Toen ik klein was

Toen ‘k klein was geloofd ’k in kabouters en feeën

die rondreden op pratende reeën .

En zoals ik in mijn boeken las

droomde ik dat ik ridderlijk was .

Toen ‘k ouder werd zat ik met Valkenoog

 en Leeuwentand vredespijprokend in ’t hete prairiezand.

Tijdens de les, tuurde ik, het hoofd gevat in de handen

naar verre en vreemde landen.

Toen ik  nog ouder werd, las ik alle romannetjes stuk

en ik droomde en mijmerde over ’t volmaakte geluk.

Ik was jong, vlot en galant en ik schreef zo eens

 een ingezonden artikeltje of wat in de courant.

 Nu ik oud ben, al zo verschrikkelijk oud,

doe ‘k nuchter en weet alles is er niet goud.

Maar soms nog verliest meneer Verstand

’t van een rijk beschilderde Leeuwentand.

 een handkus.......vlot en galant

Een gedicht van  heel ontzettend lang geleden. Ik schat dat ik het in 1954 of eerder was want toen schreef ik  zo! Het was een tijd dat ik meer van zulke gekke rijmelarijen produceerde

 wallpaper op mijn pc

een paar dagen later dreigde er onweer

na een week viel er sneeuw

en toen werd het nacht en scheen de maan

En zo veranderde Rene, een van m'n kinderen, mijn computerbehang in de loop van enkele dagen verschillende keren. Een beetje om me te plagen. Eerst dacht ik dat er trollen op  mijn pc actief waren. Wat  je ziet is het panorama van een frans landschap. Met heel in de verte uitzicht op de Franse Alpen,  als het heel helder is kun je met een beetje mazzel  een glimp van de Mont Blanc opvangen.

De plek waar de foto is genomen ligt in de buurt van La(of le)Verrerie of wellicht ook Reverie  wat natuurlijk niet hetzelfde is en je schiet er ook niet veel mee op, want beide namen worden voor van alles en nog wat gebruikt.

In 1933 werd ik op een zondag geboren. Het was 6 augustus en warm die dag. Droog en onbewolkt, de zon scheen van de prille morgen tot ver in de avond.  Dat betekende 87% zonneschijn. De wind stond Zuidzuidoost 2Bft.  Het KNMI in De Bilt noteerde 30.2 C. In de nacht was het nog bijna 14 graden.

Mijn moeder zal dat  met  al die bevallingsstress  niet fijn gevonden hebben. De luchtdruk was hoog met een vochtigheidsgraad  van 72%. Dat lag  iets beneden het gemiddelde. In mijn   natte luiers die  nog met geweldige spelden werden vast gespietst, moet dat percentage beslist hoger hebben gelegen.

De volgende dag liet de zon zich veel minder zien. De temperatuur zakte naar 28 graden Celsius en de overheersende wind werd Westnoordwest.  Er viel  geen spatje regen. Daar had ik mijn knusse ziekenhuiswiegje  geen boodschap aan. Mijn enige bezigheden waren  huilen, drinken, boertjes laten, slapen en luiers vuil maken.

De derde dag van mijn bestaan was de wind Zuidwest, weer geen regen en  de temperatuur klom naar 28. Ik was toch maar mooi in een aangename rustige wereld beland.

De zon  hield het bijna voor gezien de vierde dag en een Noordnoordwesten wind woei met ongeveer 6 meter per seconde. Hard kan dat niet geweest zijn,  meer een begrafenistempo, denk ik en mijn vader zal op weg naar het ziekenhuisbezoekuur  die  gemakkelijk hebben kunnen bij houden.

Gedurende mijn 5^e dag scheen de zon ruim  drie en een half uur en werd het 23 graden en  waaien deed het van uit het Noordnoordwesten.

Op de zesde dag viel er eindelijk een beetje regen; 0,7 millimeter en dat viel er in een half uur. De wind  die uit Oostnoordoosten kwam, gaf mijn vader een duwtje  van 28 km per uur in de rug  richting ziekenhuis en dat was maar goed ook want jonge verse vaders hebben van alles aan hun kop.

De zevende dag viel er in 1.4 uur. 1.9 mm hemelwater. De   Noordnoordoostenwind had een snelheid van 5,7 meter per seconde, de luchtdruk was nog hoog. Die dag ging ik met mijn moeder naar een bovenwoning aan het Damsterdiep. Dat werd mijn eerste echte huis. Afgezien van wat huilen en duimpje-  sabbelen  was mijn dagprogramma de eerste tijd niet overbelast. Het leek erop dat ik in een zonnige wereld  was gekomen. Dat het op zes december tijdens mijn eerste Sint Nicolaas,  bitter koud zou worden ,vernam ik veel later pas. Moeder had een babyschoentje bij de potkachel gezet en Sinterklaas  moest bij  ruim 14 graden onder nul met zijn paard en knecht de presentjes bezorgen. Wat ik toen gekregen heb,  valt tot op de dag van vandaag niet meer te achterhalen.

©c.u.

afwassen

Hoe mooi is het leven, afwassend in

een opblaasbaar, langzaam leeglopend afwasteiltje.

Soestduinens kamp eeuwen geleden.

Een wonderlijk feest.

