Art: Arni Gudmundsson en Cristian Rieloff

Vandaag dronk ik koffie en nam Volkskrant en Telegraaf tot mij. In de laatste werd ik geconfronteerd met het zwartepieten van de Minister van Buitenlandse zaken. De schuld van de crisis in het kabinet legt hij geheel en alleen bij de PvDA.

Na het doorlezen van het schaamteloos stuk zelfpromotie was mijn eerste associatieve beeld; Tullius Detritus: het centrale karakter uit een klassieke Asterix. Verhagen ambieert de baan van zijn baas en hij gaat daarbij over lijken. Schuldig aan de ondergang van zijn kabinet is de intrigant zelf en niemand anders.

Zo nu en dan dringt een fenomeen door in je bewustzijn, en dan is er alleen het fotobeeld om dat wat je ziet met anderen te delen. (De foto komt het best tot haar recht in het volledigscherm beeld scherm van uw browser (F11 of CTRL + -).

Een paar weken geleden zat ik gezellig bij een vriendin. Lekker gegeten, lekker gesproken en gelachen. Dochter van vriendin zat voor de buis op de bank. Op de buis: de finale van een moderne televisie talentenjacht. Popstars is de naam, denk ik. Het wordt gepresenteerd door Geer en Nance. Gejureerd door P.Paay en twee anderen, van de een kan ik mij niets herinneren en de ander is mij slechts het aparte gezicht bijgebleven. De man had heel diep liggende ogen, een vooruitstekend voorhoofd en een lange kin. Alsof hij op jonge leeftijd een buisvormig voorwerp hard, over de volle breedte van de schedel, tussen de ogen had gekregen.

De show vond ik verbazingwekkend. Ik kan de gruwel die door mijn lijf trok bij het aanschouwen van dit circus niet onder woorden brengen. Het is massamanipulatie, de kijker stemt en beschikt over het lot van de kandidaten. Stemmen kosten geld en tijdens een popstars talentenjacht wordt er wat afgestemd; kassa!

Kim, Joshua, Wesley en Kristel waren de gelukkige finalisten. Heerlijke moderne jonge mensen met moderne Nederlandse namen. Namen als Ozzip, Sterre, Taco en Zora zie ik niet snel vertegenwoordigt in popstars, maar dat even terzijde. De finalisten traden op, op een bühne volledig ingericht op het maskeren van het middelmatige talent van de finalisten: veel belichtingswisselingen, decorwisseling, vliegende glitter en achtergrondkoortjes.

Na de eerste finale ronde wist ik al dat Wesley ging winnen. Daar leek de hele show op ingericht. Van Joshua kan ik mij niets herinneren. Hij was de eerste uitvaller. Van de jonge vrouwen kan ik mij het stembereik herinneren en dat was beperkt: het was of zacht of hard of laag of hoog maar het middenbereik ontbrak volledig. De meisjes leken gekloond, inwisselbaar. Wesley kon niet anders dan winnen. Een andere factor bij het winnen van Wesley: het zijn voornamelijk vrouwen die stemmen. Blond stemt niet op blond!?

Doorgestoken kaart is mijn conclusie. Goedkoop vermaak dat voor degene die deze show produceren karrenvrachten aan euries oplevert. Reclamegelden, stemgelden, concerten, cd’s, royalty’s. Wat zullen de heren en dames in de vuisten lachen over de truck die zij de kijker flikken: mensen laten geloven dat zij bepalen wie er een nieuwe poster wordt in Nederland. Ik vind het aandoenlijk.

Wat ik mij af vraag: hoeveel sterren kan Nederland hebben? De spoeling wordt op een bepaald moment erg dun. Dan valt er voor niemand meer droog brood te verdienen. Dat is waarschijnlijk ook de beste manier om van het middelmatig talent af te komen.

Deze show en de andere dezelfde shows zijn niet aan mij besteed.

Olympus Camedia C-5000

Een goed oog

Winter

Geluk

CS3

De laatste dagen wordt de omgeving van mijn woning vervuild door een intens geluid.
Het geluid leidt af. Niet direct, maar met een omweg. Het is constant en heeft een trillerige kwaliteit. Ik kon het eerst niet thuisbrengen. Als stedeling ken ik een divers palet aan anorganische geluiden. Mensengereedschappen produceren vaak intense geluiden, vooral de gereedschappen die zware klussen verrichten.

Mijn geluidgewenning maakt dat ik geluiden negeer als zij niet structureel de omgeving vullen of niet sterk afwijken van de gewone stedelijke achtergrondruis. Dit intense geluid duurt en duurt en dat maakt nieuwsgierig. Welk machien verstoort zo intens de relatieve stadse rust?

