Tussen alle boekbeslommeringen door ben ik veel buiten. Heel veel buiten.

Dat komt nauturlijk door de honden en zeker door Luca, de pup.

Gelukkig heb ik sinds kort ook een nieuwe camera, dus dat daagt uit.

Dus experimenteer ik er lekker op los!

Waarbij dit schaap erg zijn best deed in the picture te komen!

Net als deze paarden trouwens

Naar boven kijken heeft soms ook zijn voordelen:

En aan het einde van de rit.....is er een lichtpuntje

En een hond vol sneeuw!

Tijd voor koffie!

En dan weer aan het werk

Veel sneller dan verwacht komt mijn debuutroman 'Snaren'uit.

Het zou pas in juni maar nu komt hij ineens al half maart.

Voor diegenen die zich hebben ingeschreven; de promomail komt volgende week binnen. Je kunt hem dan ook meteen bestellen. Hij is dan ook via Free Musketeers te bestellen.

Nu moet ik dus volop aan de bak voor promotieactiviteiten!

Zoek je nog een leuk sinterklaascadeau? Er is weer een prachtig boek uit, met de beste verhalen van het het jaar uit het literaire tijdschrift Circumplaudo.
Van mij staat er het verhaal Maria-Pia in, dat een aanzet is tot de roman het 'Huis met de luiken'.
Korte beschrijvingDit jaarboek Biedt een overzicht van de beste verhalen en gedichten van de derde jaargang van het literair internettijdschrift Circumplaudo. Dit jaarboek bevat werk van Karim Abbara, Jac.P. Meiland, Marcus Paulusson, H.A.M. Jutte, Sabine Luypaert, Rob den Boer, Daniel van der Sleet, Marijke WI Scholten, ERWEE, Bobadas, Gurkje van Dam, Anke Leenders, Kristiaan Geerts, Ed Kortjes, Karen van Soomeren, Kees Engelhart, Leo van der Sterren, Delphine Lecompte, Gerard Scharn, Gritter, Frank Heinen, Gerhard Burgers, Lieven Deflandre, Ander Huijsens, Amanda Visch, Fabian Schurgers, Astrid Rijff, CP Vincentius, Frank van Ansem, Lenny Peeters, Daan Kogelmans, W. Huetink, Edward Hoornaert en Stijn Caron.

Auteur Bio
Circumplaudo is een literair internettijdschrift. De redactie wordt gevormd door Ad van der Zwart, Marijke Scholten en Eric Peterse.




Kijk op de site om het boek te bestellen.
Prijs: 14,89 dollar
Sectie: Literatuurspublicaties
Categorie: Literatuur & Fictie
Taal Nederlandse
Binding: Paperback
Formaat: 5.83 "x 8.27"
Aantal pagina's: 272
Afdrukken: Black & White

Dag blogmaatjes.

Door alle andere werkzaamheden ben ik hier niet meer zo vaak te vinden. Ik volg iedereen wel zo'n beetje hoor.Mij kun je beter volgen op Hyves.

Ondertussen zijn de pups flink gegroeid. Als het goed is gaan we er zondag eentje uitkiezen. tenminste...als de mexicaanse griep geen roet in het eten gooit, want de enige hier in huis die niet ziek is ben ik zelf!

In mijn vorige blog schreef ik over de GSK-publieksprijs. Het boek is er inmiddels:

SELECT GEZELSCHAP
korte verhalen & gedichten


Wat bezielt een man om naakt in de bossen te staan schreeuwen? Hoe komt een fietsenmaker in een onooglijk gehuchtje tot zo’n bloeiende zaak? Welk lijk is er aangespoeld op het strand? Waarom bezoekt een zoon nog eenmaal zijn zieke vader? Tot welke gedachten leiden rode hooggehakte damesschoenen? Waar strooi je de as van oma uit? Intrigerende vragen waarvan de antwoorden besloten liggen in dit boek.
Zoektochten naar verloren herinneringen, verganke- lijkheid van lijf en geest, nachtelijke honger, zondagse verveling, moord en doodslag, de eertijdse geliefde en tal van andere onderwerpen inspireerden de auteurs tot het schrijven van hun unieke verhalen en gedichten.
Gebundeld vormen zij Select gezelschap, een literaire smeltkroes van herkenbare dan weer wonderlijke landschappen, van vrolijke, tragische, huiveringwekkende en aangrijpende gebeurtenissen.

ISBN 978-90-78215-90-5 224 pag. € 15,00

In dit boek zijn mijn korte verhaal 'Een onherroepelijk ontmoeten' opgenomen én drie gedichten van Vuurjuffer, zoals ze me schreef.