Van Harte: Mariëmme

Dit gedichtje kreeg toen ik 65 werd. Dat was 1998. Er zat een foto bij. Die geschoten werd midden  jaren zeventig. We waren met  een  ratjetoe aan kinderen uit allerleiklassen van onze school  op kamp in Soestduinen.

Overdag moesten  de hele bende plaggen steken op heideveldjes van het Utrechts landschap die verkommerden en vergrasten. Het weer werkte niet mee; fris kil en regenachtig, af en toe een zomers zonnetje. Na het werk met een primus prutsen, om wat soep,doppertjes en zoutloze  aardappeltjes te mogen eten.

Dan volgde een chaotische  nacht . Overal joelende en rennende kinderen in het  stikdonkere dennenbos. De volgende morgen voor een tweepersoons sheltertje met watten in je hoofd aan  een provisorisch ontbijt  . Daarna  kwam de primitieve afwas. Van die happening maakte Mariëmme onze tekenlerares  dus ongemerkt de foto.

Op mijn knieën achter een plastic opblaasbaar afwasbakje dat tijdens de afwas telkens leegloopt nog voor al het bestek  schoon is.

Daar zit ik dan met dat lange haar!

Devoot geknield!

Niet met het gezicht naar Mekka.  

Nee, mijn oog koestert heel even het stevige achterwerk van een van die nog  redelijk jonge kook- kampeermoeders. Maar mijn  blik is vol wanhoop vanwege het afwaswater.

Jan de gymleraar droogt af.

We hebben samen in dat kleine tentje  de nacht doorgebracht. Dat vinden onze Middelbareschool- pupillen  wel apart: twee leraren in een tent.

Zoals je op het fotootje ziet was het de tijd van de geruite blousejes of overhemden , spijkerbroeken en rubberen laarsjes. Die van mij waren geel. Ook bijzonder niemand van de plaggen -kampeergemeenschap droeg die kleur.

Enfin het was tenslotte  vier dagen een wonderlijk feest en op de laatste avond mocht ik bij het bonte avond kampvuur voorlezen.

Mijn buurvrouw- kampmama  lichtte bij met een  piepklein zaklampje en sloeg de bladzijden om. Intiem sfeertje dus! 

Maar  doordat m ’n oog traande, vlotte het lezen niet en verzon  ik ter plekke een knettergek griezelverhaal.

Portret van Duif in olieverf ruim 15 jaar of langer geleden

                                                            ^{had gesigneerd moeten zijn door Rien}

De schilder moet zijn schilderij terug:

na jaren denkt hij als nog die klus te

kunnen klaren. De rimpeling van verf

op linnen verraad z’n  onrust binnen.

Zijn model met rollator nu is stokoud,

‘t oog van vroeger  nog vaag  vertrouwd.

Er kan meer kleur accent in dat gezicht

en wijkend perspectief geeft evenwicht.

De bidstoel op ’t drieluik kan wel wachten;

dat vroege meesterwerk vult zijn gemoed

en misschien past er op die kop een hoed.

Plamuurmes en penseel zijn gedachten,

de ogen van zijn grijze meester staren:

een schilder wil zijn doek terug na jaren.

©c.u.

‘Stambomen zijn onbetrouwbaar’, zei Rinus in het inkorflokaal,’Mijn duiven plegen overspel.’ ‘Ik kan wel wat in mijn  kweekboek schrijven, maar ik ben er  niet altijd bij als een doffer stiekem een andere duivin pakt.’

Ons gesprek ging over de waarde van een stamboom. Genealogie heet dat bij mensen. Ik had gezegd dat een goeie duivenadministratie belangrijk was en dat ik het idioot vond dat mensen die niks opschreven betrouwbaarder werden geacht dan iemand die keurig een stamkaart invulde .

‘Ik geef niks om een stamboom, zo’n boom kan niet vliegen,’zei Peter die zich ondanks z’n doofheid toch met het gesprek bemoeide.

Dat vond ik niet.  Afstamming kon iets over hokopbouw vertellen. Je zag dan hoe een melker kweekte. Ik mocht Rinus en Peter niet overtuigen en Gerard vertelde trots over  duiven die hij van een Belgische schoolmeester had gekocht. Die man had over de  pedigree en prestaties van z’n Denieke en Marieke op losse blaadjes uit een schoolreken – schriftje wat bij elkaar gekrabbeld en aan hem meegegeven naar Holland. Kijk, dat was pas een echte melker met goeie duiven en niks geen dure stambomen of dat soort flauwekul.

Ik schudde m’n kortgeschoren kop. Thuisgekomen draaide ik nog eens de afstamming van de vroegste Bergeracduivin die ik  ooit had gehad uit de computer. De duif kwam ’s nachts om half drie thuis en won de 13^e prijs van  33000  duiven.

 Boven het papier dat uit de printer schoof stond ”Rodovnik Goluba”. Wat had ik nou aan mijn fiets hangen. Had mijn pc een worm of virus opgelopen, waardoor er spontaan dingen in vreemde talen verschenen.

Ik stuurde een emailtje naar Henk in Ulft die  alles van stamboomprogramma’s wist met de vraag of dat  ‘Rodovnik’ misschien Pools of Russisch was.

