Loïc Le Meur
Météo Paris
L'état du trafic en temps réel
Panoramic Paris
Metro Bus RER
Paris Underground
Paris > 283593 photos
Paperworks Eiffel Tower

Blogs

Chirac blogde
Maitresse
Frogbites
Rue Rude
Paris Set Me Free
Times Charles Bremner
Paris Daily Photo
Bergbewoners

Media

20minutes
Fluctuat
France3.co
Le Nouvel Obs
Le Parisien
Metro
Paris Voice

Europa - Volkskrantbloggers

Barcelona - Sjoukje
Berlijn - Gotlib
Brussel - Bart Dirks
Fossombrone - Millepiedi
Gent - Mephisto
Helsinki - Lidewij
Helsinki - Wessel van Leeuwen
Iers Dagboek - Hans
La Palma - Sefke
Londen - Croisabel
Londen - Peter de Waard
Parijs - Peperklip
Poznan - Leo Knol
Toscane - Maria-Dolores
Toscane - Maria-Dolores
Wenen - Eric Willemsen

Logbook entries: 639

The face of Paris is beautiful, but it loses in beauty when you know its true character. Its coloring, its regularity, are perfect, but the expression is ugly. (Diary Vol. III, 1923-1927)

I therefore will not pretend to have been looking at Paris with new eyes, or to have gathered on the banks of the Seine a harvest of extraordinary impressions. I will only pretend that a good many old impressions have recovered their freshness, and that there is a sort of renovated entertainment in looking at the most brilliant city in the world with eyes attuned to a different pitch. (Portraits of Places, 1883)

Besmette architectuur Bestemming Toyota Biercultuur Blues van Montmartre Eineken Bière Etalagelebberen Gainsbourg: Marilou etcetera Gesamtkunstwerk Het leven mooier maken om het drama te vergeten Kippensmaak Kompasnaald van de vooruitgang Loreley van het Louvre Nespressoclub Niet-Belg Ontdekkingsreis Pluggen Portretten van een Rijkmans Bank Sportjagen Tastcultuur Tranen die vastzitten in de ziel Wijnzee Zien en gezien worden

Then we sat in silence for a while, smoking cigarettes, surrounded by oyster shells, and finishing the wine. I was all at once very tired. I looked out into the narrow street, this strange, crooked corner where we sat, which was brazen now with the sunlight and heavy with people - people I would never understand. (Giovanni's Room, 1956)

Boerensalon Burgerjournalistiek Au noir (zwart werk) Delen wat je kunt missen Een plek onder de zon Een poging tot Hoestdrankverslaving Koopinstincten Malle Pietje Ongehoorzaam Oversteekvaders Roofvissen Spuitplein Tempo Doeloe Vrij kamperen in de binnenstad

Chamelle (film) Bamako (film) Wifi in Ouaga Verse sardientjes Sarkozy in Afrika Tempo Doeloe à la Française Delen wat je kunt missen De dolle hondenglimlach van de honger

Biercultuur Boerensalon De dolle hondenglimlach van de honger De Nespressoclub Droge soep Eineken Bière Forel met peuk Gewoontebier van Bavaria Gokhoop Kippensmaak Leren eten Roofvissen Schrijven met de vork Sportjagen Uit eten: 7,48 voor drie gangen Water en geen brood Wijnzee

te diggel, lodendag toon je ware hagel, storm, mingus donderpsalmen, dadelpalmen zinnensoli waardig aan je einder Zelf zondagsdichter worden? Inlichtingen: mevrouw Verzetten, trefwoord Psalm.

Brandstoffenhandel Denkbeeldige schildpad Halte Saint-Lazare Koopjes Japanners Perron angst Shocking klem Vindersloon Winterbivak

April in Paris Col St. Pierre De denkbeeldige schildpad Geniale ontvangst Halte Saint-Lazare Informatie over terrorismebestrijding Klein theeritueel Light and quiet and content Shocking klem Toegegeven Vakantie: Kampeerideaal Vakantie: Levende have Vakantie: Lucky Man Vakantie: Nooit verder dan Frankrijk Vakantiehotel Wegbereider

