Mooi klein groot meisje

Ik schreef een liedje voor jou

Over de eerste lentedag

Die jij nu mist

Over de zorgen die we hadden

De hoop die we koesterden

De wens je blozende gezicht weer te zien

Zomaar kwam je in ons leven

Maar zo snel als je kwam

Moest je ook weer gaan

Alle vaders en moeders

Hadden een wens

Laat in de avond

Was onze hoop verdwenen

Zacht neem ik mijn popke in mijn armen

Jouw mama kan dat nooit meer doen

Zilvertje.

Magnolia magnolia

Die knoestige kale kerels

wachten op een nieuwe jas

je ziet het aan de merels

ik houd mijn pas

Geniet van de gedachte

straks staan ze voor de deur

weet hoe mijn moeder lachte

ze hield zo van die kleur

Zuurstokroze bruiden

of in smetteloos wit

de geur van kruiden

lente die in de lucht zit

Zilvertje. ( Lenteliedje )

Tegen al mijn eigen regels in, heb ik deze foto van Internet gehaald.

Gisteravond.

Er was een heel groot feest, mensen zaten aan tafeltjes en iedereen keek heel erg naar mij, de dag voor het feest had ik daar ook geslapen, was ik op een vreemde wc geweest ( niet mijn hobby ) maar ik kon het niet meer ophouden, in de wc, bleek dat ik niet alleen was, er waren allemaal jongens van een jaar of 16, ze stoorden zich niet aan mij, ik wel aan hen, ik moest zo nodig poepen, maar ik durfde het niet te laten gaan, ik zat daar heel lang en de jongens gingen gewoon door met allemaal dingen doen en toen plots woeps, de ontlasting spoot er uit, ik kon het niet meer tegenhouden, ik voelde dat ik vanuit de pot omhoog getild werd en ik zat op mijn eigen kledderige hoop.

Maar dat was nog niet het allerergste, naast mij aan weerskanten was ook een vreselijke hoop terecht gekomen, de jongens keken en gingen weer verder met praten, kaarten en jongensdingen, ze stoorden zich niet aan mij en dat terwijl het vreselijk stonk en ze er heel dicht op zaten en zonder stoel, ze zaten allemaal op de grond of lagen wat, ik als enige stak er uit op mijn witte troon.

Nu begrijp je vast wel, waarom iedereen me zo aankeek op dat feest en ik had het gevoel dat de lucht nog om me heen hing. Maar eigenlijk vond ik het niet eens zo erg dat niemand bij me kwam zitten, me te dansen vroeg, of een praatje met me maakte, want ik wachtte op jou, ik hield de ingang nauwlettend in de gaten en zo heb ik gezeten, mijmerend, tot ik wakker werd.

Zilvertje. ( met dank aan Doranne die de tekst in de pieper plakte )

Voor het erelid.

Gun me het gif
dat je haar dagelijks toedient
geef me de zekerheid
dat ik net zo vals ga grommen

Gun me de stok
die mij lieflijk slaat
gun me een geweten
dat knaagt


Zilver. ( liedjes van de heerlijkheid)

Foto: Mijn dochter!

We hebben jaren lang op de zelfde flat gewoond en ik heb haar leren kennen als een super lieve vrouw, waar andere mensen je nog wel eens niet willen zien, groet ze altijd, zo ook haar man en dochter, haar zoon ken ik niet nu niet meer van gezicht, hij was nog jong en hij is te veel veranderd om nog te herkennen vrees ik.

Ooit is door een fout van de wasmachinespecialist al mijn vieze waswater haar keuken en gang in gelopen, ze woonde bijna onder mij, ze was net enkele dagen er voor bevallen, maar geen wanklank, geen gemopper, ohhh, buurvrouw wat erg voor jou, was wat ze me alleen vertelde, het opruimen deden haar ouders, nee, dat hoefde ik niet te doen, ik had ook mijn kindjes klein, vertelde ze me lief.

Mijn Hollandse andere buurvrouw schold me plat en het kwam nooit meer goed tussen ons.

Vaak denk ik nog aan die liefdevolle jaren op die arme luizenflat, er was een gevoel van saamhorigheid, er werd gedeeld en men had respect voor elkaar. Was mijn dochter of zoon uit het fietsje, dan vond het snel een plekje bij een ander kindje, was het kraanwater plots vervuild, dan bracht je flessen water bij moeders met een baby, bij de mevrouw in een rolstoel en zo hadden we een warme band met elkaar. Veel Turkse en Marokkaanse mensen hadden op de dijk een moestuin en ze deelden hun groenten en fruit met ons, mijn lieve straatarme gezinnetje.