Binnen enkele minuten had ik antwoord :’Fout, meneer; het is Joegoslavisch. U hebt bij stamkaartopties  per ongeluk zelf die taal gekozen of aangevinkt. Voor de kopstekst kan men  namelijk uit een aantal talen kiezen, bijvoorbeeld Spaans of  Duits: Pedigri de la Paloma of Stammkarte Taube.  Het was dus  mijn eigen domme schuld. Computers maakten immers  geen fouten! Mensen vergisten zich.  Zo had een warrige duivenmelker uit onze stad  de letters V en M  verkeerd  of omgedraaid gelezen.  V   was, meende hij, ‘Vader’ en bij M had hij misschien aan zijn moeder gedacht. Daardoor zette hij  een hele stamboom op zijn kop. Op de stamkaarten die hij gebruikte stonden die letters toevallig voor de aanduiding  van het mannelijk en vrouwelijk geslacht.

Ja, af en toe ging er wat  mis. Wat dat betreft had Rinus met dat  overspel toch een beetje gelijk. Want wanneer een duivenvrouwtje van een eitje wilde bevallen, moest dat eerst bevrucht worden en als manlief dan de hort op was, zocht ze haar genoegdoening bij een  of andere geile doffer. En zo werden dan de familieverhoudingen verstoord. Voor de duivenhouder  moest het dan wel een raadsel blijven wie de echte vader was geweest. O ja, dna kon een uitweg bieden, maar  dat werd een tijdrovende en kostbare kwestie.

^{Stamkaarten zijn er veel soorten en maten. Deze komt  nog uit het computerarme tijdperk}

                                                  paadje in het binnenpark

Na een wandeling met zon en spatjes regen

door de stad  waar niks is te zien,of horen,

- afgezien van wat verdwaalde senioren,

komt geen hond of sterveling ons tegen-

vraagt zij naar haar blauwe hemelkleedje

of ik niet meer weet waar dat gebleven is!

Later in ‘t binnenpark ga ik mij te buiten,

zet er de zaken zo maar naar mijn hand.

In dat behouden huis van slaap en dromen

staat de begeerte stoeiend van mijn kant.

Op haar wil ik altijd graag rekenen.

ik kan daar blindelings voor tekenen

tellen, vermenigvuldigen, en ook delen;

geen fractie zal 1 van 2 zich gaan vervelen.

Dat lees je op die halfvergane foto van heel vroeger. Het staat  op een erepoort. Er was een tijd dat  men nog  bewondering tot uitdrukking  bracht voor het jonge volk. Kom daar tegenwoordig  om! Over jongeren is de berichtgeving  negatief. Stel je voor dat op een van de invalswegen van de stad een grote ereboog in elkaar geknutseld wordt met als opschrift. ‘Waardering  voor de Jeugd’ Daar kunnen eigentijdse burgers  niks mee; daar snappen ze geen hout van. Maar goed; die  foto of ansichtkaart  stamt  uit 1925 of zo. Mijn moeder staat er op, daarom zegt het plaatje me  wat.

Zij is de derde jonge vrouw van links in een groep die kennelijk die ereboog versierd en opgetuigd heeft. De poort staat ergens aan het begin van het dorp.  Harkstede, immers daar woonde mijn moeder. De jeugd die gehuldigd gaat worden is in geen velden of wegen.  Wellicht  gaan ze zo meteen terugkomen  van een schoolreisje.

 Het is nog de tijd van de hoeden en petten. Er staan een paar kaalkoppen op de foto en een enkeling heeft een flinke bos haar.

 De lange rijzige man links heeft iets onder zijn arm . Wat het is blijft een raadsel hoe je  je ook suf piekert. Het is halfrond en heeft iets weg van een tennisracket.  Uit zijn hele houding blijkt  dat hij het toezicht had op de ereboogfabricage. De poort is opgeleukt met  asters, dahlia’s en bloeiend hout. Heide zie je niet, maar die was er in Harkstede  en wijde omtrek niet

Hulde voor de jeugd dus. Een  raar woord hulde; ik kan mij niet bedenken dat ik het in de afgelopen twee jaar gebruikt  heb. Het heeft geen plezierige klank. Doet denken aan  de hulk. Die grote groene monsterachtige figuur kenden ze in de prille vorige eeuw nog niet. Het woord bestond  al wel. Een hulk was in een groot koopvaardijschip.

Nog even terug naar de foto.  Mijn moeder en haar vriendin staan er niet al te elegant op, vind ik, met die lange japon, de  iets te grote hoed en de  ogenschijnlijk platte scheefgetrapte schoenen. Naar schatting zijn ze een jaar of zeventien.  M ’n moeder en haar ereboogmaatje, meen ik.

De man rechts is een toevallige voorbijganger. Hij heeft geen hand uitgestoken maar leunt met de armen over elkaar op z’n fiets met een air van: zo dat heb ik hem toch maar even mooi gefikst. Enfin de bouw van een erepoort brak de sleur in het weinig hectische Harksteder dorpsleven. Daarom: hulde voor de Jeugd!

©.c.u

In de nazomer van 1978 ben ik min of meer  met duiven begonnen. Mijn zoon komt thuis met twee zomerjongen; gekregen van de vader van een vriendje. We hebben een gazen hok met daarin een paar konijnen. Diep onder de grond is de zaak afgesloten met gaas. Onze bunny's hebben holen gegraven en hebben het wonderwel naar hun zin. Ik ben boos als ik die duiven zie.