Ik verlaat de mijn pc kijk uit het raam en zie een vreselijk tafereel, een ware slachting. Aan de andere kant van de kade worden bomen aangevallen door een mechanische bidsprinkhaan. Het beest verplaatst zich van tak naar tak om daar grote delen van af te bijten. De delen vallen naar de grond alwaar zij worden verzameld door nijvere werkers. Zij slepen de nog levende delen schreeuwend naar de horormachine: ‘de houtversnipperaar’.

In de bek van de versnipperaar malen tanden van staal aangedreven door een explosiemotor, gretig, klaar voor het zachte hout. Klaar om het aan stukken te snipperen. De werkers duwen de takken in tanden. Op het moment dat de tanden grip krijgen wordt de tak meedogenloos in snippers gescheurd. Het scheuren produceert een karakteristiek geluid. Dit geluid is slechts hinderlijk als je niet wordt geconfronteerd met het beeld dat erbij hoort. Het beeld maakt het een vreselijk merg en been geluid. Je kunt je niet ontrekken aan het idee dat een versnipperaar zijn tanden in je zet. De horror!

Waarom worden de platanen aan de overkant gesnoeid? Waarom worden zij zo rigoureus gesnoeid? Bijna alle bladdragende takken zijn verwijderd. De bomen zaten vorige zomer echt heel goed in het blad. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het de bewoners aan de overkant gelukt is het stadsdeel te overtuigen dat zij, door de volle platanen, te weinig zonlicht kregen. Is het plataansnoeiseizoen of hebben de bomen verloren van de bewoners? Ik heb geen idee, maar de bomen zijn nog nooit zo onder handen genomen. Wat ik wel weet: hout versnipperen is een gewelddadig proces en produceert een navenant geluid.

Ik woon in een mooi land en in een mooie stad. Ik ben er ten zeerste van doordrongen dat ik gelukkig geboren ben. Ik heb een dak boven mijn hoofd en als ik de kraan open stroomt het drinkwater in mijn glas, ketel en pan.

De wetten van dit land geven mij vele vrijheden en bepaalde plichten waar ik mee kan leven. Ik ben vrij mijn mening te uiten tot beledigen aan toe. Ik mag mij verenigen om doelen en idealen te verwezenlijken. Ik mag demonstreren en rellen als ik mij in mijn idealen gefrustreerd voel.

Ik word niet blootgesteld aan willekeur, word niet van mijn bed gelicht omat ik een mening heb over koningshuis en parlement. Ik kan op straat een diender recht in de ogen kijken zonder te worden opgepakt. Ik mag hem of haar zelfs uitmaken voor flapdrol als ik er maar bij vermeld dat het slechts mijn mening is.

Ik mag geloven en kan tempels bouwen mocht ik daar behoefte aan hebben. Ik mag mensen overtuigen van mijn geloof en moet ze de vrijheid laten niet voor mijn geloof te kiezen.

De rijkdom, wetten en regels van Nederland verschaffen mij de mogelijkheid mijn mening openbaar te maken via onder andere het internet. ‘Blogico ergo Sum’. Dit rechtstreeks openbaar maken van de mening, de eigen mening is een relatief nieuw fenomeen. Een fenomeen waar menigeen nog zijn/ haar plaats zoekt.

Waar in de geschiedenis van de Nederlanden en de wereld is het voor de bewoners mogelijk geweest om met onbekenden rechtstreeks van gedachte te wisselen over alle mogelijke onderwerpen? Nergens! Tot nu toe dan. Dit kunnen delen van mening, ideologie en wens is nieuw in de maatschappij. Deze nieuwigheid maakt dat dit proces van directe communicatie nog aan het uitkristalliseren is met alle gevolgen van dien.

Anonieme communicatie, non visuele communicatie, rechtstreekse communicatie is niet alleen positief. Treiteren, lelijkheid, schelden, stalken zijn de negatieve aspecten van bloggen, msn’en, hyven, twitteren. Wet en regelgeving rondom dit nieuwe fenomeen is vorm aan het krijgen, maar staat nog in de kinderschoenen. Ondertussen is de anarchie in de reactieruimte en chatrooms. En anarchie is iets waar ik wat mee kan.

Ik bemoei me zo min mogelijk met de discussies in de rectieruimten van het VKblog. Waarom? Ik heb er over het algemeen geen tijd voor en ik heb geen enkele behoefte aan mij ergeren aan opinies van mensen die ik persoonlijk niet ken.

Ik verbaas mij over de zee van tijd en energie die mensen hebben om de eigen mening te verkondigen en te verdedigen. Vele duizenden woorden besteed aan aanval en verdediging. Vele uren verloren aan ergernis en woede. Er wordt niet gewonnen of verloren. Dat wat wordt verloren is tijd.

Wij leven in interessante tijden. Wij kunnen ons uiten als nooit te voren. En wat doen wij ermee? Elkaar het leven zuur maken. Mensen waarderen niet wat zij hebben tot het moment dat het verdwijnt of niet meer mogelijk is.