Daarom ben ik ook zo boos op die Wilders, alsof ons land/cultuur niet zijn eigenaardigheden heeft, we staan er bol van. Denk aan het misbruik in mijn eigen katholieken kerk, de homoseksuelen die eerst geen hostie mochten ontvangen en wie er vroeger wel en niet vooraan in de kerk mocht zitten en niet te vergeten mijnheer pastoor die langs kwam en jonge stellen vooral uitnodigden om kindjes te krijgen en wat ook vrij recent is, maar een beetje vergeten, het condoom, dat dan weer niet mag van de kerk. Je zou die vuile huichelaars toch allemaal voor het zingen de kerk uit schoppen. Gisteravond hoorde ik voor het eerst een soort van excuus en ja, wat nu verder? Weten die heilige boontjes wel welke gevolgen dit heeft voor kinderen? Het drama dat zich later afspeelde, de wanhoop en verdriet, de psychiatrische stoornissen die er zijn ontstaan.

In de supermarkt schoot ik vol, stond die lieverd ( mijn Turkse buurvrouw van weleer ) zo gezellig met me te praten, hoe het met de kinderen ging en met mij. Dacht ik weer aan die blonde bokkenpruik Wilders. Buurvrouw je moet niet huilen zei ze zacht…… ik raakte haar hand voorzichtig aan, een engelenhand en ik vroeg aan haar of ze ook de protesten tegen Wilders had gezien, de mensen die met een doekje om gingen stemmen.

Nee, ze had het niet gezien, maar haar ogen keken lachend blij! Buurvrouw zei ze zachtjes, ik weet wel, jij denkt niet zo en veel mensen denken niet zo……….

Zilvertje. ( foto van Zilver, het uitzicht van mijn flatje, jaren geleden )

Na mijn gesprekje met de paus, mochten echt alle mensen weer de heilige hostie ontvangen en zo kwam er weer een hoop goed. Ook heb ik maanden aan Agnes Kant haar hoofd gezeurd om nou eens meer tijd voor mij vrij te maken, lekker wandelen in de bossen, heerlijk lachen bij een glaasje water met bubbels en samen naar de sauna, nou ik hoef u niks meer te vertellen, ze vond het uiteindelijk een geweldig idee, sorry SP!

Heb al een poosje de achterban van Bos en Balkenende zitten te bestoken, gevraagd om verse paarden en ook dat is nu aardig in beweging. Ja, het zijn mijn gelukkige weken realiseer ik me, ik zou nu eigenlijk ook naar Amerika moeten vliegen en even moeten babbelen met Obama, dan help ik hem ondertussen van het roken en de zoetigheid af en die nare oorlogen.

Maar een mens moet zijn grens kennen en ja, zie de titel van dit blog, ik met mijn grote scheur, moet dus met de billen bloot……………

Woensdag 3 maart lag alles klaar, paspoort, hoofddoek, tas, want  Zilvertje ging stemmen…….. maar, helperdehelp! Waar was mijn oproepkaart? Ik schaam me te pletter, tis me nog nooit overkomen, maar voor het eerst in mijn leven was mijn oproepkaart weg! WEG!

Ik heb alles ondersteboven gehaald, stapels doorgewerkt, uur naar uur, maar niks gevonden, de Hartjes zullen toch niet gedacht hebben dat het een nutteloos stukje papier was? Nee, ik ben natuurlijk zelf in de drukte van de laatste weken te slordig geweest, op het vaste postplekje was het schreeuwend leeg.

Zonde hè? Is gewoon mijn stem verloren gegaan en zo zie je maar die het hards roepen, bakken er niks van, maar het deed me wel goed dat er heel wat hoofddoekstemmers zijn gesignaleerd.

Fijn weekend allemaal!

Zilvertje. Foto: Schamen! De modellen zijn mijn dochters.

Als jong meisje was ik getrouwd voor het altaar van de katholieke kerk, na mijn scheiding zou ik nooit meer voor het altaar mogen trouwen, scheiden was heel slecht. Als er een God is, dan weet hij dat ik erg leed tijdens mijn huwelijk en dat het goed was dat ik het huwelijk ontbond, ik was ook zo eerlijk om niet mijn deel mee te nemen en ik was nooit vreemd gegaan……..