De boekpresentatie van 'Snaren' is ook zo goed als rond. Het zal op vrijdag 18 juni plaatsvinden om 19.30 in Boekhandel Iwema in Assen. De presentatie is in handen van Catherine Keyl en de muzikale omlijsting is van Asman! Dat wordt dus een gezellige boel, met een hapje en een drankje en hopelijk veel boeken om te signeren!

De komende tijd zal geheel in het teken staan van De Pup. Op 11 december komt hij bij ons.

Dus inderdaad, weinig tijd voor mooie blogs, foto's maken of gedichten schrijven.

Die lieve Mo stuurde me een berichtje over een bloggersborrel. Dát lijkt me wel erg leuk als ik kan.

Groeten vanuit het Drentse!

Astrid

Geboren op 19 oktober 2009.

Maar liefst negen pups. Een van deze kleine knoedeltjes zal onze nieuwe hond worden. Een prachtige Zwitserse Witte Herder.

De Asdaletjes zijn dus in de ban van de hond, lezen Hoe-voed-ik-mijn-pup-op-boeken helemaal stuk, zoeken naarstig naar leuke namen en plannen een -tijdelijke- herinrichting van de woonkamer i.v.m de nog onzindelijke pup, zodat-ie niet onze vloerbedekking in de zitkuil naar de knoppen kan piesen.

Dan is er natuurlijk nog mijn boek, waarvoor de voorpromotie in volle gang is en waar ik me helemaal in moet storten. Het loopt wel goed moet ik zeggen. Ik kan twee prachtige quotes op de achterflap zetten, o.a van schrijfster Judith Visser (  van o.a 'Stuk' en 'Oversteken') en de boekpresentatie lijkt een leuk feestje te worden.

Alle ontwikkelingen hierover en meer info over het boek zijn te vinden op SNAREN.

Daarnaast schrijf ik nu elke twee weken een column voor de Catherine en ben ik bezig met de voorbereidende zaken voor een nieuwe roman. Ik heb twee aanzetten liggen en moet zolangzamerhand gaan kiezen aan welke roman ik nu definitief ga werken.

Ondertussen schrijf ik af en toe een kort verhaal voor een literaire wedstrijd. Gisteren kreeg ik het bericht dat een verhaal van mij is geselecteerd in de GSK-publieksprijs, voor de bundel die uitgeverij Kontrast zal uitgeven.

Kortom; veel tijd voor bloggen houd ik niet meer over. Toch geef ik het niet op en probeer ik zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van alles en iedereen hier. Ik hoop dat er gauw weer eens een bloggersborrel  wordt georganiseerd!

Om alvast in de stemming te komen, nieuwsgierig te worden, geprikkeld te raken én in de agenda te noteren!

Snaren

Boek klaar.

Alle komma's , punten, dubbele punten etc bij langs geweest. Alle d's en t's gecontroleerd. geschaafd, gewikt, gewogen, nog eens wat geschrapt, nog eens wat toegevoegd.

Nóg eens door alles heen gelopen.

Klaar.

En nu: Promoten

Hallo wereld, mijn roman komt er aan!

Snaren - roman

Een must-have voor minnaressen én minnaars!

Ik sluip langs redacties en gooi wat in hun brievenbus. Wanneer had u de volledige informatie en promo op uw bureau gehad willen hebben?

IK surf langs voor mij interessante sites en kom met rooie oortjes weer uit de golven tevoorschijn.

Leuk, leuk, leuk allemaal! Maar ook vermoeiend, toch.

Niet zeuren Rijff! Je wilde het zelf!

Ja, dat is waar. Ik houd mijn mond al.

Ach, by the way; heeft u zich al opgegeven voor de promotiemail?

Nee?

Kan nog steeds hoor!

Stuur me een mailtje met uw E-mailadres o.v.v promomail. U krijgt dan terzijnertijd de promotiemail van de uitgever toegestuurd.

Doen hoor!

Alvast bedankt!!

Beste bloggers,

De kogel is door de kerk.

Na eindeloze omzwervingen langs diverse uitgevers, komt mijn debuutroman dan straks toch echt uit. De reguliere uitgevers durfden het niet aan, vonden het niet goed genoeg voor hun fonds, of vonden de gekozen opzet lastig. Ik kreeg briefjes of mailtjes met het ene welbekende zinnetje 'U past niet in ons fonds'. Maar er waren er ook die mijn talent onderkenden, te spreken waren over mijn schrijfstijl, maar die niet gecharmeerd waren van het onderwerp.

Ik heb het afgelopen jaar veel geleerd. Veel nuttige contacten opgedaan. Met andere schrijvers - beginners en gevorderden - maar ook met uitgevers. Er zit nog wat in de pan, maar het is nog niet gaar, als u begrijpt wat ik bedoel.