‘Blogico ergo Sum’

Over de jaren is het voetballen mij steeds meer gaan tegenstaan. Al vroeg in mijn leven heb ik geleerd dat het voetballen het slechtste in mensen naar boven haalt. Op het veld was het veel koud, nat en zaterdagmorgen, vreselijk. Schreeuwende ouders langs de lijn, lijdende kinderen op het veld. Seizoen en verwachtingen geselden onze jonge lijven. Zaterdagmorgenvoetbal is kindermishandeling, kinderkaraktermoord.

Ik vermoed dat het tegenwoordig op zaterdagmorgen rond het veld nog grimmiger is dan in mijn jonge jaren. Langs en op het veld dromen ouders en kinderen van glorie. Want als je slaagt in het voetbal is het mogelijk dat er een pot met goud wacht. Voetballen is brood en spelen voor het volk. Voetbal is tribaal.

“Voetbal is oorlog”, zei de generaal. Zit wat in, in deze driewoord zin. Voetbal en oorlog zijn beide lucratieve zaken voor machtige mensen.

Eens was voetbal een sport van de gewone man. Straat tegen straat, buurt tegen buurt, stad tegen stad en land tegen land. De laatste competitievorm is voor de elite ook nog eens handig voor het binden van het volk aan staat en koningshuis. De oranjegekte is fenomenaal en beangstigend.

Een ander tribaal fenomeen dat is gelieerd aan voetbal: Hooliganisme. Voetbal is ontstaan in Engeland. Het is geëvolueerd uit het gewelddadige Hurling en is lange tijd een spel geweest waar gewonden bij vielen. Op het veld is het geweld ondertussen aan banden gelegd door gedragsregels. Buiten het veld is het onderling geweld echter niet echt minder geworden. De harde jongens van de ‘sides’ laten geen kans voorbijgaan om elkaar op te zoeken. De kosten van deze strijd zijn voor de belastingbetaler.

De sterren van het voetbal worden verafgoodt door de fans. Zij worden door geslepen perscampagnes aan de man gebracht als individueel product, een fenomeen. Voor de vaders; wat had kunnen zijn. Voor de zonen: wat nog kan komen. Samen de droom beleven door het kopen van spullen van de held en de club. Kassa!!

Wat kost het voetballen ons? Dat wil ik wel eens weten. Is voetbal een kostenneutraal fenomeen? Hoeveel co2 uitstoot geeft een seizoen? Denk aan: de rondtrekkende horde van fans zowel nationaal als internationaal, het elektriciteitgebruik in stadions, thuis, bij de omroepen. De schade aan de infrastructuur? De duizenden orthopedische ingrepen op de gedreven amateur voetballers? De verwaarloosde kinderen? De gebroken huwelijken? De kosten van het uit elkaar houden van hooligans? De verzorging en revalidatie van voetbalgeweldslachtoffers?

Voetbal is leuk om te doen, een balletje trappen is leuk. Het internationale voetbalcircus is echter een gedrocht. Een reusachtig machtig geldgeile Frankenstein.

Ik ben blij met mijn afstandbediening. Ik zap sneller dan Lucky Luke schiet op het moment dat mijn zintuigen voetbal waarnemen.

Op het VKblog wordt er nogal wat onderling gekissebist. Vooral op het gebied van de kennis over de allochtoon en haar/ zijn  positie in de Nederlandse maatschappij zijn er een aantal bloggers die er een uitgesproken mening op na houden.

Voor deze bloggers geldt er maar een mening en dat is de eigen mening. Zodra een andere blogger op een zelfde manier de blogger met de mening aanpakt is de aangepakte van mening dat er een moderator moet zijn die de ander op zijn vingers tikt. Moderator let op want hij of zij is lelijk tegen mij. Ik ben zielig, help mij, verwijder de vervelende blogger omdat hij alleen maar op de man speelt. Hoe kan dat toch dat die lelijke bloggers mij telkens weer trachtten te pakken op mijn persoonlijke overtuigingen, mijn persoonlijke racisme. Ik ben toch een aardige blogger, ik geef alleen mijn onderbouwde mening.

Tegenstrijdig aan de roep om moderatie is het feit dat de blogger in kwestie zelf de meest vreselijke dingen over andere bewoners van Nederland op papier zet. Omdat de blogger in kwestie zijn meningen in politiek correcte taal weet neer te zetten mogen anderen hem niet persoonlijk aanspreken op zijn vooroordeel ten aanzien van mensen die anders zijn. De blogger in kwestie is geen racist, dat beweert hij zelf. Hij werkt veel met anderen en dat maakt dat hij een mening mag hebben over de migratie van deze anderen. Hij begrijpt de ziel van de ander, hij begrijpt de allochtoon en daarom mag hij hele domme dingen zeggen over de integratie van allochtonen.

