Als je in de Zaanstreek woont, dan is het boffen deze dagen, je kunt de boten steeds bekijken en alles is dichtbij. Kies je voor de haven van IJmuiden bij het binnenlopen of het weggaan, of zit je liever langs de kant om ze op weg naar Amsterdam te zien? Vanaf station Zaandam, ging een pendelbus naar het kanaal.

Wij kozen om het te zien in Amsterdam, achter het Centraal Station kwamen ze binnen, met een oorverdovend schot, werd elk schip welkom geheten. Bij aankomst was het havengebied nog rustig, maar in de avond, bij het verlaten was het water zo vol, zo druk hadden we het nog nooit gezien.

Er waren wat incidenten op het water, want het was erg vol, maar wij hebben er niks van gemerkt, de menigte aan de kant was gemoedelijk en er was geen wanklank te horen. Er waren genoeg plaatsjes om te zitten en er waren veel afvalbakken en mensen die bleven opruimen. Veel politie was er op de been en op enkele centrale punten stonden ambulances klaar.

Ergens voor het midden, ter hoogte van de bank, verlaat je gemakkelijk het gebied, om even uit de drukte een terras te pakken en een wc te gebruiken. Op het terrein is ook van alles, maar soms wil je even ontsnappen aan de uniformiteit.

Al die blije mensen, al die indrukwekende boten, met hun bijzondere volk aan boord, de muziek, het lachen, het pirateneiland, het zalige eten bij de chinees in het midden, het maakte dat het onvergetelijk is geworden. Heel prettig is het dat je gewoon weer met geld mag betalen bij de koffie en eettentjes.

Amsterdam bedankt!

Sail.( Annemieke en Zilver en de muziek.

Het IJ, live.

Zilvertje.

Als je nu niet kunt kijken, kijk dan op de link, ze komen allemaal binnen.

Sail vaart naar Amsterdam.

Radio Noord-Holland staat op de Pier bij IJmuiden.

Morgen om 9.00 uur dat gaan de eerste schepen richting Amsterdam, deze reis zal ongeveer 4 uur duren. Vanaf 12.00 uur zullen er steeds meer schepen Amsterdam binnen varen.

Plattegrond Sail Amsterdam.

De schepen.

Provincie Noord-Holland met o.a plaatsen waar je kan kijken langs de route van IJmuiden naar Amsterdam.

Zilvertje. 

Foto: van Zilvertje Sail 2005.

Zo als u weet, reis ik zeer regelmatig naar het kloppend hart van onze politiek, maar deze keer heb ik u weinig nieuws te vertellen. Geschrokken was ik van de verpauperde kamertjes, in haast leeggehaald na de laatste uitslag van de verkiezingen.

Bij het wonderschone torentje zag ik drie werkmannen bekvechten, een behoorlijk studentikoos uitziende timmerman vond dat hij als eerste naar binnen mocht en duldde geen tegenspraak, maar dat kreeg hij wel. Een zeer degelijke timmerman met een meetlint gelijkend op een rozenkrans en een zachte G praatte zich de klem in de kaken om als eerste naar binnen te mogen en de boel op te meten en de mogelijkheden te bekijken, maar ze waren geen partij voor de man met een alternatieve overall aan en met een geweldige haarcoupe in het geel en met een cordon aan spierballenjongens in pak om hem heen, deze gaf geen krimp, armen over de borst gevouwen en keek ze allemaal dood.

Uit het raam van het torentje hing  een wat vermoeide en overjarige jongen met een bloempotkapsel, hij lachte op een hoge toon, in een hand een biertje, in zijn andere hand een rapport. Hoehoe mannen, riep hij, hoehoe, ik ben er nog!

( jammer dat ik niet kan tekenen ik zie het plaatje voor me )

Zilvertje.

Foto: van Zilvertje, daar waar men speelt met ons geld.

Elke keer als ik bij je op bezoek kom, zoek ik naar je ogen. Krijgen we contact of blijft het heel oppervlakkig? Ga, je me vertellen wat je ziet en beleeft? Of hangt je hoofd bijna op de tafel en verdwaal je in een wereld die ik niet begrijp?

Ik ontken niets, ik blijf geïnteresseerd luisteren, hoe de Helle Hond mij wil pakken en ik daarom op de fiets moet komen, lopend zal ik ten prooi vallen aan dat gruwelijke beest. Dan ben ik dankbaar dat je me waarschuwt, dat je zorg hebt om mij en ik ben de laatste om te ontkennen dat er meer is tussen hemel en aarde. Maar op de fiets kom ik toch maar niet, het zou me een halve dag kosten.