‘ Wat moet je daar mee,’ vraag ik.

‘ Nou, ze kunnen toch bij  Koos en Wilma,’ zegt hij.

‘ Dan zitten ze in weer en wind onbeschut,’ stribbel ik nog tegen.

‘ Het zijn toch vogels, die kunnen wel buiten,’ verdedigt hij zich.

Hij krijgt zijn zin.  In de ren waar je net gebukt kunt staan, komen op zestig cm hoogte twee broedbakken te hangen. Aan de zijkant van 't hok komt een ouwe spoetnik; de voordeur van de duiven zullen we maar zeggen.

Er is echter een probleem: de Donkere en de Lichte Bikkel; zo heten de duiven, zijn twee mannetjes. Er moeten twee vrouwtjes gezocht worden en als dat geregeld is kan het geluk in de kleine dierentuin; er is inmiddels ook een cavia losgelaten, beginnen. De duiven komen op eitjes en diep onder de grond krijgen Koos en Wilma jongen.

Als de Lichte Bikkel en z'n duivin een paar dagen zitten te broeden, komt m'n zoon met een groot ei aanzetten, dat heeft hij gevonden beweert hij: het lag zo maar ergens. Hij schuift 't onbekende ei onder de broedende duif; die accepteert dat grote ding zonder blikken of blozen; geen spoor van verbazing: van wat zit ik hier opeens hoog en  wat een raar ding , nee, hij en z'n vrouwtje adopteren het reuzenei. Het is hun ei en daarmee uit.

                                     ^{samen aan de maaltijd, de  jonge eend in het midden}

Twee weken later wordt er een eendje geboren, dat luid piepend laat weten dat het op de wereld is. Het duivenpaar beschouwt het beestje als hun jong en ze proberen 't te voeden. Dat lukt niet. Eenden zijn nestvlieders en kunnen voor zichzelf zorgen. Halverwege die eerste dag laat 't diertje zich uit de broedbak vallen en loopt even later tussen de konijnen en de andere duiven te scharrelen. Het eet van alles, duivenvoer, brood en konijnenkeutels, het vermaakt zich prima en  gaat in de drinkbak van de duiven rondzwemmen.

De Bikkel tracht zijn pleegkind nog te voeren; hij staat er bij en maakt de bekende braakbeweging, maar het eendenkuiken snapt er niet veel van. Tegen de avond begint het klagelijk te piepen. Mijn zoon zet hem dan terug in de broedschotel, waar hij onder de duivin kruipt en in slaap sukkelt.

Zo gaat het voortaan. Overdag springt of valt de jonge eend uit 't broedhok en 's avonds wordt hij teruggezet. Soms maakt hij met  één van ons een wandelingetje.

Wat 't gedrag van de duiven betreft; die zien niet of een ei groot of klein is en ze accepteren alles wat er geboren wordt.

In onze jeugd haalden we eksternesten uit. Een ekster legt 5 à 7 eieren. Als we bij een nest kwamen waarin  bijv. 3 eieren lagen, legde het vriendje met wie ik op eierroof was, er een paar kleine aardappeltjes voor in de plaats en nam de eieren mee. Het nest werd dan niet verstoord en een aantal dagen daarna bezochten we het opnieuw om de rest  op te halen.

Een vogel  ziet misschien geen vorm-, grootte- of kleurverschil. Trouwens het koekoeksei in het nest van kleine zangvogels is ook groter en anders van kleur.

En hoe is het verder gegaan met eend en duif! Aanvankelijk is hett een vrolijke boel. De jonge eend verdwijnt soms onder de grond en ook de duiven lopen af en toe een konijnenhol binnen.  Mijn zoon wordt lid van een duivenvereniging.

 Pro Patria heet die club en bij de eerste wedvluchten op Duffel en Strombeek vliegen de Lichte Bikkel en z’n broer bij wijze van spreken op een konijnenhol en weten zich nog te klasseren ook.

Het jonge eendje wordt niet groot en het wordt niet de mooie zwaan uit het sprookje. Misschien heeft iets verkeerds gegeten, of heeft het paratyfus, coccidiose, haarwormen of een van die andere vreselijke duivenkwalen opgelopen, wie zal 't zeggen. Het wordt ziek en sterft.

^{(gisteren had ik hier op 't blog een vrije vertaling of bewerking van dit verhaal)}

In the fall of 1978 I accidentally started  my career as a pigeon fancier. I had to blame it on my youngest son Jerome. One memorable day he turned up with a couple of ugly young pigeons which he had got as a present from his playmate’s father. We already possessed two rabbits joyfully living in a hutch mainly built  of wire netting and old timber work. Deep below the surface of the earth their accommodation  has been separated from the rest of the free world with chicken-wire. 

I wasn’t  at all pleased when I saw my son with these pigeons.  I  was upset and asked:  ’What on earth are you going to do with those useless creatures’

 ‘Well, they do can live with Jim and Wilma’, he answered  with an appealing look.

‘Then they‘ll have no shelter, you expose them to all sorts of weather’, I protested

‘We have to do with birds, haven’t we, they are used living in the open’, he pleaded.