Wie met vuur speelt kan verwachten dat hij of zij zich eens flink billen brand. Altijd een grote bek over anderen, over mensen met een niet roomblanke huid heeft tot gevolg dat er mensen zijn die je aanpakken. En de aanpak wordt dan ook persoonlijk. De blogger in kwestie doet alsof hij het slachtoffer is van de andere bloggers die zich niet aan de regels houden. De blogger in kwestie houdt van regels, zijn regels. Zijn roep om moderatie is hypocriet, zielig en kleinburgerlijk.

Ik vind de blogger uit West-Friesland een domme oudere man. Een man die nooit eens teruggefloten wordt door zijn omgeving. Ik denk dat zijn vrouw het al lang gelden heeft opgegeven om haar man bij te sturen. 

De blogger in kwestie ziet zichzelf als een belezen en intelligente persoonlijkheid. Origineel en rechtvaardig. Hij is zeker zeer productief en ziet zichzelf als toonaangevend op het VKblog. Ik vind zijn zelfoverschatting aandoenlijk. Omdat hij denkt belangrijk te zijn vindt hij dat zijn integriteit gered moet worden door de moderator. ‘Ik ben klein en zij zijn groot en dat is niet eerlijk.’

De blogger behoort tesamen met zijn kliek tot de nette mensen. Die mensen die zich beroepen op het feit dat zij Nederlander zijn en daar allerlei rechten aan denken te ontlenen. Die mensen die denken dat zij redelijk zijn omdat hun mening door anderen wordt gedeeld. Die mensen die onderscheid maken tussen goede allochtonen en slechte allochtonen. Die mensen die meelullen met de groep omdat zij anders nergens bijhoren. Het is een ziekelijk zooitje mensen, zij die behoren tot de groep van de blogger in kwestie. Moderator verwijder alsjeblieft alle lelijke stukken die voortkomen uit de pen van de blogger in kwestie en zijn idiote volgelingen opdat het blog weer een plaats wordt waar bloggers zich thuis voelen.

O heilige moderator verlost ons van de mening van de idiote bloggers opdat wij in alle rust kunnen genieten van de mensen met talent. Verwijder de racisten die zich zelf zien als gewone mensen met een gewone mening. Verwijder hen die alleen eigen discussieregels volgen en al het andere als oneigenlijk beschouwen.  

O heilige Moderator redt het VKblog voor het ten onder gaat in een orgie van ad hominem!!
Halleluja!!!

Het nieuws, het nieuws dat oud is op het moment dat zij nieuws is. Is het moeilijk om nieuws te zijn? Iets nieuws is zo snel weer oud dat het mij tegenstaat om nieuws te zijn. Ik ben ondertussen niets nieuws meer. Ik ben wel verslaafd aan nieuws al leert het mij zelden iets nieuws meer.

Oud is niet nieuw, maar vaak interessant omdat oud nieuws over het algemeen beter onderzocht wordt. Oud nieuws is geschiedenis. Zonder oud nieuws heeft het nieuwe nieuws geen enkele waarde.

Nieuws is meer dan nieuws alleen. Het is context, het is gefilterd, het is gekleurd door zender en ontvanger, het is een keuze. Wat voor nieuws prikkelt interesse?  

Wat je als mens doet met nieuws hangt samen met de factor tijd.  Hoeveel tijd heb je voor nieuws? De meeste van ons hebben een druk leven, een gestandaardiseerd leven die ruimte voor het ik beperkt. Een krant, radiojournaal, tv journaal, een actualiteitenprogramma, talkshow, dat zijn de voornaamste bronnen van nieuws voor de mens met beperkte ruimte.

Mensen met een ietwat andere levensstijl, levensstandaardisering, ietwat anders omdat er een aantal dingen in het leven voor een ieder hetzelfde zijn, hebben meer tijd voor het analyseren van nieuws.  En wat blijkt na subjectieve analyse? De meerderheid van het nieuws is slecht. Open deur!?

Slecht nieuws is bijna al het nieuws, maar slecht benadrukt in dit geval de kwaliteit van de berichtgeving. Wij worden slecht geïnformeerd en krijgen informatie die er voor de meeste van ons niet toe doet. Deze twee problemen in de informatie voorziening komen voort uit, aan de ene kant: de toegenomen ruimte en tijd voor de informatieverstrekker. En aan de andere kant de toegenomen sturende factoren: advertentiegeld/ oplage/ kijk en luistercijfer. Dat wat er aan nieuws wordt gebracht zal ‘de’ investeerders behagen en de lezer/ kijker/ luisteraar verleiden anders lopen zij weg.

Gevolg van de sturing door (beperkte) tijd is ‘copy/ paste’ journalistiek, herhaal journalistiek. Dit zijn meestal kleine artikelen uit de (inter)nationale nieuwspoel die na kleine aanpassingen in verschillende media, gedurende de week, opduiken.