Moeilijk is het wel om te zien dat de door mij altijd zo mooi wit gepoetste tandjes nu verworden zijn tot zwarte scherpe puntjes, je kunt er haast niet van eten. Ze moeten er allemaal uit. ( over twee weken nog maar dertig jaar )

Als ik kom heb je de koffie klaar, die heb je zo met liefde gezet en smaakt me altijd zo goed, alles keurig op een blaadje. Trots breng je het dan binnen.

Je geeft me een oude spons mee, met een gezichtje er op, dat is voor je jongste broer, een blaadje met een liedjestekst en een tekening van een oranje uil, of zijn het vrouwenborsten in een rechthoek?

Je hebt bijna twee jaar in een gevangenis gezeten en nu ben je ook streng bewaakt maar met meer zorg. Als ik het bospad afloop naar de trein, moet niemand iets tegen mij zeggen, daar draag ik even een steen van duizend kilo op mijn hart. Als ik bij de trein ben aangekomen, dan gaat het wel weer, dan loop ik het hele perron af en sta te kijken in het tuintje van mijn opa en oma, waar is die tijd gebleven? De tijd van zorgeloos genieten en water halen uit de waterput en lachen om opa zijn kwispedoor.

Zilvertje. Foto: Wij.

Abbey Lincoln, vannacht gehoord dat ze is overleden, de vrouw die mijn kracht gaf met haar mooie stem. Rust zacht lieve vrouw.

FIFA en Zilver.

Wat verbaasd was ik wel toen ik gistermorgen drie heren zag hangen over het hekje van mijn voortuintje. Ze zaten keurig in het pak, maar hingen zo waar met het hoofd omlaag en keken recht mijn ventilatiegaatjes in. Zoekt u iets of iemand, vroeg ik ze belangstellend.

Dadelijk lieten ze zich met een zachte plof van het hekje glijden en kwamen mijn richting op. Eentje van hen had een opschrijfboekje bij zich en stak van wal.

Naambordje.

Mevrouw dat bordje Zilver moet van uw voordeur, of u doet een sticker over die naam  ( is een merknaam ) en het jurkje dat u draagt, neigt naar de kleur oranje en dan denken wij dadelijk aan een bepaald soort bier, dus trekt u dat nu maar uit en de lantaarn voor uw huis bevat ook een merknaam, dus helaas, die zal een aantal weken geen licht geven en we zagen ook een bal in uw achtertuin en dat mag ook al niet, u kunt wel een bal met het logo en 2018 er op, bij ons kopen, dan betaalt u nu een bedrag van 99 euro en dan mag u die in u achtertuin leggen……….. 

Ook moet de naam Lassie van het dak van de rijstfabriek. Totaal verbouwereerd keek ik

die overrijpe bananen in pak aan en vroeg wie ze dan wel niet waren. Ze waren van de FIFA vertelden ze licht geïrriteerd, dat ik dat niet zag.. ……ze kwamen even kijken op alles wel op orde was in Nederland.  (Op de fiets nog wel )

Ohhhhh, speelde ik heel geïnteresseerd, ik zal even een koekje voor de heren halen. Maar ik haalde mijn grote koekenpan, met extra dikke bodem en heb ze met de woorden: vuile uitzuigers uit mijn straatje gemept en nou denk ik dat we een hele slechte beoordeling krijgen, maar dat kan mij geen bal schelen.

Ik heb ze in de Zaan geflikkerd!

Zilvertje.

Foto's: van Zilvertje, van de Zaan, van Lassie, van haar voordeur, met Lumix en haar oude toestel.

Plaatjes met een praatje.

Afgelopen zondag had ik me de blaren op de voeten gelopen om mijn oudste zoon te bezoeken, de blaren waren als daalders zo groot en op maandag kon ik slecht lopen. Mijn vakantie loopt ten einde en ik wilde toch niet thuisblijven, dus ik ben op de fiets vertrokken.

Het was zalig weer, niet te heet, zonnetje en een heerlijk windje. Ik wilde langs de forten rijden, nou daar wemelt het bij ons van en ik wilde een route verkennen voor als de boten van Sail binnenlopen. Ik wilde een fietsroute vinden naar de Zwarte Markt en ik wilde naar zee. 

Door Luuk, Antoinette en vele anderen van het VK-weblog heb ik nog meer oog voor de bloemen.

De Sint Agaatendijk had ik nog nooit rustig kunnen bekijken, de dijk die de Zaanstreek behoed heeft voor heel wat zeewater. En ik wilde eens zien hoe de dorpen nu naar elkaar toegroeien en dat is elke zomer weer schrikken, in vergelijking met vorig jaar is er weer heel veel mooi boerenland verdwenen.

Later kwam ik nog iets nuttig maar heel lelijks tegen in zo een prachtig gebied. Gas.