Als jong meisje hoorde ik al dat er priesters waren, die seksuele handelingen verrichtten met vrouwen en kinderen, bah, dacht ik wat een viespeuken, aan de ene kant schijnheilig staan te preken wat allemaal niet mag en het zelf wel doen!

Ook waren er priesters, die homoseksueel waren! IS HET DAN NIET GEK DAT ER NU WORDT GEZEGD DAT HOMOSEKSUELEN DE HOSTIE NIET MOGEN ONTVANGEN?

Vandaag hoorde ik op radio 1 zo een schijnheilige priester die het kromme zo recht weet te lullen, dat je bijna flauw valt van verbazing: "Als je worstelt met je geaardheid, dan mag je wel de hostie ontvangen."

Dus nu vind ik het zo jammer dat ik geen striptekenaar ben, want dan zou ik allemaal blote priesters tekenen, die met elkaar “worstelen “ en de hostie ontvangen in hun vrije hand. Ziet u het voor u?

Het zijn intens gemene lui, die schijnheilige, maar daar heb ik al regelmatig over geschreven, eeuw na eeuw waren die uitzuigers en viespeuken zichzelf aan het verrijken. Er zullen gerust nog wel goede mensen tussen zitten, maar het wordt eens tijd dat die OOK eens hun bek open trekken. ( HAJELOELA )

Zilvertje.

Uit protest, tegen Wilders!

Met dank aan Blancie, die de foto's maakte.

Op weg naar de wereldvrede!

Zilvertje.

Vannacht hoorde ik u spreken, uw stem kwam uit mijn radiootje dat naast mijn bed staat, u was in Almere met het oog op de komende verkiezingen, nou mijn pyjamabroek zakte af en dat is liggend toch een kunst, maar het kwam door uw hoofddoekjes, wat heeft u toch tegen hoofddoekje?

Als het nou om vaatdoekjes ging, vuile vaatdoekjes, vaatdoekjes die dagen lang op het aanrechtblad blijven liggen, ja, dan kan ik me er iets bij voorstellen, maar die doekjes van u, die doen toch geen vlieg kwaad? Ik zie ze in de metro, op de markt, op het ROC en Hogeschool en ze zijn altijd aardig, lief en behulpzaam.

Als u het nou zou hebben over malloten in de trein die mensen gijzelen, gekken die met drank op rijden, mensen met hun hele bestekbak aan hun uiterlijk geprikt enz., dan zou ik nog even kunnen nadenken en mogelijk een goede oplossing naar u sturen, maar met deze hoofddoekjes gaat u echt te ver.

Bent u wel eens aangevallen door een hoofddoekje? Of uitgescholden, of heeft u zich er aan verwond? Ik moet u zeggen dat het mij van zo een grote sterke beer als u bent, zo tegenvalt, dat u steeds maar weer deze lieve hardwerkende en lerende vrouwen aanvalt. Weet u, dat als u straks oud en ziek bent, de arts aan u bed een hoofddoekje is? U zult haar nog dankbaar zijn, ik vind dat u zich moet schamen, word boos als het gaat om oorlog! Hebzucht! Macht! Vervuiling! Dierenmishandeling. Maar laat deze meisjes en vrouwen met rust.

Ps wat heeft u op uw hoofd?

Zilvertje. ( Foto Zilvertje met hoofddoekje, met dank aan Ina )

Als kind had ik nooit kunnen bedenken hoe hard het grote mensen leven is, mijn leven kabbelde rustig voort zo als het bootje van Koel dat we regelmatig mochten lenen. Dan hing ik met mijn onderbenen in het lauwe water dat zich uitstrekte tussen de Zaanstreek en Purmerend, een geweldig mooi poldergebied, met prachtige vogels, koeien en watertjes, mooier dan welk vakantiegebied ook.

In het luikje zat de paling, zalige paling, de paling in dat gebied is bekend om zijn superieure smaak, maar we mochten er niet aankomen, en dat deden wij ook niet, we hadden Koel hoog zitten, want wie leent nu zijn bootje aan import en dan nog wel kinderen, nou hij dus.

Nee, als kind was ik gelukkig en natuurlijk niet alles was rozengeur en maneschijn, maar dat zou later komen, later als ik groter was, daar kon ik over mijmeren als ik verstopt lag tussen het hoge gras, de koekoeksbloemen en de geur van een zalige zomer, op mijn rug lag ik de vogels te bekijken en slechts een ding kon mij uit die zalige stand krijgen en dat was als boer Gerrit met zijn maaier het land op kwam, per vlot kwam dan dat nare ding en die maaide in een halve dag een geweldig stuk en dan had ik er nog weinig te zoeken, dan was ik zo zichtbaar voor de buitenwereld, dan waren alle bloemen weg, de vogels en de hutjes, nee, dat maaiding was een ramp.