Sturing door geld resulteert in onder andere ‘het beursnieuws’ waar wij dagelijks en in alle media mee te maken krijgen. Of het nu goed of slecht gaat met de waarde van internationaal opererende bedrijven het beursresultaat levert over het algemeen geen positieve bijdrage aan het reëel inkomen van de Nederlandse werknemer. Andere voorbeelden van door investeerders gewenst nieuws is: alles wat van doen heeft met huizen bewonen en kopen: van design inrichting tot aan hypotheekvorm besprekingen. Daarnaast maken redacties veel ruimte voor dat wat met reizen van doen heeft; van het boeken tot reisboeken. Vooral kranten investeren in verkoop van artikelen, boeken, beeldmateriaal, films, reizen en wijnen.

De media verstrekken tegenwoordig meer dan nieuws alleen. Is dat wel goed voor de ‘objectiviteit’ van de berichtgeving?

Bovenstaande woorden, zinnen en alinea’s doen mij beseffen dat ik vreselijk uit mijn nek kan schrijven. Ik dacht een beeld te hebben van de problemen in de moderne informatie voorziening, maar al schrijvende besef ik dat mijn kennis over het onderwerp veel te verbrokkeld is om gedegen te kunnen oordelen over de kwaliteit van berichtgeving in het koninkrijk der Nederlanden.

Waar je niet over kan spreken, daar moet je over zwijgen.
Bij dezen.

Ik word langzaam wat kriegel van alle aandacht voor de beestjes van onze aarde. De media zenden voortdurend spotjes uit van dier en natuurliefhebgroepen. De spotjes appelleren aan ons capaciteit voor empathie en antropomorf isme. Als wij nu niets doen, dan zal een prachtig wezen binnen afzienbare tijd uitsterven. Ojee!

Van nature ben ik een liefhebber van natuur, haar ongekend diverse schoonheid. Met als motor moeder het o zo simpele en complexe DNA. Als product van evolutie ben ik een gelukkig mens. Ik kan en mag begrijpen wat wij zijn en waar wij vandaan komen. Een ongekend luxe positie in de geschiedenis van het leven en van homo sapiens.

Het uitsterven van soorten is in de evolutie een regel. Over tijd zijn er al miljoenen soorten verdwenen door veranderingen in leefomgeving: klimaat, tektoniek, vulkanisme, asteroïde of komeet inslag, soortdominantie, ziekte, isolatie.

Op dit moment in de geschiedenis van het leven op de aardbol zijn wij, de mens, de dominante soort. Wij zijn bewuste wezens. Wij kennen ons zelf en wij herkennen de wereld. Daarnaast hebben wij nieuwsgier, taal, getal en fantasie. Met deze giften van het bewustzijn maken wij onze wereld op aarde. De aarde is groot en onze ontwikkeling heeft ons als snel over de wereld verspreid. Gevolg van dat proces is: vele mensenwerelden waarvan archeologen de resten vinden.

Van de verdwenen mensenwerelden zijn er verdwenen door externe natuurlijke oorzaken, maar de mens zelf is vaak een oorzaak van eigen ondergang. Bewustzijn en fantasie creëren verklaringen voor de willekeur van de natuurlijke omgeving. Deze verklaringen zijn de basis voor: religie, traditie en ritueel. Voorgaande kan samen met intuïtie en de onovertroffen menselijke handigheid een maatschappij vormen die de natuurlijke omgeving misbruikt en zo het eigen voortbestaan onmogelijk maakt.

De door de mens verzonnen God heeft ons zijn fiat gegeven de natuurlijke wereld naar goeddunken te gebruiken. De mens superieur aan al het andere in de schepping, superieur aan mensen met een ander geloof als het verzonnen geloof. Deze overtuiging heeft miljoenen mensen het leven gekost, beschavingen vernield en soorten uitgeroeid.

Door de tijd heen wordt de mens wel wat slimmer en leert inzien dat het op grote schaal misbruiken van de natuur allerlei kwalijke gevolgen kan hebben. Het uitroeien van wezens die werden gezien als plaag of onwenselijk, vogels, knaagdieren, roofdieren, had nogal eens tot gevolg dat er hongersnood of plagen ontstonden. Het werd voor de mens duidelijk dat God niet zou helpen bij het in stand houden van de door Hem aan ons gegeven wereld.

In de twintigste en eenentwintigste eeuw heeft het besef dat wij onze wereld kapot maken geleid tot het oprichten van allerlei organisaties met als drijfveer het behoud van de natuur. Het voorkomen van het uitsterven van soorten staat hoog in het vaandel. Tijgers, Gorilla’s, Cheeta’s, Wilde Honden, Paradijsvogels, Panda’s, et cetera. Voorgaande soorten zijn allen opvallende, sexy soorten, soorten waar je mee kan scoren, maar tegelijkertijd soorten die er voor het overleven van het leven op aarde er niet zo toe doen.