In Beverwijk werd ik overvallen door de drukte! Per fiets was het moeilijk om de juiste weg te vinden, de borden waren niet logisch, zeker niet als je op de fiets rijdt. Snel zocht ik de rust van een kleine haven.

Er waren ook kaarten, je zag dan waar je was en hoe je verder kon fietsen, voor mijn route had ik twee kaarten nodig, want na de polders, industrie en haven bezocht ik de bossen en zee van Castricum. 

Al met al was het een zalige dag, van ongeveer 13.00 uur tot 18.30 uur heb ik op de fiets gezeten. Op de terugweg heb ik op het strand even moeten plassen en heb ik een zalige koffie genomen en een plaatje van de zee.

Natuurlijk nog even een kiekje maken van Zilvertje aan zee.

Na de zee, op de terugweg, die zalige lieve lome koeien. 

Vandaag moest ik voor werk naar Amsterdam, nou ik had bijna het vliegtuig genomen, want de blaren op mijn voeten dulden nog geen schoenen en de spieren in mijn benen zijn wel opgewassen tegen drie uurtjes fietsen, maar echt een hele middag fietsen, dat hadden ze nog nooit gedaan.

Zilvertje.

Foto's: Zilvertje en Lumix.

De laatste weken dat hij nog op de afdeling was, zat hij nog bij de koffie en at mee, hij en wij wisten dat het langzaam alleen maar slechter werd. Hij genoot van zijn kopje koffie en vaak scheen de zon zo wonderlijk mooi op hem en het silhouet op de muur van hem, was ontroerend mooi.

Een kleine man, uit een ver tropisch land, ooit naar Nederland gekomen, gelokt door de schijnbare welvaart, ver van vader en moeder, broers en zussen, vrienden en eigen cultuur was hij regelrecht in de armen gelopen van de verlokkingen en verleidingen en hij was blijven hangen in het circuit van ellende. Schoonmaakwerk, havenwerk, van vrouw naar vrouw, maar door de gestoorde communicatie steeds weer op de stoep gezet en op een bepaalde leeftijd wil niemand je meer, als de mooie gloed er af is, dan tellen alleen de jaren en of je geld hebt en dat had hij niet.

Het smerige, tochtige grote opvanghuis was zijn thuis geworden, een huis, met rellen, met geweld, maar met een grote kern van liefde, want het geweld, kwam altijd van de kant van middelenmisbruik en van ruwe bolsters die door het lint gingen, maar allemaal een lelieblanke pit in hun donder droegen.

Hij was zo ver dat hij mocht doorstromen, naar een gerieflijker huis, maar dat wilde hij niet, hij voelde het denk ik aan. Hij was ongeneeslijk ziek en dat kwam spoedig hierna uit. Al ras kwamen de dagen dat hij meer op bed lag, dan dat hij op de afdeling kwam en er werd gezocht naar een kamertje voor hem alleen, dat was nog een hele klus, er werd geruild en gepoetst en ook al was het een lastige plek, omdat hij haast niet meer kon lopen, op twee hoog, hij had zijn eigen kamertje gekregen.

Op een ochtend, moest ik als nieuwe kracht met hem naar de dokter, er moest op de OK iets gebeuren, als dit niet gebeurde was hij binnen 24 uur dood, het was een maandelijks gebeuren.

Op zijn kamertje zat hij al te wachten en in zijn beperkte Nederlands vertelde hij dat hij geen onderbroeken meer had en dat hij niet zonder onderbroek naar het ziekenhuis wilde, dat hij zich dan zo schaamde. Goede raad was duur, want in die paar weken dat ik in het opvanghuis werkte, had ik al geleerd dat er van alles niks was, echt niks, maar dat het wel altijd goed kwam. Ik beloofde hem te doen wat ik kon.

In het hele huis geen onderbroek te vinden en ik begreep hem zo goed, als dakloze word je al met de nek aangekeken en als je dan ook nog geen onderbroek draagt, ook al zou geen arts die onderbroek zien, hij moest toch uit, maar ja, zo werkt dat nu eenmaal bij de mens, of je nu dakloos bent of niet. De onderbroeken kwamen er, hagelwit Hema en juist op tijd, de taxi naar het ziekenhuis stond al op de gracht te wachten.

De chirurg in het ziekenhuis was een echt goed mens, hij behandelde ons als koning en koningin, hij kende zijn patiënt al heel goed en vroeg mij of ik mee wilde de OK in, omdat dit veel rust gaf een vertrouwd gevoel, dat ik dan op een stoel er bij kon zijn, al die keren als het zo gebeurde slaagde de moeilijke ingreep veel beter. Ik moest me dan onder leiding van een zuster ook voorbereiden en volgde de instructies en kwam uit een hokje de OK in en zag er uit als een arts.