Zilvertje. ( foto van Zilvertje, het Haaldersbroek )

Hoe oud was ik eigenlijk, zeven, of net acht? Ik graaf en graaf in mijn geheugen, maar secuur weet ik het niet meer, we waren net verhuisd en mijn nichtje uit Apeldoorn kwam met haar ouders het nieuwe huis bewonderen. Mijn nichtje was vier jaar ouder en al erg wereldwijs.

Zilver, er is kermis bij jullie in de stad, weet je dat? Kom, we zeggen dat we buiten gaan spelen en we gaan er heen! Dat ik de weg niet wist en dat ik geen geld had en dat ik zulke dingen echt nooit deed, daar maalde mijn nichtje niet om, kom, we gaan, riep ze nogmaals heel kordaat.

Het was een lange wandeling, met veel de weg vragen, de mensen keken ons stomverbaasd aan, naar de kermis? Weten jullie wel dat dit minstens drie uur lopen is vanaf hier? En we waren al zo lang onderweg……..

Mijn nichtje was een bikkel en ik had hemeltergende dorst en erg zere voetjes. Omdat de familie van ver was gekomen moest ik die dag mijn zondagse schoenen aan, nou die waren zo zondags, dat ik ze al lang niet meer aan had gehad en nu waren ze zeker een maat te klein en omdat het zulk zalig weer was, voor het eerst weer sinds maanden was ik voor de eerste keer weer met blote voeten in mijn schoenen.

Schuren in mijn keel van de dorst en schuren in mijn schoenen van de stukgelopen blaren, mijn tenen, mijn hielen, het waren grote wonden geworden. Mijn nichtje maalde er niet om, doorlopen! Maande ze me.

De kermis, ik had het altijd zo leuk gevonden, maar dat was nog knus in mijn geboortedorp, op de schouders van mijn lieve vader met een zalige zuurstok in mijn handen, ik ruik weer zijn brillantine in zijn krullende haren……..

Het was knetterdruk op die kermis en mijn nichtje had zij geld? Ik weet het niet meer, ik weet wel dat ik niks had en dat alles me pijn deed en dat we bijna dadelijk al weer terug moesten. Kermis had vanaf die dag zijn glans verloren.

Zilvertje. ( foto van Zilvertje, achter dit gebouw lag de Burcht met de kermis )

Heus, ik ben een liefhebber, ik geniet van al die beelden, maar de media overdrijft toch wel wat. Vanmorgen werd een interview uitgezonden op de radio van een sporter die afgelopen nacht goud had gewonnen bij het schaatsen. De vragen die gesteld werden waren belachelijk, alsof de sporter een dorp van de honger had gered, een vliegtuig in nood, met twee dode piloten veilig aan de grond had gebracht, met twee vingers in de neus.

Nou ben ik altijd nog in de veronderstelling dat je alleen mee mag doen met de spelen als je amateur bent, maar ik zie af en toe berichten op internet verschijnen dat sommige jonge topsporters gewoon per jaar een klein fortuin verdienen. Of dit echt waar is weet ik niet, maar als dit zo is, vind ik het een schande.

Ik denk dadelijk dan aan al die hardwerkende jonge leerling verpleegkundige, die naast hun studie en werk, vaak ook nog een kindje op te voeden hebben, ik ken zo heel wat jonge vrouwen en zo zal je in meerdere beroepen dit soort kanjers hebben. Dat vind ik nou topprestaties. Deze mensen, die verdienen het om in het zonnetje gezet te worden, om meer geld te krijgen, om ook eens op de buis te mogen stralen.

Nee, ik misgun natuurlijk niet die jonge mensen van de Olympische spelen hun gouden moment, maar ietsje minder mediagekte mag wel hoor, de sporters zijn allemaal behoorlijke egotrippers en natuurlijk ze doen er veel voor, maar als je het nou eens van alle kanten bekijkt, kan ik het niet gezond noemen.

Hoe zie jij dat nou?

Zilvertje.

Toeteren!