So  he had his way.

In a poultry run where you had to bend at a height of 60 centimetres two breeding cages were attached to the netting. On the others side of  Jerome’s fantasy building  the pigeons got their  front door. 

There still was a problem left. Dark  and Light Jackstone as Jerome had christened the two innocent pigeons by name were cocks and  sooner or later they would be in need of female companionship.  Therefore my dear son bought two hens in a  nearby poultry market. And now the happy  animal family life in  his little zoo could begin. 

The Jackstones and theirs beloved hens embarked on a breeding session and Wilma and Jim  deep  and far away in one of their dark burrows welcomed their offspring.  In the walking Jerome enlarged  his little community with two guinea pigs. 

After  Dark Jack and his partner had been breeding for a while my son came home with a huge egg. Which  He claimed  to have found somewhere in the middle of nowhere. He slipped it  in the nest under Jack’s hen.  To his surprise She accepted without batting an eyelid the queer thing. No  single trace of embarrassment. No, Dark Jackstone and his wife  did adopt the giant egg without any hesitation. It was their egg and that was that.

^{the dark spot at my foot must be the duckling, I unclosed the door every now and then so she could go for a walk}

Two weeks after a duckling hatched. It immediately made it  loudly squeaking obvious that it had entered into the big world. Jerome’s pigeon couple regarded that  strange  creature in their nest as their young and they tried to feed it in the pigeon way. However that didn’t work. Young ducks leave their nest  and are self-supporting by nature.

In the afternoon our day-old chick jumped or rather tumbled down from the breeding box and minutes later it strolled  around amongst the rabbits, guinea pigs and other pigeons that didn’t seem to pay any attention to this busy squeaking  new inhabitant of their rabbit hill.  Our ugly duckling ate everything; pigeon food,  stale bread and even rabbit droppings. So she enjoyed the good life and after that tasty meal it went for a swim in the pigeons drinking fountain.

Jackstone still  attempted to feed his foster child in the typical pigeon way. He nervously tripped   around the unthankful duck.

Towards the end of the day our duckling started  to squeak in a complaining voice. It was tired and in need of  a warm nest. So Jerome took it back into the breeding box, where it crawled close to its foster pigeon hen and then soon fell asleep.

And  from that time onwards that became a  regular habit. During daytime the little duck  threw herself from the nest into the interesting rabbit world  and  somewhere in the afternoon my son gently lifted her up to  the pigeon nursery. Occasionally she was allowed to go for as stroll outside the rabbit warren accompanied by one of us.

As far as the pigeons concerned; they didn’t seem to notice the difference  between an extravagant egg and one of their own. At first they even regarded that new born chicken their own child.

In our childhood we looted the nests of magpies. A magpie nest mostly contained 5-7 eggs. When  we’d climbed a high tree and there only were 2 or 3 eggs my schoolboy friend with whom I was on  what we called an egg raid replaced these eggs with small potatoes. In this way we didn’t disturb the magpies breeding session and after a couple of days we came back to collect the other eggs which mother magpie in between had produced.  In doing so maybe  we discovered  that birds  probably didn’t  see the difference in shape, colour and size.  The teacher at school had told us the interesting story of the Cuckoo and the songbirds.  But he also then tried to convince us that robbing birds nests was more or less immoral.   

^{Light Jackstone at his frontdoor}

No doubt you wish to know how Jerome’s  duck and pigeon story ended.  In the beginning it was a happy affair.  Except from the guinea pigs who didn’t really socialize, pigeons, rabbits and duck lived peaceful together. Every now and then the duck went underground and also some pigeons occasionally  dropped by in a rabbit burrow.

Jerome joined as a junior member the local pigeon club, Pro Patria by name. And on their first races from Belgium to their rabbit loft  Light  and Dark Jackstone were amazingly successful.

The little duck however never became fully fledged; it wasn’t destined to be a beautiful swan. Maybe she took  bad food or got infected by some horrible pigeon disease. In short one Monday morning it fell ill and eventually died.

© c.u.

^{voor de verandering maar eens een duivenverhaal  van mij het Engels; een tijd geleden vertaald met wat steun van mijn half Amerikaans, Frans en italiaanse schoonzoon}

 .................en vier vingers in de lucht

Strakkere contouren ik wil best

betalen om er mooi uit te zien

dat levert  rust en wat ontspanning

en ik wil ook van die engeltjes mee..

Lekker hè is ‘t feest of is het feest

met een nieuwe generatie luiers

die neem ik een goed verhaal daarom

maak een proefrit enig idee waar

jij gaat liggen deze zomer…. maar

hoe krijg ik deze vlekken er nu uit!

De zon heeft het nakijken vandaag

elk denkt zijn eigen uil een torenvalk .

Zit te klooien op een laptop aan zee

lees je later ik vind ‘t wonderschoon,

die humor was er een poosje weinig .

Gisteren ontmoette ik een man van  ruim 90 die over een biljartzenuw praatte, wat ie bedoelde werd niet zo helder.  Een voetbalknie of een tennisarm waren  mij gesneden koek. Waarschijnlijk ging het om   een  slijmbeursontsteking. Dat kon een rotgevoel in je schouderkom zijn. Had ik zelf bij de hand gehad. Mijn huisarts van destijds was  bij vlagen een lolbroek. Hij raadde me aan om met een gietijzeren pan te  zwaaien. Ongelovig tot in m ’n vingertoppen keek ik hem aan, maar hij verzekerde dat het menens was.