Hij lag al klaar op de tafel en lachte naar me en zei zachtjes: dank je wel dat je dit voor me doet. Nog nooit heb ik een arts zien werken met zoveel toewijding en liefde, nog nooit was er zoveel chemie tussen arts en patiënt en omgeving, het was bijna onwerkelijk, maar het was een unieke dag.

De beste man heeft niet lang meer geleefd, als een blaadje zag je hem schrompelen in zijn witte bed, hij hield graag je hand vast en sukkelde weg als je een lied voor hem zong. Ik kwam vaak van zijn kamertje met een brok in mijn keel….. naar Nederland gekomen op zoek naar meer comfort… ver van alles wat je lief is en dan zo te eindigen. Hij heeft de vijftig niet gehaald, te jong, te verdrietig voor woorden. Maar wat heb ik een respect voor de mens die tot op het laatst zijn waardigheid bewaard en niet zonder onderbroek naar het ziekenhuis gaat. Hij had zo gelijk want wat stond het hem goed, dat nieuwe wit op die tropische donkere huid.

 Dat je, je verdiende haven in de hemel mag vinden.

Zilvertje.

Als je het mij vraagt is zaterdag mijn lievelingsdag. Het begint al als het huis een zoete inval is, van prettige kindergeluidjes, die zich losrukken van de nacht en contact hebben of zoeken met kinderen in het dorp, vaak sta ik nog in nachtpon thee en lekkers te delen.

Dan lonkt de bibliotheek, de kaasboer, de boekenwinkel ( ik heb een boekentic ) de supermarkt en de natuurwinkel. Bij de kaasboer is het vet druk, hij verontschuldigt zich, maar niemand vindt het erg, het zijn leuke mensen en de sfeer is er van goud, het is gewoon een schuur, rijen met planken met kaas, die trouw gekeerd moeten worden en er zijn eieren en boter en verders niks, niet eens een kassa. De prijs staat op het papiertje van de kaas.

De verhalen zijn grappig, bij de kaasboer mag je altijd proeven en vaak bij elke volgende klant, krijg je weer wat aangeboden, je hebt kaasliefhebbers en kaashalers en mensen die het alleen bij een glaasje port lusten, ja, 5 uur een glaasje vindt de een, dat maakt het leven gezellig en de ander weet te zeggen, dat het altijd ergens op de wereld wel 5 uur is, dus dat je altijd een glaasje mag nemen zonder je bezwaard te voelen.

Je pikt ze er zo uit, de kaasliefhebbers zijn mollig tot dik, de portdrinkers, hebben een flinke gok en verzopen ogen. De kaashalers, doen alleen de boodschappen en zijn slank en gedienstig. Maar mij deert het wachten niet, ik geniet van al die stemmen, die verhalen en als ik dan aan de beurt ben, moet ik helemaal bedenken waar ik voor kwam……

Bij de Doe Het Zelfhandel ontmoet ik Wil, met mijn armen vol spullen, zoenen we, en wisselen nieuws uit, haar boot moet op de helling, we blokkeren het pad, we genieten, we kennen elkaar van het werk, begin jaren negentig psychiatrie, we worden al aardige oude tantes, dat jonge blommengedoe begint bij ons te slijten, maar we hebben nog glans in de ogen, we tekenen nog voor heel lang bij.

Omdat ik na een aantal jaren wel en nu toch weer net als vroeger, geen vlees eet, bedenk ik altijd hoe ik zo een diertje kan “rekken” en ik zo zuinig als maar mogelijk is, omga met  de diertjes. Omdat ik geen vlees eet, wil ik niet mijn gezin hier in mee trekken, mogen ze later zelf uitmaken, maar ik heb al schik, hoe ik de kip verdeel over de hele week.

Haar zachte vlees gaat in de mie

Het allerzachtste vlees gaat in een wrap

Haar botjes gaan in de soep

Het overblijfsel van het vlees van haar botjes na het soep trekken wordt een kipkerriesalade

De poten maak ik op zijn Surinaams klaar met rijst

De vleugels worden een borrelhapje, zonder borrel

Dan is er nog de zak met appels, daarvan ga ik taart maken en appelbollen.

De nieuwe bakker heeft zalig brood met een hand vol zaadje, dat brood eet je zonder iets er op, zo lekker en zijn koffiebroodjes en donuts en gevulde koeken en cakejes, zijn ongekend lekker en als ik het elke keer weer zeg, dat zie ik allemaal zonnetjes in de winkel.

De bakker kent ook het grote levensgeheim, het staat op zijn zak!

Meel, gist, water, zout en liefde en zo is het!