Kortom, mijn roman verschijnt nog vóór de zomervakantie 2010, bij Free Musketeers, die ook mijn eerste boek hebben uitgegeven. Dat líjkt ver weg, er moet echter nog het een en ander gebeuren. Ik moet nu gaan de laatste correcties gaan doen, ik moet een mailinglist gaan maken voor de promotiemail. Onderzoeken hoe, met wie en waar ik mijn officiële presentatie ga houden. En, last but not least: Er moet een cover worden ontworpen!

Vandaar dat ik een wedstrijd uitschrijf:

Wie ontwerpt de mooiste cover?

Aan alle fotografen, vormgevers, schilders, tekenaars en andere kunstzinnigen onder jullie, doe ik een oproep.

Ontwerp mijn cover!

Wanneer je belangstelling hebt, stuur je mij een mailtje met als onderwerp ‘cover-ontwerpwedstrijd!’

Ik stuur je dan een beknopte synopsis van de roman.

Stuur je ontwerp per mail retour, samen met je naam en adres.

Let op!:

Stuur je ontwerp in een bijlage mee, voorzien van je naam

Alleen jpg.bestanden!

Er mag géén tekst gebruikt worden in het ontwerp. Het moet puur en alleen beeld zijn.

Wat krijgt de winnaar?

Helaas kan ik geen geldprijs beschikbaar stellen. De winnaar krijgt uiteraard haar/zijn naam vermeld in het colofon, een gesigneerd exemplaar én een uitnodiging voor de officiële boekpresentatie.

Inzenden vóór  1 november

Ik verheug me op de inzendingen!

Beste bloggers,

De kogel is door de kerk.

Na eindeloze omzwervingen langs diverse uitgevers, komt mijn debuutroman dan straks toch echt uit. De reguliere uitgevers durfden het niet aan, vonden het niet goed genoeg voor hun fonds, of vonden de gekozen opzet lastig. Ik kreeg briefjes of mailtjes met het ene welbekende zinnetje 'U past niet in ons fonds'. Maar er waren er ook die mijn talent onderkenden, te spreken waren over mijn schrijfstijl, maar die niet gecharmeerd waren van het onderwerp.

Ik heb het afgelopen jaar veel geleerd. Veel nuttige contacten opgedaan. Met andere schrijvers - beginners en gevorderden - maar ook met uitgevers. Er zit nog wat in de pan, maar het is nog niet gaar, als u begrijpt wat ik bedoel.

Kortom, mijn roman verschijnt nog vóór de zomervakantie 2010, bij Free Musketeers, die ook mijn eerste boek hebben uitgegeven. Dat líjkt ver weg, er moet echter nog het een en ander gebeuren. Ik moet nu gaan de laatste correcties gaan doen, ik moet een mailinglist gaan maken voor de promotiemail. Onderzoeken hoe, met wie en waar ik mijn officiële presentatie ga houden. En, last but not least: Er moet een cover worden ontworpen!

Vandaar dat ik een wedstrijd uitschrijf:

Wie ontwerpt de mooiste cover?

Aan alle fotografen, vormgevers, schilders, tekenaars en andere kunstzinnigen onder jullie, doe ik een oproep.

Ontwerp mijn cover!

Wanneer je belangstelling hebt, stuur je mij een mailtje met als onderwerp ‘cover-ontwerpwedstrijd!’

Ik stuur je dan een beknopte synopsis van de roman.

Stuur je ontwerp per mail retour, samen met je naam en adres.

Let op!:

Stuur je ontwerp in een bijlage mee, voorzien van je naam

Alleen jpg.bestanden!

Er mag géén tekst gebruikt worden in het ontwerp. Het moet puur en alleen beeld zijn.

Wat krijgt de winnaar?

Helaas kan ik geen geldprijs beschikbaar stellen. De winnaar krijgt uiteraard haar/zijn naam vermeld in het colofon, een gesigneerd exemplaar én een uitnodiging voor de officiële boekpresentatie.

Inzenden vóór  1 november

Ik verheug me op de inzendingen!

Er worden knopen doorgehakt in Huize Asdale.

Al een tijdje zijn wij in de ban van de Zwitserse witte herder. Het is geen familie van de Duitse herder en hij komt niet uit Zwitserland maar uit Canada. Waarom hij dan toch zo heet als hij heet? Dat gaan we straks aan de fokker vragen.

Want die hebben we gevonden, bij toeval.

We mogen ons pas inschrijven op de voorlopige intekenlijst, na kennismaking met de fokkers. Je krijgt niet zómaar een hond mee. Uitstekende zaak vind ik.

