Vanaf heden blog ik verder op: http://rubenvangogh.wordpress.com/. Wie weet tref ik u daar.

Terwijl ik met Gedichtendag in Zuid Afrika zat (waarover binnenkort meer), was minister Maria van der Hoeven zo vriendelijk een gedicht van mij voor te lezen in het tv-programma De Wereld Draait Door. Bij deze het gedicht.

KENNISOVERZICHT

Kennis – je zou er knap gestoord
van worden. Godzijdank

is daar nog het geschreven woord.
Zodra de mens het schrift beheerste

werden hoofden leeggepend op klei-
tabletten, papyrusrollen, perkament.

Kennis meedragen was een letterlijke
last, liever zette men wat men wist weg

in een stellingkast. Weten werd weten
te vinden. En nu dan computers data

verslinden per gigabyte, kan men
eindelijk alles kwijt. Weten is nu

vergeten in volledigheid, een tijdelijk
verblijf op een externe harde schijf

– helemaal los van eigen gedachten.


De eerste die hieronder weet te vertellen hoe zij aan dat gedicht komt, het staat niet in een bundel, krijgt mijn bundel "Zoekmachines" opgestuurd.

Bovenstaande kunstwerken zijn gemaakt door de Amerikaanse kunstenaar Jason Eden. In dezelfde reeks heeft hij ook anderhalf been met een stuk romp. Voor de expositie Gedichten van Papier, welke in het nieuwe jaar in Fort Napoleon wordt gehouden, zal ik op dit been een gedicht maken. Letterlijk én figuurlijk.
Jason Eden heeft in maart een solo-expositie in Amsterdam, bij Galerie Rademakers,. Ik zal daar tegen die tijd over berichten.
Zelf bezit ik één werk van Jason, getiteld Obsession.

In het weekblad de Revu hanteren ze bij de cd-recensies genres als Metal, Singer-songwriter, Hiphop, Rock etc. Af en toe bespreken ze ook een cd in de categorie Zuchtmeisjes; doorgaans Franse dames met zachte, hese stemmen die de microfoon befluisteren en nog ouderwets akoestisch begeleid worden.
In Nederland ken ik geen zingende zuchtmeisjes. Zeker niet zolang Wende het, net als de vroege Corry Brokken, op een sierlijk bombasme zet -- een van de laatste platen die Brokken maakte was 'Voor Nancy', waarop ze zo zacht, omfloerst en dicht bij de microfoon zingt, dat ze neigt naar een heuse zuchtdame (ik heb het Wende wel eens bijna horen doen overigens, dus er is goede hoop). Geen zuchtmeisjes nog dus, wel een rockwijven als Anouk.
Een van die zuchtmeisjes die ik wel eens in de Revu heb zien langskomen, en regelmatig hoor op het Franse internetradiostation Radio Flemme is Carla Bruni. U weet wel, de zangerse die nu het zuchtmeisje is van de Franse president Sarkozy.
Beroemde mensen trekken naar beroemde mensen. Hoewel ik wel eens een jongeman van vlees en bloed heb ontmoet die een one-night-stand met Kylie Minogue heeft gehad -- maar dat is zeker geen zuchtmeisje. Ik dacht nog wel: als hij... Hoe dan ook: ik zie onze eigen Balkenende bij een eventuele stranding van zijn huwelijk nog niet zo snel troost zoeken bij Anouk. Hoewel ik het hem wel zie willen doen.

Enkele zondagen geleden luisterde ik naar de Sandwich op radio 2 en hoorde iemand zingen:
Lossen en laten/ Diep ademhalen/ In het weekend/ Laat ik het los/ Van maandag tot vrijdag/ Zal ik aan je denken/ En in het weekend laat ik je los/ In het weekend.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik er wat meer werk-ethos in hoorde: "Losse en laden" verstond ik. Hoe dan ook, de zanger heet Rick Treffers en in de muziek, die wat 60s aandeed, hoorde ik zo'n typisch Radiohead gitaardeuntje, zo een die de hoogte in pingelt.
Van nu af aan ben ik fan.

Het is een weinig waanzinnig druk deze dagen, daardoor komt dit log er niet zo van. Een snel medium is zo snel als haar traagste schakel, en dat ben ik dus. Voor de voorrondes van Write Now reis ik van hot naar her, en doorgaans des nachts weer naar hot.
In de ochtenden werk ik dan aan een opera die, ijs (nou, ja, met deze winters) en weder dienende, in mei uitgevoerd gaat worden in het kerkje van Heenweg. " Waarheen... etc"
Een opera waarin de spruit, de druif, de pontamoer en elkaar even hartstochtelijk bezongen zal worden -- en dat in de 19e eeuw.
Wij houden u op de hoogte en vliegen nu naar Leiden.

- Sarajevo, sept. 2007

Je zei: als je me wilt, zie ik je
bij het kerkhof terug.