Zilvertje.

Foto: De zak van de bakker.

Wat me opviel waren al die lege monden, in jaren waren ze nog niet zo oud die mensen die ik zag, dertig, veertig, vijftig, maar hun monden waren leeg, niet dat hun mondjes stilstonden, nee, kwebbel de kwebbel, van de vroege morgen, tot de vroege morgen, vaak deden ze niet aan slaap. Ik zag ook monden met Wybertjes er in, kleine dunne zwarte tandjes, alsof ze zo uit het bekende blauwe doosje waren gevallen.

In een korte tijd leerde ik te overleven tussen al die mensen, want omdat al deze mensen ook bezig waren met overleven, moest ik dat ook, in zeer korte tijd, leerde ik dat ik mijn grenzen veel scherper moest stellen, want anders zat ik zelf zonder centen. Zilver, ik moet naar het OLVG naar de longarts, maar ik heb geen strippenkaart, heb jij nog tien euro? Dat was een veel gestelde vraag aan mij.

Zulke dingen trok ik me aan, ik dacht dan echt dat hun longcapaciteit afhing van mijn 10 euro en ik gaf ze grif mijn geld en voelde me er zo goed bij. Tijdens de overdracht werd me keer op keer uitgelegd, dat ze voor mijn geld gewoon een bolletje haalden en gerust wel in het ziekenhuis kwamen, lopend of zwart met de tram. Ik kon het me niet voorstellen, ik vond ze allemaal zo lief en eerlijk, zo innemend en ze hadden het zo slecht getroffen met hun leven en familie.

Wat was er trouwens mis met een bolletje? Ze waren de hele dag aan het lopen en ze konden toch beter een bolletje bruin of wit halen, dan drugs? Mijn nieuwe collega’s lagen dubbel. Zilver, je bent een schat, maar met dat bolletje bedoelen we geen brood, maar coke en heroïne.

Mijn ogen gingen open toen ik zag hoe die lieve zachte Katja ( niet haar echte naam ) op straat mannen verleidde en ze in een slag ook van portemonnee beroofde, hoe Black Smoker, op de Pillenburg gewoon zijn eigen medicatie stond te verkopen, terwijl hij het zelf zo hard nodig had.

Toen heb ik leren kijken en niet te oordelen en toch goed doen, zonder de boel erger te maken, heb ik leren genieten van de puurheid van de mens. Soms denk ik ook dat ik deze basiskennis nodig had om met mijn eigen zoon verder te kunnen leven, want nu bijna dertig jaar oud, heeft hij net zo een Wybertjesmond. Het enige verschil tussen hen en hem is, dat mijn zoon in zijn hoofd zo in de war is, dat hij weinig kans maakt om ooit in een opvang huis te leven. Zijn angsten zijn te heftig, zijn denken te verstoord en anders dan het normale denken, zijn trek naar drugs is te groot om vrij in de maatschappij los te lopen.

Maar God wat houd ik van die kerel en wat ben ik bij dat ik hem heb, en beetje bij beetje hoop ik zijn dag een beetje te kleuren als ik op bezoek mag komen, als we bellen en schrijven. Hij schrijft ook, hij schrijft rap en ik ben zijn grootste fan.

Zilvertje.

Foto: Van Zilvertje, Amsterdam CS 2004

6 augustus 1945 een gruwelijke dag, als kind werd ik veelvuldig met beelden gevuld, met verhalen, met leed. Het is daarom ook geen wonder dat ik op het moment  ( 12 jaar geleden ) dat de weeën begonnen dadelijk dacht: mijn baby wordt geboren op 6 augustus de dag dat die bom viel op Hiroshima en drie dagen later viel er nog zo een kreng op Nagasaki.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik verplaats dat soort dingen altijd naar mijn eigen leven. De nacht van de weeën dacht ik veel aan al die moeders die ook die dag hun kind zouden baren, aan de huwelijken, de verjaardagen, het leven……..

Hoe ruw werd dit verstoord! Ik herinner me beelden van mensen die uiteen stuiven, verhalen van de dood, de verbranding, het doodbloeden, het verdriet, de wanhoop en al die jaren er na, de misvormde baby’s.

Ik hoor op de radio dat De Verenigde Staten dit jaar voor het eerst officieel bij de herdenking aanwezig zijn.

Vandaag is mijn Blancie jarig, maar net als al die jaren voor haar geboorte ben ik ook in gedachten bij die gruwelijke bom en ik hoop dat zo iets, nooit, nee, echt nooit meer gebeurt en dat het stopt met al dat geleuter over dit en dat en zus en zo en dat we nu eens eindelijk onze pen in eigen inktpot stoppen en niet altijd pikken of willen pikken van een ander, dat zou al een hoop oorlog en leed schelen.