Ondertussen word ik zo ongeduldig als een kind. Ik zou er het liefst mórgen wel heen willen vliegen!

Hondennamen. Ook zoiets.

Voor het slapengaan, onder het wandelen, tijdens het koken; ze rollen over mijn tong. Ik proef en keur. Natuurlijk, je kunt pas écht een naam aan een hond geven als je hem ziet. Maar ik wil toch wat potentiële mogelijkheden in mijn zak hebben.

En alles er over lezen natuurlijk!

Het lijkt wel of we besloten hebben zwanger te worden. Niets is zeker - zal het lukken of niet- en tóch laat je in een winkel de babysokjes al door je handen glijden, koop je stiekem een blaadje over zwangerschap.

Zo gaat het nu ook.

Kortom, Huize Asdale is volledig in de Ban van de Hond!

Schrijven, schrijven en nog een schrijven. Dat is waar ik momenteel mee bezig ben. Steeds dieper dring ik door tot uitgeversland. Zonder overigens nog iets concreets in handen te hebben. Hoe dan ook, mijn roman 'Snaren' komt zowieso volgend jaar uit.

Mijn columns bij Catherine worden goed gelezen, volgens de redactie. Het magazine is nog groeiende en trok tot een tijdje geleden zo'n 600  à 700 lezers per dag waarvan er 100 tot 150 mijn column lazen. Het aantal trekt nog aan na nog wat meer promotie en de mogelijkheid een nieuwsbrief te ontvangen. Ik heb eigenlijk geen idee wat normaal is voor een dergelijk magazine.

Afgelopen vrijdag zowaar weer op het toneel gestaan bij 'De vloer op'. Heerlijke scènes improviseren en veel aan de bak.

 en onlangs nog een kwartier op mijn buik gelegen om een slak te fotograferen die planten aan het opvreten was.Maar verder blijft er niet veel tijd over. Zeker niet om veel te bloggen. De tuin moet nog winterklaar, de was moet ge....

IK ben weg!

Het zal u niet zijn ontgaan; de Spaanse wielerronde, La Vuelta had zijn start in Drenthe.

Al maanden gonsde het in de omliggende dorpen. Er werden paellarecepten uitgewisseld, de kunst van het sangria maken werd onderwezen en in diverse dorpszaaltjes oefenden boerinnen, vrolijke huismoeders en dorpse schonen hun voeten kapot op de flamengo.

Er verschenen Spaanse vlaggen en Spaanse stieren langs de wegen en de brievenbus raakte overvol van de 'programma's rond la Vuelta'.

En toen was het zover.

In Assen, in de net hernieuwde haven, werd de ploegenpresentatie gehouden.

Mijn zoon en ik mengden ons onder de 10.000 toeschouwers, die zich niet van de wijs lieten brengen door het rappe Spaans van de presentator - het was live televisie- maar enthousiast applaudisseerden en olé riepen op het gewenste moment.

Een vrouw schuin achter mij viel bijkans flauw van emotie, bij alle beroemde renners op het podium en toen ook nog Joop Zoetemelk en Jan Janssen ten tonele verschenen, moesten we haar bijna tegenhouden, anders was ze in de plomp gesprongen om naar haar helden toe te zwemmen.

Na de proloog op de TT-baan, was het zondag dan écht zover. Het peloton ging Drenthe in. Daarbij zo ongeveer onze achtertuin passerend. Even de straat uit, rechtsaf et voilá:  het parcours! Gemene klinkertjes en een verraderlijk bochtje.

Het halve dorp was uitgelopen, dus de achtertuin stond vol. Motoragenten met een rokertje, een paar reclamewagens en dan ineens... DE KOPGROEP!

Het gaat zo snel, dat 198 renners voorbij zijn in een vloek en een zucht. Dicht opeen gepakt zoeven ze voorbij. Wat achterblijft is een vreemd soort stilte. De menigte draalt nog wat. De eerste tractor dient zich al weer aan.

Dit was het dan. Het hele jaar naar uitgekeken.

Maar mooi was het wel.

Bedankt Relus!

Er is een nieuwe trend uit de VS overgewaaid; Espresso -verhalen schrijven. Wat dat inhoudt leest u hieronder

Kom maar weer eens op gang na zo'n vakantie!

Mij lukt het nog niet.

Oh ja, de gebruikelijke rituelen van opstaan, ontbijt verzorgen, kind naar school, hond uitlaten en boodschappen doen. Dat gaat best. Maar verder.

Ga nou eens achter die computer zitten!

Pak je schema er dan weer bij!

Doe eens wat research! Begin dáár dan mee!

Zo wordt het natuurlijk helemaal niks met jou!