’U hebt toch wel zo’n zware  braadpan thuis!’

Thuisgekomen begon ik ijverig met een willekeurige  pan te slingeren, tot stom verbazen van mijn huisgenoten. Maar het hielp!

Het gesprek met de stokoude Jozef Naald ging over de biljarttafel van ‘t verzorgingstehuis. Dat het ding  maar ruimte innam. Niemand speelde erop; alleen een  oude driebandenfanaat die in z’n eentje caramboles aan de lopende band maakte. De enkele tegenstander die het waagde de biljartkeu tegen hem op te nemen, kwam nooit aan zet, werd nerveus  en zat moedeloos aan de kant.

In dit verband kwam Naald op die biljartzenuw. Hij beweerde dat je van veel keu - gestoot  een  vervelend gevoel  in je arm kon oplopen .

Naald zat met Kobus van 76, ook  van de Bejaardenflat, op een zonnebankje in het Waterwingebied waar ik vaak met de hond liep.

Hij meende dat zo’n biljartblessure net zoiets als krep kon zijn. Dat was een krakend gevoel in de pols. Stukadoors , wist hij uit ervaring, kregen daar last van  als ze  een tijd  moesten afvlakken met kalkmortel of  uren  aan het blauwpleisteren waren. Dat was  krep. We moesten hem maar  geloven.

Hoe dan  ook mij was het allemaal een pot nat: ik had niks met biljarten en stuken en de hond trok aan de lijn.

© c.u.                          _{dag Bella ( anyway those were the days)}

De zondag is nog grauw, maar het dondert niet! Op m ’n verjaardag kreeg ik behalve de fles obligate wijn, een zingende ansicht formaat belastingaanslag of gerechtelijk dwangbevel; drie boeken:’Taal is zeg maar echt mijn Ding’ van Paulien Cornelisse, ‘Bizarre Wetenschap ’van ene Reto U. Schneider en ‘Geleende Levens’ door Bernlef.

Mooie boeken vooral het laatste ziet er prachtig uit, ligt lekker in de hand. Het is een boek om te strelen. De omslag is winters en past wel bij Bernlef. Het zijn drie verhalen: ‘De rol van zijn leven’, ‘Geleend Leven’ en ‘Eeuwige roem’ Een cadeau van mijn oudste dochter. Of  er zekere symboliek met een boodschap achter  zit,  is onzeker.

‘Bizarre Wetenschap’ is een bundel vreemde en opzienbarende experimenten,  bijna 275 boeiende stukjes. Om een greep te doen: Gewogen Leven, De Knipogende Dode, De Geilheidsspier, Schaamharen op Stap. Knikkende knieën en Vlinders in de buik , Happy Birthday,beste cellen! In elk opzicht typisch een  presentje van ( en eigenlijk ook voor ) mijn oudste zoon.

Het taaldingboek van Paulien komt van mijn ex. Grappige stukjes  over voortdurend  van betekenis veranderende  stop- en lapwoorden , en veel- of nietszeggende zinnetjes, als : mooi, bestwel, focking, goeimoggel, Nou van harte, pak hem beet, daar mot een piemel in, als ik even heel eerlijk ben,  wat had u gehad willen hebben, maar hoe gaat het nou echt met je! Kortom een leerzaam boekje van theatermaker, columniste Paulien C.

En zeg nou zelf met zulke intrigerende leestitels kun je uit de voeten op een grijze zondag , ook als de zon later een mislukte poging doet om te schijnen, blijf je in zo’n boek lezen. De fles wijn is intussen soldaat , die zingende felicitatiekaart van de  kleinkinderen heb je ’t  zwijgen opgelegd  en je consumeert  van die bedrieglijk oppervlakkige ironiserende  Bernlef- zinnetjes uit ‘De rol van zijn leven’,  waar  soapacteur  Jos Kooystra  even terugmijmert over zijn ex:…… ‘Ze was op en top een Groningse;groot, blond met diepblauwe ogen en kuiltjes in haar wangen. Een welvarende Nederlandse meid in wie ze op de toneelschool een opvolgster van Moniek van der Ven hadden gezien. Als ze lachte kneep ze haar ogen een beetje dicht. Boven haar navel zat een moedervlekje, zodat het leek alsof zij twee navels had. Hij begon aan de afwas.’

^{PS; Geleende Levens: het boek van Bernlef kreeg ik in werkelijkheid van Neef J. uit Apeldoorn}

Een vrouwenzaal van het ziekenhuis  aan de Oostersingel in Groningen ergens in het begin  van de dertiger jaren van de vorige eeuw. Hier werd ik vandaag 77 jaar geleden geboren, waarschijnlijk niet temidden van al die patienten mogen we aannemen, hoewel dat weet je nooit.

Wat in elk geval opvalt is dat het vrijwel allemaal  betrekkelijk jonge dames betreft.  Ze zitten er  op een na kwiek bij voor de fotograaf. Alleen in de rechterij ligt ergens een oude vrouw die voor pampus ligt of slaapt. De hele fotosessie gaat aan haar voorbij.