Zilvertje.

Foto: Blancie en Zilvertje, ongeveer 6 jaar geleden.

Morgen ( 6 augustus ) is die lieve Blancie jarig, ze wordt dan twaalf, dus het is alweer twaalf jaar geleden, dat ik midden in de nacht haar broertje uit bed haalde, de fles gaf en zelf in bad ging zitten en wist dat mijn kindje er aan kwam.

Keek of alles klaar stond en juist op tijd naar het ziekenhuis vertrok, het was die dag bloedheet, maar om negen uur toen ze geboren werd, was het nog heerlijk koel. Ze had pikzwarte pijpenkrullen en was 54 cm en woog bijna 8 pond, dat was niet gek voor een moeder die net nog geen 40 was en die dat jaar ervoor een zoon op de wereld had gezet.

Ja, u leest het, ik ben zo trots op ze en op mezelf. Maar Blancie is er niet, die komt pas einde van de maand, dus geen drukte, geen huis verjaardagsklaar maken, maar gewoon vakantie houden en daar hoort ook een stukje schilderen bij. Ik doe elke dag een stukje, net zoals ik de buitenkant van het huis heb gedaan.

Nou ik toon u de foto van de net geschilderde keukendeur en volgens mij vindt u de nieuwe kleur ook mooier.

Zilvertje.

Foto: van Zilver met haar nieuwe Lumix en ziet u nog die vieze kleur waar ik niet ben geweest?

Blanca-Maria, lieve Spaanse mooie meid, als je dit leest, wens ik je een geweldige dag, 12 jaar worden is zo bijzonder! xxxxx

We vorderen gestaag, na een korte pauze gaat het vrijdag weer verder, dan zetten we de puntjes op de i, maar omdat ze een nachtje kwam thuis slapen, zeg enkele uren, had ik vorige week, snel veel spulletjes terug gezet, zodat ze kon zien hoe het zou worden, de hemel van haar hemelbed moet ik nog strijken, haar dekbedhoes had ik verkeerd om, het schilderwerk is nog niet klaar, maar goed, ze had een indruk en was er zo blij mee, ze stond te springen van blijdschap. Het was het werk van alles terugzetten voor enkele uren meer dan waard.

Ze heeft er maar ongeveer 5 uurtjes van kunnen genieten, was net terug met het vliegtuig en vertrok om 7 uur alweer met een auto, ja, kleine kinderen worden groot, 6 augustus wordt ze 12 jaar. Einde vakantie is ze weer thuis, ze was nu al zo bruin, ze zal een klein blond negertje zijn.

Dat korte nachtje op haar kamertje kon ze eerst niet slapen, even een douche, mama moest luisteren naar al die verhalen, er waren pakjes voor mama en dan de traantjes, want vond ze zelf, hoe had ze dat nou kunnen afspreken, twee vakanties in een zomervakantie? Maar met het slaapliedje van vroeger en weer een ingepakte koffer en mama op een stoel naast het bed…….lukte het toch

Twee uurtjes slaap en daar ging ze weer, kinderen is een kostbaar bezit. Van de 4 kinderen heb ik er nu nog maar eentje thuis en zelfs die zie ik amper, maar het geheim is denk ik te weten dat ze er zijn, waar dan ook, te genieten van de kostbare momenten, te denken aan elkaar en lief te zijn voor elkaar, ja, dat is het geheim.

Zilvertje.

Foto's: Van Zilver met haar nieuwe Lumix.

Kwart voor tien, de was hangt aan de lijn, de koffie heb ik buiten gedronken. De klokken luiden, zeker denk ik elke zondag met een warm hart aan mijn jeugd. Als we op zondag de klokken hoorden was dit het teken dat we moesten gaan lopen.

Onze kerk was niet zo oud als bij opa en oma, maar toch had het genoeg sfeer, om na te denken over het leven. De taal van de man in jurk die aan een grote tafel stond, begreep ik als kleuter niet, ik had er wel mijn best voor gedaan, maar de man in jurk niet. Toch moest je als kind altijd mee, een oefening in stil zitten, stil zijn en heel zacht windjes laten, dat was een hele toer, want een scheetje op een houten bank, knettert enorm. Ik bedacht wedstrijden: kerkbankknetteren.

Dat begon dan bij de eerste rij, iedereen kreeg een kans, aan het einde van de bank stond de koster met een opschrijfboekje en pen en noteerde de hardste scheet. Zo ging dit een tijdje door, bank na bank, tot alle winnaars tegen elkaar moesten.