Dat is het stemmetje dat voortdurend in mijn oor tettert.

Nou ja, ik heb wel weer twee columns geproduceerd voor de Catherine. En vanmorgen stond er toch maar mooi een ingezonden stukje van mijn hand over Mozart in de Volkskrant.

Dat dan weer wel.

Iemand nog een laptopje in de aanbieding? Kan ik tenminste in de tuin zitten schrijven. Of op de hei. Of op een terras, aan het strand, in het bos.

Heb ik toch nog een beetje vakantiegevoel. Terwijl ik werk.

Terug van vakantie in eigen land.

Dobberend in zee, gewiegd door de golven, zijn er veel gedachten geweest over mijn 'schrijversschap'. Volhouden? Doorgaan? Stoppen? Opgeven?

Maar er waren ook andere gedachten, gelukkig.

Wat een heerlijk leven heb ik! Wat geniet ik elke dag weer van grote en kleine dingen.

Dobberend in zee, gewiegd door de golven...

Een gelukkig mens.

We hebben er éven op moeten wachten, maar nu is het dan eindelijk zover.

Mijn entree als vaste columniste bij  Catherine.

Er staan nu twee columns op uit mijn boek ( zie infoblok hiernaast!) om het alvast een gezicht te geven. Binnenkort komt de nieuwste.

Elke twee weken zal ik een nieuwe column gaan schrijven.

Ik denk dat ik maar eens even in zee spring om de borst (en) héél erg nat te maken!

En dan met volle pen vooruit!

Ik heb er zin in!

Ineens waren ze er. Een aantal jaren geleden.

Een groep jonge jongens nog. Gitaren,electrisch pianootje, mondharmonicaatje.

Een paar leuke koppen, humor.

Maar vooral: Goede teksten en zéér muzikaal.

Ik was op slag verliefd op ze alledrie.

Asman.

Zo heetten ze.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder.  Asman heeft zich uitgebreid en ontwikkeld, cd's gemaakt, theatershows neergezet. En steeds is het weer feest.

Zet Asman ergens neer en je hebt een heerlijke avond. Mooie, lieve luisterliedjes, naast ruiger werk. Liefdesliedjes naast cynische 'oh-teksten'.

Asman! won het afgelopen decennium diverse prijzen met hun muziek en de band bereikte diverse finales van kleinkunst- en cabaretfestivals met hun theaterprogramma. Eind november 2008 bracht Asman! de cd 'Eerst is nu wel klaar' uit.

Jaja, zegt u, wéér zo'n boysbandje, het zal wel.

Niks!! Eerst luisteren en kijken. Dán pas oordelen.

Nou? Is dat leuk of is dat leuk? Is dat muzikaal of is dat muzikaal?

Meer zien en horen? Dat kan. Klikt u maar!

Asman

Waarom ik dit zo schaamteloos promoot hier, vraagt u?

Tsss... hoe dúrft u nog!

 _www.asman.be

Thuis deed ik waar ik de meeste behoefte aanhad. Ik draaide een flinke joint, schonk een bel whisky in en ging in bed liggen. De combinatie van drank en hasj bracht me in een toestand tussen slapen en waken waarin het aangenaam vertoeven was. Een zachte dofheid waarop ik lichtjes meedeinde. Liedjes in mijn hoofd. Beelden van Samos in de zomer, het Griekse strand. In de verte de telefoon die een paar keer overging. Hallo, met Jennifer, ik ben er even niet. En ik bel ook niet terug. Hahaha, ik bel nooit meer terug. Ik ben er niet meer. Misschien ben ik wel ergens tussen leven en dood in, wie zal het zeggen?

Ik struikelde ergens over, viel in de diepte. Weg. Weg van hier!

Tegen drieën werd ik wakker. Ik voelde me onvoorstelbaar helder en stond op. In de straat waren de huizen donker. In het mijne maakte ik licht.

Het lampje van mijn antwoordapparaat knipperde vervaarlijk. Ik had nog zo’n ouderwetse, waar je een bandje in moest stoppen en op de display kon lezen op welke datum en hoe laat het bericht was binnengekomen en daar was ik maar wat blij mee. Op de volgesproken bandjes kon ik de stem van Edgar terug horen. Ik luisterde de nieuwe berichten niet af maar gooide er een willekeurig bandje in. Meteen raak.

‘Hé zus! Je broertje hier. Wil je morgen nog mee zeilen? Bel dan even terug. Edina zou het leuk vinden. Kusje zusje!’

Biep,biep,biep.

‘Jezus Jen! Ben jij ook eens een keer thúis? Ik probeer je de hele tijd te bereiken. We moeten die pakken nog passen weet je wel? Of heb je een vriendje, hahahaha! Geen stoute dingen doen hè? Ik hoor van je, ciao!’