Ik denk niet dat de mens het uitsterven van, de sexy en niet zo sexy, soorten zal kunnen tegenhouden. Wij zijn een dominante diersoort met een systeem van kapitaalaccumulatie dat niet is ingericht op het duurzaam ontwikkelen van natuurlijke hulpbronnen. De wilde natuur zal langzamerhand verdwijnen. De sexy soorten zullen leven in reservaten en dierentuinen, maar vrijheid zullen zij niet meer kennen.

Ik ben er niet kapot van, want ook wij zullen als soort weer verdwijnen. Het kan de natuur echt geen flikker schelen of wij nu wel of niet in haar rijk bestaan. Uitsterven is regel en geen uitzondering.

Hero betekent held. Daarnaast is het een merknaam van een merk waarvan ik niet weet of het nog bestaat. Hero is de titel van een heel esthetische Chinese vechtfilm. En het woord hero kan ook gebruikt worden als roepnaam voor een jongenmens.

Hero is een heel zeldzame naam. Een dergelijke naam verzin je niet, nee, het is een familienaam. Waarschijnlijk de naam van een opa of overgrootvader. Trots zijn de ouders op de traditie die zij voortzetten met het geven van Hero aan de zoon. Hero wordt de trots van de familie; is des ouders hoop.

Het motto van de familie Brinkman: “Zorg dat je zelf je boterham verdient.” Dit basisprincipe heeft zijn leven bepaald. Zijn ouders waren arbeiders en PVDA stemmers; echte ruwe bolster en blanke pit. Hero was naar eigen zeggen: een bijdehand joch, met hele eigen opvattingen. Op school was hij eerst een ‘slacker’, maar na de puberteit werd hij een serieus student. Haalde na een aantal doublures zijn HAVO diploma. Hero wilde graag bij de marine, maar zijn eigenzinnigheid zat hem in de weg. Bij de luchtmacht was er ook geen plaats voor de rebelse Hero. Uiteindelijk ging hij via propedeuse rechten en HBO buurtregie naar de politieschool.

Een en twintig jaar heeft hij gediend bij de Amsterdamse politie. Langzaam klom hij door “vechtlust en discipline” op van agent, via buurtregisseur, naar inspecteur. Zijn ervaringen in Amsterdam hebben zijn opvattingen over maatschappelijke orde en discipline verder gevormd. “Ik heb jarenlang politiefuncties gehad in of rond de binnenstad van Amsterdam en al het tuig gezien en bestreden: van krakers tot jeugdbendes en van verslaafde zwervers tot topcriminelen. Maar waar ik ook werkte, ik zag wat het effect was van de slappe Nederlandse aanpak, het gezag van de politie dat helemaal naar de knoppen ging. Dat werd me helemaal duidelijk toen ik in '95 naar Amsterdam-West ging en later als buurtregisseur meer met het politiek bestuur te maken kreeg en zag hoe puberende Marokkaantjes de politie intimideerden. Onacceptabel. Maar dat zeggen mocht in die tijd ook al niet van de politieke elite.”(Intermediar 03 2009).

Bovenstaand citaat geeft een aardig beeld van de gedachtewereld van Hero. Hij is een man van regelmaat ervan overtuigd dat orde en discipline een gemeenschappelijke noodzakelijkheid zijn. Een mens hoort zijn maatschappij blind te dienen, zich te onderwerpen aan de normen en waarden van de kleinburgerlijke ideologie. Immigranten dienen zich te laten assimileren doen zij dit niet dan dienen zij te worden gerepatrieerd. Jongeren hebben een gebrek aan discipline als zij over de schreef gaan is er maar een goede remedie: militaire disciplinering in opvoedingskampen. Naast dit alles vindt Hero dat er een schreeuwend gebrek is aan respect voor de politie en dat kan alleen worden hersteld door een krachtdadige politie. Kortom Hero is van de harde hand voor overtreders: eerst knuppelen, trappen, rammen en schieten, dan pas vragen.

De eerste keer dat ik Hero als Kamerlid hoorde preken over zijn wereldvisie kreeg ik kippenvel van instinctieve afkeer. Het ging over jongeren in Amsterdam die geen respect voor de plisie hebben. Hero is voor mij de verpersoonlijking van onbewust asociaal. Ik kan begrijpen dat zijn superieuren bij de Amsterdamse politie hem zagen als een ongeleid projectiel. Ik denk dat zij blij waren dat hij vertrok naar Den Haag.

Het charmante van een moraalridder is dat dezen nog al eens privé gedrag vertonen dat zij publiekelijk afkeuren. Hero was laatste beschonken in de politieke bar ‘Nieuwspoort’. Hij liet zich niet zeggen dat hij dronken was en niet meer te drinken kreeg. Hij schijnt geslagen te hebben. Waarschijnlijk omdat hij te weinig respect kreeg van de barman. Respect is iets waar Hero overduidelijk zijn leven lang al veel behoefte aan heeft.