De kerkindeling was daarna totaal anders, mijn vader zat naast de directeur van de Forbo en de bakker zat naast de slager, ik moedigde hard mijn vader aan, stond op de banken te joelen. De kampioen mocht op het altaar zijn beste bips tonen aan alle kerkgangers en gek genoeg heb ik nu bijna vijftig jaar later nog steeds deze gevoelens als ik aan de kerk denk.

Zilvertje.

Uit de bundel: lachen in de kerk van Zilvertje.

Foto: lachen.

Mooie dingen om maar te kijken, grappig en zeker een goed idee, maar of het nou helemaal veilig is, maar zeker een gat in de mark!

Zilvertje.

Foto’s van: Lumix en Zilvertje.

Vandaag was ik met mijn nieuwe toestel naar de markt en onderweg kwam ik allemaal leuke dingen tegen, in de loop van de tijd zal ik ze u tonen.

Ik heb geoefend met mijn nieuwe Lumix en ook al heeft hij nadelen als ik hem vergelijk met mijn echt geweldige Canon die ik in mijn handtas per ongeluk heb verdronken met een flesje Spa, toch heeft de Lumix weer dingen die mij versteld doen staan.

Bij een bankje aan de Zaan, stond mijn fiets lekker stevig en ik maakte heel wat foto’s, maar ik heb ook de lens uitgeprobeerd, nou ja, dat ding dat er uit toetert en ohhhhhhhhhhh, wonder, dingen die ik met het blote oog niet kon zien, haalde de Lumix dichtbij en dit vond ik een heerlijk plaatje om bij weg te dromen, ik houd van deze kleuren op foto’s.

Ik heb ook het idee opgevat, om straks als mijn gang weer helemaal mooi wit is, zelfgemaakte foto’s van de Zaan op te hangen, alsof je door raampjes op die geweldige waterweg kijkt, nou is dat geen leuk idee en wie zich afvraagt hoe het me steeds weer lukt om in al dat verdriet en geweld niet te verdrinken, ziet hier een voorbeeld, van mijn zelfblijmaakmachine.

Zilvertje.

Gedicht van verdriet en onmacht.

Zilvertje.

Foto van Zilvertje: De wereld staat in brand.

Weet je nog dat ik je vertelde dat ik mijn achterkantje had geschilderd? Nou ik kan het je nu tonen, het is erg oud, mijn huisje is uit 1913, dus ik moest veel vullen en knutselen, maar het is klaar, volgende jaar doe ik die hoge balk en de stoepjes en het grijs en het wit, maar ik heb dan een stellage nodig en daar moet ik me nog even op oriënteren, maar, het begin is er. Nou alleen nog even opruimen en flink met Hendrik Jan ( onkruidwieder ) aan de gang.

Zilvertje.

Foto’s mijn nieuwe Panasonic Lumix

Houtwerk is klaar!

Het geluid van de golven en de meeuwen zit nog in mijn oren. De kindertjes met schepjes en de kinderen zonder schepjes en de kinderen die hardhandig schepjes afpakken en zo andere kinderen in tranen achterlaten………….

Vakantie aan zee, zorgeloos, prima hotel, waar je alles kunt vinden, de wonderstoelen, waarin iedereen zat te gniffelen. Natuurlijk zijn we er ook in gaan zitten, het waren massagestoelen, de hele rug kreeg een behandeling, maar best wel ruw. Bijna was ik andersom gaan zitten, daar heb ik ten minste vlees op de botten, maar toch heb ik het maar niet gedaan, de stoelen stonden in de centrale hal.

De aannemer die boven is begonnen, het huis ruikt naar verf en man. De radio die me vertelt dat Lubbers op bezoek is bij de koningin en mijn bovenlip lacht dadelijk, dan heeft de koningin geen massagestoel nodig, want Lubbers houdt van billen en knijpen. Maar waar moet het toch naar toe met Nederland als kleine kinderen al schepjes afpakken van andere kinderen en de minister van staat stiekem in bipsen knijpt en bij de koningin op visite mag komen en Nederland moet redden.

Waar gewone meisjes trouwen met gewone mannen en een feest geven alsof ze prinses zijn en waar de media ( RTL4 ) er dan bij vermeldt dat ze het zo eenvoudig hebben gehouden…..

Weet je wat ook zo eenvoudig is, maar niet heus? De OV-kaart, welke gek heeft nu bedacht dat je bij wisseling van trein niet langs die wonderpaal moet en bij wisseling van metro en bus wel? Ben er de hele reis mee bezig, hier wel, ja, nu, nee, nu niet. Ik houd de kaart in mijn hand, bang dat ik het vergeet, soms zie ik door de bomen het bos niet, bv in Amsterdam op drukke stations, bij de Arena, op het Amstelstation.