Maar het zal er af en toe een gezellige boel geweest zijn. Het gebabbel, gekwetter of getwitter was daar zo af en toe  natuurlijk oorverdovend.

Voor het verplegend en genezend personeel was er maar weinig bewegingsvrijheid tussen al die bedden. Ja, het waren andere tijden.

puzzeltocht

Wat mag dit nu wel wezen

zijn we met deze stukken

op de goede weg doe eens

een paar  snuggere suggesties

zeg ons wat het wordt als

alle delen vallen op hun

goeie plek geef dan wat gas

 je kunt ermee uit de voeten.

nu nog ligt alles uit elkaar

maar met ijver en geduld

zijn de dagen straks gevuld

en trek je er op uit omdat

het land weer bestuurbaar

en  overzichtelijker wordt.

©c.u.

ofwel wat mag het raadsel van uw 'schone dagen' zijn

© foto.r.u.

Het kabinet is fraai niet ouderwets

maar kraakt helaas toch in zijn voegen.

Dat ’t  antiek en kostbaar wordt is klets

ondanks des meubelmakers zwoegen.

Het maakt lawaai staat niet waterpas.

Wel is er flink gepoetst met bijenwas,

de laatjes en loketten weliswaar;

doch de boktor knaagt wat hier en daar.

Ook de houtworm gaat zich te buiten

aan grenen- , noten- èn beukenhout,

is in blinde opmars niet te stuiten……

de schrijnwerker is ontgoocheld oud:

zijn kabinet gaat naar de kloten………

en wordt nu opgeknapt met schroten.

© c.u.

De kop lopt mie om’, zegt een Groninger als hij teveel aan z’n hoofd heeft en zijn vermogen tot multitasking het even laat afweten. Zo verging ’t mij  deze morgen. Rond  10 uur kwam W de logeerparkiet brengen. Gina de poes meende dat die viste voor haar was. Nadat ze  ernstig toegesproken was, legde ze zich bij  het onvermijdelijke neer. Afblijven was de boodschap! Ondertussen genoot W. van koffie met een kletskop, ging de poortdeur open en meldde G. zich die een paar duiven voor een oefenvlucht kwam halen. Daar had ik niet op gerekend. Had ik de duiven niet klaargezet. Dat vond hij stom! . ‘Wat is er’, zei hij,’heb je soms een day off!’Als hij dat geweten had was hij niet gekomen. Met koffie en een verkruimeld koekje trachtte ik zijn teleurstelling te sussen.  

 Take a break, maar Zoon R. alias Duif junior,  verscheen op het tuinpad met een middenbok die hij  zwart ging verven . Hij verduidelijkte  dat ‘t  hier om de standaard van de motor ging die  W ooit zo mooi beschilderd had. Of er nog een bakkie was!

 ‘Schenk zelf maar in’, bromde ik.

De telefoon rinkelde, mijn mobiel begon te zingen, de voordeurbel dinggedongde: respectievelijk Kees, een boze schrijfcollega, of ik het stukje  over de winnende duif van Marseille nou nog niet af had;  mijn ex die meldde dat ze een andere keer foto’s kwam kijken en een schoorsteenveger die met dit warme weer het dak op kon! Dat alles  kwam tegelijk en door elkaar en vroeg om aandacht.

’ Wat doe je nerveus ‘, zei G die met W. over een gemene mensenziekte babbelde.

 ‘Ja ik ben tiepelzinnig’, reageerde ik. ‘ Dat   is Gronings voor ongedurig.’

 W. en G. knikten instemmend en begripvol.

 Na nog een ronde koffie met twee stroopwafels die gevierendeeld  moesten worden, vertrok iedereen .

Gerard nam drie duiven van mij mee naar Langbroek, Cothen of Odijk. Hij zou wel zien waar hij ging lossen.

Wilfried verdween naar Kattenbroek en vandaar naar zijn vakantiebestemming aan de voet van de Pyreneeën. Hij liet  telefoonnummer en adres van het hotel  achter voor als er iets mis zou gaan met de parkiet.

 En Rene reisde af naar een camping van Staatsbosbeheer bij Nijkerk om zich daar te oefenen in het opzetten van tenten die hij bij de Kringloop had gekocht.

Even abrupt als de heksenketel begon, keerde mijn rust  weer en heerste er  pais en vree. De parkiet controleerde de tralies van de kooi, speelde met een belletje of keek in haar spiegeltje of d ’r  veertjes nog goed zaten. Poes rekte zich behaaglijk uit  voor een dutje en ik nam een slok kouwe koffie.

©.c.u

Ja die Nijmeegse vierdaagse was in mijn jonge tijd een periodieke frustratie. Mijn vader liep dan elk jaar vier dagen vijftig kilometer en aan lopen had ik een broertje dood. Dat was geen kwestie van luiheid of een rudimentaire sportieve aanleg en zeker ook niets om trots op te zijn. Maar er was een verzachtende omstandigheid; ik had een multiple epifysaire dysplasie!  Die diagnose werd pas veel later gesteld. Toen heette het nog gewoon; je stelt je aan en je bent een stijve hinkepoot.