"Where do you want to go?" I asked. Brett turned her head away. "Oh, go to the Select." "Cafe Select", I told the driver. "Boulevard Montparnasse." We drove straight down, turning around the Lion de Belfort that guards the passing Montrouge trams. Brett looked straight ahead. On the Boulevard Raspail, with the lights of Montparnasse in sight, Brett said: "Would you mind very much if I asked you to do something?" "Don't be silly." "Kiss me just once more before we get there." (The Sun Also Rises, 1926)

Het wrak smeult nog na. Op m’n gemak voel ik me niet, vanochtend in departement 9-3. Politionele acties hebben niet het beoogde effect. Goedkoop geweld vreet zich als een bosbrand door de licht ontvlambare voorstad. Een pummel met een petje spuugt op de grond, vlak voor mijn voeten. De krant schrijft over stedelijk geweld. Een heerlijk neutrale term: stedelijk geweld. Klinkt als nationale defensie of beperkte dijkbewaking. Bon ton is het om de rellen toe te schrijven aan culturele factoren. Aan een overdosis foute cultuur, die van de immigrant, werkloze of kleine crimineel. Of aan het gebrek aan goede cultuur, waardoor wilde instincten ongeremd oplaaien. Hoe het ook zij, zolang de opstandelingen de woonwijken van de elite nog niet bedreigen vergeet je het liefst dat ze er zijn. Je moet er toch niet aan denken dat ze per RER uit de stadsrand optrekken om ook jouw auto af te fakkelen. Politiebazen worden op hun wenken bediend door Sarkozy, Minister Tolérance Zéro. Aanstichters tot geweld sla je in de boeien of in elkaar, daar ben je politieman voor. Pappen-en-nathouden is iets voor communisten of watjes. De vicieuze cirkel van provocaties vindt zichzelf steeds opnieuw uit. Een wilde achtervolging, een verdwaalde kogel, een miskleun bij een politiepost en de zaak ontploft. Opstandige jonge mannen spelen een opzwepend spel met de politie. Het spel begint met jennen, kleine provocaties, kleine berichten in de krant. En eindigt met brand en moord en Ministeriële maatregelen. Meer speciale politie eenheden graag, met extra bevoegdheden. De schroeiplekken in het asfalt van de voorstad zijn niet meer te tellen. Iedere zondagochtend op weg naar de bakker snuif je de geur van vers gebrande autowrakken op. Parijs is een gevoelige stad. Misschien te gevoelig om de aanpak van jennende jongeren uitsluitend aan politiebazen over te laten.

Afvaldump Historisch Jacques de Rode Jennen Leven als werknemer in Frankrijk Ooggetuige (autobrand) Over Parijse autobranden geen nieuws Parijs intra-muros Republiek der Krasse Knarren The revolution will not be televised Wilde Acties

We woonden alle twee ooit in het noorden van Togo. Sinds we dat van elkaar weten, hebben we al stevig aangepapt. Voor Parijse begrippen dan, een zekere afstand hou je. Hij is een heer van gemengde afkomst. Als geboren Ghanees en getogen Togolees spreekt hij vrolijk Engels èn Frans. Hij maakt een internationaal beursgenoteerd bedrijf schoon. In de vroege ochtend arriveert hij op zijn Mobylette om gehuld in stofjas medewerkers en klanten een opgeruimde ontvangst te bereiden. Ik begreep dat hij afgelopen week, zoals veel andere leden van de Afrikaanse diaspora, bij het geldkantoor was om zijn spaarcenten te versturen. Dat hij daarna belde met het thuisfront om een bericht achter te laten: I Made You Money. Zodat zijn moeder weet dat ze zich in haar mooiste batik kan wikkelen, om net als veel andere moeders haar lokale geldkantoor op te zoeken. Ik moest aan hem denken bij de beelden van President Chirac op de Afrikaans-Franse top in Bamako (Mali). Onder de apebroodboom liet Chirac zich nog eens hardnekkig toejuichen. Als een zwalkende hulpsinterklaas zwaaide hij met zijn armen, om de mensen van Bamako te benadrukken dat hij opnieuw met lege handen was gekomen. Sneu eigenlijk, want het is de laatste jaren geen vetpot in Bamako en omstreken. Niet langer speelt Frankrijk de Grand Frère en Bromsnor van Afrika. Na een dominante aanwezigheid van ruim een eeuw is ze bezig haar handen langzaam van het continent af te trekken. Intussen veranderde Afrika van de wieg der mensheid in een aardappelkuil van beschaving. De verandering kwam niet als een overval, als aardbeving, vloedgolf of orkaan. De verandering kwam als een zwaluw in de lente. Niet onverwacht. De verandering ging langzaam. Iedereen kon er aan wennen. Niemand vindt het nog gek. Wat het ergste is? Het ergste moet nog komen.