Vandaag liep ik met mijn toetertje op de Dam in Amsterdam en zoals u weet, wat je er ook doet, er is ruimte, je mag er rustig duif zijn, of groene man, of als je liever van zilver wilt zijn, nou alles is mogelijk, dus ik dacht ik ga toeteren voor vrede……

Ik kan natuurlijk helemaal niet toeteren, maar ik viel wel op, welke vrouw van 51 gaat nou op de Dam staan met een speelgoed toeter en maakt dan ook nog erbarmelijk lawaai? Bent u van de televisie vroegen veel mensen en zochten naar een camera en er kwam ook nog een agent, hij mopperde op een bromtoon dat ik niet mocht bedelen, dat daar een vergunning voor nodig was, maar gelukkig kon ik hem uitleggen dat ik niks met geld deed, hij keek nog wel in de toeter, hij dacht vast dat ik toch muntjes had gekregen.

De burgemeester kwam nog langs, op de fiets, hij had even een uurtje voor hem zelf en ging wat lekkers halen bij de viskraam op de Prinsengracht maar kon het niet laten om toch even een gesprekje met mij aan te knopen.

Mevrouw, zei hij, ik vind het dapper en gek tegelijk. Ach burgemeester, zei ik op zachte toon, laat mij maar dapper en gek zijn, maar iemand moet toch beginnen, kijk die vrede begint in je eigen hart en begint al bij het gunnen van dingen aan anderen, burgemeester ik ben het zo zat met al die lui, die zichzelf verrijken ten kosten van een ander, die oneerlijke loonverdeling, de mensen met de naarste banen, verdienen het minste geld, dat is toch buiten alle proporties?

Al die rijken die maar pronken met hun auto, huis, vakantie, dure kleding en mega verbouwingen aan eigen lichaam, ze zouden zich rot moeten schamen, de meeste hebben het verdiend over de rug van een ander en ze delen niet goed, want anders hadden ze niet zo veel, te veel.

Het vuil dat we dumpen in arme landen, de oorlogen die we voeren en zo moedertje aarde vergiftigen met troep en de mensheid laat lijden, nou ja, burgemeester ik wil gewoon niet meer ongezien en ongehoord leven, ik wil uiting geven aan mijn verdriet over hoe het gaat op de wereld en dat ik zo vreselijk teleurgesteld ben in de nieuwe president van Amerika, die man had ik zo hoog zitten en nu is hij gewoon ook aan het oorlogje voeren en de aarde aan het vergiftigen…….

U moet in de politiek gaan, riep hij terwijl hij weer op zijn fiets sprong op weg naar de haring en gebakken schol. 

Nee, nee dacht ik, laat mij maar toeteren, in de politiek zitten ook al van die rare vogels, die vertrouw ik ook niet, wie is er nou nog voor de vrede?

Zilvertje. ( jammer genoeg mocht ik het Hartje op de foto niet tonen, dus u moet het met alleen mij doen )

Hij was van 1922 en wist nog van het eerste vliegtuig en de dokter die de eerste auto kreeg in het dorp, met een slinger er aan, ja, dat waren nog eens noviteiten, de hondenkar verloor terrein en de trekschuit had zijn langste tijd ook gehad.

Dat hij ooit zelf een auto zou hebben dat had hij nooit kunnen dromen, een auto was voor de rijken, maar toch kwam het er van. Het moet aan het eind van de jaren zestig geweest zijn, de auto werd zijn vierde kind. Ik zie zo zijn glimmende ogen weer voor me en die gulle lach, wat was hij blij en dankbaar! Vaak was hij bezig met zijn nieuwe aanwinst, hij was geen techneut, dus het bleef bij het poetsen, matten op de vloer, banden voelen en staren naar zijn aanwinst en er vooral veel over praten.

Maar de eerste nachtvorst kwam al spoedig en de schuur was te klein voor de auto en een garage hadden we niet, nee, papa had echt een groot probleem. Ik zag de denkrimpels in zijn voorhoofd en zijn medelijden met zijn auto was bijna hoorbaar.

Papa zocht en vond een schattig babydekentje van ons, met zacht dons gevuld en op zijn pantoffels liep hij naar zijn auto en deed de motorkap open, die nacht sliep de motor lekker warm onder het dons.

De volgende dag scheen de zon en het witte van het opvriezen was al spoedig verdwenen en na het ontbijt gingen we allemaal onze weg, alleen papa had problemen met het starten van zijn auto, het stonk en het rookte geweldigen ooooooooooooooooh, we deden het bijna in onze broek van het lachen, die lieverd was vergeten zijn troetelkind van het dekentje te ontdoen.