Mijn vader was politieman en marcheerde met een peloton soortgenoten door Nijmegen en omgeving. In uniform, meer blauw op de weg, maar zonder dienstpistool waarschijnlijk. Nee zeg, stel je voor dat die malloten met blaren aan hun voet in het zweet des aanschijn plotseling om zich heen gingen knallen!  Gekheid want wandelaars zijn een vreedzaam volkje.

Enfin mijn vader wandelde zo 10 kruisjes bij elkaar.

Wij kampeerden dan op ‘De Kwakkenberg’.What ’s in a name! We hadden een ronde tent en sliepen met de voeten naar elkaar: pa, moe, de drie zusjes, mijn broertje en ik, zei de gek.

Onze geweldige wandelaar vertrok stikvroeg in de morgen  kwiek met zijn volkswagenkever naar de start en kwam in de voormiddag met moeizame tred op het kampeerterrein terug.

In de tussentijd verveelden wij ons meestal te pletter. Gelukkig kampeerden  er ook ontluikende meisjes. Een van hen heette Mia, geloof ik. Mijn oudste zus legde het contact. Helaas beperkten zich m ’n intimiteiten met zo’n meisje tot wat samen achter een tent liggen en grassprietjes plukken. Meer diepgang kreeg het niet.

Soms organiseerde de Kwakkenberg- kampterreinbeheerder  spelletjes voor de jeugd  als hun ouders de hort op waren. Dat betekende puzzeltochten, spoorzoeken, met een lepel en een ei een parcours afleggen en zaklopen of andere enerverende activiteiten. Ondertussen liep mijn vader luid zingend met zijn trawanten langs ’s herenwegen .

Hoogtepunt in ons tijdelijk  tenten -  nomaden bestaan was het officiële Kwakkenberg- kampvuur aan het eind van de vierde  4-daagse dag. Daarbij was een glansrol voor mij weggelegd. Omdat ik een blauwe maandag bij de Padvinderij was geweest, mocht ik assisteren bij de aanleg en ’t onderhouden van het vuur. Dus met een wijs gezicht af en toe met een stok poken en een houtblok op het vuur gooien, terwijl Mia bewonderend toekeek.

Natuurlijk gingen we ook naar de intocht van het  wandelleger kijken. We stonden dan ergens langs de Berg en Dalseweg  of zo. Muziekkorpsen zorgden voor een vrolijke noot en tevreden lopers die, van wie veel nog would be kwiek op de maat,  sommigen zorgelijk met een moeilijke heup, een breekbare knie,  geknapte blaren en verzuurde spieren ,de laatste meters aflegden. Maar…het was bijna volbracht; de dood of de gladiolen, vaak waren het  dahlia’s en chrysanten . Nou snap ik dat spreekwoord een beetje!

Onze Vader kreeg er een nieuw genummerd kruis bij en wij, wij konden weer naar huis.

Ergens moet ik uit de nalatenschap nog een foto van Pa met  een paar van z’n politievrienden hebben. Mijn broertje heeft al die loopmedailles geërfd. Terecht want hij is sportief en wiel- rent excessief, heeft al dat eremetaal dubbel  en dwars verdiend.  Ik ben inmiddels een kunstheup rijker en wandelen doe ik  alleen met de hond als het niet anders kan.

© c.u

Wat is het nut van mijn teller. Ik zie door het bos de bomen niet meer. Of is het andersom!  

Op mijn weblog heb ik een  statistiekenteller.

Het kan  aardig zijn om te weten  wie er op bezoek komen in je Bloghut of –huis. En het is  ook plezierig als de visite wat gevarieerd is.Maar al geruime tijd belt er bij wijze van spreken bij mij iemand aan mijn weblogdeur die zich  googlebot.com noemt.  

Die bot klopt zo vaak aan dat het  tot op het bot vervelend en hinderlijk wordt. Zeg nu zelf: gebak is lekker, maar alle dagen taart komt je je neus uit nietwaar.

Mijn statistiekenteller heeft een kolom most active.  Voor alle duidelijkheid een overzichtje De laatste 24 uur: 44 keer bot en 18 andere hits. Een periode van 7 dagen geeft 260 keer googelbot en 123  andere  gasten.  Voor het tijdvak van de laatste maand zijn de getallen  respectievelijk 800 en 130.  Weliswaar verandert  het ip.nr(!) van die botterik die  mijn gemoedsrust verstoort met enige regelmaat maar dat  is geen pleister op de wonde.

Om kort te gaan met mijn  teller vang ik veel bot. Beter kan ik hem er helemaal afgooien. Immers  die 34000 hits of meer zeggen  helemaal niks over de interesse of belangstelling voor mijn weblog. Want wat heb ik eraan wat en waar brengt het mijn blogbootje. Ik raak helemaal de weg kwijt  net als  die  Berend in zijn liedje die ging varen naar Zuidlaren, de weg was krom de weg was recht. Nooit kwam mannetje Bot terecht .

een muurschildering( detail) van Toon Tieland op een flat in de Amersfoortse wijk Kruiskamp

_{(foto gemaakt met ouwe aftandse Canon Powershot 30)}

Duif Jr heeft met gevaar voor eigen hachje een poging gedaan het hemelvuur nabij het winkelcentrum aan het Pieter Stastokerf vast te leggen links op de voorgrond de treurwilg die het ook allemaal niet zo ziet zitten