Het was hartverscheurend verdrietig en tegelijk heerlijk om zijn stem te horen. Ik draaide het hele bandje af en elk bericht bracht me een herinnering. Ik pakte een recenter bandje en deed die in het apparaat.

‘Jennifer, met Edgar. Ik moet met je praten Kun je naar café De Singel komen om een uur of vijf? Bel me anders even.’

Biep, biep, biep.

‘Jen, nog een keer met Edgar. Waar hang je uit verdomme! Ik móet echt even praten. Het gaat over Edina, we hebben ruzie en….Nou ja, bel even terug oké?’

Als gestoken klikte ik het apparaat uit en spoelde terug. Op de display zag ik de datum en het tijdstip. Het was de dag voor Edgar’s fatale ongeluk.

Koortsachtig probeerde ik in mijn herinnering te graven. Ik had mijn broer die dag niet gezien, niet gesproken. Waar was ik geweest en had ik het bericht eigenlijk wel gehoord?

Zijn stem had nerveus en opgejaagd geklonken, bozig ook. Waarom was ik er niet geweest om met hem te praten? Ik griste mijn agenda van de tafel en bladerde terug. Het stond er met grote letters en een uitroepteken: Afspraakje met Hugo!

Hugo. Mijn grote liefde die me verlaten had voor een studente van de Fotoacademie waar hij les gaf. Het klassieke geval van ‘studente wordt verliefd op oudere docent’. Hij was er ingetrapt. In de zwart geverfde haren, de semi-artistiekerigheid, de aanbidding in de donker opgemaakte ogen, de seks die hem weer een jonge god deed voelen. Ik kon er niet tegenop boksen en deed dat dan ook niet.

‘Als je denkt dat je daar gelukkiger van wordt, dan ga je maar’, had ik gezegd. En hij was gegaan. Af en toe zag ik ze lopen in de stad, innig verstrengeld en dan kolkte m’n bloed van jaloezie en woede.

Het duurde een maand of zes. Toen kwam ik Hugo tegen op een feest, alleen. We babbelden beleefd met elkaar en bleven onze glazen volgooien. Ongemak, gêne. Het was uit met de studente. Ze wilde teveel van hem, ze verschilden teveel, ze had zo weinig te melden. Te jong, te oninteressant,bla,bla,bla…

Bij het afscheid gaf hij me een kus op mijn mond.

‘Ik mis je!’ fluisterde hij in mijn oor. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. De volgende dag stond hij op mijn antwoordapparaat. Of ik het gesprek wilde voortzetten onder het genot van een drankje. Een etentje mocht ook. Hij wilde me dolgraag weer zien.

Een week lang wist ik de verleiding te weerstaan. Toen belde ik hem en maakte een afspraak om te gaan eten. Maar hij had grootse plannen. Eerst wandelen langs het strand ‘net als vroeger’, dan opwarmen bij een openhaardvuur met een drankje en dan terug naar de stad om te eten.

Hij zag er fantastisch uit en was aller-charmantst. De strandwandeling maakte me romantisch, het drankje bij de openhaard, in een strandtent die al open was, deed daar nog een schepje bovenop. Het eten in de stad daarna was heerlijk, de wijn smaakte naar meer. Hugo smaakte naar meer. Hij zei alle dingen die je als vrouw graag wil horen en ik viel als een blok voor zijn verleidingskunsten. Ik eindigde in bed. Hugo’s bed welteverstaan. Na een hartstochtelijke vrijpartij, een glas wijn en een sigaret, stuurde hij me naar huis. Hij vond me nog steeds geweldig maar hij wilde zich voorlopig niet binden, dat begreep ik toch wel?

‘Ik wilde je gewoon weer eens zien. Je bent zo vertrouwd, weet je!’

‘Ik wilde gewoon wel weer eens neuken, bedoel je!’

Woedend was ik de trap afgerend en bij de voordeur had ik zo hard als ik kon geroepen:

‘Je bent een onvoorstelbare grote lul, weet je dat!’

Thuisgekomen had ik me snikkend van woede en schaamte op mijn eigen bed gestort. Daarna had ik me verloren in blowen en drinken. Uitgesteld liefdesverdriet. Ik was goed in uitgestelde emoties blijkbaar. Alles opkroppen tot het met vulkanische kracht naar boven kwam spuiten en me totaal lam legde. De volgende dag kon ik me er niet toe zetten mijn bed uit te komen. De dag dat Edgar verongelukte.

_{©Astrid Rijff}

Edina verbrak als eerste de stilte.

‘Hij wilde geen kinderen weet je. We hadden er nog woorden over.’