Respect moet je verdienen Hero, dat krijg je niet.

Wat mag uw kind niet worden?
‘Crimineel. Dat zou consequenties hebben. Dan ga ik minder voor hem doen, minder voor hem klaarstaan. Daar zal ik keihard in zijn.' (Intermediar 03 2009).

Sinds 2006 houd ik mij bezig met het schrijven van stukken op mijn VKweblog.
Ik leef gedeeltelijk van mijn schrijven, maar niet het schrijven waar ik eens van droomde. Ik ben geen schrijver van literaire of intellectuele stukken. Ik heb de gave niet om karakters te ontwikkelen, te verweven, uit te werken. Ik heb het geduld niet voor begripsbepaling, langdurig onderzoek, definitie, referentie en conclusie. Ik ben agressie, passie, het moment.

Op het VK weblog kan ik mijn woorden kwijt. Het is leuk om gelezen te worden. Het webloggen houdt hersenen actief en zintuigen scherp.

Sinds de uiterlijke en interne veranderingen van het VKweblog voel ik meer afstand tussen mij en het webloggen. Dat heeft twee redenen: ik heb over de laatste vier jaar bijna al mijn interesse gebieden wel beschreven en van herhaling ben ik redelijk wars. Al val ik voortdurend in herhaling; leven is herhalen, schrijven is herhalen, herhalen is onvermijdelijk. De tweede reden is het idee dat de veranderingen van het VKweblog het kippenhokgehalte van de onderlinge verhoudingen alleen maar lijkt te hebben verdiept. Een voordeel bij dit nadeel is dat het VKweblog groot genoeg is om je al surfend aan het gekakel te onttrekken.

Groepen maken ingewijden die meer en meer bij elkaar op schoot gaat zitten. Ik maak geen gebruik van “favorieten” omdat ik niet wil deelnemen aan: ‘van die houd ik en van die houd ik niet.’ Er zijn op het weblog bloggers die ik graag lees. Het gros van de webloggers heeft echter interessegebieden waar ik geen goesting voor voel. Ik vind het allemaal wat navelstaarderij. Ik ben mij terdege bewust van de mogelijkheid dat mijn oordeel over anderen door een ander over mij gegeven zal worden.

Groepen daar heb ik een haat liefde verhouding mee. Groepen zijn voor een mens van groot belang; je hoort ergens bij, je voelt je thuis, heel goed voor je. Ik kan er echter moeilijk mijn draai in vinden, ik vind groepen benauwend. Groepen sluiten uit. Groepen geven de aap de mogelijkheid zich te manifesteren, en de aap is onredelijk en onprettig, maar tegelijkertijd op zijn tijd erg vermakelijk.

Naast groepen en favorieten zijn er ook knoppen om jezelf of anderen te promoten op andere webcommunity sites. Is dat goed voor de weblogger, of is het goed voor het aantal hits/ links/ verwijzingen voor/ aan de VK(weblog) site?

De nieuwe toepassingen van het VK weblog hebben, waarschijnlijk, niet het beoogde effect: meer gelezen worden buiten de eigen kring en meer lezers van buiten naar binnen halen. Waarschijnlijk omdat ik geen beeld heb van het dataverkeer dat het VKweblog verwerkt en genereert.

Wat is de gemiddelde leeftijd van de VK weblogger? Ik schat dat deze ongeveer tussen de 45 en 50 jaar jong ligt. Niks mis mee, prima leeftijdgroep, maar het bepaalt wel de onderwerpen waarover geschreven wordt. Een groot deel van de stukken zijn midlife-metablogs. Naar mijn mening is het allemaal wat gezellig en knus met een gearriveerde ondertoon. Ik houd niet zo van gezellig en knus, ik houd van broeierig en onbehouwen.

Webloggen hoort, vind ik, provocerend te zijn, de wereld in al haar kwalijke en mooie facetten in het voetlicht te brengen. Niet de intieme persoonlijke belevingswereld, maar percepties van de abstracte mensenwereld. Niet wetenschappelijk verantwoord, maar redelijk onderzocht en met hart op de tong vertaalt voor een ongeduldig webpubliek.

Gelukkig kent het VKweblog gepassioneerde intriganten, querulanten en gedreven scribenten, van conservatieve en progressieve zijde. Zij weten elkaar telkens te vinden; vooral rond het onderwerp de ‘ander’ in de samenleving. Geen woord wordt geschuwd bij het verkondigen van een mening. Geen mens wordt gespaard als de een van de ander zijn/ haar belevingswereld niet kan accepteren. Het is heerlijk om de burenruzie te volgen, en zo nu en dan mijn steen bij te dragen. Lekker meeknuppelen in het hoenderhok.

Al met al is het VKlog een plek die blijft boeien. Blijf schrijven, fotograferen, filmen beste webloggers. Wij leveren een beeld van de tijd, wij schrijven geschiedenis.