Zilvertje  Uit mijn archief( verhalen over mijn lieve vader ) 

Tot juli heb ik het zo druk. Aan bloggen kom ik niet toe. De situatie in huize Zilver is niet goed, daar gaat heel wat energie inzitten. Dank aan de mensen die mij niet zijn vergeten. Het is een leerzame periode aan alle kanten, maar leuk is het niet, maar ik wilde jullie allemaal even snel de groeten doen. xxxxxx

( Winterspelen ( de opening ) Turijn door Blancie )

De spelen van 2006

Niet dat het onderwerp iets met de winterspelen van doen heeft, maar ik werd zo blij toen ik het weer vond.

In duizend stukjes......

Sommige glinsteren nog wat

Sommige zijn gebroken

Bezeerd, geroerd en geraakt

Soms niet eens ontloken

Zilvertje.

Wat gebeurt hier? ( Een verhaaltje over de zorg )

Op het programma stond een uurtje creatief bezig zijn. Een uurtje is niet veel, maar het is toch leuk dat het er bij in zit en mogelijk gaf dat de doorslag. Eerst het welkom en dan samen koffie drinken. Dan het nieuws doornemen met een andere dame die treinkrantjes meenam en zelf niets wist van het nieuws, of hoe je een groep leidt, dus het ging altijd over haar katten en hond, haar buurman en haar bonte was en daarna kwam het uurtje creatief.

Veel stelde het niet voor, soms een blad papier met een penseel en wat verf, soms haken, soms breien, maar niemand van ons kon nog fatsoenlijk iets vasthouden of doen, daarom waren we hier, handen krom van de reuma, in het gips, dement, depressief, of liggend in een bed in een soort hijskraanconstructie.

De dame die al aardig de weg kwijt was dronk het waswater van haar kwastje, het leek ook net limonade, de rode kleur lonkte in haar glas, ik probeerde de dame die er over ging te roepen, maar ze had altijd dopjes in haar oren, luisterde haar eigen muziek, kwam hier om haar geld te verdienen, kwam niet voor ons.

Mijnheer De Gier, kon zijn handen niet thuishouden, niet dat hij het kon helpen, hij was vreselijk ontremd, maar hij keek in je decolleté en graaide, zeer onprettig en pijnlijk. Ik had er al snel iets op gevonden, had altijd een liniaal naast me liggen en nog voor hij een hand uitstak, had hij al een klap op zijn vingers te pakken.

Als tienermeisje gruwelde ik van oude mensen, vond ze niet passen in de moderne tijd, met die uitgezakte oren, die haren op de kin en bovenlip bij oude dames, die borsten die je onder je oksels neemt als je hardloopt om de bus te halen. Nee, ik had de pest aan de ouderdom. Nu ik zelf oud ben, voel ik me niet oud, maar zie er wel oud uit, een vreselijke ontdekking.

Na het breken van mijn heup was mijn lichamelijke toestand hard achteruit gegaan en kon ik niets anders dan verhuizen naar een bejaardentehuis, zo een doos waar ze je met een man of tweehonderd in opsluiten in een buitenwijk, met net genoeg lucht om niet dood te gaan.

Omdat ik me zo verveelde kon ik tegen betaling meedoen aan het activeringsprogramma, dat houdt in dat ze me na het wassen naar een zaal brengen en daar gebeurt het dan! Dat creatieve dat leek me wel leuk, lekker kleien dacht ik, of een mooi olieverfschilderij maken en ja, ik begrijp wel mijn mogelijkheden zijn beperkt, want ik lig met mijn benen in die hijskraanconstructie en kan alleen maar liggen in het veel te harde bed. Maar dat ik dan alleen maar kleedjes mag knippen van de witte papieren servetjes vind ik wel heel verdrietig, als ik met mijn bed binnen gereden wordt ligt er al een vers stapeltje klaar……..

Maar de meeste tijd van dit creatieve uur gaat op aan het wc-gebeuren, want na dit uurtje is er een gezamenlijke maaltijd en een ieder wordt naar de wc vervoerd, getild of meegenomen onder de armen. Ik moest op een po, maar dat wilde ik niet, want ik moest dat doen in de volle zaal, in die zaal waar sommige nog zitten creatief te zijn en anderen heen en terug gebracht worden van hun wc-rondje, veel zusters lopen af en aan, want het wassen in het huis zit er op, dus een ieder komt hier assisteren.