Gilles die niet met zijn echte naam in de krant wil, heeft geen last van de kou. Wel van kiespijn. En Gilles heeft last van motorische tics, maar daar zit hij helemaal niet mee. Met de kou valt nog te leven, met kiespijn nauwelijks. Kort voor de feestdagen begonnen zijn gebitsresten op te spelen. Gilles houdt bivak in de open lucht. Met een paar maten heeft hij een vaste stek voor zijn outdoor activiteiten gevonden. Langs een drukke straat, een uitvalsweg uit de stad. Sinds een paar dagen heeft hij de open lucht verruild voor tenten. Beschikbaar gesteld door Médecins du Monde, één van de humanitaire organisaties die zich met de daklozen van Parijs bemoeit. Gilles heeft sinds kort ook een gloednieuwe jas. Dat de jas nieuw is, herken je aan de geur en de kleur. De geur is neutraal, de kleur overtuigend geel. Door de sportieve gele jas van Gilles en de tenten zou je bijna gaan geloven dat hij bezig is met een of andere recordpoging. Iets met het Guinness Book of Records ofzo. Dat hij een sponsor vond, die hem van materiaal voorzag, in ruil voor wat publiciteit. Maar zo is het niet. Gilles heeft geen sponsor. Gilles is niet bezig één of ander record te breken. Gilles heeft alleen Médecins du Monde, die met de tenten protesteert tegen het huisvestingsbeleid van de stad Parijs. Het is opgehouden met sneeuwen en begint te ijzelen. Gilles kruipt uit de tent, komt overeind, ritst zijn jas dicht. Even een boodschap doen, iets halen tegen de kiespijn en de kou en het huisvestingsbeleid van de stad Parijs. Nadat hij zich heeft omgedraaid, maak ik een foto. Wat een miserabel bestaan, denk ik, en loop huiverend door de natte sneeuw terug naar huis. Die kou, en dan ook nog die kiespijn.

Als je de finale haalt dan màg je verliezen Gevoelens van triomf Goed voetbal Het winkelwagentje van Zinédine Zidane Het gras van de ringweg Le pays perd une star sans gagner une étoile Murw Overwinningsroes Pipo van het peloton Schoppen en stoten Landis (1) Materiaalpech Landis (2) Weten wat we hebben gezien Landis (3) Wie wordt winnaar van de Tour 2006? Landis (4) David Millar en de schoonheid van de sport Landis (5) Ex-tourwinnaar Landis (6) Ronderenners uit de bocht Landis (7) Plakspullen Landis (8) Dopingstrucs Landis (9) Celebration on hold Landis (10) Karaoke voor Joop

De moderne mens heeft de pretentie wakker te denken. Maar dat wakkere denken heeft ons doen belanden in de gangen van een kronkelende nachtmerrie, waarin de spiegels van de rede de folterkamers verveelvoudigen. Als we er uit komen zullen we wellicht ontdekken dat we met open ogen gedroomd hebben en dat de dromen van de rede afgrijselijk zijn. Misschien zullen we dan weer beginnen te dromen, ditmaal met gesloten ogen. (Octavio Paz, Het Labyrint der Eenzaamheid, 1950)

Klaas au Monde Revolutions Russes La Maybach aux fleurs d'Amarylis Sous le capot Vélo, boulot, dodo Sentiments automnals Blue Moon L'humour à la française Les vélos hollandais Lècher les vitrines

Klaas is met sabbatical leave vanaf 17 maart 2007. Zijn zaakwaarnemer Nicolaas handelt lopende kwesties af (contact: 06 266 88 654)

De gedachte aan het volmaakt open einde, dat iets ophoudt nog voor dat het eindigt, verdwijnt voor het weg is, ligt voor het ligt, die is er.

Bekijk het hele archief van Nicolaas (Les Pays-Bas), of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.

Zoek in het archief

 Op tags  Op personen  In dit blog
Zoeken

Abonnementen

Alle blogs
Deze gebruiker