Ze staarde in haar glas terwijl ze de whisky liet walsen.

Oh mijn god, nu gaan we het krijgen!

‘Oh? Jij wel dan?’

Ik liet in de toon van mijn stem een zekere ongeïnteresseerdheid doorschemeren, maar Edina scheen het niet te merken.

‘Ja, ik wilde ze wel. De laatste tijd raakte ik er steeds meer van overtuigd dat we een kind moesten nemen. Ik voelde gewoon dat de tijd rijp was. Maar Edgar vond het onzin. Hij zei dat hij op dit moment geen ruimte had voor een kind. Met de band enzo. Dat we nog zeeën de tijd hadden om aan kinderen te denken.’

Ze stak een sigaret op en bood mij er ook een aan. Ik hield niet van sigaretten zonder filter, ik kreeg altijd van die tabakskruimels in mijn mond. Maar omdat ik mijn eigen sigaretten was vergeten nam ik hem aan en stak hem op. Terwijl ik een grote wolk rook uitblies ging Edina verder.

‘Ik dacht dat hij wel bij zou draaien als ik er af en toe weer over begon. Maar hij werd er steeds bozer om. Ik wíl geen kinderen Edina, hou er nou over op! Zei hij. Die ochtend van het ongeluk hadden we er nog ruzie om. Ik zei dat ik was gestopt met de pil, dat híj dan maar moest zorgen dat er geen kind kwam.’

‘Jezus Edina! Dat is wel heel erg stom!’

Ik kon me goed voorstellen dat Edgar geen kinderen wilde. Dat had hij dan met mij gemeen. Het krijsende, poepende, spugende en jengelende kroost waarmee sommige van mijn vrienden zich omringd hadden, was voor mij niet bepaald een toekomstperspectief om naar te verlangen.

Ineens begon Edina weer te huilen. Ik voelde dat alles in mij verkrampte. Ik wilde hier niet zijn, ik wilde dit gesprek niet voeren, ik wilde niet troosten, niet opvangen. Ik wilde een grote joint roken in mijn eigen bed en de wereld de wereld laten.

‘Oh my god, I’m so stupid!’ jammerde Edina.

Oh hemel, nee toch! Een verschrikkelijke idee begon mijn hersens binnen te sijpelen.

Ik stond op en ging naast Edina op de bank zitten terwijl ik haar bij haar schouders pakte.

‘Edina, je gaat me toch niet vertellen dat je dat eigenlijk al gedáán had? Dat je je zonder zijn medeweten hebt laten bezwangeren? Verdomme Edina, ben je zwanger?’

Ze keek me niet aan.

‘Ik denk het. Ik weet het niet zeker.’

Ik kon er niets aan doen, ik werd woedend.

‘Godverdomme! Hoe heb je dat kunnen doen! Edgar wíl geen kinderen en jij luist hem er gewoon in door te stoppen met die klotepil en het niet tegen hem te zeggen. Heeft hij dat verdiend?’

Ik was opgestaan en ijsbeerde door de kamer terwijl ik steeds harder begon te schreeuwen tot het me zwart voor de ogen werd. Dáárom was hij die dag met de motor gegaan! Hij wilde alleen zijn om zijn gedachten te ordenen. Dat deed hij altijd wanneer hij voor een probleem stond waar hij niet uit kwam. Op de motor kon hij vrijer denken zei hij altijd. Dan waaien de problemen zo van me af Jenny, heerlijk is dat! Ik hoorde het hem zeggen.

Edina was opgehouden met huilen en drukte met een heftig gebaar haar sigaret uit.

‘Ik dacht dat jíj het wel zou begrijpen. Ik kon toch ook niet weten dat ik al zo snel zwanger zou raken. Bovendien…ik weet het niet eens zeker. Ik ben overtijd maar dat kan ook door de spanning komen. Waarom word je nou zo boos. Jennifer…alsjeblieft!’

Ik werd ineens overvallen door een ijzige kalmte waarin elk gevoel dat ik voor Edina had gehad verdween.

‘Hij is die fatale dag op de motor gestapt. Ik neem aan dat je beseft waarom?’

Edina keek me niet-begrijpend aan.

‘Wat heeft dat…’

‘Wat dat er mee te maken heeft? Alles Edina, alles! Hij ging met de motor om alleen te kunnen zijn met zijn gedachten. Omdat jíj hem voor een fait accompli stelde. Dát heeft het er mee te maken. Hij ging nooit zo vroeg in het voorjaar al met de motor en zeker niet helemaal naar Friesland. Ik vond het al zo vreemd. En nu is hij dood. Dóód Edina! Dóód, dóód, dóód!’