Mag ik dan niet op de gang? In een hoekje? Of achter het gordijn? De zuster vond me een zeurpiet, ach mevrouw Zilver, niemand heeft er nog erg in als u hier op de po zit en stink! Gooide de zuster er te hard en ongevoelig uit…..

Nee, zuster, maar ik wel!

Zilver. ( modern sp(r)ookje met een kern van waarheid )

Ben van plan vaker spookjes te schrijven, je ziet hier boven de uitleg.

Het begrip spookje is van Zilver.

Foto: van Zilver, de Zaan.

Violine.

Uren zat ze naar het plaatje in haar handen te kijken, zacht bewoog haar lichaam van links naar rechts en dan weer van voor naar achter. Ze mummelde met haar tong een kwart uit haar mond en prevelde soms lieve woordjes, die bijna onhoorbaar waren, soms haast als een toverformule. Haar kamer werd opgeruimd, haar wc werd grondig geborsteld, want ze trok nooit door.

Het plaatje was geplastificeerd en op de harde schrijf van haar persoonlijke verpleger stond het origineel, zo hoefde ze nooit meer zonder te zijn. Want zonder het plaatje kwam ze niet uit bed, wilde ze niet eten, niet naar buiten en kneep en schopte ze iedereen.

Jarenlang was het verplegen van deze jonge vrouw een drama geweest en ze ging van instelling naar instelling omdat hele teams uit elkaar waren gespeeld. Tot ze op haar huidige plekje terecht kwam en Joost een jonge verpleegkundige zich ging verdiepen in haar achtergrond. Ze was in Amsterdam gevonden, naast een op straat levende moeder, ze was een meisje van drie, ze sprak wat woordjes Frans en moeder was er slecht aan toe, een “mislukte” violiste, zwervend over de wereld op zoek naar publiek, maar door de komst van haar kindje, was het optreden moeilijk, de vader van de baby was met de noorderzon vertrokken. De violiste was aan de drank en drugs geraakt en het kleine meisje leefde van huis naar huis, van straat naar straat, zag de meest gruwelijke taferelen, want een vrouw op straat overleeft vaak met haar lichaam, een bezit dat geld kan maken.

Na een kort ziekbed, stierf de violiste aan een longontsteking en het kleine meisje kwam in een kindertehuis terecht. Uren gilde ze, riep ze, kermde ze en wie luisterde met het hart, hoorde de mooie maar wanhopige klanken van een viool………

Na jaren van opsluiten, therapie en allemaal gedoe, heeft de jonge verpleger Joost ontdekt dat de inmiddels jonge vrouw een groot verdriet draagt in haar hart en dat ze zo helemaal alleen op de wereld is en dat vreet en bijt en schuurt......

Samen is hij met haar op de pc gaan kijken of er een plaatje was te vinden op Internet dat deed denken aan haar moeder, na dagen zoeken, vonden ze samen een foto, het was haar moeder, trots met een mooie viool en bloemen, achttien jaar oud, ze had een belangrijke prijs gewonnen.

Joost zag al snel de verbetering intreden en nam mooie muziek voor haar op, met veel violen, of alleen met een viool, liet een poster maken van de foto van haar moeder en hij heeft nog veel meer ideeën. Joost is een goed mens, hij weet zeker dat hij vanuit deze basis de jonge vrouw, een beter leven kan geven en haar dingen kan aanleren zodat ze steviger in het leven komt te staan.

Zilvertje. ( modern sprookje met een kern van waarheid )

Voor Jan en Maria.

Tekening: Blanca-Maria.

Haïti.

Terwijl de sneeuw smolt bij ons

De kerstbomen aan de weg stonden

De dagen gingen lengen

Kwamen leugens uit

Zag ik een kinderbeentje

Onder het puin uitsteken

Werden mensen na dagen gered

Kon ik niet stoppen met huilen

Want er waren geen artsen en redders genoeg

Terwijl er legers overal op de wereld aan het vechten waren

Had ik zo graag een snelle verbinding gehad met de koningin

Met onze minister president

Ze willen mailen, bellen schrijven en zeggen:

Kijk hier kan ons leger helpen, echt helpen!

( maar dat zullen ze toch zelf ook wel voelen in hun hart )

Toen Jantje Smit zijn verkering uit ging hoorde ik de minister president daarover praten op de tv, het kan aan mij liggen, maar ik heb hem nog niet over Haïti gehoord.