Webloggen schijnt al weer passé te zijn. Je twittert, hyved, facebooked, you tubed, digged, skyped, nu jijt, et cetera. Dat wat het internet communicatief mogelijk maakt is fantastisch, ongekend in de menselijke geschiedenis. Het biedt voor elk individu de mogelijkheid de wereld te leren kennen, zichzelf te verbeteren. Verlichting via ogen, vingertoppen en toetsenbord. Of ieder individu deze mogelijkheid ook, positief, zal benutten blijft echter de vraag.

Bla, bla, bla, bla, blaahhhhh. ;-)

Ter ontspanning

Amsterdamse Humor van LSO: Leipe Shit Ouwe

Er zijn er veel van ons die veel moeite hebben met het feit dat zij behoren tot de familie der apen. Wij zijn apen en wij gedragen ons als apen. Is dat je nooit opgevallen? Dat kan ik mij niet voorstellen, nee, echt niet voorstellen.

Ieder van ons heeft in zijn of haar leven te maken gehad met het functioneren in een groep. Op de lagere school, de middelbare school, sportclub, vervolg opleiding en daarna op de werkplek. Binnen een dergelijke zetting als school of werk speelt de pikorde een grote rol. Een pikorde wordt bepaald door aan de ene kant afspraken en aan de andere kant het dier in de mens. Dit dier is in dezen de chimpansee.

Zo is er de school en haar regels: op tijd, je werk goed doen, je mond houden, alleen spreken tegen de meester als deze je wat vraagt, niet rennen in de gang, niet schreeuwen in de gang; heel veel niet en heel weinig wel. In de klassen gelden naast de formele regels, de regels van de natuur. Kinderen klitten bij elkaar doormiddel van instinctieve keuzen. De pikorde wordt heel basaal bepaald; uiterlijk, intelligentie, afkomst, karakter. Binnen de soort zoekt soort, soort.

Zo had je in mijn tijd: de kakkers, de punkers, de skins, de hippies en het gewone volk. Het gewone volk werd door alle andere groepen met een zekere minachting bekeken. En tussen de groepen was er sprake van een constante koude oorlog. De koude oorlog werd maar heel zelden heet. De wapens waren dan ledematen, appels, sinaasappels en ander fruit.

Wij wilden graag ergens bijhoren, want de groep biedt bescherming. Zo kan je de andere groep verrot schelden en je dan snel terugtrekken in de veilige eigen groep. Heel af en toe leidde dat tot een: “na school zie ik je buiten wel!!” Ondersteuning van de groep hing in een dergelijke situatie af van de rechtmatigheid van het conflict dat tot het gevecht leidde. Daarnaast was de positie in de groep belangrijk. Populariteit was heel belangrijk voor de diepte van de steun. Populariteit hing af van: afkomst, solvabiliteit, buurt en uiterlijk. ‘Lelijke’ mensen waren sowieso niet erg in trek. Daarbij maakte het niet uit bij welke groep je, je thuis gevonden had.

Waar je als mens ook terechtkomt in het latere leven. Overal zijn er groepjes, subgroepen en groepsleiders. En overal gedragen de leden ervan zich als apen. Wie kent niet de slijmbal, die bij elke gelegenheid de baas naar de mond praat. Naast de slijmbal is er de angsthaas: deze mensensoort werkt nooit, maar weet telkens als de baas voorbijkomt de indruk te wekken dat hij of zij echt aan het werk is. Op de werkvloer is de rat weer een andere vorm van gedrag. De rat is lacht altijd met de grapjes mee, is altijd te porren voor een geintje zolang dat ten kostte gaat van anderen. De rat neemt nooit ergens verantwoordelijkheid voor, hij of zij klikt tegen de baas of zijn vazallen over de anderen. De rat en de slijmbal krijgen veelal promotie. Niet omdat zij wat kunnen of wat betekenen voor de organisatie, maar omdat zij op het juiste moment de alfa aap weten te begeren.

Ik ben een aap en ik ben mij daar, in tegenstelling tot veel anderen, bewust van. Van bepaalde gedragingen, neigingen en jaloezieën weet ik dat zij van mijn dier afkomstig zijn. En dat ik daar geen tijd aan moet besteden anders wordt het leven zo simpel en bruut. Zij en wij zijn een gevolg van de aap in de mens.’ Zij zijn anders en wij zijn beter’ is puur op instinct gebaseerd. Instinct is een handige aapachtige eigenschap, maar kan geen leidraad zijn in het dagelijks leven.

De aap is racistisch, etnocentrisch, kortzichtig, bevooroordeeld, gewelddadig, seksistisch, bruut, jaloers en ongeduldig. Als je leven wordt bepaald door voorgaande categorieën, dan is het duidelijk dat je, je niet bewust bent van de aap in je. Tijd voor bewustwording, beste mensaap anders is het leven zo vreselijk basaal.