Je moet er maar op vertrouwen, dat je de korting krijgt en de samenreiskorting werkt niet bij de wonderpaal, dan moet je weer kaartjes kopen en het weekendretour werkt dan ook niet en een retourtje ( goedkoper ) bestaat ook niet meer.

Maar ik werd helemaal blij met deze link. Hier vind je foto’s van oude stations en alle veranderingen, het zal best wel een tic zijn, maar hier geniet ik van, kijken hoe het vroeger was, sommige dingen weet ik nog, ik meet het met hoe ik het in mijn geheugen had opgeslagen, zit er vaak niet veel naast. Je typt de naam in en de zoekbalk tovert het verleden op je scherm.

Hoop dat je het ook leuk vindt. Lieve mensen ik ben er weer!

Foto: van Annemieke.

Zilvertje.

Hij had de gewoonte om weinig zijn handen te wassen of te douchen, of hij nou gepoept had of de hele nacht aan zijn geval had liggen trekken, het maakte niet zoveel uit, hij waste zijn handen niet. Omdat hij na zijn werk nogal vaak doorzakte, had hij in de morgen de grootste moeite om uit zijn bed te komen en regelmatig deed hij dit ook niet, dan meldde hij zich ziek.

Hij had geluk, een kantoorbaan, nooit zo erg vroeg beginnen en een best wel hoge functie, dus er werd niet zo op hem gelet, maar met het intreden van de beurscrisis, werden zijn bazen toch wel wat alerter.

Die ochtend had hij zich ook ziek willen melden, brrrrrrrrrrrrr, hij had de hele kroeg nog in zijn hoofd, en misselijk! Maar hij had al enig rumoer op het werk waargenomen en hij dwong zichzelf toch maar te gaan. Nog even snel schijten een sterke kop koffie en dan hup de auto in.

Wat hij niet wist dat hij in zijn haast in en op de band van zijn eigen broek had gepoept en na het wc-bezoek, de vette drol gewoon had ingestopt en op zijn rug droeg. Iets had hij er wel van gemerkt, maar wat dat nou was?

In de auto had hij de verwarming goed heet gezet, gatverdegatver, wat een lucht, al rijdende probeerde hij onder zijn schoenen te kijken. Klote honden mopperde hij, altijd die stront. Maar hij zag niets en reed door.

Op kantoor vluchtte hij snel zijn hokje in, pc aan, stapel papier voor zich, net echt.  Maar het viel hem op dat de stank ook hier hing, vlug schopte hij zijn schoenen uit en keek er uitgebreid onder, rook er aan, maar kon zijn schoenen toch niet zien als de bron van die vreselijke geur.

De hele ochtend probeerde hij nog iets van zijn werk te maken, maar echt lukken deed het niet en hij nam zich voor voortaan beter te kijken waar hij liep. Zo rond de lunch vond hij Elsje op zijn pad, Elsje de foeilelijke schoonmaakster, maar altijd goed voor en snelle beurt. Ze zag hem al aankomen en lokte hem met haar loensende kijkers.

In de nattemoppenkast, liet hij snel zijn broek zakken en Elsje pakte hem vast bij zijn onderrug en masseerde hem. Na enige minuten was de klus geklaard, de spanning had gezorgd voor een vlotte afwerking. Elsje keek hem dankbaar aan en strikte zijn stropdas nog even en terwijl ze ieder hun weg gingen, fluisterde Elsje nog, dat de nattemoppenkast zo stronk.

Voor de spiegel van de wc zag hij het! Stront! Stront op zijn stropdas, stront op zijn overhemd, gatver de gatver, hoe moest hij nu de wc uit? Die viespeuk van een Elsje, die had gewoon gescheten tijdens hun vrijage. Het werd tijd dat hij een propere meid nam.

Zilvertje.  

Met verbazing heb ik gekeken naar het elftal dat zo feestelijk werd onthaald door hun fans. De voetballers hebben een voorbeeldfunctie, fans nemen hun kroost mee. Maar wat deden sommige voetballers? Ze zaten aan bierglazen te lurken zo groot als hun onderbeen. Vonden in het begin het zelfs niet nodig te zwaaien, ze waren bezig, met bier, elkaar en hun media.

Met de gedachte dat jaarlijks vele jonge kinderen met een alcoholvergiftiging in het ziekenhuis belanden. Er bizar veel alcoholverslaafde in Nederland zijn en dat het de mensen er vanaf helpen, bijzonder moeilijk is en veel, erg veel geld kost. Vind ik deze biervertoning stuitend.

Na het niet sportieve spel van sommige in de finale en deze zuipvertoning, vind ik ze minder leuk, stukken minder leuk. Opvoeden die handel!

Zilvertje.