Ik beende de kamer uit, griste mijn jas van de kapstok en verliet het huis. De woede kolkend in mijn hele lijf. Maar nog steeds, geen tranen.

_{© Astrid Rijff}

De dagen daarna probeerde ik Edina zoveel mogelijk te helpen met het regelen van de crematie. Omdat het huis werd omsingeld door de pers en hysterische fans die bloemen en andere prullaria kwamen leggen en Edina niet in staat was al die mensen te woord te staan, wierp ik me op als contactpersoon. Ik zag mijn eigen hoofd voortdurend op allerlei nieuwsbulletins verschijnen, las mijn eigen woorden, al dan niet verdraaid, in de kranten en tijdschriften. Ik leefde niet. Ik functioneerde op de automatische piloot.

We kregen het voor elkaar de crematie in besloten kring te laten plaatsvinden en toen het allemaal voorbij was, werd ik overspoeld door een enorme leegte die mijn emoties volledig ondersneeuwde. Ik had sinds de confrontatie met de dode Edgar in het ziekenhuis niet meer gehuild. Het ging eenvoudigweg niet meer. Eigenlijk wist ik niet goed hoe dat moest, rouwen.

         Ik trok mijn laarzen aan, schoot in mijn jas en verliet het huis. Ondanks de zon voelde de lucht koud aan, wat een weldadige werking had op mijn wrakke toestand.

Het huis van Edina en Edgar, een prachtig verbouwd pand aan een kleine gracht, was altijd een warm nest geweest. Royale banken met veel kleurige kussens, overal schilderijen, boeken en voorwerpen die ze in de loop der tijd hadden verzameld. Ik kwam er graag. Maar nu leken alle kleuren verbleekt. Er hing een onaangename stilte waarin Edina en ik ons allebei ongemakkelijk voelden.

‘Wil je koffie?’

‘Nee, doe maar water.’

Edina leek geslonken. Een schaduw van de vrouw die ze was geweest vóór Edgar’s dood.

Ze droeg een grijs joggingpak dat ik nog nooit had gezien en geen make-up. Haar rode krullen, bijeen gebonden in een staartje, waren dof.

Ze zette het glas voor me neer en bleef staan.

‘Wat wil je doen?’ vroeg ik.

‘Ik weet het niet. Waar moet je beginnen met zoiets? Eigenlijk wil ik helemaal niets wegdoen maar…’

Ze keek hulpeloos om zich heen en maakte een machteloos gebaar.

Uiteindelijk besloten we om eerst alle kleine dingen op te ruimen. De dingen die maakten dat het leek alsof hij hier nog woonde. Zijn jassen aan de kapstok, zijn schoenen daaronder. De post op de keukentafel en de tijdschriftartikelen die hij had bewaard. Ik maakte stapeltjes van de dingen die Edina wilde bewaren en gooide de rest in grijze vuilniszakken. De stapeltjes werden steeds hoger.

‘Edina, luister. Je wilt opruimen, niet bewaren. Wat móet je ermee?’

Ze begon te huilen.

‘I can’t Jenny! I just can’t!’

In al haar emotie verviel ze weer in haar moedertaal. Ik schuifelde op mijn knieën naar haar toe en sloeg mijn armen om haar heen. Voelde haar schokkende warme lijf en haar tranen in mijn hals. Ik kon er niets mee. Sterker nog, het ergerde me dat ze zich zo liet gaan. Ik liet haar weer los.

‘Kom op Edina, sterk zijn. Je kunt niet eeuwig in het verleden blijven leven. Edgar komt niet meer terug, nooit meer. Die spullen die hier liggen heeft hij niet meer nodig, die artikelen zal hij nooit meer lezen, die schoenen niet meer dragen. Dump het!’

Mijn stem klonk ijskoud en hard en Edina keek me geschokt aan. Hoewel ik er zelf ook van schrok probeerde ik niet te begrijpen waar die hardheid vandaan kwam. In plaats daarvan begon ik de stapeltjes opnieuw door te spitten. Dood. Dood materiaal. Nutteloos. Weg ermee. Een mantra in mijn hoofd om maar niets te voelen. Mijn handen deden het werk wel.

Aan het eind van de middag hadden we ook zijn kleerkast uitgeruimd en zijn bureau onder handen genomen. De bewaarstapeltjes waren in kartonnen doosjes verdwenen die Edina nog ergens had staan, de plastic zakken stonden in de gang.

‘Wil je wat drinken? Ik heb rode wijn en whisky.’

Ik was doodop, had barstende koppijn, maar vroeg toch om een whisky.

Allebei opgekruld in een hoek van de bank, nipten we zwijgzaam van onze drankjes.