Maar deze stad blijkt er
van vergeven. Mijn hemel,
wat een doden hier;

meer dan een sterveling
in één leven vatten kan.

Dus nu zwerf ik rusteloos
rond, van laatste rustplaats
naar laatste rustplaats,

lees de namen op de zerken,
en plakkaten aan gebouwen:
nergens zijn dat de jouwe.

‘s Nachts huilen de honden
vanuit de heuvels
rond de stad je toe.

Je kunt ze horen
in de van god verlaten
winkelstraten, waar alle

etalagepoppen aan je denken
doen. Ik zie de kleding
die je droeg, de prijs

die je ervoor moest
betalen. Maar ik vind je niet
terug, en ik zag toch

álle poppen, álle zerken...


Ruben van Gogh

Vannacht, voor het slapen gaan, zal ik nog even denken aan de door mij vandaag gehoorde woorden: rundveegesprekken en afrekenmethodiek.

Als gesjeesd geograaf, een titel die ik bijna als Geuzennaam beschouw -- je kan als gesjeesd geograaf welbeschouwd ook weinig anders, heb ik het diploma-technisch nooit verder geschopt dan het VWO. Dat verklaart ook dat ik nooit Latijn heb gehad.
Zo kon het gebeuren dat ik in voorbereiding op het door mij vandaag mede te presenteren Track030: 'Een kunst om te delen', handelende artistiek eigendomsrecht in het Web 2.0-tijdperk, in opperste verrukking struikelde over de woorden 'pari passu' in de zinsnede:

The nationalisation of opinion has proceeded everywhere pari passu with the nationalisation of industry.
- Edward Carr, 1939

Zo zie je maar weer hoe onwetendheid deels debet kan liggen aan taalwaardering. Al struikelde het juist temidden van het Engels wel zo lekker, net of de hobbel binnen die buitenlandse taal nog exotischer werd. Jammer dat ik op het wereldwijde web heb opgezocht wat het betekent. Ik trof, tekenend in het licht van het thema van Track030 vandaag, de betekenis aan in een lemma van Wikipedia.
Zo, en nu allemaal googelen, lekkere latijnleken van me.

Eén keer, in mijn jeugd, vond ik met een vriend een aangeslagen snip, nadat we een sperwer van een slootkant zagen wegvliegen. Mooier dan een honderdje - die snip dus - en heel wat tastbaarder. Een halve dag later was hij dood.
Gisteren zag ik er een in Poeldijk de hoofdweg overvliegen en voor een kas langsstrijken naar beneden: tegen een effen achtergrond, zoals in een vogelgids. Zo duidelijk zie je ze zelden.
Het meeste heb je aan een houtsnip als hij halfdood is, of te zien valt tegen een kunstmatige achtergrond: anders is het maar een wazige vlek die concurreert met de wazige vlekken waarbinnen hij zich bevindt en soms in een flits uit verdwijnt.

Vandaag gaat het naar Poeldijk, naar de open dag van Dario Fo. Om 11.11u wordt daar Kromme Jongens - de musical op dvd gepresenteerd. Ik schreef het script, rond de liedjes van de gelijknamige band. Meer dan 26.000 man publiek bezocht het afgelopen jaar deze fantastische voorstelling, maar buiten het Westland weet niemand daar van. Het is een verhaal geworden over tuinders en de strijd tussen glas en steen. Het Westland staat niet voor niets bekend als de glazen stad.
"Als je er eenmaal aan gewend bent, kijk je er zo doorheen," laat ik een oude tuinder zeggen.

De vraag is hoelang deze streek door glas gedomineerd zal blijven. Ik las deze week over de opkomst van belichting met led's, met precies die kleuren (frequenties) die planten nodig hebben om te groeien. Kassen waar daglicht doorheen schijnt, en 's nachts de assimilatie-belichting weer naar buiten, zijn dan niet meer nodig. Afgesloten bouwwerken, met eventueel meerdere verdiepingen, volstaan dan. Gezien de technologische ontwikkelingen waarin het Westland altijd vooruitgelopen heeft, is het wachten tot de eerste kassen moeten wijken voor het gemiddelde bedrijfsgebouw waar je absoluut niet doorheen kunt kijken. De glazen stad kan maar zo een betonblok worden. Tot die tijd blijft de musical actueel.

Trouwens, voor de warenhuizen (kascomplexen) opgang deden, werd er tuinbouw op de koude grond bedreven. En nog tot de Franse tijd kende het Westland prachtige buitenplaatsen met veel loofbomen er omheen. In de Romeinse tijd liepen de bossen zelfs door tot Alkmaar. Het Westland is wel vaker rigoureus veranderd, al is het er doorgaans niet mooier op geworden. Daar staat tegenover dat de lelijkheid van het Westland wel waanzinnig fraai is.

Aan de kust heerst verhoogde paraatheid, in Hoogeveen worden dode dieren weggevoerd en in Utrecht zag ik een Japanse kers in bloei staan. De hoogste tijd voor een weblog dus.