Zilvertje.

Papa. 

Langzaam smelt hier de sneeuw weg, op de zadels van de ijskoude fietsen liggen nog grappige hoedjes en dadelijk denk ik weer aan jou. Op 11 januari zou je 88 jaar zijn geworden en wat had je genoten van dit grappige koude toneeltje als je nu bij me was.

Het is zondagmorgen en ik zie je weer voor me zo als je daar elke zondag zat, met je hoofd bijna in de radio, luisteren naar Willem Duys. Je glunderde, je glom, je genoot intens. Je was een tevreden mens, gelukkig met een klein dingetje. Jules de Corte daar was je fan van en als kind begreep ik daar niks van, maar papa, je moest eens weten hoe ik daar nu ook van geniet, alleen het is zo jammer, de radio draait hem bijna niet meer.

Als ik in de ogen van mijn kinderen kijk, herken ik het lieve van jou in hun blik en ze hebben jouw rekenknobbel, wat ik helaas niet mee kreeg. Elke zondagavond zat je met me aan tafel en probeerde je me de rekenkunst bij te brengen, maar ja, ik was toen al zo een dromer en was liever met liedjes bezig, maar je gaf het nooit op.

Als de lente kwam, holden we door de weilanden, ik voel nog je warmte om me heen, je ging wel dood, maar je liet me nooit alleen…….

Jules de Corte

Zilvertje.

Terwijl het snotterige water uit mijn neus blijft druppelen en ik toch mijn klusje af wil maken, gaat de gedachtestroom maar door en door. Niets is meer zoals voorheen, zekerheden zijn afgebroken, leuke dingen zijn gruwelijk geworden en stuurloos zijn we alleen gelaten na het ontploffen van een bom, die men wederom in ons holletje gooide.

Bij mijn schouderbladen wonen klonterige knopen, die mijn bewegingen beperken en mij elke dag hoofdpijn bezorgen, ik ben helaas zo stijf deze dagen dat ik er niet eens zelf bij kan komen. Ik weet dat ik het nu warm moet houden, net als in 2002, toen ik werd geschept door een auto en ik zo in de kreukels lag, dat ik met moeite kon ademen, door de enorme schrik waren al mijn spieren in een kramp geschoten en bij een therapeut moest ik leren ontspannen, eerst bewust aanspannen en dan ontspannen en veel warmte, erg veel warmte moest zien te vangen. Ik zat of lag daar elke dag aan een warmtebron, voor we konden beginnen met de daadwerkelijke therapie.

Zo moet ik dat nu ook doen, warmte zoeken, warmte van de kachel, of kruik, warmte van de omgeving, maar dat valt niet mee, de situatie waar we in zitten is zo een twee drie niet uitgelegd, en eigenlijk ook te pijnlijk en ingewikkeld om iemand er mee te belasten en als ik het wel doe, denk ik, ach, stop maar, wat zal het oplossen? Waar belast ik de ander mee.

Er zijn nu veel dingen die niet meer lopen, het werken is zo goed als onmogelijk, in mijn situatie is dit zeer pijnlijk, want geen werk, is geen geld. De knusse huiselijkheid is veranderd is een grimmige sfeer en uur na uur raakt zoek in een zee van ellende en wanhoop.

Het staat mij heel helder voor ogen wat de oplossing is, maar de oplossing wil niet meewerken. Dan zijn er nog noodmaatregelen, maar die wil ik niet nemen, dat kan ik niet als moeder, maar de dames in het gezin hebben het heel zwaar. Maar ik mag nooit uit het oog verliezen dat we slachtoffer zijn van iets gruwelijks, dat ik het nog kan beredeneren, maar de kinderen niet, dat ik nog hoop heb en toekomst zie, maar de kinderen niet en daarom moet ik blijven vechten. Net zo lang knokken tot ze ook het lichtpuntje weer zien.

Er is veel veranderd, we hadden het allemaal verdiend dat het in een stijgende lijn langzaam dag bij dag, jaar naar jaar beter zou gaan en alles vergeten tot een stipje….. maar we zitten er weer midden in.

Ik houd je vast

Maar je voelt het niet

Ik wijs de weg

Maar je draait je hoofd om

Dat begrijp ik

Machteloos vecht ik

De strijd is oneerlijk

Groot en grof geweld

Is jullie aangedaan

Laat het anderen maar nooit gebeuren

God, geef me de kracht

Het leven weer te kleuren

Zilvertje. Foto: ons huis.